Posted in หนังสือแปล จีน, Gold Banana: งานแปล

จอมนางคู่บัลลังก์ (ปกใหม่) : เฟิงน่ง

ชื่อหนังสือ : 孤芳不自赏 – จอมนางคู่บัลลังก์
ผู้แต่ง : 风弄 – เฟิงน่ง
ผู้แปล : กู่ฉิน
สำนักพิมพ์ : Happy Banana
ISBN :
#1 | 978-616-312-250-6
#2 | 978-616-312-251-3
#3 | 978-616-312-252-0
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (กันยายน 2558)
จำนวนหน้า : 1,438 หน้า (471+463+504)

รายละเอียด :
#1
ไป๋พิงถิงไม่เคยเชื่อถือในคำโบราณที่ว่า “ไร้สามารถคือคุณธรรมแห่งสตรี” นางเป็นเพียงสาวใช้ของอ๋องน้อยจิ้งอัน แต่กลับได้ใช้ชีวิตสูงศักดิ์ เสียยิ่งกว่าคุณหนู ทั้งหมดนี้มิใช่ได้มาโดยอาศัยรูปร่างหน้าตา หากแต่เป็นสติปัญญาที่เฉียบแหลมเสียยิ่งกว่าบุรุษ สิ่งที่นางต้องการคือคู่คิดที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่ และมีฝีมือทัดเทียมไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ทว่าระหว่างความรักกับความภักดีนั้น จำเป็นต้องเลือกเพียงสิ่งเดียว นางจึงได้แต่ภาวนาว่าความรักของฉูเป่ยเจี๋ยจะไม่ได้ลึกซึ้งดั่งเช่นที่นางคิด…

#2
ฉูเป่ยเจี๋ยจำต้องแยกจากพิงถิงชั่วคราว เพื่อกลับไปเยี่ยมเจ้าครองแคว้นที่ประชวรหนักจากการสูญเสียพระโอรสทั้งสองไป โดยไม่รู้ว่าตกอยู่ในแผนการของพี่ชาย ที่ยินยอมมอบพิงถิงให้กับเหอเสียเพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม ด้วยเชื่อว่าสายเลือดอันเข้มข้นของราชนิกุล จะทำให้ฉูเป่ยเจี๋ยเห็นแก่สายใยระหว่างพี่น้อง ยอมเสียสละพิงถิงได้ ทว่า แผนการของเหอเสียครั้งนี้ ไม่เพียงจะทำให้พิงถิงแยกจากฉูเป่ยเจี๋ยเท่านั้น แต่ยังจะทำให้พิงถิงสิ้นเยื่อใยกับฉูเป่ยเจี๋ยอีกด้วย

#3
พิงถิงที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว กลับยังมีชีวิตอยู่ นางเลือกที่จะเร้นกายอยู่ในป่า เพื่อเลี้ยงดูลูกน้อย โดยมีหยางเฟิ่งและเจ๋ออิ่นเดินทางไปด้วย ทว่าชีวิตที่เรียบง่ายของพิงถิงดำเนินไปได้ไม่นาน ทั่วหล้าก็ตกอยู่ในไฟสงคราม แผ่นดินถูกชโลมด้วยเลือด จากน้ำมือของเหอเสียที่ต้องการรวมสี่แคว้นให้เป็นหนึ่ง และมอบมงกุฎราชินีแห่งสี่แคว้นให้องค์หญิงเย่าเทียน พิงถิงจะยอมละทิฐิออกตามหาตัวฉูเป่ยเจี๋ย และช่วยให้สี่แคว้นรอดพ้นจากการล่มสลายด้วยน้ำมือของนายน้อยเหอเสียได้หรือไม่ ในเมื่อยามนี้ไม่มีนายน้อยผู้อบอุ่นดังเช่นวันวานอีกต่อไปแล้ว


บันทึกหลังการอ่าน…

เล่าที่มาของหนังสือก่อน
เรื่องนี้เป็นเล่มปรารถนาของใครหลายๆคน รวมถึงพี่สาวของฝนด้วย
นางงอแงให้ฝนตามหาซื้อมาไว้ในครอบครองให้ได้ ช่วงนั้นตามหายากมากๆ แถมราคาก็โหดจนสู้ไม่ไหว จนฝนก็สงสัยว่า ทำไมพี่สาวถึงงอแงว่าต้องหามาให้ได้ (นางเคยอ่านแล้วชอบมากแค่หาสะสมยาก นางอยากได้มาสะสม) มันสนุกขนาดที่ “ต้องมี” เลยเหรอ?
ฝนก็หาๆ จนถึงวันที่พี่กล้วย (Happy Banana) ประกาศว่าจะรีปริ้นต์ พี่สาวก็ลั่นลา ดีใจที่จะได้มาครอบครองแล้ว จิ้มสั่งแล้วรอมาส่ง ระหว่างรอน้ำฝนก็ไปหารีวิวมามากมาย มีแต่คนบอกว่าสนุก คุณค่าที่คุณคู่ควร
แหนะๆๆๆ ความอยากรู้ก่อให้เกิดความอยากอ่าน
ทีนี้ ระหว่างรอเรื่องนี้มาส่ง น้ำฝนก็ไปสอยงานสายวายของเฟิงน่งมาลองอ่านก่อน (รัชทายาท) รีปริ้นต์เช่นเดียวกัน เสียงลือเสียงเล่าอ้างว่างานดีมากมาย (เหมือนกัน) แต่พอฝนอ่านจบ ก็ส่ายหัวรัวๆ ไม่ใช่ทางของดาว ดาวว่ามันไม่ใช่! (ไม่แน่ใจว่าเป็นที่พล็อตเรื่องหรือภาษาแปลออกที่อ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันไม่โอเค) จากเล่มนั้นทำให้ฝนชะลอความอยากอ่านงานของเฟิงน่งไปเลย

