Posted in สุรีย์พร, หนังสือแปล จีน

สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย : ถังชีกงจื่อ

ชื่อหนังสือ : 三生三世,枕上书 – สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย
ชื่อชุด : 三生三世 – สามชาติสามภพ
ผู้แต่ง : 唐七公子 – ถังชีกงจื่อ
ผู้แปล : หลินโหม่ว
สำนักพิมพ์ : สุรีย์พร
ISBN :
#1 | 978-616-91564-2-0
#2 | 978-616-91564-3-7
#3 | 978-616-91564-4-4
#4 | 978-616-91564-5-1
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (เมษายน 2558)
จำนวนหน้า : 1,456 หน้า (314+362+365+415) ไม่รวมหน้าเชิงอรรถ


หนังสือในชุดเดียวกัน :
三生三世, 十里桃花 – สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่


บันทึกหลังการอ่าน…

พออ่านป่าท้อสิบหลี่จบ ก็ต่อด้วยลิขิตเหนือเขนยต่อเลยค่ะ
เปิดมาหน้าแรก ตกใจมาก….
ตกใจกับความใหญ่และระยะห่างของตัวหนังสือในเรื่อง ที่ต่างจากภาคแรกอย่างเห็นได้ชัด

ตอนที่ได้หนังสือมา ฝนก็แปลกใจแล้วล่ะว่าทำไมเปลี่ยนไป? (เป็นเหตุในดองไว้ไม่อ่านจนมาถึงวันนี้)
เลยสอบถามไปทาง สนพ. เขาก็บอกมาว่า “เขาขยายตัวอักษรเพื่อเอื้อให้กับนักอ่านรุ่นใหญ่ค่ะ แล้วภาคแรกที่กำลังจะพิมพ์ใหม่ก็จะใช้ขนาดตัวอักษรใหม่เหมือนกันค่ะ” แล้วเขาก็บอกว่ามีการชี้แจงไปแล้วใช่ช่วงแรกๆ
ซึ่งน้ำฝนที่ไม่ได้ตามเลยไม่รู้ข่าว มาจ๊ะเอ๋เจอตอนได้เล่มแล้ว

ส่วนตัวนะ..
อันนี้ความเห็นส่วนตัว คือดราม่าช่วงแรกๆที่หนังสือมีเชิงอรรถมากมายในท้ายเล่ม ก็พอเข้าใจได้ ถือว่าเป็นหนังสือนิยายที่ได้กลิ่นอายสารานุกรมไรงี้ ฝนไม่ติด (ตอนมัธยมต้นก็ชอบอ่านสารานุกรม…) ดีซะอีกที่มีอะไรขยายความไม่ต้องไปเปิดหาในเน็ต (น้ำฝนโลกสวย)
แต่พอมาเจอการขยายตัวอักษรและช่วงว่างระหว่างบรรทัดแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าถูกเอาเปรียบ…
ดูจากจำนวนเนื้อหาแล้ว รวมเป็นสามเล่มหนาก็ได้ ไม่ก็สี่เล่มแต่บางอย่างเดิม (จำนวนหน้าน้อย ราคาหนังสือก็น้อยตาม) แล้วจากสามเล่ม ขยายออกเป็นสี่เล่มหนาๆ มัน…….
หนังสือเขาราคาแพงนะ (เล่มละ 500+) ต่อเล่มก็แพงอยู่แล้วพอมาเจอแบบนี้ก็เลยรู้สึกเฟล
ไม่ใช่ว่าไม่เห็นใจนักอ่านรุ่นใหญ่นะ ก็เข้าใจถึงความลำบากในการอ่านหนังสือ เพราะฝนก็สายตาสั้น บอกเลยว่าสั้นมาก (ึ700++) ตัวหนังสือเล็กๆก็มองไม่เห็น แถมช่วงนี้ ถ้ามองในที่มืดนิดๆหน่อยๆก็ไม่ไหวแล้ว แม่ฝนก็สายตาไม่ดี เวลาอ่านบทละครในหนังสือพิมพ์ก็ต้องอ่านใกล้ซะจนเป็นห่วง แต่ถ้าจะต้องมาเสียเพิ่มหนึ่งเล่ม 500 บาท เพื่อให้ตัวหนังสือใหญ่ขึ้น ก็คิดว่าไม่โอเค… เอา 500 นั้นไปซื้อหนังสือเรื่องอื่นได้อีก 2 เล่มเลยนะ
ความคิดหนึ่งในหัวคิดมาว่า มี สนพ.หนึ่งที่รู้จัก ก่อนที่เขาจะมาทำนิยายแปลจีนเหมือนอย่างตอนนี้ เขาทำหนังสือซีรีย์หนึ่งมาก่อน ดังมาก(ในหมู่คนอ่านหนังสือ) ทั้งเนื้อเรื่องและความหนากับความหายากของหนังสือ ตอนนั้นแฟนนักอ่านรุ่นใหญ่มีมากกว่ารุ่นเล็กๆอีก ฝนรู้จัก สนพ. และหนังสือเซตนั้นผ่านทางเพื่อนของเพื่อนอีกที ตอนนั้นเขาก็ไม่เห็นมีปัญหาในตัวหนังสือที่ทำออกมาเลย (หรือมีแต่ฝนไม่รู้ เพราะไม่เห็นเขาปรับอะไรเลย) หนังสือเขาหนามาก แพงมากเหมือนกัน แต่ขนาดตัวอักษรก็เท่าๆกับหนังสือเล่มอื่นๆ ในท้องตลาด ตอนซื้อมาก็ไม่รู้สึกว่าเสียดายเงินอะไร เขาก็เป็น สนพ. ขนาดเล็กๆ ทำงานกันเองเหมือนกันด้วยนะ แล้วตอนนี้ก็เห็นกลับมารีปริ้นเล่มเก่าๆ เขาก็ทำตัวเท่าเดิม! ไม่ได้เปลี่ยนขนาดตัวอักษรแต่อย่างใด…..
คิดแบบนี้ออกมา แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
ฝนเป็นผู้บริโภคอะ เมื่อมีให้เปรียบเทียบก็อดเอามาเปรียบเทียบไม่ได้ พอเทียบแล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง

