กลรักดอกท้อ : โม่เหยียน



ชื่อหนังสือ : 桃花女與狐狸男 – กลรักดอกท้อ
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : ปินปิน
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1978-8
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ธันวาคม 2559)
จำนวนหน้า : 428 หน้า (216+212)

รายละเอียด :
‘ต้วนฉางยวน’ประมุขแห่งปราสาทเขาชิงอวี้จะรับอนุภรรยา!
เพียงข่าวแค่นี้ก็ทำให้สตรีทั่วหล้าใจสลาย ด้วยต้วนฉางยวนนั้นนับเป็นยอดบุรุษในฝัน
แต่ที่ทำให้ผู้คนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็เพราะอนุภรรยาที่ว่า
เป็นแม่นางอัปลักษณ์ที่บังอาจใช้ชีวิตน้องสาวท่านประมุขมาข่มขู่ขอตำแหน่ง!

แต่ใครจะก่นด่าอะไรก็ช่าง ‘อวี๋เสี่ยวเถา’ คร้านจะใส่ใจ
ในเมื่อนามนี้เป็นนามปลอม
ใบหน้าอัปลักษณ์นี้ก็ไม่ใช่โฉมหน้าที่แท้จริงของนาง
หากมิใช่เพราะเผชิญภัยร้ายเหมือนตายทั้งเป็น มีหรือนางจะยอมเป็นอนุใคร!

แต่สำหรับต้วนฉางยวน นางเป็นใครไม่สำคัญ
ให้ยอมนิ่งเฉยยอมถูกลูบคมเพียงฝ่ายเดียวงั้นหรือ ไม่มีวันเสียล่ะ
หากมีบุญคุณ เขาย่อมตอบแทนด้วยชีวิต หากคิดข่มขู่ อย่าหวังจะอยู่เป็นสุข!


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้ก็เหมือนเดิม คืองานตามสไตล์โม่เหยียนเหมือนๆเดิม ติดจะซ้ำในบางฉากบางตอนด้วยซ้ำ ไม่ไหวแหวกหรือแตกต่างอะไร
แต่เวลาอยากหาอะไรเบาๆอ่านก็เลือกงานเขาแหละ

เล่าเรื่องก่อน
เป็นเรื่องของสาวงามที่ถูกเล่ห์กลจนถูกวางยาทำให้เสียโฉม แล้วต้องอาศัยพระเอกในการเยียวยารักษา
แต่นางก็มาแปลก ขอตรงๆดีๆไม่ทำ เอาใบหน้าที่เสียโฉมมาขอให้พระเอกรับเป็นอนุฯโดยแลกกับยารักษาโรคประหลาดของน้องสาวพระเอก ซึ่งตัวพระเอกเกลียดคนประเภทที่นางเอกกำลังเป็นอยู่มาก ถึงจะยอมรับปากให้เป็นอนุฯ แต่ก็ไม่ได้เต็มใจ แถมยังปล่อยปะละเลย เห็นนางเอกเป็นสิ่งของภายในบ้านที่วางไว้จนบืม ปล่อยให้บรรดาคนในบ้านรังแก
แน่นอนว่าเรื่องที่ปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่มายุ่งก็เข้าทางนางเอก เพราะนางต้องการอยู่เงียบๆ รักษาตัวเองแบบที่ไม่อยากให้ใครรู้ ส่วนคนที่มาแกล้งก็ไม่ได้แกล้งกันง่ายๆ ใครแกล้งมาก็แกล้งกลับ ไม่โกง! แสบใช่เล่นเหมือนกัน

แล้วก็มีเหตุให้พระเอกเริ่มหันมาสนใจ หันมามองอนุฯของเขาอีกครั้ง เพราะต้องอาศัยความเชี่ยวชาญของนางเอกมารักษาตัวเอง (โดนนางเอกแกล้งแบบไม่รู้ตัว) พอเริ่มอยู่ด้วยกัน(แบบที่มีแกล้งกันไปมาด้วย)ก็เริ่มสะดุดตา จนเขาบังเอิญไปเจอนางเอกกำลังอาบน้ำ ซึ่งตอนแรกเขาเห็นเป็นสาวงามที่ไม่รู้จักแต่ีแววตาที่คุ้นเคย ก็เริ่มจับสังเกตมากขึ้น แล้วก็เริ่มเดินลงหลุม(รัก)นางเอกอย่างช้าๆ
ยังไม่ทันได้รู้อะไรแน่ชัด (ทั้งตัวตนของนางเอกไปจนถึงความรู้สึกลึกๆในใจ) ก็ต้องเจอคู่ปรับ(?)เก่าจอมเสแสร้งของนางเอกที่อยากได้พระเอกเข้ามาทักทาย แล้ววิ่งไล่จับกันจนไปเจอกับคนที่เคยวางยานางเอก เรื่องยังไม่จบดี ก็ต้องไปเจอหนุ่มคนใหม่ที่ตอนแรกก็ดีงามแต่ตอนหลังทำเอาคนอ่านอย่างน้ำฝนร้อง ฮึมมมมม เลยทีเดียว

สุดท้ายก็รักกันอยู่ด้วยกัน
จบปิ๊ง

ส่วนตัวนะ
คือน้ำฝนเพิ่งอ่านเรื่องเจ้าสุราร่ำรักของโม่เหยียนไป แล้วก็เคยอ่านงานของเขามาหลายๆเรื่อง ทำให้รู้สึกว่ามีหลายๆอย่างเหมือนกันจนรู้สึกได้ ทั้งเรื่องต้องไปอยู่บ้านพระเอกเพราะเหตุจำเป็นบางอย่าง เรื่องที่นางเอกแปลงโฉมได้ เรื่องที่นางเอกเก่งและพิเศษในด้านใดด้านหนึ่ง ตอนอ่านก็รู้สึกว่าเอาหลายๆเรื่องมารวมๆกันจนได้เรื่องนี้มา ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองคนเดียวหรือเปล่า?

แล้วก็รู้สึกว่าปมบางอย่างตัดจบแบบเร็วไป
นี่ตั้งความหวังว่าจะได้เห็นบทบาทอะไรบางอย่างจากคนที่วางยานางเอกด้วยนะ สุดท้ายคนที่เด่นแซงหน้ากับเป็นหนุ่มอีกคนแทน ฮึม??????

ก็นะ…
อ่านงานเขาจนเข้าใจแล้วละว่างานเขาจะเป็นราวๆนี้เนอะ

PS.
→ เรื่องนี้ไม่ได้จัดเอง ยืมพี่สาวมา แฮ่
→ ยังยืนยันคำเดิมว่า งานโม่เหยียนเหมาะสำหรับอ่านขั้นเวลากับขั้นอารมณ์ในช่วงที่อยากอ่านอะไรเบาๆจริงๆ


More :
Goodreads


Advertisements

เจ้าสุราร่ำรัก : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 大清酒王 – เจ้าสุราร่ำรัก
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : พริกหอม
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0595-8
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (เมษายน 2555)
จำนวนหน้า : 196 หน้า
คำโปรย : สุรายิงเกายิงหอม สวนนางยิงเมามายกยิงมีเสนหเยายวนใจ
รายละเอียด :
“ความจริงข้าควรจะตัดมือของเจ้าเสีย แต่เป็นเจ้าที่เตือนสติข้า ในห้องเก็บสุราของข้าแม้จะเก็บสุรารสเลิศในใต้หล้าเอาไว้ แต่กลับขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง”
“ขาดอะไรหรือ”
“ข้าอยากจะเก็บสตรีที่สามารถแยกแยะสุราได้สักคนหนึ่ง”
เขาคือเจ้าแห่งสุรา ไม่ว่าสุราชนิดใดเขาล้วนมีเก็บไว้เป็นสมบัติทั้งสิ้น
แล้วมีหรือที่เขาจะปล่อยให้สตรีผู้มีความสามารถในการแยกแยะสุราเช่นนางหลุดมือไป!


