Posted in มากกว่ารัก, หนังสือแปล จีน

หนึ่งบุปผากลางใจ : อวี๋ฉิง

ชื่อหนังสือ : 一花一世界 – หนึ่งบุปผากลางใจ
ผู้แต่ง : 于晴 – อวี๋ฉิง
ผู้แปล : พวงหยก
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1418-9
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (ตุลาคม 2557)
จำนวนหน้า : 304 หน้า

รายละเอียด :
สามสกุล ‘จี’ ‘หลิน’ ‘เฟิ่ง’ ผูกพันเกี่ยวเนื่องกันมาแต่อดีตกาล ดังนั้นจึงรวมตัวกันเป็น ‘วงศ์ตระกูลใหญ่’ นำเด็กน้อยจากสามสกุลมาเลี้ยงดู เพื่อหาหนทางที่ใช่ตั้งแต่วัยเยาว์ ก่อนจะถูกส่งตัวเข้าไปสร้างอนาคตและความสำเร็จอยู่ในสกุลที่ตรงกับหนทางซึ่งสมควรเลือกเดิน
เขากลายเป็น ‘หลินหมิงหย่วน’ ขุนนางหนุ่มผู้หล่อเหลา ความสามารถโดดเด่น หมั้นหมายกับบุตรีขุนนางใหญ่ อนาคตรุ่งโรจน์ หากแล้วทุกอย่างกลับพังพินาศลงในพริบตา กลายเป็นนักโทษประหาร ต่ำต้อยกว่าเศษดิน
นางกลายเป็น ‘จีเหลียนเหลียน’ นักพรตหญิงน้อย มีชีวิตเรียบง่ายอย่างที่สุด ใช้ชีวิตอย่างเข้มงวดเพื่อปกปิดความลับสำคัญ
ทั้งคู่กลับมาเจอกันในวันประหารชีวิตของเขา เพียงประโยคแรกพบหน้าหลังจากจากกันแสนนาน “ท่านจริงๆ ด้วยสิ…หลินหมิงหย่วน? ชื่อหลินหมิงหย่วนใช่หรือไม่” หลังจากนั้นวงล้อแห่งโชคชะตาก็หมุนพาให้ชีวิตของเขาและนางไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป…


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน : เคหาสน์เมฆา
ศึกรักประลองใจ
บันทึกรักเคหาสน์เมฆา
บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา
เทพมารรัญจวน


บันทึกหลังการอ่าน…

หนังสืออ่านซ้่ำอีกเล่มค่ะ แฮ่
ฝนเป็นโลกจิตแบบหนึ่ง คือถ้ามีนิยายเล่มใหม่ที่มีตัวละครเอี่ยวกัน จะเอาเล่มเก่าๆมาอ่านอีกรอบก่อนอ่านเล่มใหม่ เป็นแบบนี้บ่อยมาก เรื่องนี้ก็ไม่ต่างกัน หลังจากที่อ่านเทพมารรัญจวนไปแล้ว เป็นการปิดซีรีย์ของเคหาสน์เมฆา ฝนเลยหยิบเรื่องนี้มาอ่านอีกรอบเพื่อปิดจริงๆ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยู่ในช่วงที่มีเคหาสน์เมฆา มีคุณชายชื่อมีเลข (เรียกให้ฮา) แต่อยู่ในอีกสังคมหนึ่ง กึ่งๆยุทธภพ กึ่งๆราชสำนัก เป็นอีกมุมหนึ่งของโลกใบนั้น
นางไปบังเอิญเจอพระเอกที่เป็นเพื่อน(?)สมัยเด็ก กำลังนอนรอความตายด้วยต้องโทษฉ้อโกง นางเอกก็ช่วยพระเอกกลับมา ทั้งๆที่พระเอกไม่อยาก ตัวเขาไม่อยากให้นางเอกมาเจอในสภาพแบบนี้ อยากเจอนางเอกในช่วงที่เขารุ่งเรืองมากกว่า ส่วนนางเอกยื่นมือเข้าช่วยเพราะพระเอกคือรักแรก เลยช่วยเขากลับมาไม่ว่าเขาจะเคยทำสกปรก ทำเลวยังไงก็แบกกลับมา (ซึ้งมาก อยากจะเตะพระเอกสุด) แต่ด้วยเพราะนางเอกมีความลับ มักจะหลีกหนีบางอย่างเสมอ พระเอกดันรู้ความลับนั้นเข้า ก็เอาความลับนั้นมากึ่งๆขู่กึ่งๆแหย่ จนทะเลาะกัน พระเอกรู้ตัวแล้วว่ารักนางเอก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน เขาจะอยู่กับเธอคนนี้ ส่วนนางเอกโดนกระทบจิตใจจากพระเอกบ่อยๆเข้าก็ทนไม่ไหว พอแล้ว ตัดใจแล้ว และพร้อมส่งพระเอกให้กลับไปในเส้นทางที่เขาเลือก เขาจะทำเลวอะไรยังไงก็ช่าง ไม่สนใจแล้ว

และกว่าจะลงเอยกันได้ ต้องเลือดตกยางออกเกือบสิ้นลมหายใจไปอีกหลายรอบ….

ใครละที่เกือบไม่รอด ก็ต้องนางเอกซิค่ะ!
เป็นนางเอกของอวี๋ฉิง ต้องทึกและทน ทั้งกายและใจ (สงสารมากมาย)

พระเอกเธอเป็นพวกใฝ่สูงเนื่องจากความไม่มีมาก่อน นางอิจฉาในสายเลือดของนางเอก แล้วด้วยความอิจฉาก็ทำให้ละสายตาไม่ได้ พอละสายตาไม่ได้ก็ไม่รู้เมื่อไรที่คอยวางแผนชีวิตว่าจะทำแบบนี้ จะทำอย่างนี้ และจะเหลือทางนี้ไว้ หวังว่าสักวันจะได้พบ ได้ช่วยเหลือนางเอก วางแผนไว้เสร็จ และเชิญหน้ารอคอยวันที่ได้พบกับนางเอกอีกครั้งในช่วงที่เรารุ่งเรืองและสง่างาม แต่กลับผิดแผนเพราะพระเอกดีเกินไป (ประชด!!)

