จอมนางคู่บัลลังก์ (ปกใหม่) : เฟิงน่ง

Standard

ชื่อหนังสือ : 孤芳不自赏 – จอมนางคู่บัลลังก์
ผู้แต่ง : 风弄 – เฟิงน่ง
ผู้แปล : กู่ฉิน
สำนักพิมพ์ : Happy Banana
ISBN :
#1 | 978-616-312-250-6
#2 | 978-616-312-251-3
#3 | 978-616-312-252-0
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (กันยายน 2558)
จำนวนหน้า : 1,438 หน้า (471+463+504)

รายละเอียด :
#1
ไป๋พิงถิงไม่เคยเชื่อถือในคำโบราณที่ว่า “ไร้สามารถคือคุณธรรมแห่งสตรี” นางเป็นเพียงสาวใช้ของอ๋องน้อยจิ้งอัน แต่กลับได้ใช้ชีวิตสูงศักดิ์ เสียยิ่งกว่าคุณหนู ทั้งหมดนี้มิใช่ได้มาโดยอาศัยรูปร่างหน้าตา หากแต่เป็นสติปัญญาที่เฉียบแหลมเสียยิ่งกว่าบุรุษ สิ่งที่นางต้องการคือคู่คิดที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่ และมีฝีมือทัดเทียมไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ทว่าระหว่างความรักกับความภักดีนั้น จำเป็นต้องเลือกเพียงสิ่งเดียว นางจึงได้แต่ภาวนาว่าความรักของฉูเป่ยเจี๋ยจะไม่ได้ลึกซึ้งดั่งเช่นที่นางคิด…

#2
ฉูเป่ยเจี๋ยจำต้องแยกจากพิงถิงชั่วคราว เพื่อกลับไปเยี่ยมเจ้าครองแคว้นที่ประชวรหนักจากการสูญเสียพระโอรสทั้งสองไป โดยไม่รู้ว่าตกอยู่ในแผนการของพี่ชาย ที่ยินยอมมอบพิงถิงให้กับเหอเสียเพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม ด้วยเชื่อว่าสายเลือดอันเข้มข้นของราชนิกุล จะทำให้ฉูเป่ยเจี๋ยเห็นแก่สายใยระหว่างพี่น้อง ยอมเสียสละพิงถิงได้ ทว่า แผนการของเหอเสียครั้งนี้ ไม่เพียงจะทำให้พิงถิงแยกจากฉูเป่ยเจี๋ยเท่านั้น แต่ยังจะทำให้พิงถิงสิ้นเยื่อใยกับฉูเป่ยเจี๋ยอีกด้วย

#3
พิงถิงที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว กลับยังมีชีวิตอยู่ นางเลือกที่จะเร้นกายอยู่ในป่า เพื่อเลี้ยงดูลูกน้อย โดยมีหยางเฟิ่งและเจ๋ออิ่นเดินทางไปด้วย ทว่าชีวิตที่เรียบง่ายของพิงถิงดำเนินไปได้ไม่นาน ทั่วหล้าก็ตกอยู่ในไฟสงคราม แผ่นดินถูกชโลมด้วยเลือด จากน้ำมือของเหอเสียที่ต้องการรวมสี่แคว้นให้เป็นหนึ่ง และมอบมงกุฎราชินีแห่งสี่แคว้นให้องค์หญิงเย่าเทียน พิงถิงจะยอมละทิฐิออกตามหาตัวฉูเป่ยเจี๋ย และช่วยให้สี่แคว้นรอดพ้นจากการล่มสลายด้วยน้ำมือของนายน้อยเหอเสียได้หรือไม่ ในเมื่อยามนี้ไม่มีนายน้อยผู้อบอุ่นดังเช่นวันวานอีกต่อไปแล้ว


