เต้าหู้ไซซี : Yu Du Jun Hua

Standard



ชื่อหนังสือ : 东冈恶 | เต้าหู้ไซซี
ผู้แต่ง : ​一度君华 | Yu Du Jun Hua
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (彭爱心, 乔丽华, 朱秀芬)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-55-1
#2 | 978-616-7856-56-8
#3 | 978-616-7856-57-5
พิมพ์ครั้งที่ : 1 | มกราคม 2560
จำนวนหน้า : 916 หน้า (295+307+314)

รายละเอียด :
นางเป็นเพียงลูกสาวบ้านตระกูลกัว ร้านขายเต้าหู้เล็กๆ ในอำเภอห่างไกลที่ใครๆ ก็ไม่คาดว่าวันหนึ่งจะมีวาสนาเอื้อมถึงตำแหน่งพระชายาอ๋อง!
ซวิ่นฮ๋องมู่หรงลี่ ผู้นำกองทัพนักรบปีศาจแห่งแคว้นต้าเอี้ยนไม่คาดคิดมาก่อนว่าสตรีที่ตนเก็บตกได้ระหว่างออกรบจะเป็นชิ้นส่วนที่มาเติมเต็มหัวใจอันว่างเปล่า
สตรีผู้นี้เป็นเพียงสาวชาวบ้าน นิสัยเรียบง่าย หัวอ่อน พูดน้อย…
นางมีทุกอย่างที่ตรงข้ามกับเขาโดยวิ้นเชิง แต่กลับเป็นบอดพรูหนึ่งเดียวที่ทำให้นักรบอย่างเขารู้สึกอยากวางอาวุธในมือ.. แล้วกลับบ้าน
นี้เป็นเรื่องราวของซินเดอเรลล่าในยุคจีนโบราณ
เป็นเรื่องของสาวน้อยยากจนกับเจ้าชายผู้สูงศักดิ์
ต่างกันที่เจ้าชายของเรื่องนี้ ดุ เหี้ยม ปากร้าย และไม่ไว้หน้าใคร
ส่วนสาวน้อยเองก็ดื้อเงียบจนเจ้าชายต้องโบงธงยอมแพ้!


บันทึกหลังอ่าน…

ลำบากใจกับการเขียนบันทึกหลังอ่านของเรื่องนี้มาก…

เล่าที่มาที่ไปก่อน
จากดราม่าครั้งก่อนๆ หญิงก็ตั้งใจว่า ถ้าทาง สนพ ยังไม่เคลียร์ตัวเอง และไม่จัดการตอบข้อสงสัยในประเด็นหลายๆข้ออย่างตรงไปตรงมา ก็จะไม่อุดหนุนแล้ว ถึงจะอยากอ่านมากแค่ไหนก็จะไม่จ่ายเงินซื้อจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบจริงๆ
พอตั้งใจแบบนั้นแล้ว เวลามีหนังสือเรื่องใหม่ๆของ สนพ นี้ออกมา ก็จะอ่านปกหน้าปกหลัง แล้วผ่านเลย ไม่สนใจ

จนเจอกระแสเข้า ทั้งกระแสด้านดีและด้านบวก
บางกลุ่มออกมาอวยหนังสือเรื่องนี้ว่าดีอย่างนู้นดีอย่างนี้ แล้วก็เอาหนังสือเรื่องอื่นมาเทียบ มาดิสเครดิต จนหญิงเกิดความสงสัย
… มันดีขนาดนั้นจริงดิ?
พอมีคนอวยก็ต้องมีคนอยู่ฝั่งตรงข้าม เอาเนื้อหาที่อีกฝั่งว่าดี มาชี้แจงหาความสมเหตุสมผล หาข้อติจนไม่เหลือข้อดี หญิงก็เกิดความสงสัยอีก
… อ้าว ตกลงมันยังไงแน่?

ยอมรับเลยว่า พอฟังเสียงสองฝั่งแล้วก็เกิดความหงุดหงิด จะกดกันไปกดกันมาทำไมเนี่ย เห็นใจคนชอบเผือกอย่างหญิงบ้าง เสียงสองฝั่งไม่เหมือนกันเลย ตกลงฝั่งไหนบรรยายเกินจริง???
แล้วนี่ก็โรคจิต เวลาเกิดความสงสัยก็ชอบหาคำตอบให้ได้จนกว่าจะพอใจ แต่อย่างที่บอก เคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่สนับสนุนหนังสือของ สนพ นี้อีก ถ้าเขายังไม่จัดการปัญหามากมายของเขา แล้วบังเอิญที่ว่าเพื่อนสาวของหญิงซื้อมา แล้วยินดีที่จะให้หญิงยืมอ่าน (ย่อเข่าถอนสายบัวขอบพระคุณ)
หญิงเลยได้มีโอกาสได้อ่าน

