เล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ : ซูสิงเล่อ

Standard

ชื่อหนังสือ : 夫君,悠着点 – เล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์
ผู้แต่ง : 苏行乐 – ซูสิงเล่อ
ผู้แปล : เหมยสี่ฤดู
สำนักพิมพ์ : Happy Banana
ISBN : 978-616-312-331-2
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2559)
จำนวนหน้า : 734 หน้า (367+367)

รายละเอียด :
เมื่อคนสองคนมาเจอกัน คนหนึ่งแสร้งทำตัวเป็นกุลสตรี เรียบร้อยและอ่อนหวาน อีกคนหนึ่งแสร้งทำตัวเป็นท่านอ๋องผู้สุภาพและอ่อนน้อม ท่ามกลางสงครามแย่งชิงบัลลังก์ ความรักของทั้งสองจะลงเอยเช่นไร เมื่อมารดาของ “เหยียนซื่อหนิง” จากไป นางจึงต้องไปอาศัยอยู่กับบิดาที่เมืองหลวง ทั้งยังต้องเก็บนิสัยที่แท้จริงให้มิดชิด เพื่อความอยู่รอด ปลอดภัยในจวนอัครเสนาบดี ที่มีองค์หญิงคังฮวา ภรรยาเอกอีกคนของบิดาเป็นผู้กุมอำนาจ มาวันหนึ่งนางได้เจอกับ “เผยจิ่น” อ๋องเก้าที่เคยกลั่นแกล้งนางตอนเด็กๆ ในวังหลวงโดยบังเอิญ โชคชะตาของคนทั้งสองจึงมาบรรจบกันอีกครั้ง สิงโตน้อยที่ตกอยู่ในกำมือปิศาจจิ้งจอก จะหนีเอาชีวิตรอดจากการถูกจับกินได้หรือไม่

หลังปก :
#1
เผยจิ่น โอรสองค์ที่เก้าของฮ่องเต้ นิสัยสุภาพอ่อนน้อมมาแต่ไหนแต่ไร ผู้คนต่างเรียกขานเขาว่า ฮ่องเก้าผู้ทรงคุณธรรม
เป็นองค์ชายที่ไม่มีความปรารถนาและความทะเยอทะยานใดๆ ในสายตาของทุกคน
เหยียนซื่อหนิง บุตรีของอัครเสนาบดี กุลสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ได้ออกเรือยเสียที
ตั้งแต่อายุหกขวบจนถึงสิบแปดปี นางรู้มาตลอดว่าเผยจิ่นเป็นเดรัจฉานในคราบมนุษย์ที่ตบตาเก่งเป็นที่หนึ่ง ภายนอกสุภาพเรียบร้อยก็จริง แต่ภายในกลับต่ำช้าไร้ยางอาย
#2
ในช่วงที่มืดมนที่สุดของเผยจิ่น เหยียนซื่อหนิงตกลงมาในหลุมพรางที่เขาขุดไว้
ไม่ว่าจะที่หมู่บ้านเล็กๆ ในเมืองเซวียนเฉิง หรือในคฤหาสน์และวังหลวงในเมืองหลวง
ไม่ว่านางจะเป็นเด็กในชนบทที่ดุร้ายเซ่อซ่า หรือเป็นสาวงามที่แกล้งทำตัวเป็นกุลสตรีผู้อ่อนหวาน
เขาก็อยากรังแกนางมาตลอด ไม่ต้องพูดถึงชีวิตหลังแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้ว
แน่นอนว่าเขาย่อมเปิดศึกหนักกับนางทุกคืนอย่างไม่บันยะบันยัง ดังนั้นข่าวลือที่ชายาอ๋องผู้ทรงคุณธรรมชอบนอนตื่นสายจึงแพร่ออกไป