บันทึกหลังการอ่าน…

เล่าที่มาของหนังสือก่อน
เรื่องนี้เป็นเล่มปรารถนาของใครหลายๆคน รวมถึงพี่สาวของฝนด้วย
นางงอแงให้ฝนตามหาซื้อมาไว้ในครอบครองให้ได้ ช่วงนั้นตามหายากมากๆ แถมราคาก็โหดจนสู้ไม่ไหว จนฝนก็สงสัยว่า ทำไมพี่สาวถึงงอแงว่าต้องหามาให้ได้ (นางเคยอ่านแล้วชอบมากแค่หาสะสมยาก นางอยากได้มาสะสม) มันสนุกขนาดที่ “ต้องมี” เลยเหรอ?
ฝนก็หาๆ จนถึงวันที่พี่กล้วย (Happy Banana) ประกาศว่าจะรีปริ้นต์ พี่สาวก็ลั่นลา ดีใจที่จะได้มาครอบครองแล้ว จิ้มสั่งแล้วรอมาส่ง ระหว่างรอน้ำฝนก็ไปหารีวิวมามากมาย มีแต่คนบอกว่าสนุก คุณค่าที่คุณคู่ควร
แหนะๆๆๆ ความอยากรู้ก่อให้เกิดความอยากอ่าน
ทีนี้ ระหว่างรอเรื่องนี้มาส่ง น้ำฝนก็ไปสอยงานสายวายของเฟิงน่งมาลองอ่านก่อน (รัชทายาท) รีปริ้นต์เช่นเดียวกัน เสียงลือเสียงเล่าอ้างว่างานดีมากมาย (เหมือนกัน) แต่พอฝนอ่านจบ ก็ส่ายหัวรัวๆ ไม่ใช่ทางของดาว ดาวว่ามันไม่ใช่! (ไม่แน่ใจว่าเป็นที่พล็อตเรื่องหรือภาษาแปลออกที่อ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันไม่โอเค) จากเล่มนั้นทำให้ฝนชะลอความอยากอ่านงานของเฟิงน่งไปเลย

จนปีใหม่ ฤกษ์งามยามดี หยุดยาว น้ำฝนก็ใช้เวลาวันหยุดที่มีน้อยนิดกับนาง
แน่นอน ด้วยเสียงเล่าอ้างมากมายว่าสนุก! น้ำฝนก็ต้องตั้งใจอ่านซิค่ะ! พยายามไม่สปอยตัวเองด้วยการเปิดเล่มจบหรือเปิดท้ายๆเล่มอ่านก่อนด้วยนะ อ่านทีละหน้าทีละบรรทัดอย่างตั้งใจเลยทีเดียว