ส่วนนางเอก เธอเป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ ขอแค่มีที่หลับนอน มีข้าวกินและอยู่สบาย นั้นคือเธอพอใจแล้ว ส่วนเรื่องรักวัยเด็ก ก็ขอเก็บไว้ในใจต่อไป ไม่ได้หวังว่าจะได้มา ไม่ได้หวังว่าจะได้พบเจอพระเอกอีกครั้ง แต่คอยภาวนาให้พระเอกได้อยู่สุขสบาย ตัวเองได้แต่เก็บความทรงจำวัยเยาว์ไว้ในพื้นที่ในหัวใจต่อไป แบบนั้น

อ่านไปฝนก็หงุดหงิดพระเอกไป คนอาไร๊(เสียงสูงมาก) ชอบเขารักเขาอยากให้เขาไปในที่ดีๆ บอกดีๆไม่ได้ ต้องอ้อมโลก วางแผนการ งุบงิบคิดในใจเองคนเดียว จนอยากจะเอาไม้เท้าฟาดหัวไปหลายๆที
แล้วฝนก็ยอมใจนาง เพราะนางหึงโหดมาก……
จ๊ะ ไม่กล้าแล้วจ๊ะ ไม่มีใครเขาอยากยุ่งกับสตรีของนางเลยจริงๆ!!!

ในเรื่องบรรยากาศจะเรียบๆ เรื่อยๆ อารมณ์จะแตกต่างจากในเซตเคหาสน์เมฆาอยู่บ้าง เรียกว่าเนื้อเรื่องเบาสุดแล้ว

ถามว่าเกี่ยวเคหาสน์เมฆาตรงไหน
ตรงที่พระเอกเคยไปเคหาสน์เมฆาเพื่อค้นหาอะไรบางอย่างในสมัยที่เขารุ่งเรือง ส่วนนางเอกเจอพระเอกหลังจากที่คัดลอกจดหมายเหตุในเคหาสน์เมฆา
ตัวละครในเคหาสน์เมฆามีโผล่มาอยู่คนหนึ่งตอนจะจบเรื่อง….. ถือว่าเกี่ยวเนอะ (หัวเราะ)

ฝนชอบไหมเรื่องนี้
เรียกว่าอ่านแล้วเฉยๆมากกว่า เพราะฝนติดรสนิยายตื่นเต้น ไม่ก็แอบดราม่า หน่วงๆ เรื่องนี้เลยอ่านได้ไม่น่าเบื่อแต่ไม่ตื่นเต้นเหมือนเรื่องอื่นๆ ยังชอบอยู่นะ เพราะนักเขียน (เหมือนจะลำเอียง ฮาา)
ส่วนเรื่องปมแอบซ่อนนั้นมีอยู่เสมอ บอกนิดแง่มหน่อยตามสไตล์อวี๋ฉิง นี่ยิ่งทำให้เลิฟนางมากกก วาดหวังกับเล่มต่อๆไปอยู่เสมอเลอออ

PS.
→ และแล้วก็บันทึกเซตเคหาสน์เมฆาครบทุกเล่ม เดี๋ยวว่างๆหาเวลาอ่าน 4 แคว้นใหม่อีกรอบดีกว่า รอเล่มใหม่เข้าไทย แอร๊ยยยยยย


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date:
Posted in มากกว่ารัก, หนังสือแปล จีน

ลิขิตนำพา : อวี๋ฉิง

ชื่อหนังสือ : 吉祥娘 – ลิขิตนำพา
ชื่อชุด : 喜龙套 – ม่านรักเคหาสน์ธารฟ้า
ผู้แต่ง : 于晴 – อวี๋ฉิง
ผู้แปล : กระบี่หลงทิศ
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1609-1
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (กรกฏาคม 2558)
จำนวนหน้า : 228 หน้า

รายละเอียด :
กำลังภายในร้อยปีอันล้ำค่า เล่าลือกันว่าผู้ซึ่งครอบครองมันอยู่คือ ‘เฟิ่งหมิงเสียง’ แห่งเคหาสน์ธารฟ้า ด้วยวิชานี้มิถ่ายทอดแก่บุรุษ หากอยากได้มันมามีเพียงต้อง ‘ประสานหยินหยาง’ กับสตรีที่ฝึกปรือ นี่เป็นเหตุให้เคหาสน์ธารฟ้ามีแขกไม่ได้รับเชิญแวะเวียนไม่ขาด ทว่ากลับมิเคยมีคำลือถึงรูปโฉมของสตรีแซ่เฟิ่งหลุดลอยออกมา
แม้มิใช่นิสัย แต่ ‘โม่ปู้เฟย’ จำต้องกระทำตนเยี่ยงโจรราคะ ลอบเข้าเคหาสน์หวังหยั่งเชิง แล้วความจริงที่พบก็ทำให้เขาถึงกับแตกตื่น เมื่อเฟิ่งหมิงเสียงผู้นั้นพิศมองท่าไหนก็เป็นชายชัดๆ! ต่อให้นำชุดผู้หญิงมาสวมทับยังเป็นได้แค่ชายแต่งหญิง!!
โม่ปู้เฟยถูกสั่งให้มาช่วงชิงกำลังภายในร้อยปี แต่…แต่ว่า…จะให้เขาทำการ ‘ประสานหยางหยาง’ นั้นมันไม่ฝืนธรรมชาติไปหน่อยหรือ! จิตใจด้านตรรกะเหตุผลคัดค้าน หากด้านที่เป็นอารมณ์ความรู้สึกกลับคอยแต่จะชักพาให้ออกนอกลู่นอกทาง ทำไมนะ…เขาถึงได้เกิด ‘ความคิดไม่ดี’ กับผู้ชายด้วยกันเอง!!


บันทึกหลังการอ่าน…

งานตาม งานติ่งต้องมาค่ะ ไหนๆก็ติดใจฝีปากกาของนามปากกาอวี๋ฉิงแล้ว เรื่องเก่าที่ของไทยเป็นเรื่องใหม่มา น้ำฝนก็ตามซิค่ะ รออะไรล่ะ!
นี่อ่านจบไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว ไม่มีเวลามาอัพซักที จนอ่านอีกรอบเลยสำนึกได้ว่าควรจะต้องมาพิมพ์ไว้นะ เดี๋ยวเล่มต่อจะมา เธอจะลืมเนื้อหาไป!!