บันทึกหลังอ่าน…

ก่อนเล่าเรื่อง ขอเล่าที่มาก่อน
คือหลังจากที่อ่านจอมนางคู่บัลลังก์ฉบับพิมพ์ใหม่แล้วก็ได้เตือนตัวเองว่า นิยายค่ายบ้านกล้วยอย่าได้แตะต้องอีก เพราะสำนวนแปลของเขาไม่ถูกจริตเรา ดังนั้นอย่าได้ซื้ออีก!
…จำนะคะน้้ำฝน ถึงกระแสจะอวยมากแค่ไหนก็อย่าได้ซื้ออออออ
แต่ตอนไปเดินงานหนังสือกับเพื่อนสาวแก๊งกลุ่มภารกิจพิชิตกองดองก็เห็นว่าบ้านกล้วยมีราคาโปรโมชั่น แถมหน้าปกเรื่องนี้ก็สวย ลูบแล้วเพลินมือ(?) ยังไม่พอ! พี่สาวบ้านชะนีรีวิวยังบอกอีกว่า หน้าปกฝีมือนักวาดคนไทยนะเธอ โอเค๊ น้ำฝนที่ชอบสนับสนุนงานฝีมือคนไทยก็จัดการหยิบนางมา พร้อมกับหวังว่า สำนวนเขาอาจจะดีขึ้นจนเราพอจะอ่านจนจบแบบไม่ต้องใช้สกิลกวาดสายตาอ่านผ่านได้!

ผลเป็นไง???
…อ่านบรรทัดต่อๆไปเดี๋ยวก็รู้วววว

เรื่องนี้เป็นเรื่องของนางเอกที่แสร้งทำตัวเป็นกุลสตรีที่เรียบร้อยและอ่อนหวาน กับพระเอกที่แสร้งทำตัวเป็นท่านอ๋องผู้สุภาพและอ่อนน้อม ย้ำว่าทั้งสองแสร้งทำแบบนั้นเพื่อให้สังคมภายนอกรวมไปถึงคนในครอบครัวรู้ว่าเป็นแบบนั้น แต่แท้จริงแล้วทั้งคู่ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย!
โชคชะตา(?) ทำให้พระ/นางที่เสแสร้งแกล้งแสดงบทละครตบตาคนภายนอกทั้งสองคนต้องแต่งงานกัน และบังเอิญที่ว่าทั้งคู่นั้นรู้นิสัยที่แท้จริงของกันและกันด้วย ทำให้เกิดเรื่องรางมากมาย

เนื้อเรื่องก็ตามชื่อเลย ทั้งเรื่องความรักและการแย่งชิงบัลลังก์

น้ำฝนเล่าไม่ได้มาก ไม่ใช่เพราะกลัวสปอย แต่อ่านไม่ละเอียด
… ใช่แล้วค่ะ น้ำฝนอ่านไม่ละเอียด เพราะสิ่งที่เคลมไว้หลังปกกับคำโปรโมททำให้น้ำฝนคาดหวังไว้ค่อนข้างสูง แต่พออ่านแล้วมันไม่ใช่อย่างที่คิด

คำเตือน!
ใครหวังจะอ่านรีวิวดีๆ มีเหตุ มีผล อาจจะหาไม่เจอในบรรทัดต่อๆไปนะ แต่อาจจะมีเผลอหลุดสปอยไปบ้างตามอารมณ์ของน้ำฝนเอง

ทำไมถึงไม่ใข่อย่างที่คิด

คือน้ำฝนไม่คิดว่านิยายจะมีฉากร่วมรักเยอะขนาดนี้!! มีเยอะจนไม่คิดว่าเป็นนิยายชิงบัลลังก์ มีเยอะจนอยากรู้ว่าเรื่องนี้ขายอะไรกันแน่ น้ำฝนก็ไม่ได้สาวโลกสวยอ่านนิยายโรมานต์ติดเรทไม่ได้ แต่ไม่คิดไงว่าจะมีเยอะแล้วก็อธิบายเยอะขนาดนี้ ตอนแรกที่อ่านคำเตือนหลังปกก็เข้าใจว่ามีบ้างสองสามฉากพอกรุบกริบ ที่ไหนได้ #คุณหลอกดาว ไม่ซิ #ดาวคิดไปเอง!!!

พออ่านจบเล่ม 1 ก็ทึ่งหัวด้วยความหงุดหงิดเพราะหาปมเรื่องไม่เจอ ใครชิงกับใคร สาเหตุมาจากอะไร มีใครเล่นบทชิงบัลลังก์นี้ด้วย ทำไมไม่เจออะไรเลยนอกจากฉากรักของคู่พระนาง! (ที่เด่นมากด้วยนะ)
ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า … เขาคงกำลังปูทางสร้างปมสร้างสถานการณ์อยู่ (มั้ง)

พอเข้าเล่ม 2 เริ่มได้น้ำได้เนื้อมาบ้าง เริ่มเห็นแล้วว่ามีใครชิงใคร ใครทำอะไร ใครเล่นเกมอะไรอยู่ และจะเดินไปทางไหน ส่วนฉากเรทที่จัดเต็มไปให้เล่มแรกนั้นน้อยลง (หรืออาจจะเพราะฉากเรทน้อยลง เนื้อหาเลยเริ่มมีมากขึ้นหรือเปล่า?) แต่เมื่อความอดทนอ่านแบบละเอียดหมดไปตั้งแต่เล่มแรก เล่มนี้ฝนเลยอ่านแบบพอจับทางจับเนื้อหา ง่ายๆคืออ่านข้ามๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรเยอะ (กลัวจะหงุดหงิด)