เนื้อเรื่อง
สำหรับสาวๆหนุ่มๆ ที่ตามนิยายจีนมาก่อนหน้าฝน (ฝนเพิ่งอ่านจริงจังเมื่อ 3 ปีที่แล้วค่ะ) ก็น่าจะรู้จักมักคุ้นกันดีอยู่ แต่ถึงแบบนั้นฝนก็จะเล่า! #ขำ
เป็นเรื่องของสาวน้อย (นางเอก) ที่โชคชะตาพาให้เกิดเรื่องมากมาย ตั้งแต่เกิดก็เป็นเด็กกำพร้า แล้วก็ได้ครอบครัวท่านอ๋องพากลับวังอ๋องมาเป็นสาวใช้ให้กับอ๋องน้อย นางเอกไม่สวย แต่ไม่ขี้เหร่ เรียกว่าหน้าตาจัดว่าธรรมดาแบบมีเสน่ห์แต่ไม่งามล้มเมือง แต่ นางเก่ง นางฉลาด นางเลิศเลอเกินหญิงงามใด ไม่ว่าจะงานเจ็บปัก งานดนตรี งานร้องเพลง งานเรียนหนังสือ และงานออกรบ! นางทำได้ดีทั้งหมด แล้วด้วยความครบเครื่องนี้แหละที่พาทั้งความสุขและพาภัยมาให้กับนาง
เรื่องเกิดที่ ท่านอ๋องน้อยได้รับชัยชนะจากการรบมาอย่างสวยงาม แต่พอกลับมาเมืองหลวงก็โดนข้อหาก่อกบฏ (ซะงั้น) จนต้องแยกทางกันหนี ยังไม่ทันได้หนี โชคชะตาก็พาให้นางเอกมาอยู่ที่เมืองของศัตรูที่เพิ่งรบชนะมา แล้วระหว่างที่กำลังหาทางตามหาท่านอ๋องน้อยและหนีออกจากเมืองศัตรูให้ได้ บังเอิญเป็นที่สนใจของท่านอ๋องของเมืองเข้า (พระเอก) งานเข้านางเอกซิค่ะ เพราะพระเอกเนี่ยแหละคือคนที่นางไม่อยากเจอที่สุด นางเอกก็ยิ่งหาทางหนี พระเอกก็ตาม ทั้งตามจีบ ตามจับ จนสามารถกักตัวนางเอกไว้ได้ แต่ด้วยภาระหน้าที่และความกตัญญูค้ำคอนางเอกอยู่ นางเอกก็ต้องหนีจากพระเอกทั้งๆที่เริ่มรู้ตัวแล้วว่ารัก ถึงรักฉันก็ต้องจากไปไรงี้ แล้วพอหนีจนได้กลับไปอยู่กับท่านอ๋องน้อย ท่านอ๋องน้อยก็เกิดความระแวงต่อนางเอก (ซะงั้น) นางเอกก็เสียใจ หนีจากท่านอ๋องไปหาเพื่อนสาวที่ต่างเมือง โชคชะตาก็เล่นตลกกับนางเอกอีกครั้ง เมืองที่หนีไปเปิดศึกรบกับเมืองของพระเอก แล้วเพราะต้องช่วยสามีของเพื่อน เลยต้องไปรบกับพระเอก วางแผนรบ(ซ้อนแผนรัก) พอกำลังจะเลิฟๆให้คนอ่านรู้สึกว่าพวกนางกำลังจะหวานกัน ก็เกิดความเข้าใจผิดกัน ดราม่าไปอีก พระเอกเข้าใจนางเอกผิด นางก็ง้อจนคนอ่านก็น้ำตาไหลตาม แล้วพอง้อได้ ชีวิตกำลังจะรักกันได้ดี คุณเธออออออออ โชคชะตาแกล้งพวกนางอีกครั้ง พระเอกมีเหตุให้ต้องผิดสัญญากับนางเอก เข้าใจผิดกันไปอีก แล้วก็เป็นช่วงที่นางเอกถูกท่านอ๋องน้อยมาตามตัวกลับไปอยู่ในเมืองใหม่อีกเมือง ทีนี้เรื่องราวเริ่มใหญ่โต พระเอกก็จะตามนางเอกกลับ ท่านอ๋องก็ไม่ให้ องค์หญิงภรรยาท่านอ๋องก็หึง ซ้อนแผนไปที่ท่านเจ้าเมืองเก่าของท่านอ๋องน้อยดันอยากได้ตัวนางเอกอีก นางเอกก็จะหนี ทั้งหนีท่านอ๋องน้อยแล้วก็หนีพระเอก หนีทุกผู้ทุกคน นางจะไปอยู่กับเพื่อนสาวของนาง ยังไม่ทันได้เจอเพื่อนสาวก็เกิดเรื่องอีกครั้ง (ชีวิตทำไมจะรันทดขนาดนี้ค่ะ!) คราวนี้ทุกอย่างเหมือนจะลงตัว คนเสียใจก็เสียใจไป คนอยู่สงบก็สงบไป คนแค้นเงียบนางก็แค้นไป แต่มันไม่ใช่แบบนั้น เพราะเหตุการณ์ที่นางเอกหนีกลับไปอยู่กับเพื่อนสาวเหมือนจะเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดสงครามที่ยิ่งใหญ่ขึ้น!!
ล้มบ้านล้มเมืองกันเลยทีเดียว

พออ่านจบ ความคิดแรกของฝนคือ นางเอกถึงไม่งาม แต่นางก็ล้มเมืองได้นะเธอ ความงามไม่ใช่คำตอบเสมอไป #สะบัดผมสวยๆ