ก่อนอ่านก็ทำใจโล่งๆ ทำตัวเบลอๆ ลบทั้งคำอวยและคำติที่เคยเสพมาทั้งหมด เปิดใจกว้างๆ เปิดสมองโล่งๆ คิดว่าเรากำลังอ่านหนังสือเรื่องหนึ่งที่ไม่มีประเด็นอะไรมาก่อน ถ้าเราไม่สนใจคำติและคำอวยของหนังสือที่อ่านมาจากแหล่งอื่น หญิงจะมีความเห็นต่อเรื่องนี้เป็นของหญิงเอง

แล้วเริ่มอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อยที่โชคร้าย โดนกลุ่มโจรจับตัวไป ยังไม่พอ โดนกลุ่มทหารเข้าใจผิดคิดว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มโจรก็เกือบจะโดนขมขืนโดยพลทหารหลายคน แต่สุดท้ายโดนขืนใจจากคนเป็นแม่ทัพอ๋อง(พระเอก)แทน พอสำเร็จความพึงพอใจแล้วก็ถูกโยนโครมลงที่หน้าบ้าน ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านเห็นและรับรู้ได้ว่านางเอกแปดเปื้อนแล้ว
ความโชคร้ายยังไม่จบ เมื่อถึงบ้านก็โดนคู่หมั้นตั้งแต่เด็กบอกยกเลิก แต่ยินดีถ้าจะแต่งเข้ามาเป็นอนุ ซึ่งนางเอกก็เซย์โน พ่อนางเอกเลยมองหาคนอื่นให้ พอจะหาคนแต่งด้วยใหม่ได้ พระเอกก็เรียกตัวกลับไปรับใช้อีกเพราะคิดถึงอะไรหลายๆอย่างจองนางเอก ถึงจะไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่ด้วยไม่อยากให้คนในครอบครัวเดือดร้อนก็ต้องจำใจไป แต่ยังดีที่ได้แต่งเข้า เป็นอนุคนหนึ่งของอ๋องผู้สูงศักดิ์

มาว่าด้วยฝั่งพระเอก
พระเอกเป็นอ๋องที่ทำตามใจตัวเองและอยู่ในช่วงเสียใจกับการศูนย์เสียหญิงที่เป็นที่รักไปเมื่อหลายปีก่อน และเมื่อเห็นนางเอกเข้าก็ใช้นางเอกเป็นตัวแทนคนรักที่ตายจากไป แม้กระทั้งการร่วมรักก็เอาแต่คิดถึงคนรักเก่า ตอนแรกก็เข้าใจนางเอกก็น่าเหมือนหญิงคนอื่นๆ ได้แล้วก็คงลืม ก็เลยพาไปทิ้ง แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ ก็ต้องลกบากลูกน้องไปพาตัวกลับมาใหม่ เพราะเขาติดรสมือของสาวน้อยนางนั้นแล้ว พากลับมาแต่งเป็นอนุเพื่อเป็นสมบัติของเขาคนเดียว

เนื้อเรื่องก็มีการแก่งแย้งชิงบัลลังก์ สงคราม และการผิดใจของชีวิตคู่ รวมไปถึงพัฒนาความรักของพระ/นาง

เล่าแค่นี้พอเนอะ
เพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียนบรรยายให้รู้สึกว่าเป็นการเล่าเรื่องได้ หญิงช็อคตั้งแต่ฉากข่มขืนแล้ว

ตอนเริ่มอ่าน ต้องนั่งทำใจและให้สมองปลอดโปร่งโล่งสบาย
ที่ต้องทำใจเพราะรู้ว่าสำนวนของ สนพ นี้เป็นแบบไหน อ่านไปก็ขัดใจไป จะบอกว่าชินก็ชินเพราะอ่านของเขามาก็หลายเล่ม มันเป็นความขัดใจแบบชินๆ น่ะ
เล่มแรกเป็นช่วงปรัยตัวปรับใจ พยายามเข้าใจและคิดเสมอว่า นั้นคือสังคมแบบจีนโบราณ ที่ชายเป็นใหญ่ หญิงเป็นบุคคลที่ไม่มีปากไม่มีเสียง ดังนั้น เวลาอ่านเจออะไรที่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ก็จะบอกตัวเองด้วยคำนี้เสมอ
พอเริ่มเข้าเล่มสองตอนต้นๆเล่ม ก็รู้สึกเหมือนเริ่มมีเนื้อให้อ่านได้บ้าง แล้วก็พอจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมนักอ่านบางคนถึงบอกว่าเรื่องนี้เป็นหนังสือตลก (แต่หญิงไม่ขำไง)
พออ่านจบเล่มสาม บอกเลยว่า … ฉันรอดพ้นจากเรื่องอัลไลก็ไม่รู้แล้วววววววววววววววววววววววววว

คือแบบ อ่านไปก็เหมือนสะสมความหงุดหงิดไปเรื่อยๆ ทั้งที่ต้องกล่อมตัวเอง แล้วก็ต้องตั้งสมาธิคิดหาเหตุผลให้กับตัวละครเอง! เหนื่อยแล้วก็หงุดหงิดมาก

