Posted in คำต่อคำ, นักเขียนไทย

กรงพสุธา : ริญจน์ธร

ชื่อหนังสือ : กรงพสุธา
ชื่อชุด : ซีรีส์ 5 ปรารถนา
ผู้แต่ง : ริญจน์ธร
สำนักพิมพ์ : คำต่อคำ
ISBN : 978-616-7838-45-8
จำนวนหน้า : 480 หน้า

คำโปรย : “ฝันร้าย ผู้ชายหล่อ และฆาตกรต่อเนื่อง”

รายละเอียด :
หลังเข้า ‘บ้านปรารถนา’ โชคชะตาพัดพาฝันร้ายของเหมือนฝันกลับคืน เธอฝันถึงคดีฆาตกรรมหนึ่งในบ้านปรารถนา จึงตัดสินใจออกค้นหาความจริง
ที่นั่น หญิงสาวได้รู้จักกับปัถวี หนุ่มหล่อมาดเข้มผู้มีอำนาจจิตในการควบคุมธาตุดิน หลังจากวันนั้นอำนาจจิตของคนทั้งสองชักนำพวกเขาไปสู่เหตุฆาตกรรมคดีแล้วคดีเล่า และความตายของคนเหล่านั้นโยงใยกลับไปสู่ฆาตกรต่อเนื่องเมื่อสิบแปดปีก่อน
ยิ่งสืบลึก คดีฆาตกรรมเหล่านี้ยิ่งดูเกี่ยวพันกับชายหนุ่มของเธออย่างเหลือเชื่อ เหมือนฝันควรเชื่อใจ หรือถอยห่างไปให้ไกลจากเขาดี ? เพราะภายใต้หน้ากากอันแสนดีที่ทำให้หัวใจสั่นไหว บางที ‘เหยื่อ’ รายต่อไป…อาจเป็นเธอ !


หนังสือในชุดเดียวกัน : ซีรีส์ 5 ปรารถนา
วังวนวารี (ภาวิน)
ลมอำพราง (ช้องมาศ)
พันธะสีเพลิง (ติญญา)
ทองพญามาร (อสิตา)


บันทึกหลังการอ่าน…

มาพร้อมกับความเหนื่อยค่ะ (หัวเราะ) ฝนอ่านจบพร้อมกับความเหนื่อยๆกับหน่วงๆ
แน่นอนมันต้องมี story ให้ฝนเม้าท์
คืออย่างงี้ ตอนที่ชุดนี้เปิดตัวเขาใช้คำว่านิยายแนวพารานอร์มอล ซึ่งฝนก็ไม่เข้าใจว่าคืออะไร?
เป็นพวกไม่แบ่งแยกแนวอ่านเลยไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่องแนวของนิยายน่ะค่ะ
สำหรับฝนมีนิยายสามแบบ นิยายปรกติ (ธรรมดาชายหญิง) นิยายวาย (ชายชาย) แฟนฟิค (ชายชายชื่อดารานักร้อง)
ก็เลยไม่เข้าใจว่าพารานอร์มอลเนี่ยคืออะไร
ก็ลองจิ้มๆหาดูจากพี่เกิ้ล (Google) พี่เกิ้ลก็พาไปหาพี่วิกกี้ (Wikipedia) จนได้คำตอบให้ร้อง…อ๋อ
จิ้มจ๊ะ : Paranormal Romance
ทีนี้ก็งืมงำๆ ส่วนตัวก็ไม่อะไรกับนิยายแนวๆนี้ แต่ติดเลย ติดที่ออกมา 5 เล่ม! จะซื้อหมดก็ไม่ไหว นักเขียนไม่คุ้นเลย กลัวว
ตัดสินใจเล็งเล่มสีแดง พันธะสีเพลิง ของ ติญญา ไว้ คิดว่าหมดงานหนังสือจะจิ้มอ่านใน hytexts ดู
เหตุผลนะเหรอ เพราะปกสีแดงเลย ไม่ได้มีอะไรมากมาย สีปกถูกใจอย่างเดียว (เหตุผลช่าง….)
แต่ด้วยพรหมลิขิตบันดาลชักพา ทำให้เราพบกันทันใด ♪
น้ำฝนก็ได้เล่มนี้มาเพราะฟลุ๊ค นางเล่นเกมได้มา คือดีใจมาก แหนะ มีคนบอกว่านักเขียนฉีกแนวเดิม
อุ้ย สนใจค่ะสนใจ ลองดูซะหน่อยซิเธอ ไม่เสียหาย

ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย บอกเลยว่าฝนอ่านวันเดียวจบนะ มีอ่านซ้ำบทนำถึงบทที่สอง สองรอบเพราะไม่เข้าใจ
ยังไม่บอกหรอกว่าไม่เข้าใจอะไร ขอแบบรวมๆก่อน

ถามว่านิยายแนวนี้ฝนโอเคไหม?
ก็โอเคนะ นิยายช่วงแรกๆที่ฝนอ่าน (ไม่นับแนวแฟนตาซีเด็ก) จะเป็นแนวสืบสวนสอบสวน
จำได้ว่าเจอนิยายของป๊ะในกล่องหนังสือเป็นแนวฆาตรกรรมต่อเนื่อง
จะเนื้อเรื่องไม่ค่อยได้แล้วแต่จำได้ว่าฆาตรกรฉลาดมาก อ่านแล้วตื่นเต้นดี (โปรดอย่าถามว่าตอนนั้นอายุเท่าไร)
แล้วก็ได้พบเจอกับนิยายสมวัยสมอายุจนห่างหายแนวนี้ไป เจอกันอีกกับคินดะอิจิ
แล้วก็มาทไวไลน์ ฝนไม่แน่ใจว่าทไวไลน์เนี่ยก็แนวพารานอล์มอล์ด้วยไหม?

แล้วสำหรับนิยายเล่มนี้ละโอเคไหม?
ถ้าในเรื่องการผูกปม แนวเหนือธรรมชาติ และการสืบสวนสอบสวน ฝนชอบนะ
เป็นอะไรที่รู้สึกตื่นเต้นตื่นตัวตลอด คนแต่งผูกปมได้ดีมากๆ เดาเรื่องได้ยากแถมถูกหลอกได้ง่ายด้วย
ทำไมนะเหรอ
คือฝนรู้สึกเหมือนกำลังนั่งแก้เชือกที่ผูกกล่องอยู่ แล้วทีนี้พอคิดว่าใช่ต้องแก้ตรงนี้พอลองแก้ๆดู ดั๊นผิด! อะไรแบบนั้น
คนแต่งคลายปมทีละนิดๆ ให้ลุ้น ให้เดา แล้วคุณก็หลอกดาว! ดาวอุตสาห์มโนไปไกลแล้วนะ (หัวเราะ)
แน่นอนอารมณ์ปรกติตอนอ่านพวกนิยายสืบสวน เราก็จะมีคนร้ายอยู่ในใจใช่ไหม?
ฝนก็อื้มๆ ตอนแรกยังไม่เดา ก็ไปตามน้ำ ฉันขอเกาะไปกับเธอนะเหมือนฝัน
แล้วพอเริ่มเจออะไรบางอย่าง ฝนก็เริ่มแหละ เดาตามตัวละคร หรือจะคนนี้ หรือจะคนนั้น
แล้วพอมาเจอจุดที่โดนหลอก ตอนนั้นคือ เฮ๊ยยยย มันไม่ใช่มั้งงง โหดร้ายไป๊ ฉันไม่ได้คิดถึงเขาเลยนะนั้น
พอเฉลยออกมาก็บอกเลยว่าโล่งอก ดีแล้วววว อย่าทำร้ายเหมือนฝันเลย นางเจอแค่ฝันร้ายก็พอแล้ว เหนื่อยไป
แล้วก็มาสะดุดกึกกับความจริงตอนจบเรื่อง
เธอออออออออออออออ ฉันก็คิดว่าเป็นคนนี้ แต่ไม่คิดว่าความสัมพันธ์จะเป็นแบบเน้ (ลายเสียงยาว 2 บรรทัด)
โหดร้ายกว่าตอนแรกหลายเท่า น่าสงสารมาก #บอกเลย
ใช่ๆ เรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครเป็นอะไรที่อยากจะบอกว่า เก๋กู๊ด มาก
พวกนางเชื่อมโยงกันแบบน่าทึ่ง ไม่คิดว่าความสัมพันธ์จะออกมาในรูปแบบนี้ด้วยซ้ำ

จุดจบเป็นแบบไหน?
แบบที่ลงตัวค่ะ สำหรับฝนลงตัวแล้วล่ะ สมเหตุสมผล
ถึงจะเดาได้ว่าคนๆนั้นจะพาตัวเองไปถึงจุดจบแบบไหนแต่ก็ถือว่าลงตัวค่ะ
ทุกตัวละครในเรื่องได้พบจุดจบของเรื่องตอนคลายปมทุกอย่างเลยค่ะ เราจะได้ลุ้นไปพร้อมกัน!