แต่ก็นะ…
นโยบายของ สนพ. เขา เราจะไปงอแงว่าเขาทำไม่เหมือนกับ สนพ. ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ ถูกไหม?? (ปลอบใจตัวเอง)
ของเขาดี เขาจะทำออกมายังไง ถ้าเรายังอยากอ่านอยู่ก็ต้องซื้อ ถูกไหมละ ฮือออออออออออออออ

น้ำฝนค่ะ
น้ำฝนก็คิดซะว่า… เราเป็นคนกลุ่มน้อยที่อ่านเรื่องนี้แล้วกันเนอะ ถือว่าร่วมทุนให้ สนพ. เอานิยายจีนที่ดีๆมาแปลอีกเนอะ เป็นทุนให้กับปกที่งามและภาพประกอบที่สวยเนอะ #น้ำฝนเข้าโหมดโลกสวย

ฝนยอมรับในรูปเล่มเขานะ เขาทำออกมาสวยจริงๆ ภาพประกอบ แหล่งอ้างอิง คำจีน คำแปล และอื่นๆ เขาทำออกมาดีมากๆ แล้วเขาก็มีบทสัมภาษณ์นักเขียนที่ทางนักแปลสอบถามในเนื้อเรื่องว่าเข้าใจถูกไหม คือนักอ่านอย่างฝนมั่นใจเลยว่าไม่ได้ถูกนักแปลหรือ สนพ. เปลี่ยนพล็อตหรือเปลี่ยนอารมณ์เรื่องให้ต่างจากต้นฉบับ เพราะเขาโคงานกับนักเขียนโดยตรง พูดคุยกันตลอดการแปลงาน จุดนี้แหละที่ฝนโอเคมากๆ (ถึงจะงานช้า แต่ออกมาดีงามแบบนี้ ผ่านค่ะผ่านนนน) รู้สึกคุ้มค่าต่อการเก็บหนังสือมาก (ถึงจะงอแงในตัวหนังสือที่ใหญ่ขึ้นไปแล้วก็เถอะ) อย่างตอนอ่านนิยายแปลของ สนพ. หนึ่ง ที่นักแปลคนเดียวกัน แต่แปลอ่านขำๆ กับแปลวางขาย อารมณ์ต่างกันลิบเลย คนอ่านอย่างฝนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเซ็ง…

จบก่อนบ่น..

เข้าสู่เนื้อเรื่องๆ
ตอนอ่านภาคแรกนั้น ฝนก็ว่ายากแล้ว ตอนนี้น้ำฝนสตองแล้ว ผ่านภาคแรกมา 4 รอบแล้ว น่าจะผ่านต่อไปได้อย่างดงาม แต่พออ่านเล่มนี้จริงๆ ดันยากกว่าอีก!
คือยากมาก เหมือนต้องมาทำการเรียนรู้ใหม่หมด ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่อ่านไปก็หงุดหงิดตัวเองไปว่าจะยากไปไหม ทำไมรู้สึกไม่เหมือนเดิม??? ฝนเลยไปแอบอ่านคนรีวิวใน goodreads มา เขาว่าประดิษฐ์คำมากขึ้นทำให้อ่านยากกว่าเดิม ซึ่งฝนก็ไม่เข้าใจว่าประดิษฐ์คำคืออะไร แต่ใจชื้นขึ้นมา เพราะมีคนรู้สึกว่าอ่านยากกว่าเดิมเหมือนกัน!!! #ก้มน้ำซับน้ำตาแล้วอ่านต่อ คือเขาปรับเปลี่ยนวิธีการเรียกขาน แล้วยังมีการอธิบายลำดับขั้นเพิ่มเติมจากภาคแรกด้วย #ร้องไห้หนักมาก ยากสุดอะไรสุด