บันทึกหลังการอ่าน…

อารมณ์อยากอ่านนิยายเบาๆ ก็เลยนึกถึงโม่เหยียน งานของเขาจะมาแนวเบาๆ ไม่ต้องคิดเยอะ ตรงตามความต้องการพอดี แล้วบังเอิญนึกได้ว่าในกองที่ยืมเพื่อนมามีงานโม่เหยียนพอดี เลยหยิบๆ จับๆ มาอ่าน จะได้เคลียร์กองดองของคนอื่นด้วย ฮ่าๆๆๆ

เรื่องราวของสาวน้อยที่โดนแม่เลี้ยงบังคับให้ไปขโมยสูตรสุราจากหอสุราชื่อดัง ซึ่งวันที่แทรกตัวเข้าไปได้แล้วก็ดันเจอพระเอกเข้าพอดี เป็นความบังเอิญอันแสนหวาน(?) เพราะตอนเจอกันนางเอกไม่รู้ว่าคนที่เจอและขโมยจูบแรกของนางไปคือเจ้าของสูตรที่ตัวเองต้องไปขโมย ก็เลยพนันขันต่อจนพระเอกเกิดความสนใจ ทั้งในเรื่องจมูกที่เป็นเลิศแล้วก็รสจูบของนางเอก แล้วนางเอกก็พลาดท่าเสียจูบแล้วก็เสียค่าพนัน

พอถึงตอนที่รู้ว่าคนที่บังเอิญเจอแล้วเสียท่าให้นั้นคือพระเอก ยังไม่ทันให้หายช็อคก็โดนพระเอกทวงค่าพนันจนต้องถูกบังคับฝืนใจ ตกเป็นนางกำนันอุ่นเตียง

อ่านตรงนี้ น้ำฝนขัดใจมาก ถึงจะรู้ว่านั้นคือวัฒนธรรมในยุคนั้นของเขา ทั้งยุคสมัยที่ผู้ชายกดผู้หญิง แล้วก็หลายเรื่องที่ฝ่ายหญิงจะต้องฝืนจำยอม แต่ก็ยังขัดใจแล้วก็ไม่ชอบพระเอกอยู่ดี
… เข้าใจก็ส่วนเข้าใจ แต่ความไม่ชอบก็ยังคงอยู่ #เข้าใจหญิงใช่ไหมมมม

มาต่อๆ
พระเอกใช้ความเป็นเจ้านายฝืนให้นางเอกจนสมยอม สุดท้ายตัวเขาเองก็ต้องตกหลุมรักนางเอก จากคนคอยอุ่นเตียงก็เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นอนุ แต่เพราะเริ่มต้นมาไม่ค่อยดีนัก ทำให้เขามองไม่เห็นถึงความรักของนางเอก
… ใช่แล้ว นางเอกเริ่มชอบพระเอกแล้ว
พอเริ่มชอบ ก็รู้ตัวถึงสถานะของตัวเอง ยิ่งถูกเลื่อนขั้นมาเป็นอนุก็พยายามทำตัวเองให้เหมาะสมกับพระเอก ทั้งปรับความคิดของตัวเอง ไม่สนแม่เลี้ยง ทำตัวสงบเสงี่ยม นิ่งเงียบจนพระเอกไม่เข้าใจและไม่รู้ว่านางเอกรัก พระเอกก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เห็นนางเอกยิ้มอย่างร่าเริง ส่วนนางเอกก็พยายามเก็บอาการความซนของตัวเองเพื่อให้เหมาะสมกับพระเอก

#ถอนหายใจ
เรื่องราวก็ประมาณนี้เนอะ พระ/นางพยายามทำอะไรที่สวนทางเพื่อให้ได้อย่างที่หวัง จนสุดท้ายก็รักกันเข้าใจกัน
พระเอกนางงัดมาทุกทางจริงๆ ส่วนนางเอกก็เก็บทุกอารมณ์จริงๆเช่นกัน ยกเว้นตอนเมา พระเอกเลยชอบมอมเหล้านางเอก…

อย่างที่บอก พระเอกเริ่มไม่ค่อยดี เรื่องนี้เลยเฉยๆสำหรับน้ำฝน อีกทั้งเสียดายความสามารถของนางเอกด้วย พระเอกน่าจะเอาความสามารถนางเอกมาใช้งานแบบอื่นบ้าง พี่ท่านเอามาใช้ส่วนตัวอย่างเดียวเลย ถถถ
ก็นะ… เขาก็รักของเขา ถึงเขาจะโหด (จับขโมยตัดมือ) แต่พอรักนางเอกเขาก็ยอมทุกอย่างนะ

สรุปคือเรื่องนี้เป็นนิยายอ่านขั้นเวลาจริงๆ ไม่หนัก ไม่เบา อ่านแล้วไม่ต้องคิดเยอะ
แล้วก็ไม่มีความน่าสนใจอะไรพิเศษสำหรับน้ำฝนเลย

PS.
→ นานๆทีจะอ่านงานแบบนี้ก็ดีนะ พักสมองงงงง
→ ถึงงานของเขาจะไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษแต่น้ำฝนก็ไม่พลาดที่จะหยิบมาอ่านนะ ไม่รู้ทำไม ถถถถถ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


ใต้เท้าผดุงใจ : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 大人怕怕 – ใต้เท้าผดุงใจ
ชื่อชุด : ยอดบุรุษป่วนใจ
ผู้แต่ง : 莫颜 – โม่เหยียน
ผู้แปล : ปินปิน
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1679-4
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (ตุลาคม 2558)
จำนวนหน้า : 187 หน้ารายละเอียด :
คำร้องเรียนมากมายเกี่ยวกับหอคณิกาเรือนจันทร์งามถูกส่งไปถึงเซี่ยงเส้าไหวไม่หยุด ขอให้เขาช่วยจัดการกับกวนหมิงเยวี่ย ยอดบุปผาผู้มีเสน่ห์ จนถึงขั้นทำให้บรรดาบุรุษละทิ้งการงาน ไม่ยอมกลับเรือนตน ความสงบสุขเล็กๆ ในเมืองจึงเริ่มสั่นคลอนทีละน้อย
ทว่าเรื่องมาถึงมือเขาแล้ว ทุกอย่างล้วนคุยได้ เดี๋ยวเดียวก็เรียบร้อย… ซะที่ไหน!
ไม่นึกเลยว่าแค่หญิงสาวธรรมดาผู้หนึ่งจะเก่งกาจและเจ้าเล่ห์เพทุบายถึงเพียงนี้
กว่าจะสะสางปัญหานี้เสร็จสิ้น ดูท่าว่ากระทั่งศักดิ์ศรีของผู้ตรวจการที่น่าเกรงขามเช่นเขาคงแทบจะไม่เหลือหลอแล้วกระมัง


หนังสือในชุดเดียวกัน :
จอมโจรเจ้าเล่ห์
ท่านหมอป้อนรัก
จอมโจรเจ้าเล่ห์


บันทึกหลังการอ่าน…

และแล้ว น้ำฝนก็เข็นนางจนจบชุดจนได้!!