ฝนอ่านแบบละเอียดอยู่ประมาณเล่มครึ่งค่ะ ส่วนที่เหลือฝนทนอ่านแบบละเอียดไม่ไหว เพราะเสียความรู้สึกกับสำนวนจริงๆ อ่านเก็บพล็อตอย่างเดียว

ตอนแรกที่อ่านก็ว่าอ่านง่ายดี แต่พออ่านๆไปเริ่มรู้สึกเหมือนนิยายไทย

ช่วงแรกๆไม่อินเท่าไรกับการพรากจากของพระ/นาง ตอนที่นางเอกกำลังจะวางแผนหนีแล้วบรรยายให้คนอ่านรู้ว่ารักแต่ก็ต้องจาก แล้วพอถึงช่วงจากจริงๆก็เฉยๆ ดราม่าไม่สุด พีคไม่ได้
ฝนแปลกใจมากว่าเพราะปรกติฝนน้ำตาไหลง่ายกับส่วนของช่วงดราม่า คือแค่นางเอกคิดถึงแบบปวดๆใจ ใจฝนก็เริ่มสั่น น้ำตาเริ่มคลอ อะไรแบบนั้น บ่อน้ำตาของฝนตื้นมาก แต่อ่านช่วงนี้แล้วไม่รู้สึกอะไรเลย น่าจะเป็นที่ยังสื่อให้อินไม่ได้ไม่ก็ยังเป็นช่วงแรกๆ
แต่พอเป็นช่วงครึ่งหลังของเล่มแรกดันได้! ช่วงนางเอกตรอมใจ ปลงตก วางแผนทรมานตัวเอง ไม่อยากอยู่แล้วโลกใบนี้ ส่วนนี้โอเค ปวดใจตามได้แล้ววววว ทั้งร้องไห้ด้วยความสงสารแล้วก็หงุดหงิดไปพร้อมๆกัน (เพราะกว่าจะบิ้วต์ตัวเองได้นี่ต้องมโนเข้าช่วย)
ส่วนหลังจากนั้น ก็มาค่ะ น้ำตาฝนมาแล้วค่ะ (ขำ) มาพร้อมกับความตงิดๆในใจ

ตงิดเรื่องสำนวนที่ไทยมากนี่แหละค่ะ ว่าแจ่มใสทำนิยายออกมาอ่านง่ายแล้ว พี่กล้วยทำออกมาได้อ่านง่ายจนชวนหงุดหงิดได้มากกว่าค่ะ!
ใครว่าพี่แจ่มทำว่าด้วยอาชีพนางสนมไม่โอเค ฝนว่าอาชีพนางสนมยังโอเคกว่าที่พี่กล้วยทำกับเรื่องนี้นะ (ความเห็นส่วนตัวล้วนๆ จากประสบการณ์ตรงที่ลองอ่านแล้ว)

คือ ฝนก็อ่านของฝนมาเรื่อยๆ บอกตัวเองว่าอย่ายึดติดนะจ๊ะตัวเธอ ทิ้งสำนวนคุณหลินโหม่วที่เคยอ่านในเรื่องป่าท้อฯไปก่อนไรงี้ (ซึ่งสำนวนในป่าท้อฯถึงจะอ่านยากแต่ฝนชอบมากกกกกกกก)
ฝนมือสั่นตรงเจอ “สลัดแตงกว่า” ในบทพูดของท่านอ๋องน้อย แล้วกำมือแน่นกับ “กระพริบตาปริบๆ” ในหลายๆคำในนิยาย ไม่ทนตรงสำนวน “ดับเครื่องชน” แล้วเกินทนตรง “ผ้าขนหนู” OMG!!!!!
บอกหญิงทีว่านี่หญิงอ่านนิยายแปลจีนโบราณอยู่ใช่ไหม!! กรีดร้องโหยหวนโวยวายไปพักใหญ่
ฝนเสียดายมากที่ตัวเองตามเรื่องนี้ช้าไป! ฝนรู้แล้วว่าทำไมพี่สาวฝนถึงอยากได้! ฝนอยากอ่านเวอร์ชั่นเก่า!!!!!!
ฝนเคยอ่าน สามชาติฯภาคป่าท้อฯ นะคะ คือชอบมาก ยอมรับว่าช่วงแรกอ่านยากจริง แต่พออ่านๆไปจะเริ่มชิน แล้วจะไหลตามได้ ฝนรู้สึกไว้ใจในการอ่านมาก เพราะนักแปลเขามีการพูดคุยกับนักเขียนแล้วบอกคนอ่านอย่างเราด้วยว่าเป็นแบบนี้เพราะอะไร แก้ไขเพราะอะไร ทำให้ฝนรู้สึกโอเค แล้วก็ไว้ใจที่จะอ่าน เพราะเขาไม่ได้ปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องหรืออารมณ์อะไรมากมาย แต่พอมาอ่านเรื่องนี้ ฝนไม่ไว้ใจเลย ฝนเสียใจ ฝนเสียความรู้สึกมาก อะฮืออออ