ต่อไปนีคือการบ่น… ด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจของน้ำฝนเอง
ย้ำอีกครั้ง ทั้งหมดคือความรู้สึก ความคิดเห็นส่วนตัว คนอื่นอาจจะคิดเป็นแบบอื่น ถ้าเห็นแย้งมาคุยกันได้~~~

ตัวละครในเรื่องนี้บางตัวไม่มีความคิดให้สมกับตำแหน่งเลย มองไม่เห็นนิสัยพื้นฐานของตัวละคร อยากจะให้ทำแบบนั้นก็ทำ อยากจะให้เป็นแบบนี้ก็เป็น แล้วมาเขียนว่าตัวละครนิสัยแบบนี้นะ (ห้ามคิดเป็นอื่น) ไม่สนใจเลยว่าพื้นฐานตัวละครเป็นแบบไหน โตมายังไง แล้วควรแสดงอารมณ์หรือแสดงความคิดแบบไหนถ้ามีนิสัยแบบนั้น

ก็ปมย่อยมาแบบนั้น ถ้าจะให้ปมย่อยจบก็ต้องให้ตัวละครเป็นแบบนี้
อ้าวเฮ๊ย แล้วที่ปูทางมามันไม่ใช่เหรอ?? #หลอกหญิงทำไม!

ส่วนที่ควรต้องขยายความก็ไม่มี อยู่ดีๆก็มีตัวละครโผล่ออกมาแล้วบอกว่าคนๆนี้สนิทกับพระเอกนะ

อ้าว? ยังไง? ขยายความก็ไม่มี แค่เขียนบอกให้รู้ว่าสนิทนะ จบปิ๊ง หมดหน้าที่ก็หายไป #เดี๋ยวๆๆๆๆๆ จนตอนนี้อ่านจนจบเรื่อง เขาไปรู้จักกันได้ไง ก็ไม่เข้าใจ ว่าง่ายๆ ยังไม่อินกับความมีอิทธิพลของพระเอกเลย….
แต่ส่วนที่ไม่ต้องขยายความบ่อยก็ได้ดันเขียนซะเยอะ ฉากร่วมรักที่ขยายความเยอะมาก ละเอียดทุกฉาก นอนกันกี่รอบก็บรรยายทุกรอบ เดี๋ยวนะยูววว สิ่งที่หญิงอยากรู้ทำไมไม่บอกหญิงแบบที่บรรยายฉากบนเตียงบ้าง เขาก็นอนกันท่าเดิมๆ เพิ่มเติมแค่เริ่มจากห้องไหน ไม่ต้องเขียนเยอะขนาดนั้นก็ได้! ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นนนนนน

ตกลงองค์รัชทายาทจะมีนิสัยแบบไหนแล้วตกลงคิดอะไรอยู่?
ช่วงแรกไม่เห็นสนใจนางเอก ตอนเปิดตัวมาไม่เห็นแสดงท่าที ออกจะติดไม่สนไม่แคร์ไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ พอสักระยะก็บรรยายว่าจริงๆแล้วแอบสนใจนะ ถึงขั้นเอากลับไปฝัน(เปียก)
แล้วตกลงยังไงแน่ จะบอกว่าสนใจคนพี่แต่ก็นอนกับคนน้อง(จัดเต็มขนาดนั้น) แล้วมาบอกทีหลังว่ารังเกียจที่ทำก็เพราะแม่บอก แล้วก็ถัดมามาบอกอีกว่าที่ร่วมรักไปเพราะโดนวางยา
… อ้าว ฉากเปิดตัวมานี่เรียกอยากและสมยอมนะ ตกลงยังไงเอาให้แน่ ทำไมอธิบายแบบนั้นละ?
ปูเรื่องมาซะขนาดนั้น แล้วกลับลำแบบนี้ เรือคว้ำไหมถามใจดูววววว
คือพี่ไม่คิดจะให้น้องจะอยากตั้งตัวตั้งลำแต่แรกเลยเหรอ? บอกก่อนนิดนึงก็ดีนะ ไม่ใช่อยากจะทำอะไรก็ทำ น้องอ่านและคิดเรื่องตามไม่ถูกกกก