คราวนี้เป็นเรื่องของใต้เท้าที่เผยโฉมมาให้เห็นแล้วในสองเล่มที่แล้ว คราวนี้นางมาปราบพยศหญิงงามในหอนางโลมที่ขายแต่ศิลปะไม่ขายเรือนร่างที่บังเอิญเข้ามาแหย่เสืออย่างท่านใต้เท่าถึงในจวน!
แหย่ไปแหย่ก็ก็เกิดปิ๊งปังกันขึ้น จนหนึ่งก็ช่างแหย่ อีกคนก็ยุขึ้น แต่ด้วยมีคำว่าจักรพรรดิค้ำคออยู่ (พระเอกเข้าใจว่านางเอกเป็นสตรีของจักรพรรดิ) ทำให้ทำอะไรไม่สะดวก แต่ก็โดยยั่งยุจนลงมือทำ… (ทำอะไรนะเหรอ?? อ่านเองงงงง)

เรื่องนี้ น้ำฝนดองไว้นานมาก เพิ่งมีโอกาสจัดการจนจบเล่ม
ถามว่าชอบไหม… เฉยๆแล้วตอนนี้
ฝนอ่านเรื่องหนักๆมาสามสี่เรื่องติดๆกัน ทำให้อ่านเล่มบางๆแล้วรู้สึกเฉยๆ
แล้วด้วยความที่ถูกนักเขียนทิ้งปมไว้กลางทางในหลายๆเล่ม เรื่องนี้เลยอ่านผ่านๆ ไม่ได้จริงจังอะไรมากมายนัก
แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า.. สุดท้ายแล้ว นางเอกจะทำยังไงกับคนที่ย้ายเมืองไปแล้ว????
นางวางแฟนจะย้ายไปต่างเมือง แต่ดันใจตรงกับพระเอกพอดี แล้ววางแฟนจะแต่งงานกัน แล้วพี่ๆน้องๆที่ย้ายไปแล้วละ? แล้วเงินที่จะมาสร้างหาศึกษาละ? ที่วางแฟนไว้มากมายนั้นละ?????
#ถอนหายใจ
(หัวเราะ) ฝนว่า ฝนคงไม่เหมาะกับงานโม่เหยี่ยนแล้วล่ะ ถ้าไม่มีกระแสแรงจนน่าสนใจหรือพล็อตปั๊งจนต้องได้อ่านคงไม่คิดจะหยิบมาอ่านแล้วววว

PS.
→ เล่มนี้ มีเอ่ยถึงทุกคนในเซตครบเลย แต่มาอย่างละนิดละหน่อยนะ…


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


กุนซืออมยิ้ม : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 笑面军师 – กุนซืออมยิ้ม
ชื่อชุด : ยอดบุรุษป่วนใจ
ผู้แต่ง : 莫颜 – โม่เหยียน
ผู้แปล : Wisnu
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1678-7
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (ตุลาคม 2558)
จำนวนหน้า : 185 หน้ารายละเอียด :
ระยะทางไกลนับพันลี้ไม่สามารถทำให้หัวใจซึ่งลุกโชนด้วยความแค้นสงบลง มิอาจทำให้นางลืมความรักโง่งมที่ตนเคยมีให้บุรุษผู้นั้น
เขา… ชายผู้ทิ้งนางไปอย่างไร้เยื่อใย กระทั่งชื่อเขา นางก็ยังไม่รู้
แต่แม้เวลาล่วงเลยมานานปี คิดหรือว่านางจะปล่อยวางความแค้นนี้ได้
คอยดูเถิด ยามนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่ ณ แห่งหนใด
ขอสาบานว่านางจะต้องเปลี่ยนรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเขาให้เป็นน้ำตาและเสียงคร่ำครวญ ให้เขาได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ‘มีชีวิตอยู่มิสู้ตาย’ ให้จงได้!


หนังสือในชุดเดียวกัน :
จอมโจรเจ้าเล่ห์
ท่านหมอป้อนรัก
ใต้เท้าผดุงใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

มาต่อกันที่เล่มที่สามของเซตยอดบุรุษป่วนใจ
ถึงคราวของท่านกุนซือที่มารอยยิ้มเป้นเอกลักษณ์ และมีโมเม้นต์ให้จิ้นกับท่านใต้เท้า #ผิด

เรื่องนี้เริ่มโดยมีหญิงสาวมาดดุมาตามหาบุรุษคนหนึ่ง ซึ่งคนทั่วไปก้มองไม่ออกมานางมาอารมณ์ไหน แต่นางดุมาก เพราะเมื่อตอนที่เดินหาเองแล้วหาไม่เจอ นางก็ติดประกาศตามหา แล้วก้มีคนมาสวมรอย นางก้โมโห จับแส่ฟาดจนได้เรื่อง
คนที่นางเอกตามหาก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล เป็นพระเอกนั้นเอง แต่ด้วยอดีตครั้งเก่าที่พระเอกเข้าใจผิด พอมาเจอครั้งนี้นางก็พยายามหนี ไม่อยากเจอนางเอก กลัวววว แต่ดชคไม่เข้าข้างนาง ดันไปเจอท่านใต้เท้าที่ชอบแกล้งกุนซือ เปิดโปงตัวตนให้นางเอกรู้ว่าพระเอกอยู่ไหน แล้วเป็นใคร แต่จากท่าทีที่พระเอกแสดงให้เห็น ก็น้อยใจ โกรธ เสียใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะรักคำเดียวเลยยย ทั้งรัก ทั้งงอน ทั้งน้อยใจ
พระเอกก็ซื่อบื้อ ตีความนางเอกผิดไปไกล ต้องมีคนบอกว่า เนี่ย นางเอกนางรักนะ นางงอนอยู่ รีบซิ รีบไปง้อออออ พอนางรู้ว่านางเอกรัก นางก้มาถามใจตัวเองว่ารู้สึกยังไง พอรู้ตัวก็ตามง้อ เก้บความรู้สึกกลัวในตอนแรกไป นางจะง้อจนกว่าจะได้มาาาาาาา

เรื่องนี้ ถ้าถามฝน ฝนว่าพออ่านได้ค่ะ แต่อยู่ในระดับเฉยๆ ไม่ถึงกับน่าเบื่อ แต่ก็เดาเรื่องได้
ติดจะชอบมากกว่าสองเรื่องแรกด้วย

แต่แบบอ่านแล้วก็คิดว่า “พี่โม่เป็นงี้อีกแล้ว” เพราะเหมือนปมอีกหนึ่งปมของเรื่องจะหายไปหนึ่งส่วน…. again
เรื่องพ่อของนางเอกค่ะ
คือนางเอ่ยถึงอยู่นะว่าพ่อนางต้องไม่ยอมแน่ไรงี้ พ่อนางอยากให้แต่งกับอีกคน แต่นางไม่ยอม นางอยากแต่งให้พระเอก แต่จะพาพระเอกกลับตอนที่ยังไม่แต่งงานแบบนี้ยังไม่ได้ เลยรีบแต่งให้พระเอก ถ้าแต่งแล้วพ่อก็คงไม่อะไรแล้ว
แต่พอจบเรื่องก็ไม่กล่าวถึงอีก ไม่เอ่ยถึงเลยยยยย ปมส่วนนี้หายไปไหนนนนนนน
นางเอกไม่คิดจะกลับไปหาพ่อแล้ว? บอกข่าวซักนิดว่าแต่งแล้วไม่มี?
แล้วไหนพระเอกบอกว่าอยากแต่งให้สมเกียรติ พ่อตาล่ะ ได้คิดถึงบ้างไหม?????
ทำเอาความชอบตอนแรกๆที่ให้กับเรื่องนี้หมดไปเลย

คือฝนไม่ชอบนิยายที่แต่งแบบทิ้งปมไว้แล้วหายไปเนี่ย….
ถ้าไม่คิดจะแต่งส่วนนี้ต่อ ไม่เอ่ยถึงดีกว่าค่ะ พอเอ่ยถึงแล้วเก้บไม่หมด รู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้กลางทางจริงๆ ถึงจะไม่ใช่ส่วนที่สำคัญ แต่สำหรับฝน ฝนมองว่าเป้นนิยายที่จบแบบไม่สมบูรณ์ค่ะ

PS.
→ เตรียมอ่านใต้เท้าเป้นเล่มต่อไปปปปปป หวังว่าจะไม่เจออะไรอะไรแล้วนะ…
→ แอบมีเอ่ยถึงท่านหมออีกแล้ว นิดนึง (หัวเราะ)


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


จอมโจรเจ้าเล่ห์ : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 盗狼 – จอมโจรเจ้าเล่ห์
ชื่อชุด : ยอดบุรุษป่วนใจ
ผู้แต่ง : 莫颜 – โม่เหยียน
ผู้แปล : เบบี้นาคราช
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1677-0
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (ตุลาคม 2558)
จำนวนหน้า : 191 หน้ารายละเอียด :
คำสั่งจากใต้เท้าผู้ตรวจการดุจประกาศิต มู่หรงจื่อจึงจำต้องปลอมแปลงตนเองเข้าไปในรังโจรภูเขาเพื่อจับตัว ‘จอมโจรหมาป่า’ ซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจมาสวามิภักดิ์แก่ทางการให้จงได้
ทว่าแผนสาวงามสะคราญโฉมที่นางสู้อุตส่าห์วางมาอย่างรัดกุมกลับล่มไม่เป็นท่า
มิหนำซ้ำเขายังหนีรอดไปได้ ทำเอานางปวดเศียรเวียนเกล้า ไม่รู้ว่าจะกลับไปสู้หน้าเจ้านายอย่างไร
แล้วจู่ๆ เขาก็กลับมาปรากฏตัวต่อหน้านางอีกครั้ง ทั้งยังยินยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี
แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นโจรก็ยังคงเป็นโจรวันยังค่ำ ใต้หล้านี้หรือจะมีโจรคุณธรรม
‘ข้อเสนอ’ ที่ไม่ว่าจะดูอย่างไรนางก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและมิอาจปฏิเสธได้จึงถูกหยิบยื่นมาให้
ประเสริฐ! ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้นางได้แก้มือกับเขาอีกครั้ง นางจะไม่มีวันทำพลาดอีกเด็ดขาด ไม่มีวัน!