เรื่องนี้เป็นเรื่องของจิ้งจอกลูกครึ่ง(ครึ่งจิ้งจอกเก้าหางกับจิ้งจอกแดง กลายเป็นจิ้งจอกแดงเก้าหาง…) ที่ในอดีตแอบรักหาเทพตงหัว แต่เมื่อช้ำใจช้ำรักจากการรักข้างเดียวมาหลายพันปี จนวันหนึ่งตั้งใจว่าจะตัดใจ
เรื่องมาเกิดในช่วงที่คิดว่าตัดใจได้แล้ว แต่ลิขิตสวรรค์เล่นตลก จากอดีตที่ไม่เคยพบเจอหน้ามหาเทพตงหัวเลยถ้าตัวเองไม่เข้าหา ตอนนี้ก็ไม่เข้าหา ตัดใจแล้ว ไม่ยุ่งแล้ว แต่มักมีเหตุให้พบเจอและเกี่ยวข้องกับท่านมหาเพตตงหัวบ่อยครั้ง จนทำให้เกิดเรื่องราว เดี๋ยวหนี เดี๋ยวทะเลาะ เดี๋ยววิ่งตาม เดี๋ยวยื้อแย้ง จนที่สุดแล้วนั้น คำว่าไม่ทันและชะตาลิขิตไว้ ใครจะสู้ได้ ยกเว้น มหาเทพตงหัว……

เตือนก่อนนะว่า
ใครที่อ่านภาคแรกแล้วแต่ยังไม่ได้อ่านภาคนี้ แล้วหวังว่าจะได้อ่านเหตุการณ์ที่เฟิ่งจิ๋วตามตอบแทนคุณพระเอก(ตงหัว)ในโลกมนุษย์ น้ำฝนบอกเลยว่า ไม่มี…… (ฝนนี่หวังเลยนะว่าจะอ่านช่วงนั้น แต่ก็อกหักกลับมา ถถถ)
เหตุการณ์เริ่มขึ้นในช่วงหลังจากภาคแรกเลยค่ะ คือพระ/นางในภาคแรกแต่งงานกัน(ซะที) แล้วหลังจากนั้นพระ/นางภาคนี้ก็บรรเลงเรื่องราวออกมา

พระเอกเป็นพวก… ยังไงดีละ หน้าหนา ปากร้าย ใจร้าย โหดร้าย คืออะไรร้ายๆ ยกให้นางหมด แต่นางเป็นเทพ… นางก็เก่ง คือเก่งมากกกกก รบราฆ่าฟัน ธรรมะ สอนหนังสือ คาถาอาคม นางเก่งหมด แต่นิสัย…(จงเติมคำในช่วงว่างได้ตามใจชอบ)…
ฝนเนี่ยทีมพระเอกเล่มนู้นนนน ส่วนพระเอกเล่มนี้อ่านทีไรก็อยากจะตีมือแรงๆซะที อ่านไปก็ขัดใจไป ยิ่งอ่านตอนที่นางเอกเล่าเรื่องตอนที่แอบรักพระเอก แล้วทำอะไรเพื่อพระเอกไปบ้าง ก็หงุดหงิด แล้วก็บอกนางเอกในใจว่า “ดีแล้วลูก ตัดใจซะ อย่ารักเลยคนแบบนี้!!”
พออ่านไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเห็นใจนาง นางเริ่มจะรักและสนใจนางเอกจริงๆ แต่ชะตาไม่ได้ลิขิตให้นางเป็นพระเอก เพราะทุกครั้งที่นางเอกโดนทำร้าย หรือเกิดเหตุร้ายอะไร นางจะมาไม่ทันหรือไม่รู้เรื่องหรือเข้าใจผิดเสมอ
ถามว่าฝนสงสารไหม… ก็นิดนึง ถือว่าเอาคืนในช่วงที่นางเอกแอบรักได้
แล้วความเข้าใจผิดหรือจำผิดคนนั้นก็ทำให้นางพลาดโอกาสในหลายๆอย่างไป จนนางเจ็บใจ แล้วก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้นางเอกมา ทำทุกอย่างจริงๆค่ะ (ต้องไม่ลืมว่าตงหัวเป็นพระเอกหน้าหนา) นางไปถามเทพชะตาเลยว่า ตกลงเขากับนางเอกเนี่ยเป็นยังไง ทำไมมักจะคลาดกันตลอด พอถามจนรู้ลิขิตฟ้า นางก็คิดได้…ว่าจะกำหนดลิขิตฟ้าให้ตัวเอง!! ทำไมล่ะ เขาจะรักนางเอก เขาจะอยู่กับนางเอก เขาจะทำวิธีนี้ ถึงจะผิดต่อนางเอกแต่เขาก็จะทำ แล้วจะชดเชยให้ จะเอาความรักของนางเอกเมื่อหลายร้อยปีก่อนกลับมาให้ได้… เรื่องที่ผิดต่อนางเอกคือ เปลี่ยนความทรงจำนางเอกค่ะ นางไปแก้ไขความทรงจำนางเอกก่อนที่จะทะเลาะและเข้าใจผิดกันใหม่
แน่นอน ความลับไม่มีในโลก เมื่อวันที่นางเอกรู้ความจริง มหาเทพตงหัวก็ต้องปวดใจหนักเป็นครั้งแรก เพราะนางเอกใจเด็ดจริงๆ นางทิ้งความรักของตัวเองแล้วหายตัวไป!!
ถามว่าพระเอกยอมไหม?
แน่นอนว่าไม่! นางไม่เคยรักมาก่อน พอได้รัก นางก็รักของนางคนเดียว นางก็วางแผนนู้นนี่นั้นเพื่อเจอนางเอกอีกครั้ง แล้วก็มอบสิ่งที่นางเอกพูดแบบขำๆ(แต่พระเอกจริงจัง)มาให้ คืออะไร… หัวใจค่ะ
ขอสปอยเบาๆนะคะ
คือช่วงที่ปรับความจำ พระเอกเคยหลอกถามนางเอกว่า ว่าทำังไงให้นางเอกเชื่อว่าเขารักจริงๆ นางเอกก็เล่าถึงนิยายในโลกมนุษย์ที่ผู้หญิงมักจะขอหัวใจจากฝ่ายชายไป ตอนนั้นฝนอ่านก็ปล่อยผ่านนะ ไม่คิดว่าพระเอกจะจริงจัง! (น้ำตาซึม) นางเอาหัวใจตัวเองครึ่งดวงมาให้นางเอกจริงๆ โดยทำออกมาให้รูปแบบแหวน ไม่ใช่มาง้อเท่านั้นนะคะ ให้ไว้เผื่อว่าวันหนึ่งที่เขาไม่อยู่แล้ว แหวนวงนี้จะคุ้มครองนางเอกแทนตัวเขาได้ โฮฮฮฮฮฮฮฮ (น้ำตาไหลอีกรอบ) เรียกว่าเป็นการง้อและเอาใจนางเอกที่ได้ใจฝนมาก
อื้ม ยอมแล้ว รักมากใช่ไหมนั้น หญิงปล่อยเฟิ่งจิ๋วไปให้ท่านก็ได้ เอาไปเลยถ้าจะขนาดนี้!!
แล้วก็มาคิดว่า พระเอกหนังสือชุดนี้ยังไงกันเนี่ย เดี๋ยวแขน เดี๋ยวหัวใจ ชักจะอิจฉานางเอกแล้วนะ!!