ตอนได้ข่าวก็เตรียมตัวพร้อมรับความดราม่าปวดจิตสะเทือนใจไว้เลยค่ะ นางเอกจะต้องทำให้คนอ่าน(ที่บ่อน้ำตาตื้นอย่างฝน)ดราม่าไปพร้อมกับนางแน่นอน! แต่พออ่านจนจบ ผิดคาด!! เรื่องนี้มาสายฮามากกว่าเศร้า ฮาสุดก็เป็นพระเอกนี่แหละค่ะ แน่นอน ด้วยความเป็นอวี๋ฉิงปริศนาในเรื่อง ปมในใจยังมีอยู่

นางเอกเธอมีปมจนทำให้นิสัยส่วนตัวผิดแปลกจากคนอื่นๆ
ยังไง?
ตรงที่ไม่ไว้ใจใคร มักจะสร้างระยะห่างกับคนอื่นๆเสมอ แล้วก็ความที่ต้องคิดไตร่ตรองอะไรๆมาตั้งแต่ยังเด็กทำให้มักจะคิดถึงเหตุผลของการกระทำแล้วก็ไม่ใส่ถ้าเจอในสิ่งที่คิดแล้วว่าไม่มีผลร้ายต่อตัวเอง แน่นอน ทุกสิ่งอย่างที่เป็นนางเอก คือปมในใจที่สะสมมาตั้งแต่เด็ก (เล่มนี้เล่นกับนางเอกอีกเช่นเคย)

ส่วนพระเอก นี่ก็อีกคน มีนิสัยผิดแปลกจากหนุ่มคนอื่นๆ ตรงที่รักนวลสงวนตัวจนน่าขำ แล้วก็พูดคนเดียวแบบไม่กลัวว่าความลับในใจจะถูกคนเอาไป อ่านไปฝนก็ขำไป เริ่มจะติดการพูดคนเดียวเหมือนที่นางเอกติดแล้วละ ไม่ใช่แค่นิสัยของนางนะที่ชวนขำ อะไรหลายๆอย่างที่นางทำให้นางเอกก็น่าขัน เป็นตัวเรียกเสียงฮาได้เลย คือนางขี้ตื้อไง แต่ไม่ได้ตื้อชวนหลอน ตื้อชวนขึ้นเตียงเหมือนพระเอกในเรื่องเพียงแรกพบนะ นางรักนวลสงวนตัว ถึงจะอยากได้นางเอกมากแค่ไหน แต่ก็อดใจรอวันแต่งงาน ขอแค่ตอดนิดตอดหน่อยพอ แล้วพอจะตอดก็หาเหตุผลข้างๆคูๆมารองรับว่าตัวเองไม่ผิด มโนธรรมในใจยังอยู่ แต่พอทำไปแล้วก็บอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร ทิ้งมโนธรรมในใจไปก็ได้ ฮามากกกกกก แล้วพอตอดเล็กตอดน้อยจนนางเอกเธอคล้อยตามก็พูดว่า ไม่เป็นไรถึงตัวนางบอกว่าจะรอคืนเข้าหอแต่ถ้านางเอกอยากได้นาง นางยอม!! #หัวเราะดังมาก รักนางสุด เป็นพระเอกของอวี๋ฉิงที่ฝนพูดเลยว่ารักนางจริงๆ เรื่องอื่นๆเท่าที่จำได้มีแต่ใจร้ายกับนางเอกมาก่อนจะรักกันบ้างล่ะ หรือใจร้ายกับนางเอกระหว่างที่รักกันด้วยเหตุผลบลาๆๆๆ แต่พระเอกคนนี้ น้ำฝนยอม! เธอไม่ใจร้าย แถมยังหาทางช่วยนางเอกให้หลุดพ้นปมในใจ แถมยังหึงหวงได้หัวเราะจนน้ำตาจะไหลมากกกก รักนางสุด

เม้าส์พระเอกไปแล้ว ขอเม้าส์เนื้อเรื่องดีกว่า
พระ/นางป๊ะกันในป่า ในตอนที่นางเอกกำลังวิ่งตามหาใครซักคนแล้วพระเอกเธอมาเจอเข้า เห็นเป็นหนุ่มน้อยร่างบางก็เป็นห่วงตามภาษาคนซื่อ พามาหลบฝน มอบชุดให้กันหนาว
แล้วคนซื่อก็โดนสถานการณ์พาไปเล่นงานกลับเพราะโดนหลอกซ้ำซ้อน ต้องตบตีกับตัวเองอยู่หลายรอบ จนรู้ความจริงที่ทำให้กำแพงในใจถูกความรู้สึกส่วนลึกพังลงมา และเมื่อฝั่งใจแล้วว่าจะตบแต่งนางเอกให้ได้ ไม่สนใจกำลังภายในแล้ว สนใจแค่ตัวนางเอกเท่านั้น ก็ตื้อ เอาตัวเองมาเสนอขายแบบหน้าด้านๆ นางเองทั้งงงทั้งมึน นางตื้อจนนางเอกเริ่มเปิดใจ แล้วก็เกิดเรื่องให้เราได้รู้ว่าเบื้องหลังความฮา เบื้องหลังความซื่อของพระเอกมีอะไรซ่อนอยู่ และแท้จริงๆแล้วปริศนาเรื่องกำลังภายในคืออะไรกันแน่

อยากรู้ใช่ป่ะ?
หามาเปิดอ่านโลดเลยจ้าาาาาา #โดนตี

เล่มนี้เป็นเล่มเปิดตัวเซต ที่ฝนอ่านไปก็คิดว่าบางไปอ่ะ อยากให้หนากว่านี้ (หัวเราะ)

เรื่องนี้ทิ้งจุดน่าสนใจไว้ให้เราต้องตั้งตารอเล่มต่อๆไปอีกด้วย เพราะน้องสาวบุญธรรมของนางเอกหายไป ตอนแรกเจอกันแล้วนางเอกให้ไปทำธุระให้แต่ก็หายไปเลย (นิสัยนางก็ชวนน่าติดตามมาก คนแบบนั้นจะได้พระเอกแบบไหนน๊า) แล้วก็เรื่องหญิงม่ายที่บีบน้ำตาเก่งนางนั้นอีก ฮึยยย อยากรู้จังเลยยยยยยย

PS.
→ เล่มต่อเมื่อไรจะมาาาาา เกาะขอบจอเฝ้ามองเพจมากกว่ารักเลอออ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai

Posted in มากกว่ารัก, หนังสือแปล จีน

เทพมารรัญจวน : อวี๋ฉิง

ชื่อหนังสือ : 妖神蘭青 – เทพมารรัญจวน
ชื่อชุด : ชุด เคหาสน์เมฆา
ผู้แต่ง : 于晴 – อวี๋ฉิง
ผู้แปล : พวงหยก
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1600-8
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (มิถุนายน 2558)
จำนวนหน้า : 489 หน้า (241+248)