ส่วนเรื่องความน่ากลัวของเนื้อเรื่อง
ฝนอ่านแล้วก็ปรกติค่ะ สมจริงและละเอียดพอจนไม่ต้องติดเรทจำกัดคนอ่าน
แต่ฝนใช้มาตรฐานตัวเองนะ (ก็ฝนผ่านคิดดะอิจิมาแล้ว แบบนี้ปรกติค่ะ)
ถ้าใครกลัวว่าอ่านแล้วจะเก็บไปฝันร้าย…… ก็ชวนฝันร้ายจริงๆแหละ
ไม่เหมาะกับคนจินตนาการสูงแล้วขี้กลัวนะคะ #บอกแล้วนะ

แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ความสยองของเรื่อง
ความหวานของพระ-นางก็มีให้กรี๊ดกร๊าดกันไป
พระเอกเธอจีบแบบพุ่งชนมากตามภาษาจนใจร้อน แถมยังมัดมือชกจับนางเอกเป็นแฟนแบบงงๆอีก
นางน่ารักดีค่ะ หวานๆ ให้นิยายดูไม่สยองหรือลุ้นระทึกจนใจหวิวเกินไป

สรุปว่าพล็อตเรื่องฝนโอเคเลย จัดได้ว่าชอบ ตื่นตาตื่นใจมาก
อาจจะเหนื่อยไปกับการตามไล่ตามเนื้อเรื่อง ลุ้นไปกับตัวละครมากหน่อย แต่โอเคค่ะ
ใครชอบแนวนี้แล้วไม่เรื่องมากก็จัดเลยค่ะ จัดเลยยยยยย

ทำไมเร็ว? ปรกติยาวกว่านี้นิ (หัวเราะ)

ใช่ๆๆ ลืมบอก ฝนชอบประโยคนี้มากเลย
“ความฝันทำร้ายใครไม่ได้หรอก ความกลัวในจิตใจตุณเองต่างหากกำลังทำร้ายตัวคุณอยู่”
พระเอกใช้ปลอบนางเอก โดนใจให้เลยยยยย

PS.
→ สำหรับเล่มนี้ การทำรูปเล่มออกมาโอเคเลยยย เพราะติดใจมากับเล่มนัตตี้ (สืบ… เนื่องจากรัก : ปราณธร) ที่ไม่มีแผ่นรองปก หวังว่าเล่มหลังจากนี้จะมีนะ รู้สึกว่าหนังสือไม่สมบูรณ์จริงๆ ถ้าไม่มีแผ่นรองปก (นางเรื่องมากเนอะ)
→ เดี๋ยวจะไปลองหาแนวปรกติของริญจน์ธรดู เพราะสงสัยว่าทำไมเขาถึงบอกว่าฉีกแนว แสดงว่ามันต้องแตกต่างแน่ๆเลย!
→ พีอาร์เป็นน้องฮัสกี้อีกแล้ว แน่นอนว่าเพราะมีความหมายในเรื่อง (ไม่บอกหรอกว่าทำไม อยากรู้หาอ่านค่ะ)


น้ำฝนข้องใจ
ตามหัวข้อเลยค่ะ น้ำฝนข้องใจในอะไรบางอย่างของหนังสือ จะบ่น จะเรื่องมาก จะสงสัย จะถาม จะอยากได้คำตอบ
ปรกติจะเขียนรวมๆกับข้างบน แต่แอบเยอะอ่ะ เลยแยกออกมา บางส่วนจำมา บางส่วนถ่ายรูปแล้วเอามาแปะ
ใครที่ชอบเรื่องนี้อ่านแล้วอาจจะหงุดหงิดได้ ดังนั้นอย่าอ่านเลยค่ะ ปิดไปเลยยยยย (หนูกลัวโดนตบ)
ใครไม่หงุดหงิดแต่มีคำตอบให้ฝน ฝนจะขอบคุณมากถ้าจิ้มๆบอก เพราะคำถามที่ออกมาคืออยากรู้คำตอบจริงๆค่ะ
บอกก่อนว่านี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ ซึ่งสามารถ discuss กันด้ายยยยย

