Posted in .หนังสือทำมือ, นักเขียนไทย

ดวงหทัยจอมมาร : อาทิตยคิมหันต์

ชื่อหนังสือ : ดวงหทัยจอมมาร
ชื่อชุด : ตำนานชินเซ็นกุมิ
ผู้แต่ง : อาทิตยคิมหันต์
จำนวนหน้า : 360 หน้า

คำโปรย :
ผู้ชายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของข้าคือคนที่ร่าเริงสดใส มีรอยยิ้มเบิกบาน มีแววตาใสซื่อบริสุทธิ์แต่ยามจับดาบเขากลับไร้น้ำใจและมีแววตามืดมิดเยียบเย็นประดุจหลุมศพ เขาคือคนที่ข้าไม่อาจไม่รัก… โอคิตะ โซจิ

รายละเอียด :
ความสุขอันหวานแหลมยังคงอ้อยอิ่งอยู่บนผิวกายซึ่งยังคงแนบสนิทกับผิวร้อนราวกับเหล็กอังไฟของอีกฝ่าย ความแข็งแกร่งของเขาโอบอุ้มร่างของข้าเอาไว้ราวกับใยไหมแต่หากใคร่ครวญให้ดีๆ และดูจากความร้ายกาจของเขาที่ทำต่อข้าแล้ว ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อที่หลงเข้ามาติดกับแมงมุมหนุ่มซึ่งไม่ลังเลจะชักใยจัดการกับอาหารของตนมากกว่า
“คิคุจัง” โอคิตะเซ็นเซรำพึงรำพันอยู่ริมหูของข้าด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเริ่มระอุขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของเขาขบเม้มลงบนติ่งหูแล้วกัดเบาๆ จนข้าต้องร้องครางออกมา
“เจ้ามีความสุขหรือไม่”
‘ให้ตายข้าก็ไม่ตอบ!’
โอคิตะเซ็นเซคงพอจะเดาได้ว่าข้าคิดอะไรจึงหัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ท่อนขากำยำสอดเข้ามาในเรียวขาของข้า สัมผัสกระด้างเสียดสีผิวเนื้ออ่อนทำให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาด ข้าอ้าปากหอบหายใจแล้วก็แทบสำลักเมื่อเขาไม่เลิกราวีข้าแม้แต่น้อย มือใหญ่สากระคายข้างหนึ่งจับแขนของข้าให้โอบรอบลำคอแกร่ง มืออีกข้างหนึ่งก็กวาดต้อนรุกไล่ตั้งแต่ต้นขา หน้าท้อง จนกระทั่งหยุดที่ทรวงอกแล้วลงมือเคล้นคลึงอย่างวาบหวาม…


หนังสือในชุดเดียวกัน : ตำนานชินเซ็นกุมิ
นางโลมเจ้าหัวใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเล่มต่อจากฮานะ บอกกับพี่ท้องฟ้าว่าจะอ่านตั้งแต่สอบคราวที่แล้ว จนสอบเสร็จอีกรอบแล้วเพิ่งได้เริ่มอ่านแบบจริงจัง

ถ้าเทียบกับเรื่องของฮานะจัง เรื่องนี้ปมน้อยกว่ามาก
คือคลายปมของเรื่องตั้งแต่ครึ่งเล่มได้ ความสนุกทางพล็อตจะสนุกน้อยกว่าของฮานะจังนิดนึง
หรืออาจจะเป็นเพราะความกระตือรือร้นอยากอ่านลดลงก็ได้ อันนี้ไม่แน่ใจ

เรื่องนี้เป็นเรื่องผู้ใหญ่กินเด็กอย่างแท้จริง เพราะคิคุจังยังเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น
ซึ่งตามที่น้ำฝนเข้าใจ ปักปิ่นนี้ทำเนียมของจีน ไม่แน่ใจว่าญี่ปุ่นมีธรรมเนียมเรียกการเปลี่ยนวัยแบบนี้หรือเปล่า
แต่ในเรื่องใช้คำนี้ เพราะนางเอกย้ายถิ่นฐานมาจากจีน