ความหงุดหงิดอย่างแรกเลย คือ อย่าได้เชื่อคำบรรยายหลังปก อารมณ์ต่างกัน

หงุดหงิดต่อมา คือ จำเป็นต้องบรรยายฉากทำอาหารมากมายขนาดนี้ไหม ไม่เข้าใจว่าเป็นส่วนสำคัญของเนื้อเรื่องหรือยังไง แล้วต้องคิดเข้าข้างเนื้อเรื่องขนาดไหน ถึงจะสามารถอ่านฉากทำอาหารและอาหารมากมายขนาดนั้น แล้วโอเคเซย์เยสว่าเรื่องนี้คือนิยายในยุคอดีต จริงๆ อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ เพราะหญิงไม่ได้ไปตามหาตามอ่านดูว่าส่วนประกอบ วิธีทำอาหาร และเมนูอาหารที่อยู่ในเรื่องนั้นเหมาะสมกับธีมเรื่องไหม รู้สึกเสียเวลาที่จะมานั่งจับผิด แค่เสียเวลาอ่านให้จบสามเล่มก็อยากจะร้องไห้แล้ว

เรื่องยศฐาบรรดาศักดิ์ของตัวละครในเรื่อง ที่อ่านไปก็งงไปกับความลำดับญาติ
นี่ก็สงสัย ทำไมพระเอกเป็นอ๋อง ต้องอ่านไปเรื่อยๆ ถึงจะรู้ว่าได้ยศนี้มาได้ยังไง พ่อเป็นใคร ขนาดตัวพ่อยังเรียกอ๋องเลย อ่านไปถึงกลางเรื่องถึงได้รู้ว่าเป็นฮ่องเต้

ตัวละครที่บางตัวก็เหมือนจะมีบท บางตัวก็เหมือนจะไม่มี อยากเขียนถึงก็มา ไม่อยากเขียนถึงก็มีแบบตัดๆไปไม่ถึงบรรทัด (ไม่รู้ว่าจะเขียนถึงทำไมเหมือนกัน) อย่างพวกพี่ๆน้องๆของพระเอก
ในเนื้อเรื่องรบกันทหารตายเป็นพันๆ พี่น้องคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวละครหลักทำอะไรระหว่างพบกันก็ไม่บอก มาเขียนถึงทีหลังแล้วบอกว่าคนนั้นเป็นแบบนั้น คนนั้นเป็นแบบนี้ (อ๋อ ให้คนอ่านไปคิดย้อนเอาเองว่าเพราะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ฉากตอนที่ควรจะมีเลยไม่มี ซินะ…)

อย่างฉากรบราแย่งชิงบัลลังก์ ที่ควรจะยิ่งใหญ่อลังการเพราะเกี่ยวข้องกับแผ่นดินมรเรื่องและแผ่นดินรอบข้าง
เนื้อหากลับเขียนแบบไม่ใส่ใจ ไม่ใส่รายละเอียด คือไม่เน้นใช่ไหม? (แล้วเรื่องนี้เน้นอะไร? พระเอกขื่นใจนางเอก พออยู่ร่วมกันนานวันเข้าก็เลยรักกัน เหรอ????)
ลูกชายตบตีแย่งตำแหน่งแห่งความเป็นใหญ่ ผู้เป็นพ่อก็แก้ไขปัญหาแบบง่ายๆ ขนาดจะรบกันทีก็รบกันง่ายๆ เหมือนเด็กแย่งของเล่นกันเลย
หญิงอ่านไปก็ทึ้งหัวไป นิยายเรื่องนี้ไม่เหมาะกับคนที่ใส่ใจรายละเอียดของพล็อตจริงๆ แล้วก็ไม่เหมาะกับคนที่ชอบอ่านเนื้อหามากๆด้วย

ยังมีเรื่องการเล่าเรื่องแบบที่อ่านแล้วไม่คิดว่ากำลังอ่านนิยายอยู่
ตรงนี้เป็นอะไรที่หงุดหงิดแรงมาก
เธออออออ หญิงรู้สึกเหมือนอ่านสรุปความรวมมากกว่าการอ่านนิยายจริงๆ ไม่มีบรรยายความรู้สึกนึกคิด ตัวละครอยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่บอกไม่กล่าวเลยว่าทำไปเพราะอะไร ทำไปเพื่ออะไร ทำไมถึงเลือกที่จะทำแบบนี้ อยากทำ ทำเลย บรรยงบรรยายไม่ต้อง อยากรู้ไปนึกเอาเอง!! เหมือนนักเขียนเขาเขียนไว้อ่านเอง ไม่ได้อยากให้คนอื่นอ่าน เขียนให้ตัวเองเข้าใจคนเดียวว่าตัวละครทำแบบนี้เพราะอะไร
เอาจริงๆ ถ้าเขาบรรยายลักษณะนิสัยให้ดีกว่านี้ เวลาอ่านถึงการกระทำของตัวละครโดยที่ไม่ต้องมีการบรรยายจะเข้าใจได้ เพราะมีจุดที่บอกมาอยู่แล้วว่า พื้นฐานนิสัยของตัวละครเป็นยังไง เวลาเจอเหตุการณ์นู้นนั่นนี่จะทำยังไง แต่นี่ไม่มีเลย ทุกอย่างนักอ่านต้องมโนเอง แต่ละคนมโนไม่เหมือนกันด้วยนะ หญิงถึงได้บอกว่า การอ่านเรื่องนี้ทำให้เหนื่อย เพราะต้องมานั่งหาเหตุผลการกระทำของตัวละครเอง ต้องโลกสวยมากๆ คิดเยอะๆ ถึงจะรู้ว่าตัวละครทำแบบนั้นเพราะอะไร