เปิดหน้าแรกมา เปิดตัวได้เก๋ค่ะ ทำเอาอยากจะไปสระว่ายน้ำเลย #ขอบอก
เพราะความแซ่บของพระเอกก็เปิดตัวตรงบทนำบทนี้ แล้วก็มีเท่านี้จริงๆ
อ๋อ มีอีกฉากตอนพระเอกไปวิ่งออกกำลังกายค่ะ แต่นอกนั้นก็ไม่มีอะไรที่ทำให้เราสามารถจินตนาการถึงความล้ำของนางได้
(อยากจิเห็นบทนางเอกลูบคล้ำท้องพระเอกจริงจัง! จะฟุ่งไปสิงนาง #เธอก็หื่นไป!!!)

ฝนอ่านบทแรกๆผ่านเรื่อยๆจนมาสะดุดตรงเสียงค่ะ
– ฉึก..ฉึก..ฉึก.. ครืด-ด-ด-ด เสียงขุดหาอะไรบางอย่าง
– หวีด-ด-ด-ด หวิว-ว-ว-ว เสียงสายลมกรีดกรายผ่ายช่องว่างทิวไม้
แล้วก็มีอีกหลายๆคำในเรื่อง บอกตรงๆเลยอ่าน ตอนอ่านเสียงแรกไม่สะดุดใจเท่าเสียงที่สอง
มันอินตามไม่ได้จริงๆ ฝนขำมากกว่าอิน ถึงบรรยากาศในเรื่องจะไปพาให้ฝนตลก แต่ฝนขำมาก
แล้วมาปล่อยฮาจริงๆตรงนี้
null
ฝนบอกก่อนว่าฝนเป็นพวกบิ้วอารมณ์ได้ง่ายจากการอ่านค่ะ
ถ้านิยายพาเศร้าก็เศร้าตาม พาฮาฝนก็ขำตาม พาหลอนฝนก็หลอนตามได้
แน่นอนฉากนี้ระทึกขวัญมาก จะทันไหม จะช่วยได้ไหม กำลังลุ้นตามเนื้อเรื่อง แต่สะดุดล้มคว้ำตรงนี้เลย
มันไม่ใช่อ่ะมันไม่ใช่ มันดู….. ไม่เข้ายังไงไม่รู้
จากที่กำลังลุ้นตัวโก่ง อารมณ์ฝนถูกตัดจบทันที คือเซ็งค่ะเซ็ง แล้วอารมณ์เก่ากลับมาไม่ได้ด้วย
ฝนคิดว่าการมีเสียงในเรื่องคือการเพิ่มสีสันในนิยาย แต่มีมากไปก็น่าเบื่อ มีไม่ถูกที่ก็เซ็ง
แน่นอน มีแบบไม่เป็นธรรมชาติก็ไม่ไหว
เนื่องจากเป็นนิยาย เราจะมีเสียงมันก็เป็นเรื่องยาก จะทำยังไงให้คนอ่านรู้ว่าตรงนี้มีเสียงนะ ยากมากๆ
อย่าลืมนะคะว่าคนอ่านมีจินตนาการแล้วก็ประสบการณ์จากเสียงจริงพอควรค่ะ
ฝนคิดว่าแค่เขียนบรรยายก็พอแล้วสำหรับคำบรรยาย
แค่นั้นก็ทำให้ฝนคิดออกว่าเสียงจากสายลมกรีดกรายผ่ายช่องว่างทิวไม้เป็นแบบไหน
ไม่ต้องมีหวีดหวิวให้คิดว่าเป็นเสียงผิวปากของผู้ชายเวลาจะแซวหญิง!!!
ส่วนคำว่าช่วยด้วยของพระเอก (ในภาพที่ตัดมา)
คิดภาพผู้ชายหล่อๆ กำลังโดนซากตึกทับ ร้องตะโกนให้คนข้างนอกรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงนี้
แล้วร้องคำว่าช่วยด้วยยาวขนาดนี้ ถ้าฝนเป็นเหมือนฝัน(นางเอก) ฝนจะเลิกกับเขาค่ะ
ทำไมนะเหรอ? นางออกแต๋วแล้วค่ะ สมควรเป็นเพื่อนสาวมากกว่าคู่ชีวิตแน่นอน
นี้คือเหตุผลที่ฝนปล่อยฮาจริงๆ ภาพหนุ่มหล่อ หุ่นน่าฟัดหายเรียบเลย ตัดอารมณ์สุดๆ