ก่อนจะเจอฉากมอบใจนี้ มาเนื้อหาย่อยที่ฝนชอบมากอยู่ ในช่วงเล่มสามกับต้นเล่มสี่ เป็นเนื้อหาที่ฝนบอกได้เลยว่า นี้แหละที่รอมานานนนน ทนอ่านมาตั้งนานเพิ่งถูกใจช่วงนี้แหละ เป็นเนื้อหาของคู่รอง (*จริงๆไม่ใช่คู่รองค่ะ แต่เป็นส่วนหนึ่งของปมที่ฝนบอกไม่ได้จริงๆ ขอเรียกว่าคู่รองเนอะ)
ที่เป็นปมปริศนาในคิดและสงสัยมาก วิญญาณนางเอกดันตกไปอยู่ในห้วงอดีต และแทนที่องค์หญิงคนกลางของเผ่านกที่เป็นองค์หญิงที่น่ารังเกียจของพ่อและแม่…
แน่นอนตอนแรกก็ไม่อยากอยู่ แต่จำใจต้องอยู่เพราะต้องสืบหาความจริงของการตายขององค์หญิงองค์นี้ แล้วเรื่องราวก็ชลมุนวุ่นวายกับเทพ มาร และความทรงจำอีกมากมาย จนรู้สาเหตุการตายที่แท้จริงขององค์หญิงและความรู้สึกนึกคิดในใจต่อคนที่เธอรัก เศร้ามากกกกกกกกกก ทำไมเทพฝ่ายชายใจร้ายแบบนี้ห่ะ!! #พาล
ยัง ยังไม่จบ พอรู้เรื่องฝ่ายองค์หญิงไป น้ำฝนก็ซึมแล้ว พอมารู้เรื่องฝ่ายชาย คนที่องค์หญิงรักเท่านั้นแหละ สะอื้นเลยค่ะ! ดราม่าหนักมาก สะเทือนใจมาก รักที่ไม่ได้บอกแล้วก็บอกไม่ได้เพราะอีกฝ่ายไม่อยู่ให้บอก ทำทุกอย่างให้เพราะรัก แต่สิ่งที่วางไว้ไม่เป็นไปตามนั้น กลับมารู้ว่าที่พลาดก็เพราะตัวเขาเอง โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ องค์หญิงยังรักและได้บอกรัก ที่เจ็บมาเพราะเข้าใจว่าได้ครอบครองแต่ก็ถูกหักหลัง แต่เจ็บสุดที่ฝ่ายชาย รักมาก ดูแลมาก ผลักดันตัวเองให้อยู่สูงเพื่อปกป้องคนที่รัก แต่เมื่อกลับมาก็รู้ว่าฝ่ายหญิงเป็นของคนอื่น แล้วเมื่อวันที่ได้ใกล้ชิดก็ไม่กล้าบอกความในใจ แต่เฝ้ารอให้ปลอดภัยก่อนแล้วบอก เมื่อถึงวันนั้น.. คำรักก็ไม่ได้บอกออกไป
ฮืออ นี้เศร้าจริง ดราม่าจริง ฝนชอบมากเลยตอนอ่านเนื้อเรื่องช่วงนี้
เข้าใจเลยว่า เขาทำทุกอย่างมาเพื่ออะไร! นี่แอบคิดเลยนะว่า พล็อตคู่รองนี้คือดีงามมาก ดีงามกว่าคู่รักอีก
แค่คิดแบบนี้ไม่ทันจบเรื่อง เพราะ เนื้อหาคู่รองก็คือ 1 ในปมของคู่หลักค่ะ
ผลที่เกิดในนี้ มีสาเหตุในอดีตอยู่ เรื่องราวใหญ่โตมากกว่าที่คิดไว้ซะอีก #กระซิก