จนปีใหม่ ฤกษ์งามยามดี หยุดยาว น้ำฝนก็ใช้เวลาวันหยุดที่มีน้อยนิดกับนาง
แน่นอน ด้วยเสียงเล่าอ้างมากมายว่าสนุก! น้ำฝนก็ต้องตั้งใจอ่านซิค่ะ! พยายามไม่สปอยตัวเองด้วยการเปิดเล่มจบหรือเปิดท้ายๆเล่มอ่านก่อนด้วยนะ อ่านทีละหน้าทีละบรรทัดอย่างตั้งใจเลยทีเดียว

เนื้อเรื่อง
สำหรับสาวๆหนุ่มๆ ที่ตามนิยายจีนมาก่อนหน้าฝน (ฝนเพิ่งอ่านจริงจังเมื่อ 3 ปีที่แล้วค่ะ) ก็น่าจะรู้จักมักคุ้นกันดีอยู่ แต่ถึงแบบนั้นฝนก็จะเล่า! #ขำ
เป็นเรื่องของสาวน้อย (นางเอก) ที่โชคชะตาพาให้เกิดเรื่องมากมาย ตั้งแต่เกิดก็เป็นเด็กกำพร้า แล้วก็ได้ครอบครัวท่านอ๋องพากลับวังอ๋องมาเป็นสาวใช้ให้กับอ๋องน้อย นางเอกไม่สวย แต่ไม่ขี้เหร่ เรียกว่าหน้าตาจัดว่าธรรมดาแบบมีเสน่ห์แต่ไม่งามล้มเมือง แต่ นางเก่ง นางฉลาด นางเลิศเลอเกินหญิงงามใด ไม่ว่าจะงานเจ็บปัก งานดนตรี งานร้องเพลง งานเรียนหนังสือ และงานออกรบ! นางทำได้ดีทั้งหมด แล้วด้วยความครบเครื่องนี้แหละที่พาทั้งความสุขและพาภัยมาให้กับนาง
เรื่องเกิดที่ ท่านอ๋องน้อยได้รับชัยชนะจากการรบมาอย่างสวยงาม แต่พอกลับมาเมืองหลวงก็โดนข้อหาก่อกบฏ (ซะงั้น) จนต้องแยกทางกันหนี ยังไม่ทันได้หนี โชคชะตาก็พาให้นางเอกมาอยู่ที่เมืองของศัตรูที่เพิ่งรบชนะมา แล้วระหว่างที่กำลังหาทางตามหาท่านอ๋องน้อยและหนีออกจากเมืองศัตรูให้ได้ บังเอิญเป็นที่สนใจของท่านอ๋องของเมืองเข้า (พระเอก) งานเข้านางเอกซิค่ะ เพราะพระเอกเนี่ยแหละคือคนที่นางไม่อยากเจอที่สุด นางเอกก็ยิ่งหาทางหนี พระเอกก็ตาม ทั้งตามจีบ ตามจับ จนสามารถกักตัวนางเอกไว้ได้ แต่ด้วยภาระหน้าที่และความกตัญญูค้ำคอนางเอกอยู่ นางเอกก็ต้องหนีจากพระเอกทั้งๆที่เริ่มรู้ตัวแล้วว่ารัก ถึงรักฉันก็ต้องจากไปไรงี้ แล้วพอหนีจนได้กลับไปอยู่กับท่านอ๋องน้อย ท่านอ๋องน้อยก็เกิดความระแวงต่อนางเอก (ซะงั้น) นางเอกก็เสียใจ หนีจากท่านอ๋องไปหาเพื่อนสาวที่ต่างเมือง โชคชะตาก็เล่นตลกกับนางเอกอีกครั้ง เมืองที่หนีไปเปิดศึกรบกับเมืองของพระเอก แล้วเพราะต้องช่วยสามีของเพื่อน เลยต้องไปรบกับพระเอก วางแผนรบ(ซ้อนแผนรัก) พอกำลังจะเลิฟๆให้คนอ่านรู้สึกว่าพวกนางกำลังจะหวานกัน ก็เกิดความเข้าใจผิดกัน ดราม่าไปอีก พระเอกเข้าใจนางเอกผิด นางก็ง้อจนคนอ่านก็น้ำตาไหลตาม แล้วพอง้อได้ ชีวิตกำลังจะรักกันได้ดี คุณเธออออออออ โชคชะตาแกล้งพวกนางอีกครั้ง พระเอกมีเหตุให้ต้องผิดสัญญากับนางเอก เข้าใจผิดกันไปอีก แล้วก็เป็นช่วงที่นางเอกถูกท่านอ๋องน้อยมาตามตัวกลับไปอยู่ในเมืองใหม่อีกเมือง ทีนี้เรื่องราวเริ่มใหญ่โต พระเอกก็จะตามนางเอกกลับ ท่านอ๋องก็ไม่ให้ องค์หญิงภรรยาท่านอ๋องก็หึง ซ้อนแผนไปที่ท่านเจ้าเมืองเก่าของท่านอ๋องน้อยดันอยากได้ตัวนางเอกอีก นางเอกก็จะหนี ทั้งหนีท่านอ๋องน้อยแล้วก็หนีพระเอก หนีทุกผู้ทุกคน นางจะไปอยู่กับเพื่อนสาวของนาง ยังไม่ทันได้เจอเพื่อนสาวก็เกิดเรื่องอีกครั้ง (ชีวิตทำไมจะรันทดขนาดนี้ค่ะ!) คราวนี้ทุกอย่างเหมือนจะลงตัว คนเสียใจก็เสียใจไป คนอยู่สงบก็สงบไป คนแค้นเงียบนางก็แค้นไป แต่มันไม่ใช่แบบนั้น เพราะเหตุการณ์ที่นางเอกหนีกลับไปอยู่กับเพื่อนสาวเหมือนจะเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดสงครามที่ยิ่งใหญ่ขึ้น!!
ล้มบ้านล้มเมืองกันเลยทีเดียว