(หัวเราะ)

มีอีกหลายจุดที่ฝนคิดว่าไม่เข้ากับบทบรรยายหรือบทพูดในเรื่อง
คือบางอย่างที่ควรเป็นคำที่ใช้สำหรับพูดหรือบทแสดงความคิดจริงๆของตัวละครไปอยู่ในบทบรรยายของนิยาย
บางคำที่เหมาะกับบทบรรยายไปอยู่ในบทสนทนาของตัวละคร
ทำให้ไม่รู้สึกถึงธรรมชาติในการสนทนาแล้วก็ต่อบทความกันระหว่างตัวละคร
แล้วก็งงว่าตกลงส่วนนี้คือบรรยายความคิด บรรยายความรู้สึก หรือบทพูดกันแน่
ฝนอาจจะเรื่องมากไปเอง แต่ลองอ่านเฉพาะบทพูดโดยไม่อ่านบทบรรยายดูอาจจะรู้สึกแบบฝนก็ได้
คือนิยายเรื่องนี้ฝนต้องอ่านสองรอบต่อหนึ่งหน้าค่ะ เพราะไม่เข้าใจจริงๆ รอบแรกจะอ่านเฉพาะบทพูด รอบสองจะอ่านรวมๆ
บอกเลยว่าอ่านยากมาก แต่ที่ใช้เวลาแค่วันเดียวก็พยายามอ่านข้ามในจุดที่คิดว่าอ่านแล้วจะสะดุดค่ะ
อย่างตรงนี้
null
ฝนอ่านตรงนี้แล้วแปลกๆ เหมือนนางเอกเธอกำลังเม้าท์กับเพื่อนมากกว่าจะเป็นคำบรรยายของนิยาย
ลองมาคิดดูนะว่าคนเราจะใช้คำว่า แหม ในสถานการณ์แบบไหน?
ฝนใช้ตอนที่กำลังเม้าท์ค่ะ
ฝน: แกจำผู้ชายโต๊ะนั้นได้ไหม ฝนว่าดูคุ้นๆนะ
เพื่อน: อุ้ย ก็นายนั้นไง ที่เคยเจอเมื่อสองวันก่อน
ฝน: ทำไมแกจำได้
เพื่อน: แหมมมมม ก็เขาหล่ออ่ะแก
อะไรแบบนั้น ฝนไม่คิดว่า แหม เนี่ยจะมาอยู่ในนิยายตรงจุดที่ไม่ใช่บทสนทนา
null
แล้วเธอสูงประมาณไหน? เป็นคำที่ฝนคิดมาเลยหลังอ่านประโยคนี้จบ
ฝนก็รู้ความสูงนางเอกแหละ แต่อ่านๆไปมีใครบ้างไม่ลืม?
null
“ก็ห้องที่เธอกับปัถวีเข้าไปนั่นแหละ” นั่นแหละกับใคร? กับฝนหรือเปล่า?
null
คำว่ากระมังของพระเอกทำเอาฝนคิดว่าพระเอกแก่มาก แก่แบบเก่าแก่เลย
null
แล้วก็คำว่า “สภาพเหยื่อยามนี้อาการไม่ครบสามสิบสอง” ฝนคิดว่าไม่น่าใช่คำนี้ไหม?
น่าจะเป็น “สภาพเหยื่อมีอวัยวะไม่ครบสามสิบสอง” มากกว่า
คำว่าอาการไม่ครบสามสิบสองฝนไม่เข้าใจจริงๆว่าจะสื่อถึงอะไร
เพราะย่อหน้าต่อมาก็บรรยายถึงสภาพของเหยื่อ ฝนเลยคิดว่าใช้คำแปลกๆมากกว่า
เคยได้ยินแต่อาการป่วย อาการไม่ปรกติ อาการผิดปรกติ
ไม่เคยได้ยินคำนี้ แต่ถ้าคนอื่นเขาใช้กันฝนก็ไม่อะไรนะ แต่ก็คิดว่าแปลก
นอกจากตรงนั้น
มีเรื่องเพื่อนนางเอกที่น่าจะเป็นตัวละครหนึ่งในซีรีย์ 5 ปรารถนา
คือนางเป็นผู้ชาย เป็นเพื่อนสนิทนางเอก แต่การพูดจา การใช้คำ ทำให้ฝนคิดว่านางไม่น่าใช่ผู้ชาย
ฝนก็มีเพื่อนผู้ชายนะ แต่ไม่เคยเจอการคุยลักษณะแบบนี้ ใช้คำพูดแบบนี้กับเพื่อนผู้ชายแท้ๆเลย
ฝนก็อธิบายไม่ถูกแต่ตอนอ่านแล้วทำให้คิดตามว่านางเป็นผู้ชายที่กำลังตามจีบสาวยากมาก
อีกทั้งเรื่องการพูดคุยของนางเอกให้บรรยากาศต่างกันเกินไปค่ะ
เวลาคุยกับเพื่อนแล้วก็แฟนดูต่างกันมาก
อาจจะเป็นเพราะคุยกับเพื่อนกับคุยกับแฟนอาจจะให้อารมณ์ไม่เหมือนกันก็ได้
แต่ฝนก็ยังคิดว่าแตกต่างกันแบบแปลกๆอยู่ดี (อาจจะคิดไปเองค่ะ)
แน่นอนว่าส่วนที่ฝนไม่ปล่อนผ่านคือนางเอกคุยกับรุ่นพี่เหมือนคุยกับเพื่อนเลย
null
มันแปลกๆ นางเอกบอกว่าเธอไม่ค่อยสนิทกับนพคุณ แต่นพคุณตอบกลับนางเอกได้แบบว่าซี้กันมาก
ทำให้ฝนคิดว่านพคุณเนี่ย คงเป็นผู้ชายที่ติดคำพูดหยาบคาย…มั้ง
(แบบว่ามีเพื่อนแบบนี้อยู่ค่ะ ไม่ว่าจะพูดเพราะใส่เท่าไร นางก็ตอบกลับหยาบๆเสมอ)
บอกตรงๆเลยว่า ฝนอ่านช่วงประโยคนี้ก็ไม่รู้ว่าใครพูดในประโยคไหนบ้าง ย่อหน้าล่างดูสับสนมาก

