Posted in นักเขียนไทย, Groove Books

กี่เพ้า : พงศกร

ชื่อหนังสือ : กี่เพ้า
ชื่อชุด : ซีรีย์ ผีผ้า
ผู้แต่ง : พงศกร
สำนักพิมพ์ : Groove Publishing
ISBN : 978-616-90562-3-2
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (กันยายน 2554)
จำนวนหน้า : 587 หน้า

รายละเอียด :
รอยรัก แรงแค้นจากปรภพ ฝังลึกในกี่เพ้าชุดงาม
ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด
โบตั๋นกลีบบาง…ยังคงรอวันหวนกลับคืน
กี่เพ้าสีแดงสด ปักลายโบตั๋นสีชมพูชุดนั้นคงจะสวยสมบูรณ์ หากไม่มีรอยขาดบนอกเสื้อ…
รอยขาดที่เกิดจากคมมีด ซึ่งแทงทะลุหัวใจของหญิงสาวที่เป็นคนรักเก่าของหนุ่มฮ่องกงสุดเท่..เจ้าหมิงเทียน…
และความยุ่งยากทั้งหลายคงไม่เกิดขึ้น หากเพกาจะไม่ทำลายกฎเหล็กของพิพิธภัณฑ์ แอบสวมกี่เพ้าชุดงาม จนเกิดภาพนิมิตเห็นมือของฆาตกรที่จ้วงแทงลงมา
ฆาตกรร้ายที่ยังลอยนวล ฆาตกรร้ายที่อาจเป็นใครก็ได้ในคฤหาสน์ตระกูลเจ้าอันใหญ่โต
ร่วมผจญภัยข้ามโลกจากนิวยอร์ก สู่ฮ่องกง ตามไขปริศนาลึกลับของกี่เพ้าไปกับเพกา…
ภัณฑารักษ์สาวสวยจาก The MET พิพิธภัณฑ์ใหญ่ติดอันดับโลก
การผจญภัยที่ต้องวางชีวิตและหัวใจรักเป็นเดิมพัน!


หนังสือในชุดเดียวกัน : ซีรีย์ ผีผ้า
สาปภูษา
รอยไหม
สิเน่หาส่าหรี
เล่ห์ลุนตยา
กลกิโมโน
ลูกไม้ลายสนธยา


บันทึกหลังการอ่าน…

ได้ฤกษ์อ่านกี่เพ้าแล้วล่ะ หลังจากที่อยากอ่านมาตั้งแต่มีละคร (นานมากเลยนะนั่น)
เป็นผลงานของคุณหมอเรื่องที่สองที่ฝนได้อ่าน แต่ในซีรีย์ผีผ้า (ตามที่เข้าใจ) น่าจะอยู่ลำดับที่ 3 (ใช่ไหม?)
ก่อนหน้านั้นฝนอ่านกลกิโมโนไปประทับใจมากกกกก
เล่มนี้ก็รู้สึกไม่ต่างกันเท่าไร อ่านเรื่องนี้แล้วยังรู้สึกอยากอ่านเล่มอื่นในซีรีย์นี้ต่อ (ดองสิเน่หาส่าหรีไว้นานแล้ว จนพี่สาวเอาไปอ่านจบแล้วตัวเองยังไม่ได้อ่าน)

เนื้อเรื่องโดยรวมคิดว่าหลายๆคนคงรู้กันแล้วเนอะ เพราะว่ามีละครไปก่อนหน้านั้นแล้ว แถมหนังสือก็ออกมานานแล้วด้วย แฮ่ ฝนไม่รู้ว่าเนื้อหาในหนังสือต่างจากละครมากไหมเพราะไม่ได้ดูละคร แต่ที่บอกได้แน่ๆคืออ่านแล้วอยากไปฮ่องกงเลยยยยยย ตอนอ่านกลกิโมโนก็อยากจะไปญี่ปุ่น (หัวเราะ)