หนังสือในชุดเดียวกัน :
ท่านหมอป้อนรัก
กุนซืออมยิ้ม
ใต้เท้าผดุงใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเล่มต่อของท่านหมอป้อนรัก
แต่….. กว่านางจะสื่อว่าเป็นเล่มต่อกันเกี่ยวกันก็ หน้า-สุด-ท้าย!!!!

เดี๋ยวมาบอก เอาเนื้อเรื่องก่อน

นางเอกเป็นมือปราบ(?)ปลอมตัวไปจับหัวหน้าโจรภูเขาและนำพระเอกมาเข้าพวกกับทางการ โดยทำทีเป็นสาวน้อยบอบบางที่รอดตายจากการถูกปล้นแล้วถูกพระเอกจับตัวมา ซึ่งพระเอกบังเอิญไปเจอแล้วจับตัวกลับมา ตอนแรกจากที่เห็นนางเอกหน้าตามอมแมมก็วางใจ คิดว่าเก็บไว้ก็ไม่เสียหายไรงี้ พอจับอาบน้ำแต่งตัวนิดๆหน่อยๆก็ดันกลายเป็นสาวงาม ทีนี้ก็งานเข้า พระเอกเลยต้องสั่งให้อยู่แต่ในห้อง ห้ามออกไปไหน ไม่ใช่ว่าหวงนะ (ติดจะรำคาญ) แต่กลัวเรื่องวุ่นวาย ส่วนนางเอก จากที่ทำตัวอ่อนแอแล้วก็อ่อย(พระเอก)แรงแล้วไม่ได้ผล ไม่เป็นไปตามแผน ก็ทำแผนใหม่ เอาตัวเองออกไปล่อเสือ จนตัวเองใกล้ชิดหัวหน้าโจรภูเขาได้ แต่ยังไม่ทันได้ลงมือฆ่า พระเอกนางก็ตามมาเก็บกลับห้อง เพราะเข้าใจผิดคิดว่านางเอกถูกจับตัวไป (นางจะกำลังพาไปปล่อย ไม่อยากให้อยู่ในกองโจร รังเกียจสาวอ่อนแอ และรำคาญเรื่องวุ่นวายมาก)
พอผิดแผน ภาพลักษณ์สาวอ่อนแอ สวยหวานก็หลุด กลายร่างเป็นสาวมั่นสาวโหดตบตีกับพระเอกสนุกสนาน(?) พระเอกก็เกิดปิ๊งปั๊งถูกอกถูกใจนางเอกเข้าให้ เนี่ยแหละสเป็ค หญิงที่เฝ้ารอต้องเป็นแบบนี้ พอถูกใจ มือก็ทำตามใจสั่งมา แทะโลมนางเอกซิค่ะ แทะโลมจนติดไฟ (ยังไง!) คนของทางการก็เข้ามาปราบโจร พระเอกเห็นท่าไม่ดีก็หนี ไม่ยอมให้ถูกจับ แต่ก็ยังอาลัย(?)นางเอกก็หยิบของต่างหน้านางเอกไปเป็นที่ระทึก…..
วันเวลาผ่านไป คนของทางการก็หวังอยากให้พระเอกมาเป็นพวกมาก เลยวางหมากวางแผนไว้ว่ายังไงพระเอกก็ต้องมาเป็นพวกเพราะพระเอกอยากได้นางเอก
พระเอกมาจริงๆค่ะ มาพร้อมบอกว่าอยากได้นางเอก ด้วยหน้าที่และอะไรหลายๆอย่าง นางเอกก็ยอม ยอมทำตามที่ใต้เท้าสั่งมา (ผู้มีพระคุณ ตอบแทนคุณไรงี้) ไม่ใช่ยอมง่ายๆเหมือนเล่มท่านหมอป้อนรักนะ เรื่องนี้นางเอกนางสตรองของนาง มีการแสดงความมุ้งมิ้งค์ในเรื่อง ด้วยการทะเลาะตบตีกันก่อน (ยังไง?) กว่าพระ/นางจะได้กัน #ผิด กว่าพวกนางจะรักกัน ก็ผ่านการเข้าใจผิดกัน นางเอกหนีพระเอกไปให้พระเอกตามง้อ แล้วกว่าที่นางเอกจะยอมรักพระเอกจริงๆก็เกือบ เกือบจะได้แต่งเข้าบ้านอื่น แต่งให้กับชายอื่นจนพระเอกต้องหยิบของต่างหน้ามายืนยันแบบหน้าด้านๆว่านี่คือของหมั่น! (แรงมาก ด้านมาก กล้ามาก ยอมใจพระเอกจริงๆ)

ถ้าถามฝนว่าเรื่องนี้สนุกไหม?
ฝนว่าสนุกกว่าเล่มท่านหมอป้อนรัก คือนางมีอะไรอะไรบ้าง ดูมีเนื้อมีหนังกว่า อ่านได้เรื่อยๆ

ส่วนนี้คือขอบ่น
คือระหว่างอ่านเนี่ย ฝนก็ตั้งใจหาเลยว่าจะมีตัวละครตัวไหนเป็นเพื่อนหรือรู้จักกับคุณหมอในเรื่องท่านหมอป้อนรักบ้าง อ่านจนจะจบเล่มก็ยังหาไม่เจอ เลยคิดว่า อาจจะเป็นแค่เซตเดียวกันแต่เนื้อหาไม่เกี่ยวกันก็ได้ไรงี้ พออ่านจนถึงหน้าสุดท้าย ก็เจอ
พระเอกบอกนางเอกว่า เขาเป็นเพื่อนกับท่านหมอ พระเอกในเรื่องท่านหมอป้อนรัก แล้วนางเอกก็รู้สึกสมญานามของท่านหมอเหมือนกัน
น้ำฝนนี่อึ้งมาก ถ้าจะมาเอี่ยวกันตรงหน้าสุดท้าย…ไม่ต้องมีมาก็ได้ ดูไม่สื่อไม่เอี่ยวกันเท่าไรเลย!
อย่างเล่มต่อ กุนซือกับใต้เท้ายังมีรายละเอียดในเล่มจนแย่งซีนพระ/นาง แต่ท่านหมอมาแค่หน้าสุดท้าย! (ค่าตัวแพงช่ะ?) #แซะแรง

PS.
→ อย่างที่บอกกุนซือที่วางแผนงุบงิบกับใต้เท้าที่มีบุญคุณกับนางเอกเป็นพระเอกในสองเล่มถัดไป
→ แต่… ถ้าไม่ไปรู้ก่อนว่าพวกนางเป็นพระเอก น้ำฝนจิ้นพวกนางแล้วนะ มีโมเม้นต์ด้วยกันเยอะจนชวนจิ้นจริงๆ (ยังคิดว่าเจ้าหน้าที่ที่เป็นรุ่นพี่นางเอกมีแววเป็นพระเอกมากกว่านะ อยากให้กุนซือกับใต้เท้ได้กันเอง #ผิด)
→ รู้สึกว่า งานโม่เหยียนเซตนี้ ไม่ติดใจ ไม่ตรึงใจ ไม่โอเคเลย…