ฝนเจอจุดชวนงงด้วยนะ (ขนาดอ่านไม่ค่อยละเอียด)
null
null
สองรูปนี้ทำให้ฝนงงไปสามวินาที
หรือฉันจะอ่านข้าม มีคนชื่อพลอยในเรื่องด้วย?
ตกลงพลอยเนี่ยเป็นพวกคำบรรยายหรือชื่อคน?
อ่านย้ำตั้งสามรอบจนเข้าใจว่าเป็นเพราะเว้นบรรทัดผิด
เว้นผิดนี้ความหมายเปลี่ยน ทำเอาคิดว่าพลอยเป็นหนึ่งในตัวละคร

null
ส่วนประโยคนี้ฝนคิดว่าพลาดค่ะ
เด็กชายที่ฟังพี่ชายอยู่ชื่อวีไหม? คนพูดน่าจะชื่อตรีนะ
ฝนคิดว่าคนเขียนอาจจะงงๆเพราะสระอีเหมือนกันค่ะ

ตรงนี้สำคัญมากกกกกกกกกกกก
คือฝนเจอคำแปลกๆ ศัพท์ใหม่ๆ (ของฝนแต่เก่าของคนอื่น) ในเรื่องเยอะพอสมควร
จุดนี้แหละค่ะที่ทำให้อ่านแล้วเหนื่อย (นอกจากส่วนของเนื้อหา)
คืออ่านแล้วต้องเปิดหาความหมายทันทีเพราะไม่เข้าใจ
เป็นการอ่านนิยายที่เหนื่อยแล้วก็ยุ่งยากมาก
ปรกติฝนอ่านหนังสือแล้วจะไม่สนใจมือถือ แต่อ่านเล่มนี้ต้องมีนางอยู่ติดตัว

null
What’s อัจกลับ?!!!!!!!!!!!!!!!
เกิดมายี่สิบห้าปีไม่เคยได้ยินเลยบอกตรงๆ
วุ่นวายกับตัวเองแล้วก็คนรอบข้างในคำนี้อยู่พอสมควร
กว่าจะเข้าใจว่าอัจกลับคืออะไร แล้วแสงจากไฟคล้ายอัจกลับเป็นแบบไหน ทำเอางงไปหลายคน
อ้างอิง | รูปอัจกลับ

null
ฝนงงกับ “ตุ๊กตาพอร์ซะลิน” มาก อันนี้ก็ไปพึ่งใบบุญพี่เกิ้ลจนรู้ว่านางคือตัวอะไร
อ้างอิง | Porcelain Dolls