สรุป…
ฝนชอบเรื่องนี้น้อยกว่าเล่มแรกค่ะ
ด้วยความยากของภาษาที่มากขึ้น คาดว่าอ่านรอบสองก็ยังคิดว่ายากอยู่ (และไม่คิดว่าจะอ่านในเร็วๆนี้….)
ภาษายาก ไม่เท่ามีธรรมะ คือ สองเล่มแรก อัดแน่นไปด้วยหลักธรรมเลยจริงๆ (สารภาพว่าอ่านข้ามจุดนี้)
ถามว่าควรอ่านไหม… ถ้ามีแล้ว และมีเวลาว่างมากๆ และพร้อมที่จะเจออะไรยากๆ ก็อ่านเลยค่ะ พระเอกงานดีที่น่าหมั่นไส้จริงๆ นางเอกก็น่ารัก และมีดีที่ลูกชายตัวน้อยที่ออกมาน้อยจนอยากจะเขย่าหนังสือ…

PS.
→ ถ้าอ่านช่วงแรกๆจะงงว่า ทำไมนางเอกเป็นหญิงม่าย แล้วต้องไว้ทุกข์ ให้รอจนเล่มสุดท้าย จะเฉลยตอนนั้น
→ ใครที่หวังเจอพระ/นางในเล่มก่อน มีให้เห็นบ้าง โดยเฉพาะก้อนแป้งข้าวเหนียว ที่วิ่งเล่นกับนางเอกเรื่องนี้บ่อยๆ
→ ตงหัวที่เขากรี๊ดกร๊าดกัน ฝนบวกคะแนนให้ในช่วงเล่มสามกับเล่มสี่ ด้วยความสงสารในโชคชะตาที่มักจะแกล้งให้นางมาไม่ทันในเวลาที่นางเอกต้องการจริงๆ นางพลาดมาตลอดเรื่องตั้งแต่อดีตจนจบเรื่อง!
→ ตอนพิเศษน้อยจนน่าขัดใจ ไม่ใช่จำนวนตอนพิเศษนะ แต่จำนวนบรรทัดต่อบทที่น้อยมาก!


More :
Goodreads : #1 | #2 | #3 | #4


Advertisements
Posted in สุรีย์พร, หนังสือแปล จีน

สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ : ถังชีกงจื่อ



ชื่อหนังสือ : 三生三世, 十里桃花 – สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่
ชื่อชุด : 三生三世 – สามชาติสามภพ
ผู้แต่ง : 唐七公子 – ถังชีกงจื่อ
ผู้แปล : หลินโหม่ว
สำนักพิมพ์ : สุรีย์พร
ISBN : 978-616-91564-0-6
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (มกราคม 2556)
จำนวนหน้า : 546 หน้า (285+261) ไม่รวมหน้าเชิงอรรถ

คำโปรย :
สามร้อยปีก่อน นางกระโดดลงจากแท่นประหารเซียนอย่างเด็ดเดี่ยว ให้ตัวเขาที่อีกฟากของกระจกได้เห็นนางลาจากสู่ต่างภพด้วยสองตา นับแต่นั้นมา หญิงมนุษย์นาม “ซู่ซู่” ได้สูญสลาย กลายเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง…

รายละเอียด :
ปวงเทพบรรพกาลต่างดับสูญ ปัจจุบันเหลือเพียงเผ่ามังกร เผ่าหงสา และเผ่าจิ้งจอกเก้าหางที่ยังคงเหลือทายาทรุ่นหลัง
มหาเทพป่ายจื่อจักรพรรดิแห่งเผ่าจิ้งจอกเก้าหางมีสี่โอรสหนึ่งธิดา ธิดาเพียงหนึ่งเดียวผู้นี้โฉมงามหยาดฟ้า กลับมีชะตาไร้คู่ อายุสูงวัยถึงแสนสี่หมื่นปี รวมแล้วมีดอกท้อผ่านเข้าสู่ชีวิตเพียงห้าดอก
ดอกแรกด้วยเป็นต่างเผ่ามิอาจสมรส
ดอกที่สองหลงคิดว่านางคือบุรุษ กลัวตนจะกลายเป็นผู้นิยมไม้ป่าเดียวกัน จึงเปลี่ยนใจไปรักหญิงอื่น
ดอกที่สามคือคู่หมั้นที่พ่อแม่หามาให้ กลับไปหลงรักสาวใช้ หนีตามกันไป
ดอกที่สี่แอบรักนางมาหลายหมื่นปีโดยมิกล้าบอกรักจนต้องพลาดโอกาส
ดอกที่ห้าคือคู่หมั้นใหม่ที่พ่อแม่หามาชดใช้ให้แก่นาง เขาจะได้เป็นเนื้อคู่ตัวจริงของนางเสียทีหรือไม่