รายละเอียด :
ชั่วชีวิตที่ผ่านมาของบุรุษผู้ได้ฉายาว่า ‘เทพมารหลันชิง’ ไม่เคยพบพานช่วงเวลาที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นสุข ผู้คนที่เข้าหาเขาล้วนหวังร่วมสัมพันธ์เพื่อหนุนให้มีพลังยุทธ์เลิศล้ำ เขาจึงไม่เคยไว้ใจผู้ใด
กระทั่งเขาแฝงตัวเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์สกุลกวนเพื่อล้วงความลับบางอย่าง… ประมุขสกุลที่ปฏิบัติต่อเขาดุจพี่น้องแท้จริง และการได้ใกล้ชิดเด็กน้อยท่าทางปัญญาอ่อนคนหนึ่งกลับก่อให้เกิดความสุขขึ้นในใจ ทว่าเพียงไม่นานช่วงเวลานั้นก็ต้องสิ้นสุดลง เมื่อตระกูลกวนถูกฆ่าล้างสกุล… เหลือเพียงเด็กน้อยผู้นั้น
ต่อให้ต้องลำบากเพียงไร เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องนางให้รอดพ้นจากอันตรายในยุทธภพ เพราะนางคือความสุขเดียวที่เขามี แม้จะรู้ดีว่าอดีตอันโสมมของเขาและการเป็นหนึ่งในตัวต้นเหตุที่ทำให้นางกลายเป็นกำพร้า… อาจทำให้นางไปจากเขาในสักวัน!


หนังสือในชุดเดียวกัน : ชุด เคหาสน์เมฆา
ศึกรักประลองใจ
บันทึกรักเคหาสน์เมฆา
บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา

หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
หนึ่งบุปผากลางใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

ได้เวลามาอัพบันทึกการอ่านสักที (หลังจากที่อ่านจบไปหลายอาทิตย์แล้ว ฮาาา)

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฝนไม่คิดว่าจะมี ตอนอ่านเรื่อง “บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา” จบก็บ่นเบาๆว่าอยากให้มี สนใจในตัวท่านเทพมารหลัยชิงมาก แล้วก็มีจริงๆ (คือคนที่ตามข่าวฝั่งจีนเขาก็รู้กันหมดแล้ว นี่ไม่ตามไง เลยไม่รู้) พอแจ่มประกาศเปิดตัวเล่มก็แอบกรี๊ดในใจเบาๆ ด้วยความดีใจที่ได้อ่านเรื่องของนาง แล้วก็สีรูปเล่มที่ถูกใจมาก #แพ้สีแดง ก่อนอ่านก็มโนเองไปต่างๆนานา เรื่องจะไปทางไหนน๊า กับต้านิวจะเป็นยังไงน๊า ไม่ได้คิดว่าจะไปในแนวทางดราม่า……….

อื้ม…
มาคิดอีกทีก็ไม่เชิงดราม่าจนน้ำตานองหน้า เล่มนี้ เรื่องนี้มาแนวรันทด จน… ขอโทษค่ะ บัดซบ เลยทีเดียว
สงสาร ปวดใจ หงุดหงิด และกรีดร้องแบบขมขื่นไปกับชะตาชีวิตของตัวเทพมารหลันชิงเลยทีเดียว

ตั้งแต่เริ่มเรื่อง หลันชิงก็ต้องทำเรื่องที่ไม่อยากทำแต่ก็ต้องทำเพื่อให้มีชีวิตรอด พอทำลงไปแล้วกลับทำให้รู้สึกถึงว่าการมีชีวิตแบบทุกวันนี้ก็ไม่ได้ย่ำแย่อะไร ขอแค่มีคนแบบต้านิวก็พอ จะกลับใจก็ไม่ทัน สุดท้ายก็ทำได้แต่ตามน้ำไป ในเมื่อป้องกันเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วไม่ได้ ก็ขอปกป้องความเป็นตัวตนของตัวเองโดยการเลี้ยงดูต้านิวต่อไปแล้วกัน

ฝนคิดว่าหลันชิงมีความคิดที่เรียกว่าขัดแย้งในตัวตนมาตั้งแต่แรกแล้วนะ จุดเริ่มอยู่ที่ตรงนี้แต่ไม่เยอะ ดูได้จากตอนเลี้ยงต้านิวคนเดียว ที่พอต้านิวไม่คุย ไม่เล่นด้วยเหมือนที่เล่นกับคนอื่นๆก็น้อยใจเองคนเดียว คิดว่าต้านิวเกลียดตัวเอง แม้กระทั้งต้านิวไม่ยอมพูดก็คิดไปว่าเพราะเหตุนี้ แต่ก็มาคิดว่าไม่เป็นไรต้านิวไม่พูดก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวต้านิวคงยอมพูดเอง จนเวลาผ่านไปก็ไม่ได้เอ๊ะใจเลยว่าที่ต้านิวไม่พูดอาจจะเป็นเพราะโรคทางใจอะไร คิดแต่ว่าต้านิวไม่ยอมพูดเพราะโกรธตัวเองอยู่ (โถ่ พี่อคนขี้น้อยใจ) หลินชิงเพียงแค่คิดเองว่าต้านิวทำแบบนี้เพราะรู้สึกแบบนี้ ทำแบบนั้นเพราะรู้สึกแบบนั้น ซึ่งส่วนใหญ่จะมาในแนวทางร้ายๆตลอด (โทษตัวเอง เป็นความผิดของตัวเองไรงี้) แค่ต้านิวคอยดูแลตอนป่วยหลันชิงก็ดีใจจนน้ำตาจะไหล แล้วก็มาคิดว่าต้านิวไม่ได้รังเกียจเขาขนาดนั้น เขาขอแค่นี้ก็พอใจแล้ว แต่พอผ่านไปก็ก็มาคิดน้อยใจอีก สลับไปสลับมาไปหมด แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลย คือ ขอแค่ต้านิวยอมอยู่กับเขา ขอแค่ต้านิวไม่เปลี่ยนไปไหน แค่นี้ก็พอ (ปวดใจจัง สงสารท่านเทพมาร)