ฝนคิดว่ามีคนแบบฝนอยู่เยอะนะที่ไม่เข้าใจว่าคำสองคำด้านบนคืออะไร
อย่างอัจกลับเนี่ยมันเป็นอะไรที่ไม่ค่อยเจอในปัจจุบัน
ถ้าไม่เจอในบ้านโบราณแล้วถามผู้รู้ จะมีทางรู้ไหมว่ามันเรียกแบบนี้
ทุกคนก็เรียกเหมือนกันหมด โคมไฟ
ถึงตัวละครในเรื่องจะรู้จัก จะเข้าใจ จะเปรียบเทียบได้ แต่คนอ่านเข้าใจตามตัวละครไหม?
มั่นใจแค่ไหนว่าคำศัพท์ที่ใช้นั้นคนอ่านจะรู้ซึ้งจริงๆ
คือถ้ามีส่วนขยายอ้างอิงบอกว่าคืออะไรด้านล่างของหน้ากระดาษจะโอเคกว่า
ฝนอาจจะงี่เง่าเรื่องมากเกินไป นิยายไม่ใช่หนังสือเรียน จะอะไรหนักหนา
สำหรับฝน นิยายคือหนังสือเรียนภาษาไทยค่ะ….
ฝนติดใจจริงๆ มันเหนื่อยแล้วก็วุ่นวายมากกว่าเดิมที่ต้องหาว่าคำนี้คืออะไร
ทั้งๆที่เป็นอะไรที่เขาใส่มาให้ฝนได้
นิยายหลายๆเล่มก็ทำก็มี บางคำไม่คิดว่าเขาจะขยายเพิ่มเขาก็ใส่มา
เพราะเป็นคำเฉพาะที่มีแค่บางกลุ่มคนเท่านั้นที่รู้จัก ฝนโอเคกับตรงนั้นมากกว่าไม่มีอะไรเลย
พอหาความหมายเองก็ไม่มั่นใจว่ามันใช่สิ่งที่คนแต่งเขียนบอกไว้หรือเปล่า
จะให้อ่านข้ามไปเลย ก็ได้นะฝนไม่ติด แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้วเขาจะใส่มาทำไมให้เปลืองหน้ากระดาษ?
กระดาษหนึ่งแผ่นต้องเสียต้นไม้ไปเท่าไร
อ่านไม่ครบตัวอักษรนี่ฝนคิดว่าขาดทุนกับทำร้ายต้นไม้มากเลยนะคะ
(ใช่ว่าไม่เคยอ่านข้าม แต่ต้องสุดวิสัยจริงๆ แบบทนไม่ไหว รับไม่ได้อะไรแบบนั้น)

null
null
สนธยา กับ วารวัน ก็ทำฝนงง อันนี้ส่วนตัวค่ะ คือฝนอ่อนภาษาเองอันนี้ผิดที่ฝนเอง
ปรกติใช้เดาจากประโยคโดยรอบ สองคำนี้เพิ่งเคยเจอ
แต่ไม่อกไร เพราะคิดว่าเป็นความรู้ใหม่จากหนังสือเพิ่มจากคำอื่นๆก่อนหน้าค่ะ
แต่บางทีก็คิดว่าใช้คำยากไปนิด ยอมรับว่าศัพท์สวยค่ะ แต่ทำให้คนรู้น้อยอย่างฝนงงมากค่ะ #บอกเลย

อย่างที่บอกค่ะ
จุดนี้เป้นความรู้สึก ความคิดเห็นของฝนเอง เรามา share มา discuss กันได้ค่ะ
แต่อย่ามาตีหรือมาด่าฝนก็พอ กลัวววววว


More :
Goodreads


Date: November 16, 2014
null
Advertisements