คิดดูวววว นางเอกเกือบแท้งลูก เนื้อเรื่องก็ชูโรงเลยค่ะว่าร่างกายอ่อนแอกว่าเดิม แล้วไงต่อ ผ่านไปสองสามฉาก กลับมาแข็งแรงแล้ว
คำถาม แข็งแรงได้เพราะอะไร?
ตอบ.. อยากรู้ต้องมโนเองค่ะ! เขาไม่บอก หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าจากเนื้อหาในหน้าต่อๆไป
กำลังกายก็ไม่ออก วันๆอยู่แต่บนเตียงกับในครัว เร้าใจหน่อยก็ออกป่า ฆ่าสัตว์ ยาบำรุงก็ไม่ได้แตะ เอาตรงไหนมาแข็งแรงขึ้นคะ? พูด!!!!

ยิ่งอ่านก็ยิ่งแฟนตาซี ยิ่งอ่านยิ่งต้องหาเหตุผลมารองรับเอง

แล้วก็ความรักของพระรองกับนางเอก
คือเธออออ นางเอกนางหวั่นไหวกับพระรอง พระรองก็หวั่นไหวกับนางเอก แต่ต่างฝ่ายต่างไม่พูด เหมือนมีเคมีถึงกันเฉยๆ แต่แบบ เขาไม่ได้บอกกันเลยนะว่ารักกัน แล้วหญิงอ่านเจอ มีฉากหนึ่งที่เขาเขียนมาคล้ายๆกับว่า ต่างฝ่ายต่างรู้ใจกันแล้ว แต่ด้วยความที่ไม่อยากทำผิดเลยต้องตัดใจ บลาๆๆๆ อยากจะกรี๊ดให้ลั่นห้อง พวกเธอไปบอกรักกันตอนไหน พูด!! นี่ไม่ได้อ่านห้ามสักตัวอักษรเลยนะ!! หรือคนสมัยก่อน แค่มองตา ดูจากการกระทำก็อ่านใจกันได้แล้วว่าอีกฝ่ายมีใจให้? โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพระเอกกับนางเอก พวกเขารักกันได้ยังไง หญิงก็ยังงงๆ
เรื่องการข่มขืนแล้วมารักกัน หญิงพอจะหาเหตุผลทางวัฒนธรรมมารองรับได้ พอจะเข้าใจได้ถึงความต่างของยุคสมัยและวัฒนธรรม
ถ้าให้พระ/นางอยู่ด้วยกันเพราะหน้าที่ความเป็นสามีภรรยา ยังพอไหว แต่รักกันแบบรักกันอะ ถึงในเรื่องจะไม่มีฉากที่บอกว่า ข้ารักเจ้า ข้ารักท่าน อะไรเถือกๆนี้ แต่เนื้อเรื่องชูโรงเลยว่าพระ/นางรักกัน มันเลยแบบ……….(ไม่รู้จะต้องคิดและพูดอะไรออกมาดีเลย)

ยังมีเรื่องสงสัย ไปอ่านคอมเมนต์มาว่า ตอนนางเอกเอาคืนพระเอกเนี่ย สะใจมาก
พอมาอ่านเอง…
ไม่เห็นถึงความสะใจอะไรเลย ที่ทนอ่านจนเล่มสุดท้ายเพราะอยากรู้ความสะใจนี้ด้วยนะ!!! ****!

เกือบลืม ขอบ่นเรื่องการแปลหน่อยแล้วกัน
ไม่ใช่เรื่องสำนวนนะ เพราะรู้อยุ่ว่า สนพ นี้เขามีสไตล์การแปลแบบนี้
แต่หมายถึง footnotes ใจคอเขาจะไม่มีเลยจริงเหรอ? ก็รู้แหละที่เขาชูโรงว่า ทำหนังสืออ่านเล่น (#เบ้ปาก อ่านเล่นอะไรแพงขนาดนี้) ไม่ได้ทำหนังสือวิชาการ แต่เธออออ บางจุดก็ควรจะมีไหม?
ตั้งแต่อ่านมา ยังไม่รู้เลยว่า ไซซี หมายถึงอะไร?????
แล้วบางสำนวนที่มาแบบสำน๊วนสำนวน พี่จะมา พี่ก็มา หญิงอ่านน้องยังงงเลยว่า พี่จะใส่สำนวนนี้มาทำไม ไม่เห็นเกี่ยวกับเนื้อหาตรงไหน?
โอเค๊ ใช้คำสวยให้ดูว่าเป็นสำนวนจีนนะ แต่บางสำนวนก็ไม่มีการขยายความอะไรเลย พี่คิดว่าน้องจะเข้าใจไหม?????
อะไรควรจะมีก็มีเถอะ ถือว่าหญิงขอ หญิงไม่ได้ฉลาดพอที่จะอ่านทุกตัวหนังสือแล้วเข้าใจได้ ไม่ต้องวิชการจ๋าก็ได้ เอาแบบที่ทำให้คนที่ไม่มีความรู้ทุกเรื่องพอจะรู้ว่าอะไรเป็้นอะไรก็พอ เอาให้คุ้มค่าหนังสือหน่อย….