พออ่านจบ ความคิดแรกของฝนคือ นางเอกถึงไม่งาม แต่นางก็ล้มเมืองได้นะเธอ ความงามไม่ใช่คำตอบเสมอไป #สะบัดผมสวยๆ

ฝนอ่านแบบละเอียดอยู่ประมาณเล่มครึ่งค่ะ ส่วนที่เหลือฝนทนอ่านแบบละเอียดไม่ไหว เพราะเสียความรู้สึกกับสำนวนจริงๆ อ่านเก็บพล็อตอย่างเดียว

ตอนแรกที่อ่านก็ว่าอ่านง่ายดี แต่พออ่านๆไปเริ่มรู้สึกเหมือนนิยายไทย

ช่วงแรกๆไม่อินเท่าไรกับการพรากจากของพระ/นาง ตอนที่นางเอกกำลังจะวางแผนหนีแล้วบรรยายให้คนอ่านรู้ว่ารักแต่ก็ต้องจาก แล้วพอถึงช่วงจากจริงๆก็เฉยๆ ดราม่าไม่สุด พีคไม่ได้
ฝนแปลกใจมากว่าเพราะปรกติฝนน้ำตาไหลง่ายกับส่วนของช่วงดราม่า คือแค่นางเอกคิดถึงแบบปวดๆใจ ใจฝนก็เริ่มสั่น น้ำตาเริ่มคลอ อะไรแบบนั้น บ่อน้ำตาของฝนตื้นมาก แต่อ่านช่วงนี้แล้วไม่รู้สึกอะไรเลย น่าจะเป็นที่ยังสื่อให้อินไม่ได้ไม่ก็ยังเป็นช่วงแรกๆ
แต่พอเป็นช่วงครึ่งหลังของเล่มแรกดันได้! ช่วงนางเอกตรอมใจ ปลงตก วางแผนทรมานตัวเอง ไม่อยากอยู่แล้วโลกใบนี้ ส่วนนี้โอเค ปวดใจตามได้แล้ววววว ทั้งร้องไห้ด้วยความสงสารแล้วก็หงุดหงิดไปพร้อมๆกัน (เพราะกว่าจะบิ้วต์ตัวเองได้นี่ต้องมโนเข้าช่วย)
ส่วนหลังจากนั้น ก็มาค่ะ น้ำตาฝนมาแล้วค่ะ (ขำ) มาพร้อมกับความตงิดๆในใจ

ตงิดเรื่องสำนวนที่ไทยมากนี่แหละค่ะ ว่าแจ่มใสทำนิยายออกมาอ่านง่ายแล้ว พี่กล้วยทำออกมาได้อ่านง่ายจนชวนหงุดหงิดได้มากกว่าค่ะ!
ใครว่าพี่แจ่มทำว่าด้วยอาชีพนางสนมไม่โอเค ฝนว่าอาชีพนางสนมยังโอเคกว่าที่พี่กล้วยทำกับเรื่องนี้นะ (ความเห็นส่วนตัวล้วนๆ จากประสบการณ์ตรงที่ลองอ่านแล้ว)