คนสนิทรัชทายาทบอกว่ารัชทายาทไม่สนใจสตรีเลยพาไปร้านอาหารที่มีชายหนุ่มบริการ
…ย้อนกลับไปอ่านบทที่ 1 นะคะ
ไม่สนใจบ้าอะไร #ขอหยาบ ร่วมรักกลางแจ้งแบบนั้น จะบอกว่าเขาทำไม่ให้คนอื่นรู้ ได้เหรอ? ปกติรัชทายาทต้องมีคนที่รู้ทุกเรื่องอยู่ข้างกายหรือเปล่า? เป็นถึงรัชทายาทแต่ไม่มีคนรองมือรองเท้าอยู่ข้างตัว ขนาดไปเต๊าะหญิงยังไม่รู้ ใช่เหรอ? หรือนี่เข้าใจผิด #โปรดบอกที

แล้วที่รัชทายาทบ่นว่าอึดอัดเหมือนอยู่ในกรอบอยู่ในกรง จากที่ดูก็ไม่นะ ขนาดไปร้านอาหารนอกวังยังไปได้ แอบมีอะไรกับสาวก็ยังทำได้ ไหนคะกรอบ ไหนคะระเบียบ ถ้าอึดอัดก็น่าจะเป็นแค่กับแม่กับพ่อหรือเปล่า? แต่อ่านมาก็ไม่อินกับความอึดอัดเลย ดูว่างงานด้วยซ้ำ ต้องใช้แรงมโนมากขนาดไหนถึงจะอินกับความอึดอัดของนาง

แล้วก็สงสัยอีกอย่าง หลายคนในเรื่องบอกว่ารัชทายาทอ่อนแอ
คืออ่อนแอยังไงไม่เข้าใจ ขี้โรคหรือตัวผอมบาง? หรือแค่หัวอ่อนตามใจแม่? อ่อนแอยังไงอธิบายมาซิ!! ไม่มีเล๊ย มีแต่พี่พระเอกเป็นคนพูดเองว่าอ่อนแออย่างนู้นอย่างนี้
… ขอหญิงมโนเองบ้างก็ได้นะ บางอย่างก็อยากมโนเอง แต่บางอย่างมโนไปตามเนื้อเรื่องดันมาบอกทีหลังว่ามโนผิด จริงๆเป็นแบบนั้น รู้สึกเหมือนขับรถไปตาม google map แล้วนางบอกว่าเลี้ยวซ้าย แต่ป้ายบอกทางบอกว่าเลี้ยวขวา ประสบการณ์ที่เคยขับรถมาบอกว่าให้ตรงไป
#บอกทีควรเชื่อใคร?

ที่หงุดหงิดสุดคือ
อัครเสนาบดี แก้ปัญหาแบบนี้ก็ได้เหรอ? เหมาะสมกับตำแหน่งมากกกก #ประชด
เวลาในเรื่องคือ 7 วัน รอฝื้น แต่แล้วไง ทุกตัวละครคือต้องรอ ปล่อยเวลา 7 วันไว้เปล่างี้เหรอ องค์หญิงน่าจะเดินเรื่องหาทางรอดซิ ร้ายมาซะขนาดนั้น ลูกก็ต้องดูแลไหม หาหมอมาดูบ้างไรบ้าง ก็ไม่มี พ่อก็มีอำนาจพอควร ไปคิดจะหาทางรอดอื่นเลยเหรอ ลูกสาวอีกคนก็มี เอาแต่นั่งรอเฉยๆ บ้าไปแล้ว!!! พอถึงเวลาก็เข้าเฝ้า โหยหวนขอความเมตตา บีบน้ำตาขอร้องแล้วมาคิดว่าน้ำตาจะช่วยได้
นี่คือวิธีแก้ปัญหาของคนเป็นอัครเสนาบดีเหรอ?
อยู่ในวังมากี่ปี ฐานอำนาจส่วนตัวไม่มีเลยดิ หรืออยู่แต่ตำแหน่งหรือไง ไม่เข้าใจ!!