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


ท่านหมอป้อนรัก : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 冥王 – ท่านหมอป้อนรัก
ชื่อชุด : ยอดบุรุษป่วนใจ
ผู้แต่ง : 莫颜 – โม่เหยียน
ผู้แปล : ลี่ลี่
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1676-3
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (ตุลาคม 2558)
จำนวนหน้า : 191 หน้า
รายละเอียด :
ความเก่งกาจของพญายมแห่งหุบเขาลืมทุกข์เป็นที่เลื่องลือไปทั่วใต้หล้า
ไม่ว่าใครจะเป็นโรคไหน ถูกพิษชนิดใด เมื่อคนเจ็บคนป่วยมาอยู่ตรงหน้าเขา ขอเพียงยอมรับเงื่อนไข ‘ช่วยหนึ่งชีวิตแลกกับฆ่าหนึ่งชีวิตคืนกลับมา’ เท่านั้น ทุกปัญหาจะไม่ไร้ทางเยียวยารักษาอีกต่อไป
ด้วยเหตุนี้สำหรับเขาแล้ว พิษตัดวิญญาณที่เด็กหนุ่มผู้หนึ่งโดนหาได้ร้ายกาจอะไรนัก จะให้เขาช่วยก็ทำได้ง่ายดุจพลิกฝ่ามือ
ทว่านอกจากเจ้าเด็กนั่นจะปฏิเสธไม่ยอมรับเงื่อนไขของเขาแล้ว มันยังบังอาจมาตบหน้าเขาอีก!
ได้… เช่นนั้นเขาก็จะยอมเมตตาช่วยชีวิตคนเอาบุญสักครั้งโดยที่มันไม่จำเป็นต้องยอมทำตามเงื่อนไข
ขอให้มันมาเป็นข้ารับใช้ของเขา ‘สิบแปดปี’ ก็พอ
เทียบกับการรักษาชีวิตเอาไว้ได้แล้ว ค่าตอบแทนนี้นับว่าถูกมากกระมัง หึๆ


หนังสือในชุดเดียวกัน : ชุด ยอดบุรุษป่วนใจ
จอมโจรเจ้าเล่ห์
กุนซืออมยิ้ม
ใต้เท้าผดุงใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องของหมอเทวดาที่กำลังขาดคนดูแลเรือนส่วนตัว แล้วก็ไปบังเอิญเจอนางเอกที่แต่งการเป็นชาย ซึ่งเขาเข้าใจว่าเป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาดูดีแล้วกำลังถูกพิษ เขาก็ยื่นข้อเสนอว่าถ้าต้องให้ช่วยก็ต้องไปฆ่าคนๆหนึ่งมาให้เขา ไม่อย่างนั้นก็ต้องมาเป็นคนรับใช้ นางเอกที่กำลังจะตาย ขณะที่กำลังจะตกลงรับข้อเสนอเป็นคนรับใช้ ดันยื่นมือไปผิดท่า ตบหน้าพระเอกเข้า! นางก็เลยโกรธ จากที่ยื่นข้อตกลงไม่กี่ปี ก็เพิ่มเป็น 18 ปี!!
นางเอกที่ถูกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้ชาย แล้วยังถูกตั้งชื่อว่า 18 ก็อยู่ในหุบเขาของพระเอกในฐานะคนรับใช้คนเดียวที่อนุญาตให้เข้าเรือนของพระเอกได้

นางเอกไม่ได้ปลอมตัว แต่บังเอิญว่าแต่งชายเลยถูกเข้าใจผิด แต่ว่ามีในหุบเขามีกฏว่าห้ามให้สตรีขึ้นมา นางก็เลยตามเลย อยากให้ทำอะไรก็ทำ แต่มีอย่างเดียวที่ยอมไม่ได้คือข้อเสนอในการรักษาของพระเอก เวลาที่พระเอกยื่นข้อเสนอให้กับคนที่มาขอเป็นคนไข้ นางก็จะโกรธแล้วก็พูดๆ ผดุงความยุติธรรม แต่พระเอกนางไม่สน แถมยังลงโทษด้วยการวางยาพิษแบบเจ็บๆคันๆใส่นางเอก ซึ่งนางเอกจากที่หงุดหงิดพระเอกก็ยอมจำนนเพราะรู้ว่าที่พระเอกยื่นข้อเสนอนั้นก็เพราะคนที่มาขอรักษาเป็นคนไม่ดี

เนื้อเรื่องก็เบาๆ ง่ายๆ ไม่กระตุ้นความตื่นเต้นของฝนเลย
เพราะก็พอจะเดาๆได้ เพราะอยู่ด้วยกัน ก็ต้องมีวันที่พระเอกจับได้ แล้วพอจับได้ก็รักกัน จากที่นอนแยกห้องก็ย้ายมาห้องเดียวกันแบบง่ายๆ (นางเอกใจง่ายมาก) แล้วก็ต้องมีเจอเบื้องหลังพระเอกที่ก็พอเดาได้ แต่พอนางเอกรู้ก็เฉย ไม่เป็นไรข้าสนใจแค่ปัจจุบันไรงี้ แล้วก็มีเบื้องหลังนางเอก ที่มาปุ๊บปั๊บ ยังไม่ทันได้ตื่นเต้นก็จบ…

ไม่ถึงกับแย่ แต่ฝนชอบอ่านเนื้อหาเข้มข้น แถมยังเซ็งๆมาจากจอมนางคู่บังลังก์ที่เพิ่งอ่านจบไป ทำให้อ่านงานที่เบาๆแล้วก็เฉยๆ
ถือว่าเป็นงานเบาๆ พักสมองหลังจากที่อ่านเรื่องเนื้อหาหนักๆ ค่ะ

PS.
→ ยังเดาไม่ได้ว่าเล่มต่อไป จะเชื่อมต่อที่ใคร เพราะตัวเด่นที่หน้าตาดูดีก็พระเอกคนเดียวในเล่มนี้ ไม่มีคนอื่นเลย…


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai

องค์ชายสุสาน : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 古墓皇子 – องค์ชายสุสาน
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : ชุนหลิน
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1631-2
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (สิงหาคม 2558)
จำนวนหน้า : 215 หน้า

รายละเอียด :
‘หนิงจื่อเยี่ยน’หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นโจรขุดสุสานมาก็หลายปี เคยเห็นศพมาแล้วสารพัด ทั้งศพเน่า ศพแห้ง ศพมีหนอนแมลงชอนไช ไม่ว่าแบบไหนก็มิเคยทำให้นางสะท้านสะเทือน หากศพที่พบในสุสานโบราณซึ่งนางเลือกลงมือครานี้กลับพาให้ต้องแตกตื่นใจ เพราะมัน ’ดูดี’จนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนตาย และใช่แล้ว… ชายผู้หล่อเหลาในโลงคนนี้ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เพียงถูกวางยาพิษและถูกจับฝังทั้งเป็นเท่านั้น
เพราะนางคือคนมาเจอ จึงถือว่าเขาเป็นความรับผิดชอบของตน ลำบากลำบนไม่น้อยกว่าจะช่วยเขากลับมาจากปากประตูแห่งความตายได้ ครั้นจะซักถามถึงความเป็นมาก็กลับพบว่าอีกฝ่าย ‘ความจำเสื่อม’เสียนี่
หากความเป็นจริงแล้วไม่ใช่เลย ที่เขาต้องโกหกเช่นนั้นด้วยเห็นว่านางเป็นผู้มีพระคุณ เพราะถ้าฐานะที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผยออกไป เขาคงไม่แคล้วต้องสังหารนางปิดปาก!!