เล่มนี้มีฉากหวานๆมากกว่าเรื่องกลกิโมโนนะ อาจจะเพราะวัฒนะธรรมด้วยละมั้ง นางเอกนางเป็นเด็กไทยหัวนอก พระเอกก็หนุ่มฮ่องกงหัวสมัยใหม่ จะกุ๊กกิ๊กกันบ่อยๆก็ไม่น่าขัดอะไร ออกจะเร็วไปนิดแต่เข้าใจได้
ที่ติดใจคือฝนสงสัยว่าปัจจัยอะไรที่ทำให้พระเอกสนใจนางเอก (หัวเราะ) อ่านไปก็งงไป จากที่ว่าขอร้องให้ช่วยแอบซ่อมชุดแต่งงานของแฟนเก่า (ที่ตายไปแล้ว) ให้ นางก็โอเคเพราะอยากรู้เรื่องต่างๆเป็นทุนเดิม (นางฝันเห็นเจ้าของชุดไง) ผ่านมาอีกซักพัก พระเอกแสดงออกมาว่าชอบนางเอกแล้ว แบบว่าชอบเลยนะ รุกแบบโต้งๆจนคนอ่านตกใจ #พี่ค่ะพี่จะมาไวไปไหน นี่มโนไว้ว่า “หรือพระเอกจะใช้แผนชายงามให้นางเอกยอมซ่อมชุดให้?” อะไรแบบนั้น เป็นอีกปมให้ค้นหาอะไรอย่างนี้ อ่านไปอ่านมาก็ชักจะไม่ใช่อย่างที่มโนไว้ นางรักนางเอกจริงๆ #เดี๋ยวนะ เธอบอกว่ารักที่นางเอกเป็นนางเอก นางเอกเป็นแสงสว่างไล่หมอกในใจ (หวานมาก ชอบอ่ะจุดนี้) แล้วอะไรละที่ทำให้คิดว่าเป็นแบบนั้น? ฝนอ่านแล้วไม่อินตรงนี้แหละ ฝนไม่เห็นว่าอะไรเป็นจุดที่พระเอกที่ยึดมั่นใจรักครั้งเก่าที่ยาวนาน มาตกหลุมนางเอก ถ้าให้ลองคิดดู อาจจะเป็นที่นางเอกมองโลกในแง่ดี แล้วก็บอกให้พระเอกลองเปลี่ยนมาคิดบวกเสมอ นางเอกเก่ง เป็นสาวมั่น เป็นคนไทย(ตรง type) แล้วก็ความใกล้ชิดทำให้จิตใจหวั่นไหว อาจจะเป็นแบบนี้แหละมั้ง

ฝนอ่านแล้วสะดุดตรงบทสนทนาด้วยแหละ อ่านไปครึ่งเล่มแล้วสะดุดเลย รู้สึกเหมือนวิ่งๆอยู่ เจอหินกลางทาง สุดุดล้มคว้ำอะไรแบบนั้น
ตอนแรกซิ่วหลานจะคุยกับนางเอกจะแทนตัวเองด้วยชื่อแล้วเรียกนางเอกว่าคุณ อ่านไปครึ่งเล่มเปลี่ยนเป็นเรียกนางเอกว่ามิสเฉยเลย… หลังจากนั้นก็มิสตลอด ไม่มีคุณเหมือนช่วงแรกๆของหนังสือแล้ว ฝนตกใจมาก ทำไมเป็นแบบนั้นหว่า? เหมือนช่วงแรกกับช่วงหลังไม่สัมพันธ์กันยังไงไม่รู้ทั้งๆที่ซิ่วหลานเป็นคนพูดเหมือนกัน
แล้วก็มีช่วงที่นางเอกคุยกับอาจือ ฝนอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ อาจือเป็นหญิงแก่ ที่อยู่ในชุมชนนอกเมือง (ต่างจังหวัดอ่ะ พูดง่ายๆ) เวลาคุยกับนางเอกที่เข้าใจว่าเป็นเพื่อนของลูกชายไม่น่าจะคุยด้วยลักษณะแบบนั้น ฝนอ่านแล้วรู้สึกเหมือนนางเอกคุยกับคนที่อยู่ในช่วงอายุเท่ากันเลย ลองนึกตอนที่ตัวเองไปคุยกับเพื่อนของยายที่เป็นคนต่างจังหวัด พวกท่านยังไม่คุยกับฝนในลักษณะแบบนี้เลย ไม่คิดไปไกล ตอนไปคุยกับแม่ของเพื่อน แม่ของเพื่อนก็ไม่ตอบกลับฝนด้วยคำสุภาพขนาดนั้น… ฝนอ่านแล้วรู้สึกไม่อินเลย อาจือดูสาวกว่าวัยมาก