หลินชิงรักต้านิวตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว หรือจะเรียกว่าเขารักตัวเองตอนที่รักต้านิวด้วย รักจนระแวงไปทุกอย่าง รักจนทำร้ายตัวเอง แล้วก็ทำร้ายจริงๆ

พอกลับมา(จากการถูกทำร้าย)อีกครั้ง (หลังจากพบเจอพี่ชายที่แสนใจดี #ประชด) ความรักของเทพมารหลันชิงทำร้ายตัวเขาเองมากขึ้น ตอนอยู่ในคุกนางใช้ความคิดถึงต้านิวหลอกให้ตัวเองไม่ถอดใจฆ่าตัวตาย แล้วก็ใช้ความคิดถึงต้านิวเพื่อถอดใจไม่ให้นึกถึงจนถูกทำร้ายอีก พอหลุดจากช่วงทรมานตัวเองแล้วก็ไม่กล้ากลับไปหาต้านิว ทั้งๆที่อยากเจอ อยากจะกลับไปหา อยากจะรักอีกครั้ง แล้วพอได้มาเจอกันจริงๆ ความขัดแย้งในจิตใจก็กลับมาแบบหนักกว่าเก่า “ถ้าต้านิวตายไปตอนนี้ ตอนที่ยังสนใจเขาอยู่ ความรักของต้านิวก็ยังคงอยู่ ยังไม่ถูกเปลี่ยนไปความเกลียด” #สะเทือนใจ แบบท่านเทพมารเธอกลัวต้านิวเกลียด แล้วตัวเองจะทรมานใจ ตัวเอง ณ ตอนนั้นคงทำใจมองต้านิวตอนเกลียดได้

ส่วนต้านิว เธอเป็นเด็กฉลาด ฉลาดจริงๆ พอเกิดเรื่องให้สมองเปิด ก็กลายเป็นเด็กฉลาดที่ใครๆก็อึ้ง แต่เธอยอมเป็นคนโง่ จิตใจสั่งตัวเองไม่ให้คิดเยอะ เพื่ออะไร? เพื่อที่จะดึงหลันชิงของเธอกลับมา เพื่อให้ได้อยู่กับหลันชิงตลอดไป #ปล่อยโฮ

เศร้าอ่ะ แต่ชอบนะ สะเทือนจิตใจคนชอบดราม่าอย่างฝนจริงๆ ไม่ได้ร้องไห้แต่ปวดใจมาก ฝนยกให้อยู่ในหมวดนิยายไม่เศร้าแต่สะเทือนใจหนักมากเลย

PS.
→ ทิ้งระยะยาว เพราะทำใจอยู่ กลัวพิมพ์ไปน้ำตาซึมไป
→ เล่มนี้สุดท้ายของเซตนี้แล้วใช่ไหม? จะมีอีกไหมเนี่ยยยยย
→ จะหาเวลาย้อนอ่านตั้งแต่เล่มแรกใหม่!


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: July 1, 2015
Posted in มากกว่ารัก, หนังสือแปล จีน

บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา : อวี๋ฉิง

ชื่อหนังสือ : 春香说…… – บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา
ชื่อชุด : ชุด เคหาสน์เมฆา
ผู้แต่ง : 于晴 – อวี๋ฉิง
ผู้แปล : พวงหยก
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1570-4
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (พฤษภาคม 2558)
จำนวนหน้า : 275 หน้า

รายละเอียด :
‘ข้า… หลี่จินเจาขอสาบานว่าชาตินี้จะไม่มีใจให้ฟู่หลินชุนซ้ำสอง ต่อไปในวันข้างหน้า หากจับพลัดจับผลูได้ตกล่องปล่องชิ้นกับชายผู้นี้จริง ขอให้ฟ้าผ่าหัวจนร่างแยก…’
นางคือ ‘หลี่จินเจา’ เด็กกำพร้าที่เคหาสน์เมฆารับอุปการะเลี้ยงดู แม้จะได้ก้าวขึ้นมาเป็น ‘ลูกคิดทอง’ ที่รับผิดชอบดูแลการเงินและกิจการลับต่างๆ ของเคหาสน์ แต่บุคลิกของนางก็ช่างดูห่ามๆ เหมือนแม่ค้าในตลาดโดยแท้
ส่วนเขาคือ ‘ฟู่หลินชุน’ คุณชายอาลักษณ์ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ้าเคหาสน์เมฆาผู้งามสง่า แม้นางจะพึงใจเขาเพียงไรก็ไม่อาจหวังสูง แต่นางยึดหลักการเมื่อชอบก็บอกว่าชอบ ครั้นเขาปฏิเสธ อยากให้นับถือเป็นพี่น้อง นางจึงลั่นวาจาเช่นนั้นเพื่อให้เขาสบายใจ…
แต่ทั้งๆ ที่ยึดมั่นในคำสาบานนี้ตลอดมา เหตุใดเมื่อนางกลายเป็นเป้าสังหารของกลุ่มนักฆ่านามอินทรีเลือด อยู่ๆ เขาถึงมาทำดีกับนางเช่นนี้เล่า จะให้หันกลับไปหรือไร นางไม่อยากถูกฟ้าผ่าตายเอานะ!


หนังสือในชุดเดียวกัน : ชุด เคหาสน์เมฆา
ศึกรักประลองใจ
บันทึกรักเคหาสน์เมฆา
เทพมารรัญจวน

หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
หนึ่งบุปผากลางใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น้ำฝนรอคอยเลยค่ะ (จริงๆก็รอทุกเล่มที่มาจากนักเขียนคนนี้นะ) ไม่คิดว่าจะมีต่อด้วย คิดว่าคงจบแค่กงซุนเสี่ยน พอแจ่มบอกว่ามีต่อ ก็ลุ้นว่าเป็นใคร จะใช่รุ่นลูกอีกไหมน๊าาาา ที่ไหนได้ เป็นคุณชายอีกคนที่เป็นหนึ่งในเจ้าเคหาสน์นี่เอง

