Posted in หนังสือแปล จีน, ห้องสมุด: แปลจีน

ปฐพีไร้พ่าย : จิ่วลู่เฟยเซีย



ชื่อหนังสือ : 与凤行 – ปฐพีไร้พ่าย
ผู้แต่ง : 九鹭非香 – จิ่วลู่เฟยเซียง
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (midnight sun, มรณกานต์, เปรมสินี หยู, ธันย์ วชิรณรงค์, ธนู รุ่งโรจน์เรืองฉาย, วณิดา คารวะคุณ)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-32-2
#2 | 978-616-7856-33-9
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2558)
จำนวนหน้า : 865 หน้า (457+408)

รายละเอียด :
สิงจื่อ… มหาเทพมังกรดำซึ่งหลับใหลอยู่นอกฝั่งฟ้า ทรงอำนาจที่สุด ยุติธรรมที่สุด และเยือกเย็นที่สุด
เขาใช้บารมีของตนพยุงทุกภพเข้าด้วยกัน เพื่อรักษาสมดุลระหว่างเทพ ผี ปีศาจและมนุษย์
เขาไม่เคยมีความรู้สึก ไม่มีรัก และไร้ญาติขาดมิตร
ตลอดอายุขัยของเขาช่างน่าเบื่อเหลือเกิน จึงใช้เวลาว่างที่มีอย่างเหลือเฟืออวตารลงไปท่องเที่ยวยังโลกมนุษย์

เสิ่นหลี… หากเทียบกับเขาแล้ว ชีวิตของนางมีสีสันกว่ามาก
นางเป็นท่านอ๋องอันดับหนึ่งของแดนอสูร ทั้งองอาจ กล้าหาญและไม่กลัวใคร

เพื่อให้สวรรค์และแดนอสูรเป็นพันธมิตรต่อกัน
ท่านอ๋องปี้ชางเสิ่นหลีจึงถูกจับแต่งงานกับเซียนหนุ่มแห่งแดนสวรรค์ ที่ทั้งเจ้าชู้หลายใจ และอ่อนแอราวกับสตรี
แล้วเหตุใดนางต้องยินยอม!

นางจึงแอบหนีออกจากแดนอสูร
ผ่านการจับกุมอยู่หลายครั้ง ถูกตีจนบาดเจ็บอ่อนแรงก็หลายหน สุดท้ายก็ตกมายังโลกมนุษย์ในสภาพวิหคฟ้าตัวหนึ่ง
ทว่าผู้คนกลับคิดว่านางเป็นไก่เสียนี่ นางจึงถูกจับถอนขนแล้วใส่กรงรอขาย

และแล้วมนุษย์พิการขาเป๋ผู้หนึ่งก็ซื้อนางมา
เสิ่นหลีไม่รู้ว่าอนาคตของตนเองในเงื้อมมือเขาจะเป็นเช่นไร
รู้เพียงแต่ว่า หลังจากนี้ชีวิตของทั้งสองถูกผูกเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่นเสียแล้ว!


บันทึกหลังการอ่าน…

พออ่านเรื่องผลาญจบ น้ำฝนก็เกิดอาการเบื่อค่ะ คือหยิบหยังสือเล่นไหนมาก็ไม่อยากอ่าน ทั้งๆที่กองดองมีล้นตู้ บวกกับช่วงฝนตก เลยไม่อยากหยิบหนังสือออกจากบ้าน…
ฝนจำได้เลย วันนั้นรถติดมากกก ไม่มีอะไรทำก็จิ้มพี่เมพเล่น สะดุดกับเรื่องอ๋องไก่เข้า จำได้ว่าซื้อมาตั้งแต่ช่วงที่ออกมาแรกๆ แต่ยังไม่ได้อ่าน (ติดสอบ ติดงานที่เข้ามาพร้อมกัน หัวหมุนวุ่นวายมาก) บวกกับฝนตก เบื่อ แถมเพื่อนกับพี่ลิลลี่กรี๊ดกร๊าดให้ฟังอีก น้ำฝนเลย “โอเค๊ หญิงจิ้มอ่านก็ได้!”