ส่วนเรื่องศัพท์เฉพาะที่ฝนคิดว่าน่าจะเหมือนกับกลกิโมโนก็มีจริงๆ (แน่ซิย่ะ เรื่องนี้มาก่อนนิ)
คือฝนคิดเองนะ (บอกก่อน) แบบว่าถ้าเคยมีเชิงอรรถบอกท้ายกระดาษแล้วก็ไม่น่าจะบอกหลายชื่อขนาดนั้น อย่างคำว่า “เจ้าสาวผี” บางจุดบอกชื่อจีนเป็นภาษาไทย บางจุดบอกคำแปล บางจุดมาเป็น Pinyin บางจุดมาทั้งคู่ (คำแปลและ Pinyin) ทั้งๆที่คำเดียวกัน ความหมายสื่อไปในทิศทางเดียวกัน ทำไมใช้ในนิยายเล่มเดียวกันเรื่องเดียวกันถึงไม่ใช้เหมือนกัน? ตรงๆเลยว่า บอกมาชื่อเดียวก็ได้ แล้วอันอื่นก็แปะไว้ที่เชิงอรรถ จะขยายความหมายเพิ่มเติมก็ว่ากันไป ฝนคิดว่าแบบนี้โอเคกว่า
จุดนี้แหละที่เจอในนิยายทั้งสองเล่มที่อ่านเลย (กี่เพ้ากับกลกิโมโน) แล้วก็ชื่อของสถานที่ต่างๆด้วย ก็มีการบอกให้ลักษณะนี้เหมือนกัน มันไม่มีผลอะไรต่อการอ่านหรอก แค่อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆเฉยๆ (เป็นพวกชอบให้สิ่งที่อยู่ด้วยกันมีลักษณะเหมือนกัน)

แน่นอนว่าถึงจะสะดุดไปบ้าง แต่เนื้อหายังเลิศอยู่นะเธอ
เป็นนิยายที่สอดแทรกความรู้เยอะมาก ทั้งสถานที่ ทั้งอาหาร (อ่านแล้วก็หิว) แน่นอนว่าขาดไม่ได้คือเรื่องผ้า วิธีย้อมไหม แล้วก็วัฒนธรรมต่างๆ ประวัติศาสตร์ #คือดีงาม #คือคุ้มค่า เรื่องคนผิดก็มีจุดจบอย่างที่ควรจะเป็น #เริ่ดดดด อ่านแล้วก็อยากแต่งตัวแบบนางเอกบ้าง (ตั้งแต่เล่มที่แล้วแล้วล่ะ)

ถ้าให้เทียบระหว่างเรื่องกี่เพ้ากับกลกิโมโนเรื่องไหนโอกว่า
ฝนบอกไม่ได้นะ มันคนละแนวกัน กลกิโมโนนี่ออกแนวแฟนตาซีนำ แต่กี่เพ้าคือหนังสือผีเลย ในความคิดของฝนหนังสือสองเล่มนี้อยู่คนละกลุ่มกันอ่ะ แต่เป็นผี..ผ้าเหมือนกัน แล้วก็เป็นผีผ้าที่อยากอ่านเล่มที่เกี่ยวข้องต่อเลย ทั้งคุณอาแทนไท (นางออกเรื่องไหนบ้างนะ?) ทั้งน้องชายนางเอก (น่าจะมีใช่ไหม เกริ่นในเรื่องเยอะมาก คงมีซินะ) แล้วก็สิเน่หาส่าหรีที่ได้ออกงานแสดงที่ The MET (ดองไว้นานมากแล้ว)