เป็นเรื่องของเจ้าเคหาสน์ทั้งสองคน พระ/นางหนึ่งในเจ้าเคหาสน์ทั้งสอง ต่างกันที่ว่าพระเอกเป็นเจ้าเคหาสน์ที่เปิดเผยตัวตน แต่นางเอกต้องหลบๆซ่อนๆ
นางเอกเธอเป็นคนง่ายๆ (ติดจะแนวทำตัวสบายมากกกก) หลงรักพระเอก สารภาพรักมา 3 ครั้ง พระเอกก็ปฏิเสธทุกครั้งเธอเลยคิดที่จะตัดใจ จนถึงขั้นประกาศลั่นเลยว่าถ้าหลงรักพระเอกอีกจะยอมให้ฟ้าผ่า แล้วก็ยอมลดขั้นตัวเองไปเป็นน้องสาวของพระเอก ตั้งใจว่าถ้าไม่มีธุระสำคัญจะไม่มีทางกลับมาเจอพระเอกอีก!! แต่เมื่อเวลาผ่านไป นางเอกที่โดนหมายหัวจากนักฆ่าต้องคอยหลบซ่อนตัวก็ยอมกลับเคหาสต์เพราะพระเอกหายตัวออกจากเคหาสต์ติดต่อไม่ได้!!
ตัดจบ! (โดนตี)

ฝนชอบพระเอกนะ (ชอบช่วงสุดท้าย)
พระเอกเธอหลงรักนางเอกแต่ไม่พูดไม่บอก ไม่แสดงออกเลยจนฝนหมั่นไส้ อย่างกงซุนเสี่ยนยังมีแสดงออกให้เห็นผ่านอารมณ์ที่แสนจะเย็นชานั้นบ้าง ให้คนอ่านรู้ว่า เธอก็รักของเธอ อะไรแบบนั้น ฟู่หลินชุนนี่ไม่แสดงออกเลย อ่านไปก็คิดว่าเขาไม่รู้สึกพิเศษกับนางเอกแน่ๆ (แล้วจะไปเลิฟกันตอนไหน!) ก็แค่ผู้ชายลั่นลาคนหนึ่ง แต่เมื่ออ่านจนจะจบเรื่อง ฝนอยากจะกรี๊ดใส่นาง เธอออออออ บทจะแสดงออกทำเอาคนอ่านอึ้ง!
นางรักของนางลึกซึ้งมากกกกก ขนาดตัวนางองยังไม่รู้ตัวเลยว่ารักนางเอกมากขนาดนั้น จากคนที่ดูเหมือนไม่มีอะไร กลับโหดร้ายซะจนคิดว่าอาจจะโหดกว่ากงซุนเสี่ยนด้วยซ้ำ! (นางพร้อมจะฆ่าคนทุกคนที่มีแววว่าจะมาพรากนางเอกไปจากนาง โหดแท้!) หรือจะเป็นอินเนอร์? ยิ่งตอนที่นางเดินออกมาเจอนางเองนอนนิ่งบนเก้าอี้ นางก็คิดว่านางเอกตายแล้ว ถึงขั้นธาตุไฟเข้าแทรกเลยทีเดียว อุต๊ะ! ขนาดนั้น รักมากถึงขนาดนั้น! พ่อคุ๊ณ!!! ทำเอาฝนหลงรักนาง(ในช่วงสุดท้าย)เลยทีเดียว!!!! ประทับใจมาก นางเจ้าเล่ห์ด้วยนะ นางเอกเป็นพวกไม่ชอบดูแลตัวเอง นางก็ขู่แบบอ้อมๆ คือรู้ไงว่านางเอกรักตัวนางมาก ก็เอาตัวนางเนี่ยแหละมาขู่ ไม่ยอมยังไงก็ต้องยอมแหละ เจ้าเล่ห์มากกกกก ยอมนะ
ไม่ใช่แค่ฟินอย่างเดียวนะ ฝนแอบสงสารนางด้วย จากตอนแรกที่ตกลงขำๆกับนางเอก (สมัยเอ๊าะๆ) ว่าถ้าไม่ติดอะไรจะแต่งงานกันก็ได้ไรงี้ นางเอกโดนทำร้ายแล้วนางก็ทะนงตัวเองเกินไปว่าจะปกป้องได้ สุดท้ายนางเอกกลับลืมทุกอย่างหมด นางก็ทำได้แต่ผลักนางเอกออกห่างเพราะกลัวจะซ้ำรอยเดิม คิดดูซิ คนที่เราชอบๆอยู่ จำตัวเองไม่ได้ จะรับรักแบบเปิดเผยก็ไม่ได้เพราะกลัวอันตราย ทำได้แค่มองเฉยๆ ทีนี้พอนางเอกจะหนีจากไปจริงๆ ก็เพิ่งมารู้ตัวว่าตัดสินใจผิด (ช่วงนี้ฝนแอบสมน้ำหน้า) จะกลับมาแสดงออกจะมาบอกว่ารักนะ ก็ไม่ได้ นางเอกนางก็เข้าใจผิดอีก (คิดว่าเป็นพี่น้องกันเท่านั้น) นางเลยต้องใช้ความพยายามทำให้นางเอกยอมรับว่ารักอีกครั้ง เรียกว่ายัดเยียดตัวเองมาให้นางเอกเลยดีกว่า (หัวเราะ)

นางเอกเธอก็มีเอกลักษณ์พิเศษกว่าคนอื่น ทำตัวแบบไม่สมกับเป็นผู้หญิง แต่ความจริงใจนางมีให้เต็มมากกก นางรักนางชอบนางก็บอก จะตัดใจจะยอมจะพอนางก็ตัด ทำไม่ได้ก็จะพยายาม แล้วเพราะพยายามเนี่ยแหละ ถึงทำให้กลัวฟ้าผ่าแรงมากๆ นางน่ารักอ่ะ สบถเยอะมาก ไม่สมกับเป็นนางเอกเท่าไร แต่ฝนว่าน่ารักดี ตอนที่สติแตกเพราะฟ้าผ่าค่อยดูสมกับเป็นนางเอกหน่อย แอบถูกใจ(สะใจ)ที่ตอนอยู่กับพระเอกแต่พูดเหมือนอยู่กับอีกคน (เป็นไงล่ะ ดันนางเอกออกห่างดีนัก สมน้ำหน้า) นางเอกเธอเป็นคนเปิดเผยจริงใจมาก อ่านไปก็ขำไป

อยากอ่านเรื่องของเพื่อนนางเอกมาก ประวัตินางมาเป็นปริศนา ลูกสาวนางก็น่ารัก อ่านแล้วได้ลุคคุณพ่อที่คอยดูแลและเป็นห่วงนางเอกตลอด นี่ถ้าไม่รู้ว่าพระเอกนางรักนางเอกจนธาติไฟเข้าแทรก ก็จะเชียร์ให้นางขึ้นแท่นเป็นพระเอกเลยนะ! นางดูพึ่งพาได้แล้วก็เท่ห์มากๆด้วยยยยยยยย (อยากจิโดนล่อลวงด้วยใบหน้างดงามนั้นสักครา แอร๊ย)