อ่านไปเพลินๆค่ะ 2 เล่มหนาๆ จัดไป 3 วันสวยๆค่ะ
ไข้ขึ้นก็ไม่หวั่นเพราะหยุดอ่านไม่ได้ ไม่งั้นนอนไม่หลับ!

หลายๆคนคงจะรู้เนื้อเรื่องกันแล้วเนอะ เพราะฝนอ่านตามอ่านหลังคนอื่นเขา
แน่นอน แต่ถึงคนอื่นเขาจะรู้เรื่องกันไปหมดแล้ว น้ำฝนก็จะเล่า!!!

เป็นเรื่องของนางเอกที่เป็นถึงท่านอ๋องที่องอาจในแดนอสูร แต่หนีงานแต่งแบบถูลู่ถูกังไปเจอกับมนุษย์ขาเป๋ที่มองมุมไหนก็อ่อนแอ แต่ไม่รู้ทำไมกลับพบเจอเรื่องประหลาดเสมอเมื่ออยู่กับชายคนนี้ แล้วก็รู้ว่านอกจากความเป๋ของขาแล้ว ชายคนนี้ยังมีอะไรอะไรในตัวอีกเยอะ ด้วยความพิเศษทั้งหลายเหล่านี้ ทำให้ท่านอ๋องหลงรักเข้าให้ และแน่นอน เมื่อรู้ว่าชอบว่ารัก จะเก็บไว้ทำไมล่ะ! สารภาพซิค่ะ!!! ถถถถถ แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับ
ท่านอ๋องไม่ได้หวังว่าจะครองคู่กับมนุษย์ แต่แค่อยากให้เขามีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่าเท่านั้น เมื่อถึงตอนวิกฤต ท่านอ๋องก็ยอมถ่ายตบะของตัวเองแบ่งให้เขาไป แล้วก็ยอมถูกจับกลับไปแดนอสูร
เวลาผ่านไป ท่านอ๋องถูกปล่อยตัวออกมา ก็คิดแล้วว่าคงจะไม่ได้เจอกับรักครั้งแรกนั้นแล้ว ก็ทำใจได้ ไม่ตามหา เพราะนางรักแค่ตัวตนชาตินั้นของเขา ไม่ได้รักวิญญาณของเขาอีก แล้วสวรรค์ก็กลั่นแกล้ง! ทำไมนางพบเจอกับมหาเทพที่มองยังไงก็รู้ว่าเป็นคนๆเดียวกัน!!
เรื่องราวเป็นยังไงต่อ ขอไม่เล่านะคะ กลับสปอยยยยย

ขอบอกความรู้สึกเลยดีกว่า
เรื่องนี้สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
สนุกจน บ่นตัวเองเลยว่า ทำไมเธอเพิ่งมาอ่านตอนนี้ รออะไรอยู่ววววววว
เรื่องนี้มีทั้งความตลก ความฮา ความเอ็นดู และดราม่า เป็นดราม่าที่ถูกใจฝนมาก
ร้องไห้ค่ะ ไม่ใช่แค่น้ำตาซึมนะ น้ำตาไหล สะอื้น ผ้าห่มเปียก หายใจไม่ออกเลยทีเดียว (เวอร์มาก!)
ชอบจนกรี๊ดๆๆๆ เลย หายนอยน์ความค้างของผลาญเลยทีเดียว