PS.
→ เล่มนี้ขอยืมเพื่อนมาอ่าน แฮ่
→ อยากจะหาชุดกี่เพ้าแต่งให้น้องหมีด้วย สำเร็จคงไม่มี คงต้องสั่งตัดซินะ…


More :
Goodreads


Date: March 18, 2015
Posted in นักเขียนไทย, Groove Books

กลกิโมโน : พงศกร

ชื่อหนังสือ : กลกิโมโน
ชื่อชุด : ซีรีย์ ผีผ้า
ผู้แต่ง : พงศกร
สำนักพิมพ์ : GROOVE PUBLISHING
ISBN : 978-616-77-3523-8
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (มีนาคม 2557)
จำนวนหน้า : 513 หน้า


หนังสือในชุดเดียวกัน :
สาปภูษา
รอยไหม
กี่เพ้า
สิเน่หาส่าหรี
เล่ห์ลุนตยา
ลูกไม้ลายสนธยา


บันทึกหลังการอ่าน…

ซีรีย์ผ้าเล่มที่ 6 ออกแล้วววว เป็นเล่มที่น้ำฝนรอคอยมากที่สุด!
อาจจะเพราะเกี่ยวกับญี่ปุ่นเลยอยากอ่านมากกกกกกกกกก บวกกับเป็นหนังสือที่อยู่ในชุดเดียวกับกี่เพ้า (ที่คุณแม่ติดมากมาย)
พอเรื่องนี้มีแพลนจะออกมา รอ! รออ่านเล่มนี้ก่อนเรื่องอื่นเลย
แถมจะมีละครด้วย (กรี๊ดดด) ดิฉันก็รอละครต่อ!!!!

น้ำฝนไม่เคยอ่านหนังสือของคุณหมอพงศกรมาก่อนเลย แต่สนใจอยากอ่านมานานแล้ว
เล็งๆ จะจิ้มจาก hytexts.com มาหลายที จนไม่ได้จิ้มแต่หยิบเป็นเล่มแทน (=_=)
พอไม่เคยอ่านหนังสือของคุณหมอ ก็ตื่นเต้น จะมาแบบไหนน๊า จะโอเคกับเราไหม ถูกใจหรือเปล่า คิดไปเยอะแยะ
แต่นี้ พอเริ่มอ่านหน้าแรก ไหลเลยจ้า แป๊ปๆ เข้าบทที่ 6 แป๊ปๆ ครึ่งเล่ม แป๊ปๆ อ่าวจะจบแล้ว!
สนุกนะ สนุกมากกกกก
เรียกว่าน้ำฝนได้รับการเยียวยาจากการอ่านนิยายคนไทยแต่งในทีมญี่ปุ่นแล้วมันไม่ใช่ญี่ปุ่นจากเรื่องนี้เลยยยยยย
ปริ่มใจมากกก คือ ก่อนหน้าน้ำฝนเจอนิยายที่แต่งในทีมญี่ปุ่นแล้วรู้สึกเสียใจกับเสียความรู้สึกมาก
เพราะมันไม่ใช่อย่างที่หวังไว้ แต่กลกิโมโนเป็นยารักษา เยียวยาให้น้ำฝนรู้สึกกรี๊ดอีกครั้ง