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฝนแอบผิดหวังนิดหน่อย
ตอนแรกที่เห็นว่ามีผลงานของโม่เหยียนออกกับแจ่มใส ฝนก็ไม่ได้ตั้งความหวังอะไรเยอะ อ่านเอาความน่ารักกุ๊กกิ๊กของพระนาง แต่พอแจ่มใสเปิดให้อ่านใน dek-d ก็แอบตั้งความหวังลึกๆว่า “เธอออ มันต้องเริ่ดแน่ๆ” ลองอ่านสองตอนแรกก็ชอบ น่าสนใจ น่าติดตาม เรื่องราวระหว่างพระ/นางก็น่าค้นหา
นางเอกเป็นโจรขโมยสุสาน ส่วนพระเอกเป็นองค์ชายที่ถูกลอบวางยาแล้วถูกฝั่งในสุสานที่นางเอกบังเอิญขุดเข้าไปเพื่อหวังขโมยของ พอเห็นว่าพระเอกไม่ใช่ศพก็ช่วยเหลือออกจากสุสาน แล้วก็พาไปรักษา บวกกับพระเอกหน้าตางดงาม เกิดรักแรกพบเข้าก้ยิ่งทุ่มเท ยาหายากก็หามาให้ ไข้ขึ้นก็ดูแลไม่ได้หลับนอน เช็ดตัว ปลดทุกข์นางเอกทำให้หมด เพียงแค่หวังให้ศพที่ไม่ใช่ศพหายดี
ส่วนองค์ชาย เมื่อตื่นขึ้นมาพบสาวแปลกหน้ากับหมอ ก็ระแวงแต่ด้วยความเป็นคนซื่อๆ และจริงใจ พระเอกก็คลายความระแวงลง แต่ไม่เปิดเผยตัวตนว่าตัวเองเป็นใคร แกล้งความจำเสื่อม แล้วก็รักษาตัวเองอย่างเงียบๆ หวังว่าเมื่อหายดีจะไปหาตัวการที่ทำร้ายตัวเองให้เจอ! และวางแผนตอบแทนความรักและการดูแลของนางเอกที่คอยอยู่ข้างๆเขาด้วยใจจริง
เรื่องพลิก นางเอกกลับบ้านมาเจอคนแปลกหน้า จากที่พระเอกวางแผนว่าจะหาโอกาสบอกความจริง ก็ทำไม่ได้ แต่ดันทำให้นางเอกกับหมอผู้มีพระคุณเข้าใจผิด คิดว่าพระเอกจะฆ่าคนผิดปาก ก็หาทางหนี แล้วก็ผิดหวังที่ถูกหลอก ความรักที่มีให้แทนทีด้วยความระแวงและความกลัว หวังว่าชาตินี้จะไม่เจอพระเอกอีก จะคอยหนีไปจนกว่าจะรอดพ้น!

อ่านแล้วดูตื่นเต้นเนอะ… ฝนก็ตื่นเต้น อยากรู้เรื่องต่อ พระเอกจะทำยังไง ตามกลับมาแล้วจะเป็นยังไง ต้องมีปมนางเอกไม่ไว้ใจ พระเอกตามง้อ แล้วก็ตามหาคนร้ายที่วางยาพระเอกอีก อุ้ย ตื่นเต้น

ฝนเฝ้ารอเล่มจริงอย่างใจจอใจจ่อเลย
พอได้เล่มจริงมา อ่านจบ แล้ววาง

ไม่ต่างจากโม่เหยียนเล่มอื่นๆที่เคยอ่าน ออกจากจืดไปตัวซ้ำถ้าเทียบกับเล่มคุณชาย
เนื้อเรื่องหลังจากนั้นก็เฉยมาก

พระเอกตามนางเอกมา นางเอกหาทางหนี หนีไม่ได้เพราะพระเอกหลอกล่อ ใช้เล่ห์กลสารพัด นางเอกร้ายแค่ไหนพระเอกก้ยิ้มสู้ กลายเป็นคนอีกคนเลย (จากตอนแรกที่มี 2 คนในร่างเดียว ตอนที่แกล้งความจำเสื่อมกับตอนที่สั่งงานองครักษ์แล้วนางเอกมาเจอ) แม้กระทั้งแผนชายงามนางก้ใช้! นางเอกถูกกินเรียบร้อย ตื่นเช้ามาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนฉากที่ผ่านมาเป็นแค่การดื่มน้ำชาหนึ่งจิบ แค่นั้น

นางเอกห่วงท่านหมอมาก โดนพระเอกถามก็ไม่ยอมบอก แต่พอถูกกินแล้ว หมอไม่มีบทบาทแล้ว มาเจออีกทีตอนจบเรื่อง
….จ๊ะ
ตกลงพระเอกถามถึงหมอไม่ใช่เพราะจะตอบแทนบุญคุณใช่ป่ะ ที่ถามเพราะหาเรื่องเต๊าะนางเอกใช่ป่ะ?

ส่วนเรื่องปมในวัง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันระหว่างองค์ชายและพระมารดาทั้งหลาย (ถอนหายใจ) ก็เหมือนอีกหลายๆเล่มที่แม่จะผลักดันลูกชายให้เป็นใหญ่ ใครโด่ดเด่นก็จำกัดทิ้ง อะไรแบบนั้น มีการโต้เถียงกันนิดหน่อย แต่อำนาจระหว่างองค์ชายด้วย (นิดหน่อยเหมือนกัน)

นางเอกพูกองค์ชายใหญ่จับตัวมา พระเอกเลยต้องรีบไปพากลับมา แล้วก็เกิดเรื่องพัวพันกันไปมา
– พี่ชายขี้แกล้ง
– พระเอกหึงออกนอกหน้า
– นางเอกเอ๋อจนได้เรื่องและเจอลูกฟลุ๊คเองให้หลายๆอย่างลงตัว

อ่านจบเล่มฝนยังงงเลยว่าตกลงพระเอกเป็นคนยังไงแน่ นอกจากการแสดงอารมณ์ที่ดูจะโดดเด่น (ขี้แกล้ง ขี้หึง เอาแต่ใจ) แล้ว ความฉลาด ความโปรดปราณที่จักรพรรดิ์ได้เอ่ยถึงอยู่ตรงไหน?

แล้วตอนจบแบบนั้นมันไม่โอเคสุด
พระ/นางอยู่ด้วยกัน แฮปปี้ลั่นลาอย่างที่แฟนๆมากกว่ารักชอบ แต่สำหรับฝนมันไม่โอ คือพวกนางรักกัน ปมทุกอย่างคลาย แต่ยังไม่ลงตัว ด้วยพระ/นางยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน พระเอกก็เลยตัดสินใจบอกให้นางเอกรอเขานอกวังนะ สักวันเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันแน่นอน!!
เวลาผ่านไป พระเอกกลับมาหานางเอก
อ่ะ เราอยู่ด้วยกันได้แล้ว ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

จบ…………..

สวรรค์!!!
ช่วงเวลาหลายปีนั้นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย?
นางเอกเฝ้ารออย่างมีความหวังกับท่านหมอ ที่โผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้ ไปตามหากันได้ยังไงก็ไม่รู้
พระเอกเดินหามาหา ตกลงสละตำแหน่งกลายเป็นคนธรรมดาหรือเปล่า? แล้วสละมาได้ไง เป็นที่โปรดปรานไม่ใช่เหรอ? ไม่มีความผูกพันกับคนในครอบครัวเลย? ฐานอำนาจมันจัดการง่ายขนาดนั้นเลย? (ถอยหายใจ)

ใครชอบพระเอกที่รักนางเอกมากกกกกกขนาดสละทิ้งอำนาจได้ ขี้หึงแบบหน้ามืดตามัวพี่น้องก็ไม่ละเว้น กับผู้ชายขี้ตื้อหน้ามึนก็เล่มนี้ค่ะ

สำหรับฝน เล่มนี้ไม่ใช่ทางของฝน!!

PS.
→ เล่มบางมาก แต่พล็อตสามารถทำให้ใหญ่ขึ้นได้ แต่เขียนมานิดเดียวเอง เสียดายนะ หรือเพราะช่วงนี้อ่านนิยายหนักๆมากไป พออ่านแนวนี้เลยเซ็ง?