แล้วก็สงสัยความสัมพันธ์ของพ่อนางเอกกับองค์หญิงแม่เลี้ยงมาก
เขียนบอกมาว่ารักมากกก องค์หญิงอยากได้ชายคนนี้มาก ขนาดวางยาร่วมรักสร้างเรื่องว่ามีลูกให้ได้แต่งงาน แสดงว่ารักมากกกก แต่เวลาคุยกันดันเรียกจิกกัด ท่านพี่อย่างนั้น ท่านพี่อย่างนี้ ไม่มีเลย ข้าๆ เจ้าๆ ตลอด ตกลงรักจริงดิ ถ้าไม่รักจะเรียกยังไง? คนรักกันเขาเรียกกันงี้จริงดิ? หรือเพราะนิสัยขององค์หญิง ความเป็นองค์หญิงจะเรียกสามีที่ฐานะต่ำกว่ายังไงก็ได้ เหรอ?????
มันก็ไม่เกี่ยวหรือเปล่า จารีตประเพณีบ้านเมืองเขา ถึงนิสัยจะเจ้ายศยังไง แต่รักมากก็ต้องมีคำพูดที่แสดงออกว่ารักบ้างไหม?
จากที่อ่านมาคือไม่มีเลย….

คนสนิทองค์หญิงก็อีกคน เรียกองค์หญิงว่าคุณหนู
นี่ก็สงสัย ตกลงองค์หญิงเนี่ย แต่ก่อนมียศเป็นอะไร หรือเพราะเป็นน้องของฮ่องเฮาเลยต้องเป็นองค์หญิง แต่ก่อนเป็นคุณหนู คนสนิทแต่เดิมก็เลยเรียกคุณหนู?
องค์รัชทายาทก็เหมือนกัน ต่อหน้าพ่อแทนตัวว่าลูก ผ่านไปสองหน้าแทนตัวเองว่าข้า #ถามคนแปล ตกลงยังไงคะ? จะให้แทนตัวว่าอะไรดี เลือกมาสักทางเนอะ คนอ่านงงค่ะ หรือต้นฉบับเขามาแบบนี้จริงๆ? #อยากรู้มาก

ความสนิทของพระ/นางก็มองไม่ออก
บอกว่าสนิทมาแต่เด็ก นอกจากการเปิดเผยตัวตนของอีกฝ่ายกับการพูดเป็นกันเองแล้ว นอกนั้นคือเฉยมา เฉยสุดๆ นี่ยังงงเส้น timeline ของเรื่องอยู่เนี่ย จะแสดงความสนิทสนมกันก็มีเขียนบอกว่าทำไมถึงสนิท ยังสงสัยอยู่เลยว่าตกลงเรื่องราวในวัยเด็กเป็นไง ปะติดปะต่อไม่ถูกแล้ว เจอกันตอนเด็ก ถูกแกล้ง แล้วพระเอกก็กลับมาเข้าเมือง โดยสัญญาว่าจะกลับมาแต่ก็ไม่ได้กลับ พอนางเอกเข้าเมืองหลวงพระเอกก็ไปต่างแดน เพิ่งได้มาเจอกันตอนเปิดเรื่อง
ซึ่งแน่นอนว่าจะเจอกันได้ต้องสร้างสถานการณ์ ก็เขียนบอกว่า เพราะรู้ข่าวว่านางเอกอาจจะต้องแต่งงานเลยเข้าเมืองมา อ้าวแล้วไง ก่อนหน้านั้นไม่สนใจ เพิ่งมาสนใจเอาตอนนี้ (ห๊ะ?)
เอาจริงๆ แค่พระเอกรักนางเอกตั้งแต่เด็ก นี่ก็ไม่อินแล้ว เขาเขียนไว้แหละว่ารักมาก หลงมาก แคร์มาก แต่ทำให้อินไม่ได้ แล้วมาบอกทีหลังว่า ทั้งหมดที่เคยเขียนบรรยายไว้ในเล่ม 1 มันไม่ใช่นาจา ที่มโนไว้ผิดนาจา จริงๆแล้วเขาวางแผนให้นางแต่งเข้ามาตั้งแต่แรกแล้ว (หืม?) ทุกอย่างคือแผนนนนน
… จ๊ะ
เรื่องความเสแสร้งแกล้งทำนั้นยกให้พระ/นางคู่นี้จริงๆ เขาเสแสร้งได้ตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเรื่อง แล้วก็ยอมใจเรื่องความรักและการเป็นคู่ชีวิตของเขาสองคนนั้นมากที่ฝ่าฟันอุปสรรค(?)ต่างๆมาได้ ถึงแม้บางฉากบางตอนจะทำให้เกิดคำถามและความไม่อินก็เถอะ

