เพียงแรกพบ : เหวยเหอจ้งจื่อ

Standard

ชื่อหนังสือ : 公子无耻 – เพียงแรกพบ
ผู้แต่ง : 维和粽子 – เหวยเหอจ้งจื่อ
ผู้แปล : hongsamut
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN : (#1) 978-616-7856-24-7 | (#2) 978-616-7856-23-0
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (พฤษภาคม 2558)
จำนวนหน้า : 937 หน้า (482+455)

รายละเอียด :
นางเป็นหมอเทวดามิใช่รึ ทำไมมีชีวิตเหมือนอยู่ในนรกเลยล่ะ?
เสิ่นจือหลี หมอเทวดาเจ้าหุบเขาหวยชุนถึงกับต้องกุมขมับเมื่อเห็นสภาพคนไข้รายล่าสุดเข้า
“เขาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ล้ม” ชิงสิง…คนสนิทของผู้ป่วยตอบกว้างๆ
เสิ่นจือหลีเลิกคิ้ว…
“แล้วลื่น…”
คราวนี้ท่านหมอคนงามถอนหายใจยาว เท้าสะเอวจ้องตอบด้วยสายตาดุกว่าเดิม
ชิงสิงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยอมรับในที่สุด “ล้ม…ลื่น…​แล้วกลิ้งตกลงไปในเหว”
“ตกเหว!!!”
ใช่แล้ว… นางช่วยชีวิตคุณชายผู้หนึ่งที่โดนหญิงคนรักถีบตกภูเขามาหมาดๆ ไม่นึกว่าหลังจากที่คุณชายผู้นี้ตื่นมาก็หลงรักนาง ตามติด ตามลวนลาม ตามตื๊อเสียจนแกะไม่ปล่อย ถึงแม้ว่านิสัยของนางไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่แต่คุณธรรมในการเป็นหมอก็ยังคงมีอยู่ นางจึงยอมให้ชายผู้นี้อาศัยด้วยจนกว่าความทรงจำเขาจะกลับคืนมา คาดไม่ถึงยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ
“เจ้าอย่าตามข้าอีกเลยจะได้ไหม”
“แต่ว่า… ข้าหลงรักจือหลีนี่นา” เขาโผล่ขนตางอนงามออกมาแอบมองนาง
“รัก…เฮอะ ถ้าข้าเชื่อคนไข้ความจำเสื่อมอย่างเจ้าข้าก็ปัญญาอ่อนแล้ว”
“จือหลี… แช่งตัวเองอย่างนั้นไม่ดีนะ”
นางกัดฟัน สงบอารมณ์ตัวเองสุดฤทธิ์ “เจ้าไปให้พ้นหน้าข้านะ หากข้าเห็นเจ้าสะกดรอยตามมาอีกล่ะก็ ข้าจะขายเจ้าทิ้งซะเลย!”
ซูเฉินเช่อนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แล้วจึงชมเปาะเสียงหวาน “จือหลี เจ้าช่างเก่งค้าขายเหลือเกิน”
เก่งกับผีน่ะสิ! เจ้านั่นแหละเก่งตัวพ่อเลย!
ทั้งหว่านล้อม ทั้งตีมึน ทั้งตามติด
วิทยายุทธเลอเลิศจนข้าจะไม่มีที่ยืนบนโลกใบนี้อยู่แล้ว!


บันทึกหลังการอ่าน…

ฝนควรเม้าท์เรื่องนี้หลังจากอ่านจบ แต่บิ้วอารมณ์ตัวเองไม่ได้เพราะติดพันธะสอบจบโทที่ทำร้ายหนักมาก คือนี่อ่านจบจนลืมเนื้อเรื่องแล้วกลับไปอ่านใหม่อีกรอบ จนจะลืมเนื้อเรื่องอีกรอบแล้วเนี่ย!! อย่าว่าแต่อัพบล็อคเลย อ่านนิยายไม่ว่าจะหยิบเล่มไหนมาก็ไม่มีสมาธิ ตอนนี้อ่านไม่จบสักเรื่อง (ค้างไว้ 5 เรื่องที่ยังอ่านไม่จบ) แถมเรื่องที่อ่านจบก็ไม่มีอารมณ์มาอัพบล็อคอีก ฮาาา