ฝนหมั่นไส้ท่านมหาเทพมาก เป็นคนที่ขี้แกล้ง ขี้แหย่มาก อารมณ์แบบเด็กหลังห้องที่ชอบแหย่สาวที่แอบชอบ แบบนั้นเลยยยยย
แต่มาเปลี่ยนความหมั่นไส้เป็นความตรึงใจเพราะความรักของนาง!
ถึงจะรู้ตัวเองมีรักไม่ได้ แต่ก็ห้ามใจไม่ให้ไม่รักไม่ได้เช่นกัน (พูดถึงแล้วน้ำตาก็จะไหล)
นางพยายามแล้วนะ ทำทีว่าไม่รู้จักกันมาก่อน แต่เมื่อเจอนางเอกนางก็อดไม่ได้ที่จะแหย่ จะแสดงความชอบของนางต่อนางเอก เมื่อนางเอกหิวก็อดไม่ได้ที่จะทำอาหารมาให้ เมื่อนางเอกเกิดความเดือดร้อนก็อดไม่ได้ที่จะช่วยเหลือ เมื่อนางเอกเอ่ยถึงรักครั้งแรกของนางก็อดไม่ได้ที่จะแอบงอแงแสดงออกว่าคือคนๆเดียวกัน หรือแม้กระทั้งตอนที่นางเอกสนิทกับคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะไม่พอใจ (แอบหึงอยู่นะ หญิงรู้ หญิงจับผิดอยู่วววว) และเมื่อนางเอกบอกว่าจะหักดิบเอง ท่านมหาเทพหยุดเองไม่ได้ใช่ไหม เราหยุดเอง! นางก็เศร้าไปซิ แต่ก็รับรู้ได้ว่าเป็นการดีต่อทั้งสองฝ่าย และดีต่อโลก
แต่เมื่อถึงจุดพีค (ที่เรียกน้ำตาฝนครั้งใหญ่) ท่านมหาเทพก็ไม่ยินยอมแล้ว นางจะทำตามใจของนาง นางจะรัก นางจะดูแล นางจะเอา!! #ผิด ไม่ว่าจะผิดพลาดที่จุดไหน โลกจะเป็นยังไง ก็ยอม ขอแค่รักและดูแลพอ เขาไม่ยอมที่จะเสียไปอีกแล้ววววววววววว
เอาใจไปเลยค่าาาาาาาาาาาาาา #แพ้มาก อยากได้แบบนี้ แอร๊ยยยยยยยยย

ส่วนท่านอ๋อง นางเอกที่น่าสงสารที่สุดในเรื่อง!
เจอเรื่องมามากมาย ทั้งเรื่องในครอบครัว เรื่องของแดนอสูร เรื่องของสวรรค์ และยังต้องมาเจอเรื่องของความรักอีก #เหนื่อยแทนจริงๆ
จากที่หลงรักมนุษย์อ่อนแออยู่ดีๆ ก็ต้องทำใจว่าคู่กันไม่ได้ พอทำใจได้แล้วก็ดันมาเจอท่านเทพที่ทำหน้าซื่อ “เราไม่รู้จักเจ้า” ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าคือคนๆเดียวกันก็ต้องทำทีว่าเป็นคนละคน เกิดความสับสนใจหัวใจ (รู้ว่าเขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอกกกก) และด้วยหน้าที่และสิ่งๆต่างๆของโลกใบนี้ขวางหน้าความรักของนางไว้ นางก็พร้อมที่จะอดทน! ไม่รักก็ได้ แต่โลกต้องอยู่ต่อไรงี้ (เสียสละไปอีกกกก) แล้วพอยอมสละความรักไปแล้ว หักดิบตัวเองเป็นที่เรียบร้อยก็ต้องมาเจอกับการตามล้างฆ่าฟัน ทนทรมานมาหลายต่อหลายอย่าง จนทนไม่ไหว อ่อนแอ ในใจก็อยากจะคิดถึงช่วงเวลาที่ท่านมหาเทพปกป้อง
แน่นอน สวรรค์เข้าข้างพระนางเสมอ ส่งคนมาให้พักพิงและปกป้องนางเอกในวันที่พอเหมาะ แล้วนางเอกก็ยอมหลอกตัวเองอีกครั้งเพราะแลกกับความฝัน ที่เมื่อตอนเป็นอ๋องทำไม่ได้… (ช่วงนี้น่ารักปนขำ แล้วก็ตรึงใจมากกกก #ขันปากอยากเม้าส์)
ฝันก็เป้นเพียงแค่ฝัน เมื่อตื่นจากฝันก็เจอเรื่องอีกมากมายที่ทั้งท่านอ๋องแห่งแดนอสูร และท่านมหาเทพต้องพบเจอ แต่ท่านอ๋องเจอมากกว่าเพราะต้องเจอความดื้อของท่านมหาเทพด้วย!! ดื้อยังไง? อ่านซิค่ะ รออะไร!!