อ๋อ
เรื่องนี้ดีอยู่อย่าง บรรยายฉากร่วมรักแบบไม่น่าเกลียด (ถ้ามองข้ามการขื่นใจให้สมยอมได้อะนะ) จบ!

บ่นพอแล้ว เหนื่อย อ่านก็เหนื่อย คิดเนื้อเรื่องมาอัพบันทึกฯก็เหนื่อย!!

P.S.
→ เรื่องต่อไปของนักเขียนคนนี้ ที่ออกกับ สนพ นี้ แล้วเขายังเขียนงานสไตล์สรุปความแบบนี้ไม่อ่านแล้วนะ พอแล้ว เหนื่อย
→ กลัวติ่งเรื่องนี้มาตบมาก ถ้าเห็นต่างรบกวนคอมเมนต์แบบงามๆ ก็บอกนะคะ มาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ ขอแบบดีๆ หญิงไม่สู้คน หญิงกลัววววว
→ ขอบคุณเพื่อนสาวอีกครั้งในความกรุณานี้ค่ะ


More :
Goodreads : #1 | #2 | #3


Advertisements

ผลาญ (ภาคจบ) : เชียนซานฉาเค่อ

Standard



ชื่อหนังสือ : 盛世王妃 – ผลาญ
ผู้แต่ง : 千山茶客 – เชียนซานฉาเค่อ
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (เปรมสินี หยู, ธันย์ วชิรณรงค์, ธนู รุ่งโรจน์เรืองฉาย, วณิดา คารวะคุณ)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-41-4
#2 | 978-616-7856-40-7
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (เมษายน 2559)
จำนวนหน้า : 964 หน้า (485+479)

รายละเอียด :
ท่านพญามัจจุราช ขอโอกาสข้าอีกครั้งเถิด
ชาตินี้ข้าเกิดมาโง่เง่า เป็นไก่รองบ่อนของผู้อื่น
โดนเขาหลอกใช้ ถูกเขาสนตะพาย
ล่อลวงจนต้องสิ้นใจตายอย่างน่าอนาถ
หากได้มีโอกาสหายใจอีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมให้ลมหายใจนี้
ต้องเสียเปล่าไปอีกแล้ว!
นี่คือคำขอสุดท้ายของสตรีที่ถูก ‘ความรัก’ หักหลัง
สตรีที่สิ้นใจตายไปพร้อมกับความแค้นและชิงชัง
สตรีที่งามที่สุดในแผ่นดิน แต่กลับถูกใส่ร้ายว่าเป็นนางปีศาจล่มเมือง!
เจี่ยงหร่วน ถือกำเนิดใหม่…
นางถูกส่งย้อนกลับมาในร่างเดิมของตนเองในวัยสิบสี่ปี พร้อมกับ
ความสามารถในการจดจำเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น รวมถึงบัญชีหนี้แค้น
จะมีใครอยู่ในนั้นบ้าง และนางจะเรียกเก็บหนี้จากแต่ละคนอย่างไร
ร่วมเดินทางย้อนอดีตไปพร้อมกันเลย!


หนังสือในชุดเดียวกัน :
ผลาญ (ภาคแรก)


บันทึกหลังการอ่าน…

หลังจากทนความค้างมาจากภาคแรก (ที่ทำเอาอ่านหนังสือเล่มไหนก็ไม่มีสมาธิ) น้ำฝนก็ได้อ่านภาคจบแล้วววววววววว
ดีใจประหนึ่งถูกล็อตโต้! (เวอร์มาก)

จะไม่เล่าย้อนหลังนะ ใครอยากอ่านบันทึกย้อนหลัง เชิญจิ้มตรงนี้

มาต่อกันกับภาคต่อ เรื่องภาคที่แล้วจบที่กำลังจะแต่งงาน แล้วน้องสาวแสนดี(?)กำลังจะถูกส่งไปบวช!

