Posted in ณ บ้านวรรณกรรม, นักเขียนไทย

ทวิภพ : ทมยันตี

ชื่อหนังสือ : ทวิภพ
ผู้แต่ง : ทมยันตี
สำนักพิมพ์ : ณ บ้านวรรณกรรม
ISBN : 978-616-214-509-4
พิมพ์ครั้งที่ : 16 (มีนาคม 2558)
จำนวนหน้า : 807 หน้า

คำโปรย :
#1: โซ่ตรวนผูกรัดสักร้อยหุน ใจมั่นมุ่งหักทลายได้ แต่ใยรักบางเบาสักเท่าใด ผูกพันไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์
#2: โอ้เวลาป่านฉะนี้เจ้าพี่เอย จะทำสิ่งใดเลยให้สงสัย จะรู้ซึ้งถึงคนที่ห่างไกล ฤามิได้คิดคำนึงถึงคนคอย

รายละเอียด :
“โอ้เวลาป่านฉะนี้เจ้าพี่เอ๋ย จะทำสิ่งใดเลยให้สงสัย จะรู้ซึ้งถึงคนที่ห่างไกล ฤามิได้คิดคำนึงถึงคนคอย”
การรอคอย…ความรู้สึกว่า หัวใจของเรานั้นคอยใครอยู่สักคน และรับรู้ถึงว่ามีใครคนนั้นคอยเราอยู่
หัวใจที่ต่างเฝ้าคอยกันและกัน คือความถวิลหาที่แสนหวาน คือความงามของหัวใจดวงที่เปี่ยมสุขและหอมหวนอยู่กับวันเวลาแห่งความหวัง…วันและเวลาที่เราทั้งสองจะได้พบกัน เพื่อรักกันให้เต็มหัวใจที่เฝ้าคอย…เนิ่นนาน
ช่วงเวลาของมณีจันทร์…ก้าวผ่านกระจกบานนั้น บานที่เปิดเป็นช่องทางให้ “ทวิภพ” เชื่อมโยงเข้าหากัน ณ ที่ที่เธอเดินทางไป ณ เวลาที่เธอไปดำรงอยู่ แม้จะเสมือนว่า คนละภพ…เสมือนเดินทางจากภพหนึ่งสู่ภพหนึ่ง แต่ทั้งสองภพต่างก็เป็นเวลาแห่ง “ปัจจุบัน” ณ เวลาที่ผ่านมาก่อน มณีจันทร์คือ “แม่มณี” ของ “เจ้าคุณอัครเทพวรากร” ทูตไทยคนแรกประจำสหรัฐอเมริกา นักการทูตไทยผู้มีบทบาทอย่างยิ่งยวดต่อกรณีการแก้ปัญหาการรุกคืบ เพื่อยึดแผ่นดินไทยของนักล่าอาณานิคมทมยันตีแสดงความพราวในเชิงงานเขียนและบทบาทแห่งข้อมูล ด้วยการสอดแทรกประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่งของสมัยรัชกาลที่ 5 ช่วงเวลาทีคนไทยทำหน้าที่สุดความสามารถ เพื่อรักษา “เอกราช” แห่งผืนดินไทยไว้ด้วยชั้นเชิงทางการทูต เอาการเมืองการทูตนำ…การทหาร ซึ่งแทบจะไม่มีแสนยานุภาพใดเลยในสายตาของนักล่าอาณานิคม นี่คือเสน่ห์หนึ่งของนวนิยายเรื่องนี้ ความรักสิเน่หาที่ดำเนินไปบนวิถีแห่งความรักผิดชอบเพื่อแผ่นดิน การก้าวผ่านมิติเพื่อพบ เพื่อรัก และเพื่อร่วมหัวใจกัน ยอมแม้ละทิ้งชีวิตอีกภพหนึ่งไว้เพียง “เพราะรักเธอ” ประการเดียว! โซ่ตรวนผูกรัดสักร้อยหุน ใจมั่นมุ่งหักทลายได้ แต่ใยรักบางเบาสักเท่าใด ผูกพันไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์