ท่านด้านพี่โม่ของหญิง (โม่ฟาง)
พี่โม่ทำให้ฝนประทับใจมาก ฝนชอบความรักของนางนะ รักที่มีต่อท่านอ๋องของนาง แต่นางดวงพระรองไง เลยไม่ได้คู่แล้วก็ไม่มีคู่ให้นางด้วย (เศร้าไปอีก) ถึงนางจะทำร้ายคนนู้นคนนี้ไปทั่ว แต่คนเดียวที่นางไม่เคยทำร้านคือนางเอก ฮึยยยย พูดถึงก็กลับไปหมั่นไส้ท่านมหาเทพ ฉากที่ซอกเขานั้น พี่โม่นางมาแล้ววว นางเป็นวีรบุรุษแล้ววว แต่ติด ติดที่นางเอกมองไม่เห็นแล้วดันจังหวะไม่ได้ พี่โม่ไม่อยู่ ท่านมหาเทพมาเจอแทน ฮึยๆๆๆ
แอบอยากให้พี่โม่ได้อยู่กับนางเอกบ้างอะไรบ้าง ดวงพระรองจริง แต่ก็อยากให้ดีใจบ้างไรงี้ สุดท้ายท่านมหาเทพก็ได้ไปกิน พี่โมของหญิงก็ช้ำใจไปซิ น่าสงสารจริง โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

แน่นอน พออ่านแล้วก็มีคนถามว่าทีมไหน
น้ำฝนบอกตรงนี้เลยค่ะ! ทีมเฟิ่งหลาย
เฟิ่งหลายเป็นใคร??? อยากรู้ช่ะ? ไม่บอก อ่านเองงงงงง
ถึงจะโผล่มานิดเดียวในเนื้อเรื่องหลักและหนึ่งบนเนื้อเรื่องตอนพิเศษ แต่ได้ใจน้ำฝนไปครองแบบง่ายๆเลยค่ะ (สลัดท่านมหาเทพทิ้ง ผลักพี่โม่ออก วิ่งไปซบอกเฟิ่งหลายแทน)
ฝนชอบความรักของนางที่เติบโตมาตั้งแต่ยังไม่รู้ความ โตมาเรื่อยๆกับคนรักของนาง พบเจอความใส ความไม่รู้ความ และความเด็ดเดี่ยวในรัก
ตอนที่รู้ว่าทำแบบนี้แล้วไม่ดี คนรักของนางไม่ชอบ นางก็ไม่ทำ โดนบังคับ โดนลงโทษก็ไม่ยอมทำ เพราะไม่อยากให้คนรักเสียใจ และเมื่อถึงตอนที่ต้องตื่น คนแรกที่คิดถึง และเป็นคนเดียวที่เฝ้ารอทุกลมหายใจก็คือคนรักของนาง นางไม่สนว่าผู้ให้กำเนิดจะทำอะไร จะต้องการสิ่งใด นางรู้แค่ว่า นางจะไปหาใคร แล้วนางทำทุกอย่างเพื่อใคร #ดราม่าไปซิ
สิ่งสุดท้ายที่นางทำ ก็ทำเพื่อคนรักของนางจริงๆค่ะ ได้ใจตรงนี้ ฮืออออ พิมพ์ไปก็เศร้าไป พี่เฟิ่งของหญิงงงงงงงงงงงงงง

พอก่อนเนอะ
ถ้าพิมพ์มากกว่านี้ เดี๋ยวได้เล่าทั้งเรื่อง สปอยแน่ๆ
นี่ก้ว่ายาวเกินไปแล้ว…. ถถถถถถ

PS.
→ แอบจบไวไป หรือเพราะสนุกจนไม่อยากให้จบ? คืออ่านแล้วอยากอ่านต่อจริงๆ มีต่อไหม มีต่อไหมมมมมมมมมมมมมม อีกซักบทสองบทก้ยังดี
→ อารมณ์อ่านแนวเทพเซียนมาเลยตอนนี้ #ขำ สงสัยได้ไปเมียงมองเซตสามชาติสามภพแน่ๆ (ดองอยู่นานแล้วววว)


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : ห้องสมุด