ขอเล่าพาร์ทส่งบวชก่อนนะ
เหตุที่ทำให้นางต้องไปบวชก็เพราะพ่อที่แสนดี(?) #งานประชดต้องมา อยากจะให้ลูกสาวที่รักล้างมลทิน หวังว่ากลับมาจะได้เป็นชายาของอค์ชายได้
คนอ่านอย่างฝนก็หวังไง หวังว่าพอนางไปบวชความเยอะของซู่ซู่(น้องสาวนางเอก)ที่ทำเอาฝนเอื้อมมากอะไรมากจะลดลงไรงี้ นางอาจจะดีขึ้น สำนึกขึ้น ที่ไหนได้ นางไม่จำ!!
การเดินทางไปบวช (แบบโดนพ่อบังคับ) ครั้งนี้ ทำให้น้ำฝนถึงกับอึ้งมากกกกกกก
เธอเอ๊ยยยยยยย ภาคแรกนางเล่นคุณไสยให้ตัวเองสวยใช่ป่ะ?
ภาคนี้นางมาเหนือกว่านั้นมาก! (จุดนี้เดาว่านางอาจจะเล่นทางไสยศาสตร์ต่อ เพราะปูพื้นมาแล้วไง กลับไม่มี แอบเสียดายจัง) ไม่ใช่ว่าเล่นทางสายนั้นต่อนะ แต่นางทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หนีจากการไปบวช ความไม่ยอม นางมองไม่เห็ยความหวังดีของพ่อ ความอิจฉานางเอก ความแค้นต่อนางเอกยังอยู่ จุดนี้แหละที่ทำให้นางพลาดท่าเสียที จนต้องเสียใจ! นางเอกใช้ข้อเสียตรงนี้มาเล่นงานน้องสาวคนนี้(อีกครั้ง)
เล่าเยอะไม่ได้ แต่บอกได้คำเดียวว่า โหดมากกกกกกกก ไม่คิดว่าจะต้องไปอ่านอะไรที่โหดแบบนี้ในนิยายรัก!
จากความโกรธ ความเกลียด ความหมั่นไส้ที่มีต่อตัวซูซู พออ่านสิ่งที่นางได้พบได้เจอนั้น ความสงสารมาเลยค่ะ
แต่ความสงสารมาไม่นานเท่าไร พ่อพี่ชายรองมาพบมาช่วย(?) น้ำฝนก็ได้แต่มองบนกับความคิดซูซูอีกรอบ คนอะไร๊ โดนไปขนาดนั้นยังไม่หลาบจำ! ยังปลงไม่ได้อีก! พอมองบนจบก็มามองนางด้วยความเฉยชาต่อ จุดจบของนางเป็นอะไรที่สมควรแล้ว ไม่ใช่สมควรต่อความผิดที่นางก่อนนะ แต่สมควรต่อสิ่งที่นางเจอมากกว่า ให้นางจบไปแบบนั้นดีแล้วล่ะ ดีกว่ากลับไปเจออะไรโหดๆแบบนั้นอีก สงสารเบาๆ (น้ำฝนโหมดนางงาม)

ไม่สะใจเลยนะ เรียกว่าอยากให้จบแบบนั้นเพราะสงสารมากกว่า….

ส่วนคุณพี่ชายรองนั้น… เลวมาก (ขอใช้คำนี้) เลวได้พ่อมาเต็มๆเลยละ พ่อเป็นไง ลูกชายเป็นงั้นเลย คนที่อ่านมาแล้วคงนึกตามไม่ยาก
คนพ่อเห็นแก่ตัว ลูกชายก็พอกัน ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองก้าวหน้า และยอมทำทุกอย่างเพื่อกำจัดสิ่งที่จะมาถ่วงความเจริญของตัวเอง
…ใช่ค่ะ นางทำทุกอย่างจริงๆ กับแม่กับน้อง นางก็ไม่สน เลวววววววววววววววว
เลวขนาดนี้ จุดจบจะแบบไหน?
จบแบบที่คนอ่านอย่างฝนขัดใจค่ะ! ทำไม ทีกับซูซูจบตั้งขนาดนั้น แต่กับพี่ชายแสนเลวคนนี้ถึงจบแบบนี้! มันไม่สาสมกับที่ทำเลยนะ #ขัดใจ ตรงนี้ขัดใจมากกกกกกกกกกกกก
ขอเล่าเลย คือ หลังจากที่นางกำจัดจุดอ่อนของนางไป นางก็กลับมาทำงานเพื่อหวังหาความก้าวหน้า(แบบผิดๆ)ต่อไป จนเข้าทางนางเอกพอดี ความฉลาดในการวางแผนของนางเอกยังอยู่ นางวางหมากโดยอาศัยด้านมืดของคน โดยที่ไม่ต้องใช้ความยากความพยายามอะไรก็สามารถจัดการได้ ไม่ใช่แค่คนๆเดียวนะ รอบนี้จัดการได้ทั้งตระกูล!!
คนตระกูลฝั่งแม่ของซูซู จบแบบนั้นก็โอเคอยู่ แต่กับพี่ชายรองเนี่ย ฝนไม่โอเคจริงจัง นางเลวขนาดนั้น ทำไมจบสบายไป #ฮึดอัดขัดใจ