คือ ฝนก็อ่านของฝนมาเรื่อยๆ บอกตัวเองว่าอย่ายึดติดนะจ๊ะตัวเธอ ทิ้งสำนวนคุณหลินโหม่วที่เคยอ่านในเรื่องป่าท้อฯไปก่อนไรงี้ (ซึ่งสำนวนในป่าท้อฯถึงจะอ่านยากแต่ฝนชอบมากกกกกกกก)
ฝนมือสั่นตรงเจอ “สลัดแตงกว่า” ในบทพูดของท่านอ๋องน้อย แล้วกำมือแน่นกับ “กระพริบตาปริบๆ” ในหลายๆคำในนิยาย ไม่ทนตรงสำนวน “ดับเครื่องชน” แล้วเกินทนตรง “ผ้าขนหนู” OMG!!!!!
บอกหญิงทีว่านี่หญิงอ่านนิยายแปลจีนโบราณอยู่ใช่ไหม!! กรีดร้องโหยหวนโวยวายไปพักใหญ่
ฝนเสียดายมากที่ตัวเองตามเรื่องนี้ช้าไป! ฝนรู้แล้วว่าทำไมพี่สาวฝนถึงอยากได้! ฝนอยากอ่านเวอร์ชั่นเก่า!!!!!!
ฝนเคยอ่าน สามชาติฯภาคป่าท้อฯ นะคะ คือชอบมาก ยอมรับว่าช่วงแรกอ่านยากจริง แต่พออ่านๆไปจะเริ่มชิน แล้วจะไหลตามได้ ฝนรู้สึกไว้ใจในการอ่านมาก เพราะนักแปลเขามีการพูดคุยกับนักเขียนแล้วบอกคนอ่านอย่างเราด้วยว่าเป็นแบบนี้เพราะอะไร แก้ไขเพราะอะไร ทำให้ฝนรู้สึกโอเค แล้วก็ไว้ใจที่จะอ่าน เพราะเขาไม่ได้ปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องหรืออารมณ์อะไรมากมาย แต่พอมาอ่านเรื่องนี้ ฝนไม่ไว้ใจเลย ฝนเสียใจ ฝนเสียความรู้สึกมาก อะฮืออออ

เพื่อนฝนมาปลอบใจว่าพี่กล้วยทำให้ออกมาอ่านได้ง่าย
ส่วนง่ายก็ง่าย แต่ก็ควรไม่ให้เสียบรรยากาศในนิยายไปนะ
คือฝนก็เข้าใจส่วนของสลัดนะ แต่คือใช้คำจีนแล้วมาทับศัพท์แล้วเชิงอรรถยังโอเคกว่า ถึงแปลออกมามันก็คือสลัดเหมือนกัน แต่ด้วยคนที่พูดประโยคนี้เป็นคนจีนไงค่ะ! คนจีนนนนนนน #ร้องไห้สะอื้นแรง
แล้วผ้าขนหนูอีก ฮือออออออ ทำไมฝนรู้สึกว่าไม่ควรมีผ้าขนหนูในนิยายจีนโบราณก็ไม่รู้ อ่านแล้วมันไม่ใช่ อ่านแล้วหญิงว่าไม่โอเค #กระซิก
แต่ฝนก็เข้าใจนะว่า คนแปลเขาก็มีแรงกดดันของเขา ของเก่าทำออกมาดี แถมยังห้ามแปลเหมือนของเก่าอีก ถึงแบบนั้นก็ยังเสียความรู้สึกอยู่ดี

อย่าถามฝนในส่วนของเนื้อเรื่องเล่มสาม แล้วก็ความรู้สึกตอนอ่านเล่มสาม เพราะฝนอ่านเก็บพล็อตค่ะ
ฝนรู้ว่าใครทำอะไรที่ไหนได้อย่างไรเท่านั้น ความรู้สึกหรืออะไรๆอื่นๆ ไม่สามารถตอบได้

บอกก่อนนะว่า ทั้งหมดนี้คือความรู้สึกส่วนตัวของฝนค่ะ
ฝนเป็นพวกเรื่องมากกับเรื่องแปลกๆ ดังนั้น ถ้าใครไม่ยึดติดกับสำนวน คิดว่าสำนวนไม่มีผลต่อการอ่าน คิดว่าสำนวนคุณหลินอ่านยากไป ก็อ่านได้ค่ะ ลองอ่านดู เพราะด้วยพล็อตหลักเขาสนุก และน่าติดตามจริงๆ

PS.
→ สำหรับพี่กล้วย ยกให้เรื่องงานจัดส่งนะ นางส่งของได้ดีงามมาก แต่เรื่องนี้ทำเสียความรู้สึกมาก งานแปลของค่ายนี้ขอเลือกเป็นเรื่องๆกับนักแปลเป็นคนๆไปแล้วกัน…
→ สะเทือนใจแรงมากกว่าจะมาเขียนได้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว
→ หญิงจะหาเวอร์ชั่นคุณหลินโหมวอ่านให้ได้ หญิงคาใจมาก หญิงอยากได้อะไรมาแก้ไขความรู้สึกนี้!!


More :
Goodreads : #1 | #2 | #3

Advertisements
Posted in การ์ตูน แปล, Fu Novels

ฝังจิตฝังใจ (ตอนพิเศษรัชทายาท) : เฟิงน่ง

ชื่อหนังสือ :
太子番外之秋後算賬 – ฝังจิตฝังใจ (ตอนพิเศษรัชทายาท)
ผู้แต่ง : 风弄 – เฟิงน่ง
ผู้แปล : เฟื่อง
สำนักพิมพ์ : Fu Novels
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (สิงหาคม 2558)
จำนวนหน้า : 32 หน้า


หนังสือในชุดเดียวกัน :
รัชทายาท
เมื่อหิมะโปรย (ตอนพิเศษรัชทายาท)


บันทึกหลังการอ่าน…

เล่มนี้เป็นการ์ตูนค่ะ
แนว BDSM ที่ชัดเจนมาก ในนิยายเขาก็แบบนี้นะ แต่พอมาเป็นการ์ตูนจะชัดเจนกว่าเดิม เพิ่มเติมคือการสมยอม….