เรื่องนี้ต่างจากซีรีย์เล่มอื่นๆ (เท่าที่อ่านสปอยมา) พอสมควร เพราะออกแนวแฟนตาซี (เข้าทางฉันล่ะ)
มีตำนานต่างๆของญี่ปุ่นสอดแทรกไว้อย่างกลมกลืน
คือถ้าเล่มอื่นจะเจอผีอาฆาตแค้นจะฆ่าจะแก้แค้น
แต่กลกิโมโนจะเป็นปีศาจในตำนานของญี่ปุ่น (ขนขบวนกันมาอย่างสนุกสนาน) ที่ออกมาแบบสวยๆ (นางสวยมาก)
ได้ข้อคิดเยอะนะ แล้วก็เหมาะกับคนกลัวผีด้วยเพราะมันไม่ได้หลอนจนน่ากลัว
ส่วนตัวไม่ค่อยขี้กลัวเท่าไร แต่ถ้าอ่านนิยายแนวลี้ลับหลอนจิตแล้วจะเอากลับไปฝันร้ายเสมอ (=_=)
บทตัวร้ายก็ไม่ได้ร้ายจนกู่ไม่กลับ เขามีเหตุผลที่จะร้าย มีเหตุให้ทำอะไรร้ายลงไปแบบนี้ พอหลายๆอย่างเปิดเผยก็กลับตัวได้

ชอบนะ ชอบเลยล่ะ ยังไงดีล่ะ แบบว่าพออ่านจบปุ๊บ อยากอ่านเรื่องอื่นๆของคุณหมอต่อเลย!

เสียดายอยู่หนึ่งอย่าง
ในเรื่องภาษาญี่ปุ่นที่อยู่ในหนังสือ คุณหมอก็ใส่ไว้ให้(คนที่พอรู้ภาษา)อ่านได้ง่ายด้วย อันนี้เก๋มาก เลิฟเลย
ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไหม ที่อ่านภาษาต่างชาติที่ตัวเองพอรู้ในภาษาไทยไม่ออก เอ่ม คำทับศัพท์นั้นแหละ คืออ่านยากมาก
อย่างตอนอ่านคู่กรรมเนี่ย เล่นเอางงเลย อ่านภาษาญี่ปุ่นในภาษาไทยจบหนึ่งประโยค หัวน้อยๆก็ต้องมาแปลสิ่งที่อ่านมาเป็นตัวญี่ปุ่นอีกทีกว่าจะเข้าใจ
บางทีก็นึกไม่ออก ก็ต้องมานั่งเดาว่าควรจะไปทางไหน อ่านไปก็ถอนหายใจไป
แถมบ่นให้ตัวเองฟังคนเดียวด้วยว่า “เขียนภาษาญี่ปุ่นลงไปเลยไม่ได้หรือไง! แล้วค่อยวงเล็บคำอ่านก็ได้ มันงงนะ!!!”
แล้วกลกิโมโนก็มีอย่างที่เคยปรารถนา กรี๊ดดดดดด มีทั้งตัวอักษร คำอ่าน และคำแปล ตอบโจทย์คนทุกกลุ่ม (แบบเธอใช่ไหม ยัยเรื่องมาก //บ่นตัวเอง)
แต่ติดอยู่นิดนึง ตรงบางคำที่เป็นความรู้เพิ่มเติม ไม่ซิ คำอธิบายเพิ่มเติมที่อยู่ด้านล่างของหน้ากระดาษ (เขาเรียกว่าอะไรนะ?)
น่าจะมีตัวอักษรญี่ปุ่นควบคู่ด้วย ไม่น่าจะมีแค่ตัว romanji อย่างเดียว
ไหนๆ บทพูดก็มีแล้ว แต่ทำไมเป็นคำอื่นๆ ถึงไม่มี อันนี้ไม่เข้าใจ (T^T) ถ้ามีก็น่าจะมีให้ครบทั้งหมดจิ เสียใจนิดหน่อย