กลับมาๆ
ขอพักยกมาเล่าความหวานของพระ/นางกันบ้าง
พวกนางได้แต่งงานกันแล้วนะยูววววว แน่นอน ความใจป๋าของอาเสา(พระเอก)ก็ยังคงมีแบบเสมอต้นเสมอปลาย แต่งงานใช่ไหม ได้เลยย จัดไป ชุดเจ้าสาวต้องแพงที่สุด! เกี้ยวเจ้าสาวต้องดีที่สุด! คนแบกเกี้ยวก็ต้องดีที่สุด! มีความเป ความป๋า ความรวย จนน่าหมั่นไส้!! พ่อคุ๊ณณณณณณณ มีเงินเท่าไรกันย่ะ! #ริษยาแรง
จากที่ลุ้นมาตั้งแต่ภาคแรก เราก็ว่าจะแต่งกันแบบสวยๆ สบายๆ ไรงี้ ทีไหนได้ มีมารมาขัดด้วย! กว่าจะแต่งได้ก็มีนู้นนี่นั้นมาขัดขวาง (มารอะไร มารคือใคร เชิญอ่านในเล่มค่ะ)
ยังไม่พอ พอแต่งงานกัน ความสุภาพบุรุษของพี่เสาก็มา! ใครกันที่บอกว่าคืนแรกนั้นสำคัญ ไม่จริงงงงงงงง โอ๊ยยยยย หญิงนี่ก้ลุ้นให้ได้กันตั้งแต่ภาคแรก คืนแต่งงานคืนแรกกลับนิ่ง เงียบ นอนจับมือกันใสใส ดอกกันเฉยๆ #กระทืบเท้าขัดใจอยู่หน้าห้องหอ ความตามใจนางเอกนี้ไม่มีใครเกินจริงๆ #ทึ่งผมหงุดหงิดใจ
อย่าคิดว่าฝนใส่ความนะเธอออ ใสจริงๆ แต่งงานกันก็เหมือนจีบกันเลย กว่าจะเข้าพระเข้านางได้ ก็ลุ้นกันตัวโก่งจนจะไปสมัครแข่งยิมนาสติกแล้ว!
พอเข้าพระเข้านางเรียบร้อยโรงเรียนพี่เสา ก็ใช่ว่าจะจบเรื่อง มีเรื่องของน้องสาวที่แสนจะน่ารักอีกคน (เจียงตาน) มาจุดฉนวนความดราม่า…

เจียงตานนี่ทำให้ฝนประหลาดใจมาก ไม่คิดว่านางจะมาทางสายนั้น
ถ้ามองดีๆ นิสัยนางเปลี่ยนไปนะ พอนางเข้าวังแล้วนางเปลี่ยนไปจริงๆ ไม่คิดว่านางจะเป็นถึงขนาดนั้น (แต่ก็มีเอะใจตรงนี้ นางคลายๆกับตัวละครบางตัวอยู่เหมือนกัน)
คนนี้ก็มีเล่นใหญ่รัชดาลัยมาก ให้คิดว่าคำที่เงียบๆเหมือนหมีจำศีล พอหลุดออกมาจากถ้ำก็เหมือนหมีหิว จะกิน จะเอา จะต้องการทุกอย่างที่ตัวเองไม่เคยได้ จนทำผิด และตกม้าตายในตอนจบเรื่อง…
#หันมองซูซู จุดจบซูซูคือ ทรมานแล้วก็เห็นความหวังแล้วก็สิ้นหวัง จุดจบเจียงตานคือไม่มีแสงแห่งความหวังเลย นางตายไปอย่างสิ้นหวังและเจ็บปวด แน่นอน นางเอกยังคงใช้ความตายของน้องสาวแสนน่ารักคนนี้มาชำระแค้นพ่อของตัวเองต่อ…

เหมือนจะลืมเล่าฝั่งพ่อนางเอกใช่ไหม?
อ่านในเล่มเถอะ ขอเก็บไว้ให้ลุ้นบ้าง ถถถถ

และแน่นอน นอกจากเรื่องคู่พระ/นาง (มองข้ามเจียงตานไป) ฝนก็ลุ้นคู่สาวๆคนรับใช้ด้วย มีความน่ารักกุ๊กกิ๊กปนความหงุดหงิดในคู่ของโล่วจูกับจิ่นเอ้อ
ความน่ารักก็มีไง คู่นี้เขาหยอกกันน่ารักดี แต่ความหงุดหงิดจนเกือบจะโกรธก็มาด้วย
อ่านแล้วโกรธจิ่นเอ้อมาก สงสารโล่วจูด้วย ปมตรงนี้เล่นได้แรง(ในแง่ของความรู้สึกและความสัมพันธ์)มาก เป็นการปูเพื่อไปจบเข้ากับหนึ่งในปมหลัก แต่เล่นใหญ่จนฝนเกือบจะเกลียดจิ่นเอ้อ
ถ้าพ่อจะทำงานดีขนาดนั้น อย่าว่าแต่ความเห็นใจเลยค่ะ ความสงสารหญิงก็ไม่ให้!!
ตอนที่คู่นี้จบกัน (หมายถึงตอนจบเรื่องนะ) ก็ขัดใจอีกรอบ ทำไมง่ายจัง! คืนดี หายโกรธกันง่ายไปไหม???
โล่วจู ถ้าเป็นเจ้ เจ้ไม่ยอมนะ บอกเลย เอาให้สำนึก เอาให้จำ เอาให้น้ำตาไหล
คือทำงาน หญิงก็เข้าใจไง แต่ต้องขนาดนี้เลยเหรอ? #สะบัดหน้าหนี