พอๆๆ บ่นพอแล้ว
ถึงจะอ่านจบไปนานแล้ว ฝนก็จำอารมณ์ความประทับใจได้นะ
บอกก่อนว่า ตอนจิ้มเล่มนี้มา ฝนไม่ได้ตั้งความหวังอะไรไว้เลย เพราะ สนพ เขาบอกมาว่าแนวฮาๆไรงี้ คิดในใจว่าคงเหมือนบุปผาล้มเมืองแน่ๆ ฝนอ่านเรื่องนั้นแล้วไม่ปัง คืออ่านได้เรื่อยๆ แต่ไม่รู้สึก อือฮือ อะไรแบบนั้น เลยเดาไปว่า เรื่องนี้คงจะแบบนั้นด้วยละมั้ง แล้วแบบ ฝนติด สนพ.ห้องสมุด ไง ห้องสมุดออกเล่มใหม่มาก็อยากจะอ่านซะทุกเรื่อง จิ้มสะดวกด้วย (จัดใน meb ที่เดียวเลยค่ะ ฮาา) ตั้งใจจิ้มมาอ่านช่วงเครียดๆ ระหว่างเตรียมสอบ เพราะเข้าใจว่าคงจะอ่านได้เรื่อยๆ ไรงี้ สามารถอ่านแล้วพักได้ไรงี้ ที่ไหนได้ ติด!!! ติดจริงจังเลยทีเดียว คือฝนยังไม่ได้อ่านสามสาวโฉมงามไง อ่านมาแต่องุ่นน้อยกับสาวงามล้มเมือง ก็เอาสามเรื่องนี้มาเทียบกัน ติดเรื่องนี้หนักสุด ตอนอ่านองุ่นน้อยยังไม่ติดเท่าเรื่องนี้

ชอบอ่ะ ชอบจนอ่านสองรอบแบบจริงจัง อ่านจบในสามวันด้วยนะ ติดหนักมาก บอกแล้ววววว

เล่าเรื่องแบบนิดหน่อยก่อน
นางเอกเธอเป็นคุณหมอที่โหดมาก ไม่ใช่ว่าหน้าตาโหดนะ นางเก็บเงินค่ารักษาโหดมากกกกก ขูดรีดซะคนอ่านสงสารคนไข้เลยทีเดียว นางทำทุกอย่างเพื่อเงินเลยจริงๆ ทำทุกอย่างจริงๆ (ไม่เชื่อลองไปหาอ่านดูซิ) แล้วบังเอิญที่ว่าพ่อบ้านของพระเอก (ที่รวยมาก รวยจนน่าหมั่นไส้) พอพระเอกมารักษาอาการหกล้ม(?) พอพระเอกตื่นมาก็ความจำเสื่อม แล้วก็ตกหลุมรักนางเอกทันทีที่ลืมตาขึ้นมา (ที่มาของชื่อเรื่อง) เรื่องเกิดตรงนี้แหละ เพราะพระเอกเธอเป็นที่หมายปอง(?)ของพรรคมาร (เนื้อหอมมาก ใครๆก็อยากได้หัว ฮาาา) ก็มีคนมาตามล่า นางเอกก็มีความหลังเก่าก่อนมาคิดบัญชีอีก พากันหนี พากันเดินทาง นางเอกถูกลากไปนู้นนี่นั้นบ่อยมาก สงสารนาง บางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องของนางเล๊ย แต่กลับต้องมาโดนลูกหลง
เล่าแค่นี้แหละ บอกมากกว่านี้เดี๋ยวบอกหมด ยาวเลยทีนี้

ถาม: ทำไมถึงชอบมาก

เป็นเรื่องที่อ่านจบหน้าสุดท้ายแล้วทึ้งในคนแต่งมาก ฝนอ่านไปก็เดาเรื่องไปใช่ไหม? แล้วแบบพอเฉลยปมแล้ว ฝนก้ร้องว๊าว บางจุดบางตอนบางที่ ที่ไม่คิดว่าจะเป็นส่วนสำคัญ ที่เราคิด(เอง)ว่าเป็นเนื้อเรื่องปรกติ จริงๆแล้วคือปม เป็นจุดเริ่มต้นของปมเลยทีเดียว อ่านรอบสองก็ทำให้รู้ว่าทุกจุดในเรื่องคือสำคัญจริงๆ เพราะเกี่ยวข้องกันไปหมด ไม่เกี่ยวกับผมหลัก ก็เป็นจุดที่ทำให้อีกปมหนึ่งเกิด หรือเป็นจุดคลายปมของอีกจุด
อย่างที่ว่า ทำไมพระเอกถึงรวย รวยมาก รวยจนน่าหมั่นไส้ แน่นอนว่าพ่อให้มาก็ส่วนหนึ่ง แต่มีเหตุผลอื่นด้วย ซึ่งเหตุผลเนี่ยแหละที่อ่านแล้วหมั่นไส้ แล้วก็เห็นด้วยกับคุณพ่อบ้านที่ว่าพระ/นางในเรื่องเหมาะสมกันจริงๆ (ฮาาาา) มีมากกว่านี้นะ นี่ยกตัวอย่างเฉยๆ