หนังสือในชุดเดียวกัน :
三生三世,枕上书 – สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย


บันทึกหลังการอ่าน…

มาแล้วกับหนังสือแปลจีนในตำนาน…
ทำไมตำนาน?
ตอนที่นางออกคือเมื่อปี 2556 น้ำฝนเพิ่งเข้าวงการอ่านหนังสือแปลจีนช่วงแรก (โดนพี่สาวล่อลวง แล้วก็โดนหลอกง่ายมาก)
ตอนนั้นพี่สาวที่ออฟฟิศกรี๊ดกร๊าดอยากอ่านมาก นางเคยไปอ่านสปอย(?)มาในเว็บไหนก็จำไม่ได้ จำได้ว่าสามๆป่าๆ แล้วก็ขอให้ช่วยตามหาให้หน่อย น้ำฝนก็น่ารัก ช่วยตามหาแบบงงๆ จนไปเจอ บอกว่ากำลังจะเสร็จ… ยังไม่เปิดจองรอบใหม่ (แน่นอน เจอดราม่าคนรอหนังสือนานด้วย) ก็เลยบอกพี่สาวว่า รอนะ เขาว่าจะเปิดรอบใหม่ ถ้ามาแล้วจะจองให้
พอทาง สนพ. บอกว่ามีหนังสือมาแบบให้เห็นเป็นเล่มๆแล้ว น้ำฝนก็จัดการจองให้พี่สาว แล้วก็ยื่นให้ (ไม่คิดว่าจะอ่านนะตอนนั้น) แล้วทีนี้พี่สาวอ่านจบก็กรี๊ดๆๆแล้วเอามาให้ยืม…
… ค่ะ นั้นคือจุดเริ่มต้น

ตอนอ่านช่วงแรก (ปี 2556) ยอมรับว่ายากมากกกกกกกก หนังสือบ้าอะไรทำไมอ่านยากอย่างนี้! อยากจะวิ่งไป ร้องไห้ไป แล้วไปซบอก แดน บราวน์ เลย หนังสือของพี่แดนอ่านง่ายกว่าเยอะ!! (แต่ก่อนเป็นสายหนังสือแปลอังกฤษ ไม่เชื่อละซิ ถถถ ไม่ได้แตะหนังสือแปลอิ้งมาร่วม 2 ปีแล้วละเธอออ) แต่พอผ่านช่วงการเรียนรู้ทางภาษา(?)ในหนังสือไป ก็เริ่มติด ติดด้วยพล็อต ติดด้วยความอารมณ์ขันเบาๆของนางเอก แล้วก็ความอยากรู้ว่าจะอะไรยังไง มีจุดในสงสัยให้ติดตามตลอด ที่สำคัญ ก้อนแป้งข้าวเหนียวน่ารักสุด!
… ค่ะ นั้นคือที่มาของการเสียทรัพย์

พออ่านจบ (เสียน้ำตาไปที่เรียบร้อย) คืนหนังสือพี่สาวไป พร้อมกับ… สั่งหนังสือให้ตัวเอง (กระซิก)
แพงสุด อะไรสุด ไม่เคยจ่ายเงินซื้อหนังสือ 2 เล่มด้วยราคาเท่านี้มาก่อน!! (ตอนนั้นนะ แต่ตอนนี้…. อย่าไปพูดถึงเลย เหอะๆ)

จบๆๆๆ
เข้าเรื่องเถอะ

คือฝนจะบอกว่า หนังสือเล่มนี้อ่านรอบที่ 4 ค่ะ!!
ทำไมอ่าน 4 รอบ??
รอบแรกคือยืมเขามา รอบสองอ่านของตัวเอง รอบที่สามอ่านเพราะภาคสองกำลังจะมาส่ง ส่วนรอบนี้อ่านเพราะไปเห็นก้อนแป้งข้าวเหนียวน้อยในภาคภาพยนตร์น่ารักน่าหยิกมากกกกกก อดคิดถึงและเฝ้ารอไม่ได้ เลยต้องหยิบมาอ่านอีกรอบไปพร้อมๆกับจัดการภาคสองที่ดองมานาน!

อ่านรอบที่ 4 ความรู้สึกต่างจาก 3 รอบแรกไปบ้าง เพราะว่ารู้ปมรู้อะไรๆหมดแล้ว แต่จุดที่พีค จุดเรียกน้ำตา จุดเรียกร้อยยิ้มก็ยังเหมือนเดิม (แน่นอน ไม่รู้สึกว่ายากเหมือนเดิมแล้ว น้ำฝนสตรองแล้ว!!!)