เล่มนี้อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ลุ้น ไม่ระทึกเหมือนเล่มก่อนหน้า
ถ้าใครเคยอ่านผลงานของอวี๋ฉิงมาก่อนจะต้องมีความคิดเหมือนฝนแน่ๆ คืออ่านๆไปก็คิดถึงเรื่องเก่าๆไป หลายๆอย่างในเรื่องจะคลายกับเรื่องก่อนหน้า ซึ่งนักเขียนเขาก็บอกมาแล้วว่าคล้ายๆกัน ฮาา
ถึงจะเป็นแบบนั้น ฝนก็ยังอ่านแล้วก็ยังชอบอยู่นะ ถึงจะไม่ชอบสุดๆ แต่ก็จัดอยู่ในหมวดหนังสือที่ชอบอยู่ เพราะทำให้นึกถึงหลายๆเรื่องที่เคยอ่านมา อย่างนางเอกโดนพิษจนผมเปลี่ยนสี ก็คิดถึง “จารจำนาง” (นั้นสีผมเปลี่ยนไปเป็นขาวเลย แต่ไม่ได้โดนพิษ) พระเอกคิดว่านางเอกตายจนรู้ซึ้งว่านางเอกสำคัญกับตัวเองมากแค่ไหน กับทีคนคอยปกป้องนางเอกอยู่ตลอดก็คิดถึงเรื่อง “หลงเงานาง” พระเอกได้แต่มองๆ จะรักหรือไม่รักคนอ่านก็ไม่รู้ จะแสดงออกบ้างนิดๆหน่อยๆก็ไม่มี๊ไม่มี คิดถึงเรื่อง “มายานาง” สรุปว่าคิดถึงเซตนั้นเลย (จริงๆควรคิดถึงเรื่องในเซตเดียวกันไหม?) ก็คิดแหละ แต่คิดถึงเรื่องที่เก่ากว่ามากกว่า ฮาาาา (หาข้ออ้างอ่านเรื่องเก่า)

PS.
→ ตกลงว่านางเอกจำพระเอกสมัยยังเอ๊าะๆได้หรือยังนะ? จำไม่ได้เลยใช่ไหม? หรือว่าจำได้? นี่ลุ้นมาก ตอนฉากที่นางเอกเธอหลับนั้นแหละ นึกว่าจะมีจำได้ แต่จำไม่ได้เลยก็ดี แก้แค้นพระเอกที่ทำเย็นชาใจร้าย #สมน้ำหน้า
→ นักเขียนบอกว่าเล่มสุดท้ายแล้ว ไม่มีต่อแล้ว แต่บอกสปอยรุ่นลูกมากอีก โฮฮฮฮ หนูอยากอ่าน ไม่มีแล้วจริงๆอ่ะ #น้ำตาไหล


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: May 14, 2015
Posted in มากกว่ารัก, หนังสือแปล จีน

บันทึกรักเคหาสน์เมฆา : อวี๋ฉิง

ชื่อหนังสือ : 一鸣天下 – บันทึกรักเคหาสน์เมฆา
ชื่อชุด : ชุด เคหาสน์เมฆา
ผู้แต่ง : 于晴 – อวี๋ฉิง
ผู้แปล : พวงหยก
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1542-1
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (มีนาคม 2558)
จำนวนหน้า : 259 หน้า

รายละเอียด :
กงซุนเย่าไป๋…เป็นสตรีผู้เพียบพร้อมที่นับว่าหาได้ยากยิ่ง ด้านรูปโฉม นางงามสะคราญเพริศแพร้ว ดวงหน้าหวานละมุน นัยน์ตาพราวระยับดุจดวงดาว ชวนพิศตรึงตา ด้านศักดิ์ฐานะ นางเป็นน้องสาวบุญธรรมของกงซุนอวิ๋น อดีตคุณชายแห่งเคหาสน์เมฆาผู้ทรงคุณธรรมความสามารถล้ำเลิศ ไม่ว่าจะมองอย่างไร หนทางชีวิตของนางล้วนมีแต่ความสว่างสดใสรุ่งโรจน์
แต่แล้ววันหนึ่ง…นางกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย กว่าสิบปีนี้ไม่มีผู้ใดได้พบเห็นนางอีกเลย
กงซุนเสี่ยน…บุรุษผู้เป็นส่วนผสมของธรรมะและอธรรม เขามีศักดิ์เป็นหลานชายของนาง นางมักเรียกหาเขาเป็นหลานชาย ยกตัวเองเป็นอาเย่าไป๋อยู่เสมอ เป้าหมายหลักในชีวิตเขามีเพียงความสุขของนาง เพราะไม่กี่คำที่เขาเคยเขียนจดหมายถึงนางยังคงตราตรึงจารจำลึกในจิตใจ
‘ข้าจะแต่งงานกับเจ้า กงซุนเสี่ยน ไม่ใช่หลาน’


หนังสือในชุดเดียวกัน : ชุด เคหาสน์เมฆา
ศึกรักประลองใจ
บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา
เทพมารรัญจวน

หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
หนึ่งบุปผากลางใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

ขอกรี๊ดก่อนเลย กรี๊ดดดดดดด เล่มนี้ที่รอคอยมาแล้วววว
ตอนอ่านเรื่องศึกรักประลองใจแล้วมีสปอยนิดหน่อยเรื่องของคุณลูกชายกับอาสาว ฝนก็กรี๊ดกร๊าดอยากอ่านเรื่องเต็มๆแล้ววว แต่ก็ทำใจไว้แล้วล่ะว่าอาจจะไม่มี เพราะโดยปรกติอวี๋ฉิงมักจะแต่งเรื่องที่มี timeline ห่างกันยาวๆ (ตอนอ่านหลงเงานางก็อยากรู้ story ของพระ/นางในชาติใหม่ #น้ำตาไหล #เพราะไม่มี) พอเรื่องหนึ่งบุปผากลางใจออกก็แอบเสียใจ ไม่มีเล๊ยยย ไม่มีเรื่องของคุณลูกชายมาให้กรี๊ดกร๊าดเลย วันเวลาผ่านไป (เธอใช้คำอะไรเนี่ย!) มีข่าวว่าจะมีคุณลูกชายมาให้อ่านนะ ดีใจกลิ้งไปมา แอร๊ยยย คุณลูกชายยยยยยยของน้ำฝนนนนน (เป็นของเธอเมื่อไรกัน!!!) ไม่รอช้าค่ะ หยิบทันที (แต่อ่านไม่ทันที ฮาาา)