อ๋อ แอบตกใจนิดหน่อยด้วยว่า นิยายเรื่องนี้บทรักหวานๆ ไม่มีเลย ไม่ซิ พอมีนิดหน่อย (มั้ง)
คือ น้ำฝนไม่เคยอ่านงานของคุณหมอพงศกรเลย พอมาอ่านครั้งแรกก็ตกใจ มันไม่เหมือนนิยายรักที่เคยอ่าน
กลกิโมโนไม่เน้นฉากหวานวีดวิ้วน้ำตาลเรียกพี่อะไรแบบนั้น
แอบขัดๆนิดหน่อย คือ งงๆ ด้วยแหละ
คือพระเอกเธอสงสัยว่าท่านชายเบิร์ด เอ๊ย ท่านชายโฮชิโนโอจิ จะแอบเลิฟนางเอก แต่ตัวเองก็รู้สึกเลิฟๆเหมือนกัน
ที่งงคือ นางจะกดตัวเองหรือยอมหลีกทางให้ท่านชายกันแน่? เดี๋ยวก็ยอมหลีก เดี๋ยวก็ไม่หลีก ไปๆ มาๆ แต่งงานกันแล้ว
อ่าว นึกว่าอาจจะมีถามนางเอกตรงๆว่า รักกันไหม ตกลงเธอคิดยังไงกับเรา ไรงี้ ดันไม่มี แต่งงานกันเลย
ตัวนางเอกที่ตอนแรกโกรธๆเพราะพระเอกไม่เชื่อใจ น้ำฝนอ่านไปก็คิดว่า อาจจะมีปมตรงนี้ นางเอกโกรธ ไม่ยอมแน่ๆ (นี่คิดไว้นะ)
ไปๆ มาๆ เรื่องนี้ไม่พูดถึงอีกเลย (น้ำตาไหล)
อ่าวววว ไหนบอกคนรักกันควรจะเชื่อใจกัน ตั้งใจว่าจะได้อ่านฉากพระ-นางตกลงกันเรื่องนี้ก็ไม่มี ฮืออออ
หรือน้ำฝนอ่านข้ามไป?
ไม่นะ! ไม่เคยอ่านข้ามบทอ่าาาาา แต่อาจจะรีบอ่านเกินไปก็ได้ (มั้ง)
ที่ติดว่า งงๆ ก็มีแค่ฉากความรักของพระ-นางอย่างเดียวแหละ
คือ ดูเป็นผู้ใหญ่จริงๆ มีการบายศรีฯกันอย่างคนภาคอีสานด้วย
แต่บางจุดเหมือนจะหายๆไป ขาดๆไปยังไงไม่รู้ ไม่เกี่ยวกับเลิฟซีนนะ น้ำฝนไม่ได้เน้นเรื่องนี้ อธิบายไม่ถูก
งืมมมมม ถ้าให้จำกัดความก็อาจจะเรียกว่าละมุนก็ได้มั้ง

แต่ถ้ามองโดยรวม ทุกอย่างโอเคเลย เลิฟฟฟฟฟ ประทับใจ
เหตุผลของการกระทำของตัวละครลงตัวมาก สอดแทรกความรู้ทั้งเรื่องผ้า วัฒนธรรม นิทาน เรื่องเล่าของญี่ปุ่นได้ดี ลงตัว เป๊ะ!
อ่านแล้วฟินมากเลยล่ะเธอ แนะนำสุดๆ รีบอ่านก่อนละครจะมานะจ๊ะ

PS.
→ ได้ซื้อสิเน่หาส่าหรีมาอีกเล่ม ยังไม่ได้อ่านเลย เดี๋ยววางคิวอ่านต่อดีกว่า ตื่นเต้นนนนน (นางหนามากจนน่าตกใจเลยล่ะ)
→ ส่วนซีรีย์ผ้าเล่มๆอื่น ขอจิ้มเป็น eBook แล้วกันนะคะ ตู้เต็ม (น้ำตาไหล)
→ รอดูท่านชายเบิร์ด เอ๊ย ท่านชายโฮชิโนโอจิอย่างใจจดใจจ่อ
→ อ่านจบแล้วอยากไปเมืองสึกิมาก เผื่อจะได้เจอพระเอก (เขิน)


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Groove Books


Date: April 20, 2014