อีกเหตุผลหนึ่งคือ สนุกและฮาจริงๆ ไม่ใช่ว่าอ่านแล้วตลก หัวเราะดังลั่น แต่เป็นสนุกร่วมกับไปนิสัยของตัวละครในเรื่อง อย่างช่วงดราม่า (ฝนก็ดราม่าตามนางเอก สงสารนางจริงๆ น้ำตาซึมนานมาก) ก็มีตัวละครอื่นๆมามาทำให้เราไม่ซึมนาน จะอธิบายยังไงดีล่ะ คือแบบอ่านอยู่ ดราม่าอยู่ พอถึงจุดๆหนึ่งก็ดึงอารมร์กลับมาไม่ให้เศร้านานตามธีมหลักของเรื่องที่เป็นนิยายสนุกตลกเฮฮาได้อะไรแบบนั้น ดึงออกมาได้แบบถูกจังหวะด้วยนะ ไม่ใช่ดึงมาแบบขัดอารมณ์ ประทับใจตรงนี้

อีกอย่างฝนอ่านไปไม่รู้สึกเกลียดตัวละครตัวไหนเลยนะ เอ่ม…. อ๋อ เกลียดลุงของศิษย์พี่ ละไว้คน นี่เลวจนน่ารังเกียจจริงๆ (เลวยังไง? อ่านซิจ๊ะ ไปหามาอ่านนนน) ถ้าตัดลุงเลวนั้นไป (ลูกนางน่ารักอยู่นะ พ่อพระของแท้) นอกนั้นก็ไม่เกลียดเลย ทุกตัวจะมีจุดที่ทำให้รู้สึกเอ็นดูเขา เข้าใจเขา ถึงเขาจะทำตัวแย่ในเนื้อเรื่องช่วงไหน ทำตัวน่าหงุดหงิด (ทำไมแกทำแบบน๊านนนนนน) แต่พอได้รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงทำแบบนั้นก็รู้สึกเห็นใจแทนเฉยเลย (เป็นคนใจอ่อน) อย่างพระเอกเนี่ย

แนะนำเลย อ่านนนนนนนน
ยิ่งใครชอบพระเอกแนวรักนาน รักลึก รักนางเอกแบบอยากจะกลืนกิน(?)ตลอดเวลา รักจนมอบให้ได้ทุกอย่าง รักมากกกกก ต้องเรื่องนี้ค่ะ!!! นางรักของนางจริงๆ รักจนน่าหมั่นไส้ (อีกแล้ว) รักจนบางทีคนอ่านก็สงสาร “จะแทงอีกก็ได้นะจือหลี แต่รอแผลเก่าหายก่อนได้ไหม?” อะไรแบบนั้น นางรักนางยอมนางให้หมดจริง!!

ยังงงงง ยังไม่จบ
เค้าจะบอกฉากที่ชอบบบบบบ
แน่นอน ฝนชอบช่วงดราม่าสุด (ก็ติดแนวดราม่านี่นา) ไม่ว่าตอนที่นางเอกเสียใจเพราะพระเอก (อ่านแล้วก็อยากจะตีนาง ฮึียยยยย ทำไมทำแบบนี้!!!) แล้วก็ชอบตอนที่พระเอกจำทุกอย่างได้ แต่นางเอกจำอะไรไม่ได้ (เหมือนได้เห็นนางเอกช่วงเอาคืน แอบถูกใจแต่ก็เห็นใจกลายๆ)

PS.
→ อ่านใน meb นะจ๊ะ แต่เริ่มรู้สึกอยากจะได้เป็นเล่มแล้ว
→ คนแต่งเขาเขียนบทสรุปตัวละครเป็นฉากพิเศษสั้นๆไว้ให้ด้วย น่ารักดีนะ แต่เหมือนจะขาดตัวละครสำคัญที่ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าจบยังไงกันแน่ ยังคงสงสัยอยู่ (ใครนะเหรอ? หัวหน้าพรรคมารไง คนที่ขังตัวเองไว้ในห้องลับมานานหลายปีคนนั้นแหละ)
→ แอบอยากรู้เหมือนพระเอกด้วยนะว่า ถ้าเหลยหยิ่งมีรักจะเจอกับคนแบบไหน ฮาาาาา
→ อยากให้ห้องสมุดนำเรื่องอื่นของคนนี้มาแปลอีกจัง สนุกน่ารักดี


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : hongsamut.com


Date: May 21, 2015
Advertisements