เนื้อเรื่องหลังจากที่จบเล่ม 5 ในเวอร์ชั่นนิยาย
เหตุการณ์ที่พระเอกขึ้นครองราชแล้ว ก็จัดการงานราชการและทุกคนให้อยู่ในกฏระเบียบที่ควรจะเป็น
แต่ก็มีการแง่งอนระหว่างพระเอกกับนายเอกอยู่
พระเอกงอนนายเอก นายเอกเลยทำการง้อแบบที่เรียกเลือดได้เลยทีเดียว

การขัดตาเรื่องภาษาบรรยายที่เกิดในเล่มนิยายไม่มีในเล่มนี้
เป็นการเซอร์วิซนักอ่านย่างแรงกล้า (อ่านไปใจสั่นไป)
อย่างที่บอกไปว่าหายแนวหนักๆแบบนี้มานานแล้ว กลับมาอ่านอีกทีก็ไปไม่เป็น เขินแรงไปอีก ดีที่อ่านที่บ้าน =.,=

PS.
→ อย่าได้ถามถึงเล่ม น้ำฝนปล่อยออกแล้วจ้า (ยิ้มหวาน)
→ อ่านจบตั้งแต่เดือนตุลาปี 2015 ค่ะ เพิ่งมีโอกาสได้อัพ
→ หญิงเป็นสาวเรื่องมาก ดังนั้นทั้งหมดนี้คือความเห็นส่วนตัวในรสนิยมการอ่านของหญิง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Fu Novels

Posted in นิ(ยาย)วาย แปล, Fu Novels

เมื่อหิมะโปรย (ตอนพิเศษรัชทายาท) : เฟิงน่ง

ชื่อหนังสือ :
太子番外之賞雪 – เมื่อหิมะโปรย (ตอนพิเศษรัชทายาท)
ผู้แต่ง : 风弄 – เฟิงน่ง
ผู้แปล : เฟื่อง
สำนักพิมพ์ : Fu Novels
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (สิงหาคม 2558)
จำนวนหน้า : 24 หน้า


หนังสือในชุดเดียวกัน :
รัชทายาท
ฝังจิตฝังใจ (การ์ตูนตอนพิเศษ)


บันทึกหลังการอ่าน…

เป็นตอนสั้นๆในช่วงพี่ใหญ่ (นายเอก) เพิ่งได้ตำแหน่งรัชทายาท ไม่มีอะไรมาก อารมณ์ไม่แตกต่างจากในเล่มหลัก
บอกถึงความชอบของน้องรอง (พระเอก) แล้วก็เหตุการณ์ที่ทำให้น้องรองอิจฉาน้องสามที่เป็นฝาแฝดตัวเอง

แน่นอนว่า ยังคงอ่านแล้วชวนหงุดหงิดเหมือนเดิม
มักจะเจอคำที่อ่านแล้วสะดุดใจตลอด
– “เหมือนกันเปี๊ยบ” ในประโยคพูดที่ข้ารับใช้พูดกับองค์ชาย อ่านแล้วคิดว่ามันไม่ใช่
– “ไม่มีอะไรหรอก/ไม่มีราคาค่างวดอะไรหรอก/ไม่ต้องหรอก” ยังคงมีอยู่ พอๆกับเล่มหลักที่มี “นี่นา” เยอะๆ เจอบ่อยมาก เจอบ่อยจนชวนถอนหายใจ

ฝนลองอ่านแต่ประโยคพูดโดยที่ไม่อ่านคำบรรยาย อ่านแล้วไม่คิดว่าน้องสาม (ฝาแฝดพระเอก) เป็นองค์ชายเลย ร่าเริง ขี้เล่น ไม่จริงจัง ส่วนนี้ฝนเข้าใจ แต่ต้องไม่พูดออกสาวขนาดนี้ก็ได้ (ถอนหายใจยาวๆ)

PS.
→ อย่าได้ถามถึงเล่ม น้ำฝนปล่อยออกแล้วจ้า (ยิ้มหวาน)
→ อ่านจบตั้งแต่เดือนตุลาปี 2015 ค่ะ เพิ่งมีโอกาสได้อัพ
→ หญิงเป็นสาวเรื่องมาก ดังนั้นทั้งหมดนี้คือความเห็นส่วนตัวในรสนิยมการอ่านของหญิง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Fu Novels

Posted in นิ(ยาย)วาย แปล, Fu Novels

รัชทายาท : เฟิงน่ง

ชื่อหนังสือ : 太子 – รัชทายาท
ผู้แต่ง : 风弄 – เฟิงน่ง
ผู้แปล : เฟื่อง
สำนักพิมพ์ : Fu Novels
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (สิงหาคม 2558)
จำนวนหน้า : 980 หน้า (196+192+202+197+193)