บันทึกหลังการอ่าน…

อ่านทวิภพจบแล้ววววววววววววว ขอกรี๊ดดังๆก่อนเลย
ชอบคุณหลวงเทพมาก มากแบบมากๆเลย มากมากมากมากมาย
คุณหลวงเทพเป็นพระเอกที่เงียบๆ ขรึมๆ แบบขี้หวง ขี้หึงแล้วแอบขี้อ้อนด้วยยยยยย ชอบเลย (กรี๊ด)
บอกก่อนว่าไม่เคยดูละครโทรทัศน์และละครเวทีเรื่องนี้มาก่อน ชอบอ่านจากตัวหนังสือมากกว่า รอละครแล้วมันไม่ทันใจ แล้วเป็นผลงานเรื่องที่ 2 ของทมยันตี (คุณหญิงวิมล) ที่น้ำฝนอ่านจบ

แบบว่า..แบบว่า..อ่านจบแล้วขอฟินเลย อยากเมาส์มากมายยยยยยย จากที่เคยอ่านคู่กรรมจบไปเมื่อต้นปีที่แล้ว ตอนจบก็ประมาณให้คนอ่านจิ้นต่อได้ #ทวิภพ ก็เหมือนกัน อ่านจบบรรทัดสุดท้ายแต่อารมณ์นั้นยังไม่จบ!! อธิบายไม่ถูกแต่บอกเลยว่า แนะนำ คุณหลวงเทพนั้นพาฟินมากมาย (เขิน)

อย่าถามถึงมณีจันทร์ เพราะน้ำฝนไม่ได้สนใจอะไรในตัวนางเอก เรื่องนี้ยกให้คุณหลวงเลยคนเดียว!!!!

ตอนที่คุณหลวงแอบดื้อเงียบ รั้งนางเอกไม่ให้กลับบ้าน รู้ตัวว่าหวงว่ารักนางเอกก็จะเอามาเป็นของตัวให้ได้ พยายามรั้งไว้ ไม่ยอมให้กลับบ้าน กลัวไม่ยอมกลับมาหาอีก
“ก็ให้เขารอไป เหมือนที่ฉันรอหล่อนตรงนี้” (อร๊ายยย)
พูดจาออดอ้อน หลอกล่อนางเอกด้วยที่เที่ยว ไม่ก็อ้างเรื่องกับงาน ไปประจบคุณหญิงแม่เพื่อจะให้ช่วยรั้งนางเอกให้
“กระผมรักแม่มณีขอรับ” (กัดหมอน)
เป็นตัวละครที่ดื้อเงียบได้น่ารักมาก ตอนแรกเจอกันก็ ฉันอย่างนู้น หล่อนอย่างนี้ แต่พอรู้แน่แล้วว่ารักนางเอก ขาดนางเอกไม่ได้ จะอ้อน จะรั้ง จะง้อก็ พี่อย่างนั้น พี่อย่างนี้ แม่มณีจ๊ะ แม่มณีจ๋า
“เป็นอะไรบอกพี่ได้ไหมจ๊ะ” ตรงนี้แหละที่กรี๊ด (น้ำฝนแพ้ทางพระเอกนิยายขี้อ้อน)
มีอีกหลายตอนเลยที่อยากเมาส์ต่อ แต่สำคัญสุด คุณหลวงท่านรู้ตัวด้วยว่า “กลัวเมีย” ตอนที่นางเอกงอนแล้วก็ยอมให้ถูกมองกว่ากลัวด้วยนะ กร๊ากกกกก น่ารักกกกก (กลิ้ง)