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : แจ่มใส | Dek-D


บุปผาล่มเมือง : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : บุปผาล่มเมือง
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : hongsamut
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN : (เล่ม 1) 978-919-7856-14-8 | (เล่ม 2) 978-616-7856-15-5
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (กันยายน 2557)
จำนวนหน้า : 439 หน้า (215+224)

รายละเอียด :
ที่นางพูด “วันนี้ตัวข้าช่างมีเสน่ห์ดีแท้ ก่อนหน้านี้พ่อหน้าขาวก็อยากรังแกร่างกายข้า มาตอนนี้พ่อหน้าดำก็อยากจะเอารัดเอาเปรียบข้าอีก เฮ้อ… ทำเช่นไรได้เล่าร่างกายข้ามัน ร้องหาพ่อหน้าขาวไปเสียแล้ว จัดสรรหัวใจตัวเองนี่ลำบากจริงๆ”
ที่เขาตอบ “เจ้าคิดจะทำร้ายอ๋องสิบห้า ทั้งยังเหยียดหยามข้าต่อหน้าผู้คนและแปลงโฉมบุกเข้าวังต้องห้าม โทษหลายข้อที่ว่ามา ก็สามารถทำให้ต้องโทษยาวถึงลูกหลานได้แล้ว!!!”
คนหนึ่งช่างแหย่—อีกคนก็แหย่ขึ้น
นี่เป็นเรื่องราวอันสุดแสนจะโลดโผนของสาวแสบใจกล้าเจ้าของวิชากวนอิมพันหน้าอันเลื่องลือ ผู้แฝงตนเองเข้ามาในพระราชวังต้องห้ามเพื่อช่วยเหลือพี่สาวที่โดนกักขังอย่างไม่เป็น
ว่าใครได้ไม่เต็มปากหรอก…
นางเองก็ล้อเล่นกับหัวใจของคนอื่นอย่างไม่เป็นธรรมเหมือนกัน!!!


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อยที่มีวิชาพรางตัวชั้นเลิศ แอบแฝงตัวเข้าไปในวังเพื่อช่วยเหลือพี่สาวที่ถูกใส่ร้ายจนต้องไปอยู่ในตำหนักเย็น
ระหว่างที่ทำตามแผนการที่จะพาพี่สาวไปแบบสวยๆ ไม่มีราคี เธอก็เจอกับอุปสรรคขัดขว้างผัวพันมากมายก่ายกงอให้ต้องเปลี่ยนแผนและหาทางหนีอยู่เรื่อยๆ หนึ่งในนั้นคือพระเอก ผู้ที่ถูกใจในความพยศ จากตอนแรกที่ตั้งใจจะตามจับมาลงโทษ แต่ไล่ตามกันไปมากลับกลายเป็นรัก แล้วจะจับมาเป็นสาวน้อยของตนให้ได้!

เรื่องราวก็ประมาณนี้เนอะ เรียบๆ ง่ายๆ ง้องอนกันไปมาตามสไตล์โม่เหยียนค่ะ
แต่อ่านแล้วฝนก็เริ่มเอ๊ะใจว่า ดม่เหยี่ยนมักจะมาแนวง้องอน และมักจะมีตัวละครหลุดๆหายๆไปบ้าง ไม่ก็กล่าวให้เป็นปมแต่ก็ไม่ขยายต่อ อย่างเรื่องอาจารย์ของนางเอก ที่นางเอกมักจะคิดถึงตลอดว่าสอนว่าอย่างนั้นอย่างนี้ ระวังเรื่องความรักให้ดีไรงี้ อาจารย์เก่งมาก เป็นที่กล่าวขานกันมากมาย ฝนก็มโนรอเลยว่าสุดท้ายอาจจะมีอาจารย์โผล่ออกมาเป็นอีกอุปสรรคขัดขว้างพระเอกไม่ให้แต่งเมีย สุดท้ายก็ไม่มี เสียดายจัง เสียดายจริงๆนะ เกริ่นมาตั้งเยอะนึกว่าจะมาให้ยลโฉมซักสองสามบรรทัด (น้ำตาไหล)

ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนฝนไหม อ่านหน้าสุดท้ายแล้วรู้สึกว่า ยังไม่จบ
ไม่ใช่ว่าอารมณ์ไม่จบนะ แต่แบบเหมือนถูกตัดฉับ! (อะไรอ่าาา นี่จบแล้วเหรอออออออ) รู้สึกแบบนี้เลย

ส่วนตัวแล้ว ฝนเฉยๆ ไม่ปัง อ่านได้สบายๆ ไม่คิดเยอะดีค่ะ

PS.
→ อ่านเป็นครั้งที่สองค่ะ ครั้งแรกตอนที่ออกใหม่ๆ ยืมพี่สาวมาอ่าน ครั้งนี้จิ้มเองในพี่เมพ (mebmarket)


More :
Goodreads : #1 | #2


Date: July 16, 2015

คุณชายแสนร้าย : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 別惹爺兒 – คุณชายแสนร้าย
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : เม่นน้อย
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1594-0
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (มิถุนายน 2558)
จำนวนหน้า : 433 หน้า (217+216)

รายละเอียด :
นับแต่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้เป็นอาจารย์ครั้งยังเด็กจนกลายมาเป็นลูกศิษย์ เหลียงจิ้งไม่เคยย่างเท้าลงจากยอดเขารื่นรมย์ไปที่ใดเลย เพราะนางสุดแสนจะพอใจในชีวิตอันเรียบง่ายสงบสุขนี้อย่างยิ่ง แม้วันดีคืนดีอาจารย์จะคิดหาสารพัดเรื่องมาทดสอบนางกับศิษย์พี่ศิษย์น้องชวนให้ทุกคนต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนตลอดเวลา
และแล้วในที่สุดอาจารย์ก็หาเรื่องมาทดสอบนางอีกจนได้ ทว่าภารกิจนี้ฟังดูจะไม่ยากเท่าไรนัก เพียงลงจากเขานำของขวัญไปมอบให้คนเท่านั้น ช่างผิดแผกแตกต่างจากงานอื่นที่อาจารย์เคยสั่งให้นางทำเหลือเกิน
แต่ว่า… นางรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย เหตุไฉนอาจารย์ถึงได้เตือนนางว่า ‘ให้อยู่ห่างจากคนแซ่ตู๋กูเข้าไว้’ ล่ะ และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสายเกินการณ์แล้ว เพราะหนึ่งในบุรุษที่นางพบเจอกลุ่มแรกมีชายที่ชื่อ ‘ตู๋กูฮุ่ยอวี้’ รวมอยู่ด้วยเนี่ยสิ!



หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
คุณชายหมื่นพิษ


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเล่มต่อของคุณชายหมื่นพิษ จริงๆแล้วต้องเรียกว่าเป็นเล่มลูกชายกับลูกศิษย์ของคุณชายหมื่นพิษดีกว่า

คุณลูกชายใช้แซ่ของแม่เพราะตู๋กูชิวอวี่(นางเอกเล่มที่แล้ว)ไม่ยอมแต่งให้หลิงหูเจวี๋ย(คุณชายหมื่นพิษ) ถึงสุดท้ายจะแต่งงานกัน(ตอนแก่) แต่ในเรื่องนี้เขายังไม่ได้แต่งกัน
คุณลูกศิษย์เป็นเด็กกำพร้าที่หลิงหูเจวี๋ยเก็บมาเลี้ยงและสอนวิชาพิษให้