รายละเอียด :
#1
เรือนอาญาเป็นสถานที่ที่เหล่าเชื้อพระวงศ์กริ่งเกรงเป็นที่สุด
เวลานี้หย่งฉี รัชทายาทที่ถูกถอดถอนจากตำแหน่งเมื่อหกเดือนก่อน ต้องตกมาอยู่ในที่แห่งนี้
ผู้คนในวังหลวงไร้หัวใจ ผลของความปราชัยรุนแรงเพียงไร เขาย่อมเข้าใจดี
สิ่งเดียวที่ไม่เข้าใจ นั่นคือทำไมน้องชายที่ไม่เคยผิดใจกันจึงได้ทรมานเขาอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้
ฝ่ายนั้นบีบคั้นจนเขาต้องเอ่ยปากอ้อนวอน ยอมรับความพ่ายแพ้
และถึงกับ…มอบความสุขสมอันน่าอัปยศให้
หย่งซ่าน เวลานี้รัชทายาทคือเจ้า แล้วเจ้ายังจะต้องการอะไรอีก?
สิบหกปีที่ผ่านมา หย่งฉีไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลยสักครั้ง
กับหย่งหลินที่เป็นน้องชายฝาแฝด หย่งฉีมักจะยิ้มแย้มให้เสมอ
ทีกับเขากลับหมางเมินเหินห่าง
เขาไม่เข้าใจ ทั้งที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน ทั้งที่เป็นน้องชายของฝ่ายนั้นเหมือนกัน
แต่ทำไมหย่งฉีถึงไม่เคยให้ความสนิทสนมเช่นนั้นกับเขาบ้าง…
หย่งฉี ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมเข้าใจ สิ่งที่ข้าต้องการเรียบง่ายเท่านี้เอง…

#2
หย่งหลิน น้องชายฝาแฝดของเขากลับมาแล้ว
สายตาที่หย่งฉียอมมองมาทางเขาในที่วุดจะเบนจากไปหรือเปล่า?
ไม่! เขาไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่!
ยากเย็นเหลือเกินกว่าที่เขาจะทำให้คนคนนั้นมองแต่ตัวเอง คิดถึงแต่ตัวเอง
หย่งซ่านจะไม่ให้ใครมาพรากสิ่งนี้ไปเด็ดขาด
ต่อให้เป็นน้องชายฝาแฝดของเขาก็ตาม…
หย่งฉีไม่เคยคิดมาก่อนว่าที่แท้หย่งซ่านจะมองตนในแง่นั้น
อีกฝ่ายปรารถนาที่จะครอบครองสายตาของเขา
เป็นเจ้าของความเอาใจใส่ของเขา
ทั้งยัง…เรียกร้องความรักของเขา
‘หย่งฉี ข้าจะดีกับเจ้าอีกนิด…ดีหรือไม่?’
ความรักอันบ้าคลั่งเช่นนี้ทำให้เขาไร้
เรี่ยวแรงจะทานรับ แต่ทว่า
ก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะหลีกหนีเช่นกัน…

#3
หย่งซ่านไม่เคยคิดมาก่อน
ว่าความรักของตนจะทำให้หย่องฮีเป็นอันตราย
แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายหย่งฉีได้เป็นอันขาด!
แม้จะต้องแลกด้วยตำแหน่งรัชทายาทก็ตาม…
หัวใจของหย่งฉีสับสนเลื่อนลอย
ความรักของหย่งซ่านบ้าคลั่งแผดเผาใจ ความอ่อนโยนหวานล้ำจนเขาแทบสำลัก
แต่ทั้งหมดนั้นกลับทำให้เขาเปิดใจยอมรับทีละน้อย
ซ้ำยังลุ่มหลงจนลืมความสัมพันธ์ของตนเองกับอีกผ่าน ลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
ทว่าคำขอร้องอันขมขื่นของมารดาได้นำความลังเลมาให้…
หย่งซ่าน หย่งซ่าน อย่าดีกับข้าขนาดนี้เลย ข้ากลัวว่า…
คนที่ทำร้ายเจ้ามากที่สุด…จะเป็นตัวข้าเอง…

#4
เขาไม่เคยคิดดึงหย่งซ่านลงจากตำแหน่งรัชทายาท
ไม่เคยคิดทำร้ายฝ่ายนั้นเลยสักครั้งเดียว
แม้จะปวดใจกับชีวิตอันอ้างว้างของมารดา
ทว่าเรื่องที่หย่งซ่านลอบใช้ยากับเขาก็ยังความรวดร้าวมาให้หัวใจสุดทานทน!
หรือว่าความรู้สึกใจเต้นที่เขามีให้หย่งซ่าน แล้วยังความอ่อนโยนที่ฝ่ายนั้นมีให้เขา
จะเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา…
เพื่อปกป้องตำแหน่งรัชทายาท เขาจำเป็นต้องปล่อยมือจากหย่งฉีด้วยหรือ!?
ตำแหน่งรัชทายาทมีผลต่อความปลอดภัยของญาติพี่น้อง รวมทั้งตัวเขาเอง
ส่วนหย่งฉีคือรักแท้ที่เขาไม่มีทางสละทิ้งไปได้
ทว่าหากการแยกจากกันคือทางออกที่ดีที่สุดในการปกป้องหย่งฉี
เช่นนั้น…เขาก็จะยอมตัดใจ…