เพื่อนฝนมาปลอบใจว่าพี่กล้วยทำให้ออกมาอ่านได้ง่าย
ส่วนง่ายก็ง่าย แต่ก็ควรไม่ให้เสียบรรยากาศในนิยายไปนะ
คือฝนก็เข้าใจส่วนของสลัดนะ แต่คือใช้คำจีนแล้วมาทับศัพท์แล้วเชิงอรรถยังโอเคกว่า ถึงแปลออกมามันก็คือสลัดเหมือนกัน แต่ด้วยคนที่พูดประโยคนี้เป็นคนจีนไงค่ะ! คนจีนนนนนนน #ร้องไห้สะอื้นแรง
แล้วผ้าขนหนูอีก ฮือออออออ ทำไมฝนรู้สึกว่าไม่ควรมีผ้าขนหนูในนิยายจีนโบราณก็ไม่รู้ อ่านแล้วมันไม่ใช่ อ่านแล้วหญิงว่าไม่โอเค #กระซิก
แต่ฝนก็เข้าใจนะว่า คนแปลเขาก็มีแรงกดดันของเขา ของเก่าทำออกมาดี แถมยังห้ามแปลเหมือนของเก่าอีก ถึงแบบนั้นก็ยังเสียความรู้สึกอยู่ดี

อย่าถามฝนในส่วนของเนื้อเรื่องเล่มสาม แล้วก็ความรู้สึกตอนอ่านเล่มสาม เพราะฝนอ่านเก็บพล็อตค่ะ
ฝนรู้ว่าใครทำอะไรที่ไหนได้อย่างไรเท่านั้น ความรู้สึกหรืออะไรๆอื่นๆ ไม่สามารถตอบได้

บอกก่อนนะว่า ทั้งหมดนี้คือความรู้สึกส่วนตัวของฝนค่ะ
ฝนเป็นพวกเรื่องมากกับเรื่องแปลกๆ ดังนั้น ถ้าใครไม่ยึดติดกับสำนวน คิดว่าสำนวนไม่มีผลต่อการอ่าน คิดว่าสำนวนคุณหลินอ่านยากไป ก็อ่านได้ค่ะ ลองอ่านดู เพราะด้วยพล็อตหลักเขาสนุก และน่าติดตามจริงๆ

PS.
→ สำหรับพี่กล้วย ยกให้เรื่องงานจัดส่งนะ นางส่งของได้ดีงามมาก แต่เรื่องนี้ทำเสียความรู้สึกมาก งานแปลของค่ายนี้ขอเลือกเป็นเรื่องๆกับนักแปลเป็นคนๆไปแล้วกัน…
→ สะเทือนใจแรงมากกว่าจะมาเขียนได้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว
→ หญิงจะหาเวอร์ชั่นคุณหลินโหมวอ่านให้ได้ หญิงคาใจมาก หญิงอยากได้อะไรมาแก้ไขความรู้สึกนี้!!


More :
Goodreads : #1 | #2 | #3

Advertisements