ตอนอ่านแรกๆ ก็รู้สึกเนื่อยๆ อ่านเรื่อยๆ แบบไม่รีบร้อน
อ่านไปก็เหนื่อยไป (น้ำตาไหล)
หลังจากอ่านฮานะจังมาแล้ว ก็ทำใจในระดับหนึ่งแล้วละว่า ความเป็นญี่ปุ่นในเรื่องจะไม่เป็นตามที่เราหวังแน่นอน
แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ อ่านคิคุจังแล้วให้อารมณ์ประมาณว่า
เป็นคนไทยที่สวมชุดญี่ปุ่น ทำฉากญี่ปุ่นอยู่ด้านหลัง แล้วคุยกันอะไรแบบนั้น
พออ่านไปตอนกลางๆเรื่องจะมีบมกระฉากอารมณ์เศร้า ตอนนี้น้ำฝนซึ้งจริงๆ
สามารถเรียกอารมณ์เนื่อยๆ ให้มาสนใจเนื้อเรื่องต่อได้ เขียนบรรยายอารมณ์เศร้าได้แจ่มมาก
ถึงจะรู้สึกขัดๆ ต่อเหตุผลบางอย่างของตัวละครก็เถอะ
(ยังคงงงๆกับเหตุผลที่คิคุจังจะตามฆ่าพระเอกของฮานะจัง เพราะบางจุดบอกแบบหนึ่ง อีกจุดบอกอีกแบบ)
แล้วหลังจากนั้นก็เป็นบทของพระนางง้อกัน น้ำฝนก็กลับมาเนื่อยๆอีก เริ่มจะเดาทางถูก
อ่านต่อไปเรื่อยๆ ความขัดของเหตุผลบางอย่างก็เกิดขึ้นอีก (ฮืออออ)
ไม่ซิ เรียกว่าสงสัยในตอนที่นางเอกเหมือนจะเสียสติจากการสะเทือนจิตใจ
มันเป็นกลไกการปกป้องจิตใจของตัวเองแบบหนึ่ง
ที่ติดใจคือดูคิคุจะไม่สนใจเลยว่าความทรงจำเก่าหายไปไหน นางบอกเหมือนไม่แคร์นึกไม่ออกก็ไม่เป็นไรแบบนั้น
แต่ในความเป็นจริง ถ้าเรายังมีสติอยู่แล้วรู้ว่าความทรงจำเราหาย ถึงจะนึกแล้วปวดหัวมากก็จะพยายามนึก
หาทางรู้ความจริง ตามหาส่วนที่หายไป แต่นางเอกแค่ตามหาคนที่อยู่ในจิตสำนึก พอเจอก็จบ แค่นั้น
จุดนี้เลยที่ทำให้สงสัย แต่ถ้าจะบอกว่าเพราะนางเอกมีคาเรกเตอร์แบบนั้น มันก็…นะ
เพราะคิดแบบนี้เลยทำให้เวลาเจอจุดสงสัยอื่นๆ น้ำฝนก็ปล่อยผ่าน
อาจจะเพราะเคยสงสัยฮานะจังแล้วไปถามคนแต่ง เขาก็บอกมาว่าเป็นลักษณะนิสัยของนางเอกค่ะ
น้ำฝนก็เลย อื้มมม เพราะเป็นนิสัยของนางเอก ถ้าจะแปลกในความรู้สึกของเราก็ต้องคิดว่าเป็นลักษณะนิสัยของนางเอก
พอผ่านพระนางง้อกันไป ก็เริ่มจะนึกเรื่องราวต่อไปออกแล้วก็อ่านแบบเนื่อยๆ เรื่อยๆ ต่อ จนจบเรื่อง (รวมภาคพิเศษด้วย)

นอกจากความงงแล้ว ยังมีความขัดๆ เหมือนตอนอ่านฮานะจังด้วย
คือเรื่องการนับเดือนภายในเรื่อง
อ่านเจอคำว่าเดือนพฤษภาคมทีไร น้ำตาจะไหล (เปลี่ยนเป็นเดือน 5 เถอะ จะได้ดูเป็นญี่ปุ่น)

มุขเล่นคำบางอย่างที่คนไทยอ่านแล้วขำ แต่ที่ญี่ปุ่นไม่ขำ (เพราะไม่ใช่กัน) มีเยอะมาก
จนอ่านไปก็ถอนหายใจไป มันแปลกๆในความรู้สึก

คนแต่งจะแนบคำเฉพาะมาให้ เพื่อเพิ่มความเข้าใจให้คนอ่านก็ไม่ทำให้มีกลิ่นอายญี่ปุ่นเลย
จริงๆ คำอธิบายศัพท์เฉพาะน่าจะมีตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นแนบด้วย ไม่น่าจะใช้เป็นตัว romaji อย่างเดียว
เพราะบางคำศัพท์จะมีเสียงที่เหมือนกันแต่ตัวอักษรญี่ปุ่นจะต่างกัน ความหมายก็จะต่างกันด้วย
เสียใจตรงนี้มาก คือ คนแต่งเขาน่ารักนะที่มีคำอธิบายคำศัพท์ที่ไม่เข้าใจให้ แต่ทำไมไม่เอามาทั้งหมด

งืมมม
คือตัวน้ำฝนเองคลุกคลีอยู่กับอะไรญี่ปุ่นๆมาบ้าง แล้วเวลาเจออะไรที่ขัดแย้งกับสิ่งที่เคยรู้มา
ทำให้รู้สึกหมดความสนุกลงทำให้อ่านเรื่องนี้แบบเนื่อยๆ เรื่อยๆ ผ่านๆ ไม่ได้เจาะจงจุดไหนเป็นพิเศษ
ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับรสนิยมคนด้วย สำหรับน้ำฝน ก็รอเขารีไรท์ใหม่แล้วจะอ่านอย่างละเอียดอีกรอบแล้วกัน

PS.
→ เพิ่งรู้ว่าคิคุเป็นชื่อดอกไม้ด้วย ความรู้ใหม่ (เขิน)
→ รูปแคปมาจากหน้ามือถือเช่นกัน เลยไม่มีตุ๊กตามาถ่ายคู่เลย ฮือ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : hongsamut | dek-d


Date: April 2, 2014
Advertisements