หลายๆคนที่เป็นคอหนังสือแปลจีนก็น่าจะรู้เรื่องกันแล้วละเนอะ
ฝนเล่าแบบเบาๆแล้วกัน

เป็นเรื่องของเทพจิ้งจอกเก้าหางสาว(ที่มักคิดว่าตัวเองแก่มาก) ที่ระหว่างไปร่วมงานเลี้ยงก็ไปเจอเด็กชายชุดเขียวตัวน้อย แล้วก็ถูกเด็กน้อยคนนั้นเรียกว่าแม่!
พิเศษกว่านั้น คือ เด็กคนนั้นเป็นว่าที่ลูกเลี้ยง เป็นลูกชายคนเดียวของคู่หมั่น เป็นหลานของผู้เป็นใหญ่ในเผ่าสวรรค์
ความบังเอิญนี้เป็นการรับรู้โดยไม่ได้ตั้งใจไม่ทันตั้งตัว แล้วด้วยเหตุบางอย่างทำให้ต้องหนีออกมา (นางเอกเข้าใจว่าตัวเองไปขัดคอพระเอกที่ถูกสาวเกี้ยวพาอยู่) พอกลับมาที่ถ้ำ เอ่ม… บ้านแล้วกัน บ้านของนางเอก ก็เจอว่าที่สามีและลูกเลี้ยงอยู่ในถ้ำจิ้งจอกของตัวเองประหนึ่งเป็นผู้อาศัย แล้วด้วยความที่เป็นคนง่ายๆ ไหนๆ อนาคตก็จะต้องแต่งงานด้วยกันอยู่แล้ว จะอยู่ด้วยกันก็ไม่แปลกอะไร ก็อยู่ด้วยกันเลย ไม่ไล่ ไม่เชิญออก ดีซะอีก มีคนทำอาหารอร่อยๆให้ ระหว่างนั้นก็พบเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็นรักครั้งเก่าของนางเอกที่ผัวพันไปถึงชีวิตของอาจารย์นางเอก กับหนีรักครั้งใหม่ที่ยุ่งเกี่ยวกับคนอีกหลายๆคนและถูกสร้างปมไว้ตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน แล้วก็หนีรักของหลานสาวที่ตัวนางเอกต้องไปเกี่ยวข้องด้วยแบบไม่ได้ตั้งใจ (หลานสาวของนางเอกเป็นนางเอกในภาคต่อมา)

เนื้อเรื่องจะวนเวียนอยู่บนสวรรค์ แดนเซียน โลกมนุษย์ และแดนมาร

ฝนเล่าเยอะไม่ได้อะ เล่าไม่ถูก
มาเม้าท์ส่วนตัวดีกว่า เนอะ

คือที่ฝนติดเนี่ย คือติดด้วยความอยากรู้และเรื่องนี้เรียกน้ำตาฝนได้จริงๆ (แพ้นิยายเรียกน้ำตา)

เปิดฉากในบทนำมาก็เหมือนฉากจบ ที่นางเอกที่เป็นมนุษย์เล่าถึงความช้ำใจที่สูญเสียการมองเห็นและก็สูญเสียสามี(เทพ)ที่ตัวเองคิดว่าเป็นของเธอคนเดียว ถูกชาวสวรรค์กลั่นแกล้ง แต่ก็คิดว่าดีแล้วที่รักครั้งนี้ของเธอเป็นแค่รักข้างเดียว ดีที่พระเอกไม่ได้รักเธอ และหวังว่าพระเอกจะดูแลลูกของเธอดีๆ แล้วนางเอกก็กระโดดลงไปในจุดที่มีคนบอกว่าสามารถกลับไปที่โลกมนุษย์ได้ (ซึ่งแท้จริงแล้วไม่ใช่)
แต่พอกระโดดลงไปก็รู้ตัวว่า เธอไม่ใช่มนุษย์ เธอก็เป็นเทพธิดา เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นสิ่งที่สวรรค์กำหนดมา มันมากเกินกว่าที่เธอจะทนได้ เธอเลยเลือกที่จะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง กินยาลบความจำ ไม่ขอนึกถึงความรักครั้งนี้อีก… (จบบทนำ)

ครั้งแรกที่อ่านอ่านถึงตอนนี้ฝนก็เริ่มจะเคืองๆพระเอก… ทำไมใจร้ายเยี่ยงนี้ มันต้องมีเหตุ มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ

พอได้เข้ามาอ่านเนื้อเรื่อง ถึงตอนที่พระ/นางเจอกันอีกครั้ง แน่นอนที่ว่านางเอกจำไม่ได้ พระเอกรู้ว่านางเอกจำไม่ได้ แล้วก็บังเอิญมากที่นางเอกเป็นว่าที่คู่หมั่น ก็พยายามอย่างมากที่จะเสนอขายตัวเอง… ด้วยการคอยดูแลนางเอก ตามตื้อ ไม่ยอมปล่อย ไม่ว่านางจะอยากได้อะไร อยากทำอะไรก็ทำให้หมด (สละได้แม้กระทั้งแขนหนึ่งข้าง!) ยกเว้นเรื่องเดียวคือที่ไม่ยอมปล่อยนางเอกไป
บางครั้งก็หลุดพูดคำที่คนอ่านอย่างฝนสงสัยหนักไปอีกว่า “ทำไมมาพูดอย่างนี้เนี่ย! ทำอะไรไว้เนี่ยยยยยย” (นางพูดว่าอยากให้นางเอกจำได้ แต่ก็ไม่อยากให้จำได้) บางครั้งก็หลุดมองนางเอกด้วยสายตาที่อ่านยาก (สงสัยหนักไปอีก)
อ่านจนจบเล่มหนึ่ง ก็หายเคืองพระเอกแล้วมาสะดุดรัก และนับถือพระเอกในตอนพิเศษครึ่งแรกของพระเอก
“เดี๋ยวๆๆๆ มันต้องมี something wrong!”
แล้วก็จริงๆ เมื่ออ่านจนจบเล่มสองพร้อมกับการเสียน้ำตาให้กับความรักของพระเอก ฮือออออออ