ติดขัดนิดหน่อยเรื่องภาษา (ของตัวเอง)
คุณหญิง (คนแต่ง) ใช้สำนวนโบราณ คำเก่าๆ ที่บางประโยคไม่เข้าใจ (นางเอกในเรื่องก็ไม่เข้าใจ ไม่มีคำอธิบายในบางตอนด้วย T^T) นี่ต้องอาศัยเดาจากประโยครอบด้านเอาล้วนๆ แต่คนที่อ่านหนังสือแนวนี้มาเยอะๆแล้วอาจจะเข้าใจ (อันนี้ปัญหาส่วนตัวเลย แง่ม)
แล้วก็คำภาษาอังกฤษที่เขียนเป็นภาษาไทย (อันนี้ก็ความงงส่วนตัว ขำ) บางทีก็ต้องนั่งนึกนานมาก เจอมาตั้งแต่อ่านเรื่องคู่กรรมแล้ว ภาษาญี่ปุ่นแบบคำอ่านไทย พาเอาต้องนั่งนึกหลายวินาทีเลยทีเดียวว่าจริงๆแล้วคือคำอะไร (หนูงง) จริงๆแล้วควรต้องเขียนแบบนี้แหละ ทับศัพท์เป็นคำอ่าน แต่สกิลน้ำฝนเรื่องแบบนี้แย่นิดหน่อย เลยทำให้ต้องนั่งนึก (อาย) แต่ก็ชอบ เป็นหนังสือที่ควรค่าต่อการใช้เวลาอ่านมากมาย

ยังคงฟินไม่หาย จะกลับไปอ่านอีกรอบ!!
คุณหลวงค่ะ มณีฝน (แปลงมาจากมณีจันทร์) หลงใหลคุณหลวงแล้วละคะ คุณเทียนก็นั่งหล่อๆอยู่ตรงนั้นแหละคะ ไม่หนีหายไปไหน แต่ขอยกคุณหลวงขึ้นมาอยู่ด้วยกันข้างๆนะคะ กินกันไม่ลงเลยจริงๆ (พระเอกในดวงใจ)

PS.
→ ไม่ใช่หนังสือที่ซื้อมาเองต้องอาศัยรูปหน้าปกจากสำนักพิมพ์ T^T ไว้สัปดาห์หนังสือจะไปสอยคุณหลวงให้มาอยู่ข้างกับพ่อดอกมะลิโกโบรินะคะ

Date: January 11, 2014


บันทึกหลังการอ่าน… (อีกรอบ)

เมื่อต้นได้ บังเอิญเจอคุณหลวงในร้านมือสองสภาพกิ๊กมา น้ำฝนก็ไม่รอช้า รีบวิ่งไปอุ้ม(?)นางกลับบ้านทันที! (ลดรายการหนังสือในงานหนังสือไปหนึ่งเรื่อง)
แล้วก็อ่านใหม่อีกรอบ แล้วก็ฟินอีกรอบไปตามระเบียบ
เธอออออออออออออออ
อ่านจบอารมณ์ไม่จบเกิดขึ้นอีกแล้ววววว เป็นเหมือนเมื่อปีที่แล้วที่อ่านนางเป็นครั้งแรกเลอออออ
แพ้ แพ้ทางสุดกับพระเอกขี้อ้อน พูดจ๊ะ พูดจ๋าแบบนี้ อยากได้ (กรี๊ดร้อง)

“คอยสักหน่อยได้ไหม อย่าเพิ่งเป็นเลยวันนี้ วันหน้าจะได้เป็น”
เขินนนนนน อยากเป็นคุณหญิงมณีฝนมั่ง!”

แล้วยิ่งตอนที่แม่มณีทำตาขวางใส่ คุณหลวงเธอก็งง เกิดอะไรขึ้น ทำอะไรผิด? ก็ออกปากถามเสียงหวาน
“โกรธอะไรจ๊ะ?” โอ๊ยยยยยยยยย หายโกรธทันที!
(คุณหลวงไม่ผิดเจ้าค่ะ แค่คุณหลวงโชคดีที่ไม่คิดจะมีเมียบ่าว ไม่สนใจบ่าวสาวๆบนเรือน ฮ่า)

ยัง ยังมีอีกเยอะ ทั้งลูกล่อลูกชนที่คุณหลวงเธอขนมาล่อลวง(?)แม่มณี ยังมีคำที่ใช้เต๊าะสาวแบบอ้อมๆของนางด้วย ฮืออออ คุณหลวงงงง น้ำฝนอยากเป็นมณีฝนมั้งงงงงงง

จบการสกรีมไว้เพียงแค่นี้แล้วกัน ฮ่าาาาา

Date: September 20, 2015


More :
Goodreads


Advertisements