#5
ต่อเมื่อได้ยินว่าหย่งซ่านยอมเข้าไปอยู่ในเรือนอาญาโดยไม่ปัดความผิดมาให้
หย่งฉีที่แสนปวดใจถึงเพิ่งตระหนักความรู้สึกของตัวเอง
ว่าแท้จริงแล้วเขาหลงรักหย่งซ่านลึกล้ำถึงเพียงนี้
ทั้งความดุดันเอาแต่ใจ ความอ่อนโยน ความทะนุถนอม และการยอมตัดใจของหย่งซ่าน
ล้วนแต่สร้างความอ่อนหวานและความอาลัยรักให้หัวใจอย่างสุดซึ้ง
หย่งซ่าน หย่งซ่าน เจ้าจะยอมรับความรักที่สายเกินไปของข้าหรือไม่?
สิ่งล้ำค่าที่สุดที่บิดาทิ้งไว้ให้เขา ไม่ใช่บัลลังก์จักรพรรดิอันสูงส่ง
หากเป็นพี่ชายผู้อ่อนโยนคนนี้ หย่งฉีคือของขวัญอันน่าปลื้มเปรม
ที่สวรรค์ประทานมาให้ชีวิตจักรพรรดิอันแสนเดียวดายของเขา
ทั้งยังเป็นของขวัญที่บิดาผู้รักเขาเหลือล้นทิ้งไว้ให้
นับจากนี้ เขาไม่ใช่รัชทายาทอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นผู้ที่อยู่เหนือผู้คนทั้งมวล
เป็นเจ้าของแผ่นดินอันไพศาลผืนนี้ ส่วนหย่งฉี…


หนังสือในชุดเดียวกัน :
เมื่อหิมะโปรย (ตอนพิเศษ)
ฝังจิตฝังใจ (การ์ตูนตอนพิเศษ)


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นหนังสือทดลองอ่านค่ะ

ทำไมถึงว่าเรื่องทดลองอ่าน?
คือฝนไม่เคยอ่านของนักเขียนท่านนี้ แล้วก็ไม่เคยอ่านแนววายที่แปลจากประเทศจีน แล้วก็ไม่เคยอ่านงานแปลของสำนักพิมพ์นี้ด้วยค่ะ ทุกอย่างคือครั้งแรกหมด

เสียงลือเสียงเล่าต่อๆกันมาว่า งานเฟิงน่งเลยนะเธออออ เป็นงานเล่อค่า งานที่เธอต้องลองงงงงงง น้ำฝนก็เลยจัดนางมาลอง (ระหว่างรองานเฟิงน่งแนวปกติที่เขาว่าเด็ดมาส่ง) ห่างหายวงการนี้มานาน ขอหวนคือด้วยเรื่องนี้แล้วกัน!

อ่านแล้วผลเป็นไง?
ไม่ใช่ ไม่โดน ไม่โอเค อย่างแรงด้วยค่ะ!!

ไม่ใช่ว่าฝนไม่เคยอ่านแนววายนะ เคยอ่านค่ะ แนววายเอสเอ็มหนักๆก็เคยค่ะ แต่เล่มนี้อ่านแล้วฝนว่ามันไม่ใช่

เนื้อเรื่องฝนจะไม่เล่าเนอะ เพราะอ่านจากปกหลังก็มีตามนั้นค่ะ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น แต่ฝนจะมาบ่นอย่างที่เคยบ่นๆใน Goodreads ไว้

ด้วยความที่อยากลองนักเขียนใหม่ที่ไม่เคยลอง ทำให้ฝนตั้งใจอ่านอย่างมาก แล้วก็สะดุดแรงมากด้วย อ่านไปก็สะดุดไปหงุดหงิดในใจไป

ทำไม?

– ฝนไม่แน่ใจว่าเป็นที่สำนวนต้นฉบับหรือว่าสำนวนการแปลที่ทำให้อ่านแล้วมันไม่โอเค อ่านไปก็ถามตัวเองในใจไปว่า เราอ่านนิยายแปลอยู่ใช่ไหม? ไม่ใช่นิยายไทยใช่ไหม?

– หย่งซ่าน (พระเอก)
เป็นพวกซึนและยันและเอสและเอ็มในคนๆเดียวกัน เขารักนายเอก แต่ไม่ยอมพูด ไม่ยอมบอก ไม่เข้าหา แต่หึงถ้านายเอกเข้าใกล้ใครหรือถูกใครเข้าใกล้ เมื่อมีโอกาสก็ใช้ความได้เปรียบในหลายๆอย่างครอบครองนายเอกอย่างรุนแรง พอเสร็จก็ค่อยมาทำดีด้วยทีหลัง พอไม่ได้เป็นคนที่ถูกรักก็น้อยใจอยู่กับตัวเองเงียบ เป็นนายเอกก็งง โดนทำร้ายสารพัดแล้วมาบอกว่าที่ทำไปเพราะรัก ใครจะเชื่อ!!!
ข่มขื่นก่อน หยามเกียรติก่อน แล้วมาอ่อนโยนทีหลัง เสียสละทีหลัง มันไม่โอเค