อ่านจบ แน่นอนว่าไม่ผิดหวัง พอจบหน้าสุดท้าย ความรู้สึกของฝนคือ อยากกลับไปอ่านเล่มศึกรักประลองใจใหม่อีกรอบ ไม่ใช่ว่าเพราะลืมตัวละครบางตัวนะ แต่รู้สึกชอบแบบบรรยายไม่ถูก ไม่ใช่แค่เรื่องศึกรักฯ ฝนอยากอ่านผลงานของอวี๋ฉิงทุกเล่มที่มีในครอบครองใหม่อีกรอบเลย (เป็นหนัก) ถึงจะงงๆกับการลำดับญาติที่เรียกหาในหนังสือ (งงว่า ทำไมกงซุนเสี่ยนเรียกอดีตคุณชายในสมัยของกงซุนอวิ๋นว่าลุง ทำไมไม่ใช่อา? หรือฝนลำดับญาติผิดเอง? กงซุนอวิ๋นไม่ใช่ว่าเรียกคุณชายตัวเลขว่าน้องหมดทุกคนหรอกเหรอ? คงต้องย้อนกลับไปอ่านอีกรอบจริงๆแหละ) แต่อ่านแล้วรู้สึกเต็มมาก (เต็มที่ว่าไม่ต้องรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเรื่องของคุณลูกชายแล้ว ฮาาา) แต่มารู้สึกอยากรู้อยากเห็นเรื่องต่อไปที่คนแต่งแง่มๆบอกหน้าสุดท้ายแทน (ทำร้ายหนูทำไม!)

มาเล่าเรื่องเนอะ
คือนางเอกเธอโดนพิษทำให้ต้องมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก พระเอกก็ดันด้นหาทางแก้พิษให้นางเอกทุกวิถีทาง ย้ำค่ะว่า ทุกทางจริงๆ
จบการเล่าเรื่อง (จะโดนตีไหม?)

คือฝนเล่าไม่ได้อ่ะ (หัวเราะ) เล่าปุ๊บ บอกหมดปั๊บ อ่านเองดีกว่าเนอะ แต่อาจจะรู้เรื่องคราวๆจากการกรี๊ดของฝนได้ (ในบรรทัดต่อไป!)

ขอกรี๊ดอีกรอบ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

ฝนชอบกงซุนเสี่ยนอ่ะ ชอบความรักของนางที่มีให้กับนางเอก นางรักคนของนางมาก รักแบบรักมากจริงๆ รักจนคนอ่านอยากจะไปสิงร่างนางเอก(ในตอนจบนะ ระหว่างเรื่องก็ดูทรมานเกิ๊น) โอ๊ย พ่อคุ๊ณณณณ ถ้าใครอ่านศึกรักฯมาแล้วจะรู้ว่ากงซุนอวิ๋นเนี่ยเป็นพวกเย็นชากับคนนอกแต่ยิ้มแย้มให้กับคนใน คุณสมบัตินี้ถ่ายทอดมาให้กับลูกชายคนเดียวแบบเต็มๆเลย เต็มจนล้น!!
เสี่ยนเอ๋อ (โดนท่านจอมยุทธมองค้อน) กงซุนเสี่ยน (ก็ได้ พอใจยัง!!) นางไม่ยิ้มแย้มเลย ย้ำว่า ไม่เลย!! นางก็เย็นชาของนางไป ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร ใกล้ไกลนางก็ไม่สน แม้กระทั้งนางเอก!!! แหม จะเย็นชาทั้งหมดก็ไม่ได้ใช่ป่ะ ไม่งั้นไม่ใช่นิยายรัก คือนางก็มีโมเม้นแบบอบอุ่นบ้างอะไรบ้าง นางก็แสดงออกว่ารักนะ แต่แบบรักของฉันก็คือแบบแข็งๆแบบนี้แหละ (ดวงตาสื่อรัก เผด็จกาจเพราะรัก การกระทำบอกรัก อะไรแบบนั้น) ถึงจะแข็งยังไงคนอ่านก็อิจฉานะ อิจฉาจริงๆ!!! ขนาดนางเอกโดนพระเอกกัด น้ำฝนยังอิจฉา #บอกเลย #ตรงนี้ ทุกการกระทำของกงซุนเสี่ยนไม่ว่าตั้งแต่ในเล่มศึกรักฯจนถึงเล่มนี้ ทุกอย่าง คือเพื่อนางเอก เพราะนางเอก และแค่นางเอก เท่านั้น คนเดียวด้วย

แค่นึกถึงก็อิจฉาอีกแล้ว พอๆๆ

ส่วนของนางเอก เราจะไม่พูดถึง #เดี๋ยวๆๆๆ #หัวเราะ
เย่าไป๋น่าสงสารนะ นางโดนพิษเพราะความสามารถเฉพาะตัวของตัวเอง ทำให้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย คนรอบข้างก็ได้รับผลกระทบไปตามๆกัน จนไม่มีหวังที่จะมีชีวิตต่อแล้ว ทรมานอ่ะ น่าสงสารมาก ฝนอ่านไปก็รู้สึกร่วมกับนางเอกไป ถึงตอนอธิบายของกินปุ๊บ หิวปั๊บ อันไหนที่รู้จัก นึกภาพออกก็ต้องรู้สึกอยาก อันไหนไม่รู้สึกก็สงสัย จิ้มหาข้อมูล แล้วก็อยากอีก (ปัญหาอยู่ตรงนี้ น้ำหนักขึ้นเพราะนางเลย!!!) พอนางไม่หิว นี่ก็เริ่มจะไม่หิวตาม (คืออะไร!!!)

พิมพ์ถึงตรงนี้ ก็รู้สึกอยากกลับไปอ่านอีกรอบอีกแล้ว….

PS.
→ เค้ารอผลงานเล่มต่อไปของอวี๋ฉิงอย่างใจจดใจจ่อเลยแหละ!!!
→ วิ่งไปค้นตู้หาหลงเงานางมาอ่านรอ… หวังว่าเล่มต่อไปที่จะเข้าไทยคงเป็นซีรีย์นี้


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: April 5, 2015