คือต่างฝ่ายต่างรักกันแต่เข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้รัก นางเอกคิดว่าดีแล้วที่พระเอกยังไม่ทันได้รักตนก่อนจะกระโดดลงไป ส่วนพระเอกก็คิดว่าดีแล้วที่นางเอกไม่ได้รักตนแต่ก็ปล่อยนางเอกไปไม่ได้ ขอเอาแต่ใจเห็นแก่ตัววางนางเอกในจุดที่เขามองเห็นได้ก็พอ (พิมพ์ไปนี่ก็จะร้องไห้ไป)
ทำไมต่างฝ่ายต่างคิดงั้น?
เพราะทั้งคู่ในตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก(?) คือเทพกับมนุษย์
พระเอกคิดว่าตัวเองล่อลวงนางเอกที่เป็นมนุษย์มาแต่งงานร่วมชีวิต แต่นางเอกคิดว่าพระเอกยอมแต่งงานด้วยเพราะแทนคุณ เมื่อคิดไปคนละทางก็เลยทำให้เกิดเรื่องมากมาย

จุดพีคเรียกน้ำตาฝนก็ตอนที่นางเอก(ที่ยังจำเรื่องราวครั้งเก่าก่อนไม่ได้)รู้ตัวแล้วว่ารักพระเอกกำลังวางแผนแต่งงานกัน กว่าจะรู้ตัวก็ทำร้ายจิตใจพระเอกไปแล้วสองสามรอบแล้วก็ต้องให้พี่สี่มาช่วยกระทุ้งความรู้สึก แต่ความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา สิ่งที่ลืมไม่ได้ก็คือลืมไม่ได้ ความทุกข์ก็คือความทุกข์ คำรักที่พระเอกบอกไว้นางเอกไม่เชื่อ นางเอกยอมไม่ได้กับการถูกทำร้ายในครั้งนั้น นางเอกไปตามหนี้ครั้งเก่าที่มีคนสร้างไว้ในช่วงที่ตัวเองเป็นมนุษย์ไว้คืนมา และจะไม่พบเจอพระเอกอีก….
ฉากนี้เลย ตอนแรกก็งอแงไปอ่านไป แล้วยิ่งไปอ่านตอนพิเศษของพระเอกครึ่งหลัง
พ่อคุณทูนหัววววว ถ้าจะรักมาก ยอมมากขนาดนี้ เอาใจหญิงไปเลยยย หญิงให้ หญิงไม่หวง ฮืออออออ
มันมีอะไรๆซ่อนอยู่จริงในเหตุการณ์ช่วงบทนำ และก็เป็นจุดที่พระเอกหมดความอดทน!!

เล่าเรื่องของพระ/นางไปแล้ว ไฮไลท์ของนิยายเรื่องนี้อยู่ที่ก้อนแป้งข้าวเหนียวน้อย ที่น่ารักมากอะไรมาก
ในเรื่องมีบทเชื่อมรักอยู่พอสมควร แน่นอนว่ามาพร้อมกับความฮาและความใสซื่อของนาง น่าร๊ากกกกกกกกกก
ฝนนี่เฝ้านับวันรอดูเลยนะ กรี๊ดดดดด เตรียมชูป้ายไฟเชียร์ ก้อนแป้ง!

ขอพื้นที่ในการมโน…
นิยายเรื่องนี้มีจุดที่ทำให้มโนต่อเยอะมาก ส่วนของรอเล่มต่อนั้นก็ด้วย แต่ที่ฝนมโนจริงจังคืออาจารย์นางเอก แท้จริงแล้วแอบคิดไม่ซื่อกับนางเอกด้วยไหม??? บางจุด บางตอน บางครั้งอาจารย์ท่านก็แอบมีหลุดมาให้มโนต่อ ฝนก็จิ้นไปตามนั้น … เอ๊ะ หรือว่าจะคิดจริง??
แต่พอไปอ่านจากแฟนนิยายชุดนี้เขาบอกว่าจะมีคู่ของเขามาด้วย เลยสงสัยมากอะไรมาก ยังไงเนี่ยยยย ได้แต่เฝ้ารอเล่มต่อไปของนาง ที่ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไร???? (คนแต่งยังแต่งไม่จบ….)

PS.
→ คนที่สร้างสีสันความฮาคืออาของพระเอกกับเพื่อนของก้อนแป้ง น่ารักดีคู่นี้ อยากรู้เลยว่าเมื่อไรจะลงเอยกัน!!
→ ถือว่าเป็นเรื่องที่ชอบมากๆ เรื่องหนึ่งเลยนะ อ่านยากอยู่แต่โอเค๊ คิดว่าอาจจะได้มีหยิบมาอ่านอีกแน่ๆ ตอนซีรีย์กับภาพยนตร์ฉาย…


More :
Goodreads : #1 | #2