– หย่งฉี (นายเอก)
คำจำกัดความง่ายๆของนายเอกคือ สาวดุ้น….
เพราะหาความแมนของนางไม่เจอ สาวมาก หญิงมาก ระหว่างอ่านอยู่ก็คิดว่าเป็นนางเอก ย้ำ อ่านไปคิดว่าเป็นนางเอก (ผู้หญิง) ขนาดหลอนว่านางพูดคำว่า “เพคะ” เลยนะ!
ไม่ชอบนิยายวายที่มีลักษณะนายเอกแบบนี้ อ่านไปแล้วรู้สึกไม่ต่างกับอ่านแนวปรกติเท่าไรเลย แล้วก็งงว่า ความรักของนางเกิดขึ้นเพราะอะไรกันแน่? โดนทำร้ายทั้งกายและจิตใจขนาดนั้น

– หย่งซ่าน เป็นลูกคนที่สอง เป็นรัชทายาท บรรดาน้องๆเวลาคุยกับพี่จะแทนด้วยคำว่า เจ้า!
“ข้ามั่นใจว่าเจ้าทำได้!” ตกลงนี่น้องคุยกับพี่? พี่ซึ่งมีฐานะรัชทายาทด้วยนะ!!!!!!
อ่านแล้วไม่รู้สึกถึงตำแหน่งที่ต่างเลย ไม่ใช่ว่าองค์ชายทุกคนต้องยกย่องรัชทายาทเหรอ?
ยังไงกันแน่?

– อ่านช่วงเล่มแรกๆ เจอคนสนิทของรัชทายาทคือหัวหน้าพ่อบ้าน เลยสงสัยว่า พ่อบ้านตำหนักรัชทายาทเป็นขันทีไหม? อ่านไปจนถึงเล่ม 3 ถึงได้รู้ว่านางเป็นขันทีจริงๆ!! ทำไมไม่บอกหญิงแต่แรก เรียกหัวหน้าพ่อบ้านทำไมให้งง!

– เจอประโยคที่ว่า “เอาปืนมายิงทิ้ง?”
ประโยคนี้คนที่คิดคือมารดาของรัชทายาทด้วยนะ ยูวววววว ยุคสมัยนั้นมีปืนแล้วใช่ไหม??????
แล้วทำไมตอนพี่น้องตีกันถึงใช้ดาบใช้มีดแทงกันละ?
ตกลงยังไง ยุคไหนกันแน่ หรือยุคนั้นมีปืนแล้ว????

– ผู้ชายเรื่องนี้ ร้องไห้เก่งมาก!!! น้ำตาไหลง่ายกว่าสตรีเพศอีกแหละเธอออออออ
อย่างบรรดาองค์ชายอายุ 16 ทะเลาะกับพี่ พี่สองคนไม่พูดด้วย ก็ร้องไห้น้ำตาไหลเหมือนเด็ก 5 ขวบ!! OMG!!!!!
จะมาบอกว่า 16 ยังเด็กอยู่ ไม่ค่ะ ใช้เหตุผลนั้นไม่ได้ บังเอิญว่าหญิงมีน้องชายอายุ 15 ทะเลาะกันสองคนหรือโดนดุ นางยังไม่มีน้ำตาเลยค่ะ!!! แล้วองค์ชายนะคะ องค์ชาย สภาพแวดล้อมหล่อหลอมให้เขาต้องแกร่ง ต้องโตกว่าวัย เพราะการแก่งแย่งชิงดีกันระหว่างองค์ชายและบรรดาสนม จะมาร้องไห้งอแงเหมือนคุณหนูบ้านรวยที่พ่อแม่รักแล้วให้แต่เงินมันไม่ใช่! คาเรกเตอร์ตัวละครองค์ชายไม่สมกับความเป็นองค์ชายที่แย่งตำแหน่งรัชทายาทอย่างแรง!

– คำพูดของหมอหลวง
“ฝ่าบาททรง… จวนจะไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงพูดกับรัชทายาท
“ฝ่าบาทตื่นมาขึ้นมาสิพ่ะย่ะค่ะ…” หมอหลวงพูดกับจักรพรรดิ
นั้นคือคำพูดที่หมอหลวงคุยกับคนที่มีตำแหน่งสูงกว่า? รู้สึกเหมือนนางสนมพูดเลย…. หรืออยากให้จะจิ้นคู่นี้เพิ่มด้วย?

เท่าที่อ่านแล้วติดใจสุดๆเรื่องเหล่านี้แหละค่ะ

ส่วนพล็อตเรื่อง….ยังพอไหวค่ะ ถ้าไม่ติดใจเรื่องการขมขื่นก่อนแล้วรักกัน นอกนั้นก็โอเคค่ะ อ่านเก็บพล็อตได้

จะบอกว่าฝนสวนกระแสก็ได้ค่ะ เรื่องนี้สำหรับฝนฉากดราม่าก็เรียกน้ำตาฝนไม่ได้ (ปกติน้ำตาไหลง่ายมากเพราะเป็นคนชอบงานดราม่า)
ทำเอากลัวงานสายปกติที่กำลังมาส่งเลย….

PS.
→ อย่าได้ถามถึงเล่ม น้ำฝนปล่อยออกแล้วจ้า (ยิ้มหวาน)
→ อ่านจบตั้งแต่เดือนตุลาปี 2015 ค่ะ เพิ่งมีโอกาสได้อัพ
→ หญิงเป็นสาวเรื่องมาก ดังนั้นทั้งหมดนี้คือความเห็นส่วนตัวในรสนิยมการอ่านของหญิง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Fu Novels