ส่วนคุณน้องของนางเอก
ตกลงยังไงเจ้าคะ นอนกับรัชทายาท แต่พอเห็นพระเอกก็อยากได้
ความรู้สึกแท้จริงคืออะไรกันแน่ แค่เสียหน้าเพราะในอดีตตามจีบไม่ได้ แต่ก็จะนอนกับรัชทายาทด้วยเพราะแม่สั่งมา สุดท้ายตอนก่อนจบเล่ม 1 นางก็ทำเหมือนจะรักรัชทายาท รักมากกกกกก รักจนทำให้เป็นถึงขนาดนั้นได้ #ถอนหายใจ จะบอกว่าตอนแรกไม่รู้สึกตัว ที่ทำไปทั้งหมดเพราะแม่สั่ง แต่นานวันเข้าความใกล้ชิด(แบบใกล้ชิดมากๆ)ทำให้ตัวเองรักแบบไม่รู้สึกตัว พอรู้ตัวก็เมื่อสาย
… ใช่ไหม?

ความเลวร้ายในเรื่องทั้งหมดยกให้พ่อพระเอก เพราะอะไรไปอ่านเองแล้วกัน ไม่บอก #หมดอารมณ์

บอกตรงๆว่า ไม่ชอบเลยต้องมาอ่านอะไรที่ไม่เข้าใจ ไม่เคลียร์ ไม่ชัดเจนแบบนี้
เหมือนเขียนบางจุดเพื่อให้มีเหตุบางอย่างขึ้น อย่างฉากหึงหวง ฉากทะเลาะหัน หรือสร้างเรื่องให้มีสีสัน อยากจะให้มีตรงไหนก็มี อยู่ๆก็โผล่มา พอหมดความสำคัญก็จบไป หายไป
บางมุกที่ใส่มาก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกตลก รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ไม่ขำ และไม่สนุก

ส่วนบทสรุปของเรื่องก็แบ่งเป็นส่วนๆไป ส่วนของครอบครัวนางเอกก็จบไปตั้งแต่เล่มแรก เล่มสองก็ครอบครัวพระเอก ถ้าอ่านไปก็พอจะเดาได้ว่าสุดท้ายใครจะได้บัลลังก์ไป
อ่านตรงร้อยหน้าหลังรู้เรื่องทุกอย่างเลย….

บ่นไปยาวขนาดนี้ เรื่องนี้มีจุดให้ชอบไหม?
นอกจากหน้าปกที่เป็นฝีมือคนไทยแล้ว ความรักและการเยียวยาแผลใจที่เกิดมาจากปมวัยเด็กของคู่พระ/นางก็พอทำให้คิดถึงได้บ้าง คือพระ/นางโตมาจากความขาด ขาดความรักจากพ่อ คนหนึ่งพ่อรังเกียจ อีกคนพ่อเหมือนจะรักแต่ก็ไม่แสดงออกเลยว่ารัก แต่ถึงแบบนั้นคนทั้งคู่ก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองเสียหลัก ต่างจากตัวละครตัวอื่น ที่ปูทางมาว่าพ่อแม่รักมาก สุดท้ายก็จบไม่สวย
… นั้นแหละ

ใครที่ไม่เรื่องมากเรื่องเยอะอย่างน้ำฝน แล้วชอบนิยายแนวชิงบังลังก์ที่พระเอกรักนางเอกมากกกกกกกกกกกกกกกกก ก็น่าจะชอบเรื่องนี้
อ่านที่น้ำฝนพิมพ์ไปแล้วก็อย่าเพิ่งตัดสินใจว่าไม่สนุก คือน้ำฝนแบอกไม่โอเค ไม่ชอบ ไม่โดน แต่คนอื่นเขาสนุก เขาชอบ เขารักมากกกก ดังนั้นแต่ละคนมีความชอบต่างกัน มีความคาดหวังของการอ่านนิยายแต่ละเรื่องต่างกัน ดังนั้นอย่าได้ตัดสินใจจากความเห็นของคนๆเดียว ลองหาตัวอย่างมาอ่านก่อน เนอะ #ยิ้มหวาน

PS.
→ เตือนตัวเองอีกครั้ง! จะไม่ซื้อนิยายพี่กล้วยอีกแล้ว นอกจกากนักแปลไม่ใช่คนที่คุ้นตาและเพื่อนร่วมรสนิยมเดียวกันแนะนำบอกว่าดีจริง หญิงโดนทำร้ายจากพี่กล้วยมาจนเจ็บเกินไปแล้วววววว #ปาดน้ำตา
→ เห็นต่างก็คุยกันได้นะเธอ คุยกันดีๆ หญิงไม่กัด


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : Happy Banana


Advertisements