ของคนที่มาป่ะกันได้ไง?
ตัวแปรสำคัญเลยก็คือคุณชายหมื่นพิษเนี่ยแหละ ถ้าใครอ่านเล่มของนางมาจะรู้ว่าความกะล่อนของนางอยู่ในระดับไหน… นางส่งกระต่ายน้อยศิษย์รักของนางไปส่งของ พร้อมกับกำชับว่าให้ระวังคนแต่ตู๋กูไว้ให้ดีไรงี้ แต่ยังเดินทางไม่ถึงไหน แม่กระต่ายน้อยก็ดันมาเจอเสือร้ายอย่างพระเอกเข้า แล้วดั๊นตรงกับ warning ของอาจารย์พอดี นางก็หาทางนี้ แต่ไม่รู้หนียังไง ตอนแรกก็ว่าหนีพ้น ไปๆมาๆดันมาจ๊ะเอ๋เจอกันทุกครั้ง แล้วเจอกันแต่ละทีก็มีเรื่องให้เสือร้ายโมโหหนักขึ้นไปอีก (หัวเราะ)
ส่วนพระเอก ตั้งแต่เจอกระต่ายน้อยอย่างนางเอกก็มีเรื่องให้โมโหของขั้นเสมอ จากตอนแรกที่ตั้งใจตามราวีเพราะจะแก้แค้นก็ดันไปหลงรักกระต่ายน้อยเข้า สุดท้ายก็ต้องตามตื้อ(?) ตามปกป้อง(?) บังคับ(!) เอ่ม… สรุปสั้นๆว่า ตามทุกทางเพื่อให้กระต่ายน้อยอย่างนางเอกมาเป็นของตนแล้วกัน แต่ตามกันท่าไหน วิธีอะไร อ่านกันในเล่มนะ หุหุ

น่ารัก เฮฮา แอบซึ้งบ้างช่วงหลังๆ(ช่วงง้องอนที่เล่นกันแรงจนแอบสงสารพระเอก) ฝนจัดอยู่ในนิยายอ่านสบาย ไม่เครียดแต่ก็ไม่ลุ้นจนตัวโก่ง ตามสไตล์คุณโม่เหยียนเลยยยยย

PS.
→ มากกว่ารักที่อ้อนอ่านมาจากตู้ของพี่สาวผู้น่ารักอีกเช่นเคย แฮ่


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: July 5, 2015

Dear Puppy : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ :嫁狗随狗 – Dear Puppy
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : Singin’ in the Rain
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (Cookie)
ISBN : 978-616-06-1223-9
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (เมษายน 2557)
จำนวนหน้า : 240 หน้า

คำโปรย :
จากคนที่ไม่ถูกกันราวน้ำกับน้ำมัน แต่วันดีคืนดีเขากลับกลายมาเป็น ‘สัตว์เลี้ยง’ ของเธอ (ได้ยังไงกัน!?)

รายละเอียด :
หากจะพูดถึงหนุ่มเพอร์เฟ็กต์ในโลกนี้ ‘เชสเตอร์ หวัง’ มั่นใจว่าต้องมีเขาเป็นหนึ่งในนั้น ไม่ว่าใครหน้าไหนต่างยอมนอบน้อมสยบให้ สาวๆ ที่ได้เข้าใกล้เป็นต้องอ่อนระทวยใจละลายเหมือนเทียนโดนไฟลน
แต่นั่นไม่รวมถึง ‘สเตฟี หลิน’ หุ้นส่วนบริษัทที่ทำให้เขาตะคริวกินได้ภายในสามวินาที!เพราะเธอทั้งโหด เหี้ยม โผงผาง ไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยสักนิดเดียว เผชิญหน้ากันทีไรเขาต้องสลัดมาดสุภาพบุรุษแล้วแปลงร่างเป็นนักรบมาต่อกรด้วยทุกที และมันไม่ง่ายเลยที่เขาจะชนะได้แบบหืดไม่ขึ้นคอ!
แล้วโชคชะตากลับเล่นตลกเมื่อจู่ๆ เขาต้องกลายเป็นหมาจรจัดตัวหนึ่ง อะไรไม่ร้ายเท่าเมื่อยัยทอมนั่นมาเจอเขาโดยบังเอิญ!… เอ๊ะ?!สีหน้ายิ้มแย้มอย่างพระโพธิสัตว์นั่นมันอะไร ไม่… นี่ต้องไม่ใช่สเตฟีตัวจริงแน่ๆ!


บันทึกหลังการอ่าน…

โม่เหยียนอีกแล้ว!?!!!!! (หัวเราะแห้งๆ)
ฝนดองหนังสือของแจ่มใสเยอะมาก ทั้งมากกว่ารักและคุ๊กกี้ (ไม่ใช่ของตัวเองนะ ยอมรับอย่างภาคภูมิ) ในช่วงที่มีเวลาพออ่านได้ก็จะรีบอ่าน นี่ก็เพิ่งรู้ตัวว่าอ่านผลงานของนักเขียนท่านนี้มา 3 เรื่องติดแล้ว

เนื้อเรื่องก็เป็นเรื่องของพระเอกผู้เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าตาและฐานะ แล้วบังเอิญไปขับรถชนน้องหมาพันธุ์ทางที่ไม่ได้มีความน่ารักเลยเข้า นางไม่ยอมขอโทษ ไม่รับผิดชอบ ไม่สนใจใยดีน้องหมา เพราะคิดว่าตัวเองโดนพวกหลอกต้มตุ๋นเอา นางก็ใช้เงินแก้ปัญหา (ตามสไตล์พวกคุณชายรูปหล่อพ่อรวย)
หารู้ไม่ว่า น้องหมาตัวนั้นดันสาปคนได้!
พระเอกก็โดนสาปให้หลายเป็นน้องหมา พอเป็นน้องหมาที่ไม่มีความน่ารักเลยก็โดนรังแกสารพัดทั้งจากคนและจากมาด้วยกัน โซซัดโซเซไปมา จนเจอนางเอกเข้า จากที่ต้องคิดว่านางเอกต้องเป็นคนแบบนี้ แบบนั้น แบบนู้น ก็ตกใจ เพราะนางเอกไม่ใช่คนในแบบที่พระเอกคิดไว้เลย พระเอกก็อยู่กับนางเอกค่ะ อยู่จนถอนคำสาปได้ จากที่ไม่อยากเข้าใกล้ก็เปลี่ยนไปอยากจะเข้าหา นางจะจีบ นางเอกเนี่ยแหละคู่ชีวิตที่พระเอกอยากได้!!!

ต่อจากนี้ อ่านกันเองเนอะ (ยิ้มหวาน)

เรื่องนี้ก็น่ารักนะคะ แต่สั้นไปหน่อย (ตามขนาดเล่ม) อ่านจบในเวลาอันสั้น
ถามว่าสนุกไหม บอกว่าน่ารักดีกว่า คือมันสั้นอ่ะ แล้วฝนเป็นพวกชอบอ่านหนังสือยาวๆ อ่านเล่มนี้เลยรู้สึกว่าสั้นไป แต่ชอบอยู่นะ มีแง่มุมให้คิดได้มากกว่าที่คิด #งงไหม ฝนก็งงเหมือนกัน #ฮา

อย่างแบบคนสองคนจะอยู่ด้วยกันได้ก็ต้องปรับตัวเข้าหากัน พระ-นางเรื่องนี้ก็เหมือนกันค่ะ ไม่มีอะไรเข้ากันได้เลย แต่ก็พยายามปรับตัวเข้าหากัน ก็มีทะเลาะงอแงใส่กันแต่เมื่อคิดได้ว่าจะทะเลาะกันไปทำไม เวลาก็ไม่ค่อยจะมี เอาเวลาตรงนี้มารักกันดีกว่าไหม อย่ามาทิฐิใส่กันเลย ใครจะรักใครมากกว่ากัน ใครควรยอมใคร ไม่ต้องสนใจแล้ว รักกัน เข้าใจกันดีกว่า อะไรแบบนั้น

ฝนชอบนะ #คือดีอ่ะ ไหนๆก็รักกันแล้วก็อย่าหาเรื่องทะเลาะกันเลย แค่รักกันเป็นแฟนกัน เขาก็อิจฉาหนักหนาแล้ว #อินเนอร์ #โสดไม่พาล #หัวเราะดังมาก

PS.
→ เล่มนี้อนุเคราะห์โดยพี่สาว (พี่เทพ) เจ้าเก่าเจ้าเดิม (โดนน้องไถหนังสือตล๊อด)
→ ลืมถ่ายเล่มจริงมาก่อนคืน #น้ำตาไหล
→ อ่านจบเมื่อวันศุกร์ (2015.02.26) แต่มาอัพไม่ได้เพราะติดสอบ (อ่านหนังสือนิยายก่อนสอบ ลดความเครียดได้จริงๆนะ #บอกเลย)


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: March 2, 2015