ส่วนคนรับใช้กับคนของพระเอกอีกคู่….
ไม่มีอะไรให้เม้าท์เลย พวกนางแทบจะไม่มีบทคู่ให้อ่าน (ถ้าเทียบกับโล่วจู) แอบเสียดายนะ ฝนแอบกรี๊ดนางอยู่ เสียใจจัง…

แต่เพราะมีเรื่องตรงนี้ ทำให้เห็นว่านางเอกกับพระเอกเกิดมาเพื่อกันและกันจริงๆ นางเอกรู้ทันพระเอก พระเอกเข้าใจนางเอก มองตาก็รู้ใจ ต่างฝ่ายต่างมีแผนในใจแต่แค่มองตาก้รู้แล้วว่าอะไรคืออะไร
ถามค่ะ ผู้ชายแบบนี้หาได้ที่ไหนบ้างคะ????

เหลือใครนะ? องค์ชายแปดใช่ไหม? คนที่นางเอกตั้งไว้เป็นหนึ่งในเป้าหมายในการล้างแค้น
บุรุษคนนี้….. ฝนสงสารนะ ทั้งสงสารและสมน้ำหน้าด้วย
ถึงสุดท้ายแล้ว นางจะรู้ว่าแท้จริงๆแล้ว ความรู้สึกผูกพันธ์ลึกๆนั้นคืออะไร และรู้ตัวแล้วว่าเขารักนางเอก แต่ด้วยเรื่องที่เขาทำนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนอ่านอย่างน้ำฝนจะอภัยให้ได้ ก็สมควรแล้วที่จะพบจุดจบแบบนั้น
อย่างน้อยก็ดีนะ ดีตรงที่นางยังทำความดีก่อนตายได้!

หมดช่วงความอวย…. (ตรงด้านบน)
ยังมีตัวร้ายออกมาให้พบเจออีกนะยูววว
เบื้องหลังของพระเอกที่อ่านแล้วต้องร้องหู้วววว ใครจะไปคิดว่าเบื้องหลังนางจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น! เดาไม่ได้จากการอ่านภาคแรกนะจ๊ะ แล้วเรื่องก็พัวพันกันมากมายอีกหลายคนและหลายปม
ความน่ารักและเบื้องหลังของพ่อบ้านหลิน (กรี๊ดดดดดดด ชูป้ายไฟเลย) คนนี้ยิ่งใหญ่อลังการณ์งานสร้างมาก บอกเลย!
มีเพ่ยเอ๋อ ที่น้ำนิ่งไหลลึก
แน่นอน สำคัญที่อดีดเพื่อนรักนางเอก ที่กลายเป็นเพื่อนร้ายยยย
แล้วก็ช่วงคลอดลูกของนางเอก #สำคัญมาก ต้องอ่านให้ได้นะยูวววว
อยากรู้ เชิญอ่านในเล่มค่ะ!!!

ต่อจากตรงนี้ ขอบ่นบ้างนะ
จริงๆ ยังมีอีกหลายจุดที่ยังไม่ได้เม้าท์ แต่ด้วยความที่แอบผิดหวังเล็กๆหลังจากอ่านจบเล่ม ก็เลยเขียนแบบเบาๆไปตรงด้านบน (นั้นเบาแล้ว???)

ฝนรู้สึกจบเร็วไป ถึงจะเห็นว่ามีสองเล่มหนาๆ แต่ฝนก็ว่าเร็วไปจริงๆเพราะปมเขาเยอะมาก เยอะจริงๆ บางจุดก็จบเร็วไป บางจุดก็ไม่ได้ใส่มาให้ พอจบเล่มก้ยังมีคำถามต่อไปอีกหลายๆข้อ
– อย่างเรื่องความแค้นของบรรดาศิษย์พี่/น้องของพระเอกที่มีต่อองค์ชายแปด มีมาให้รู้เฉยๆว่ามีปมต่อกันนะ แค้นเพราะอะไร ทำไมแค้น แล้วก็บอกว่าอยากแก้แค้น แต่กล่าวถึงแค่นั้น ตอนจบเรื่องก็ไม่ได้กล่าวต่ออีก เลยไม่ค่อยอินกับความแค้นนี้เท่าไร…
– คู่ของคนข้างกายนางเอกก็จบเร็วมาก อย่างที่พิมพ์บอกไปแล้วด้านบนว่าขัดใจมาก คู่ของโล่วจูนะไม่เท่าไร แต่อีกคนนี่ เรียกว่าไม่มีโมเม้นต์อะไรหวานๆให้อ่านเลย… พระ/นางก็เช่นกัน หวานกันน้อย (ไม่นับเบดซีนนะ) แต่มีซีนดราม่าเยอะมาก
– อ่านแล้วรู้สึกว่า ตัวร้ายในเรื่องมักจบแบบเดียวกันหมด ไม่ซิ เรียกว่าคล้ายๆ กันมากกว่า คือมักจะพลาดในเรื่องเดียวกัน แล้วก็จบชะตากรรมแบบร้ายๆเหมือนกัน
– ภาษาเหมือนจะต่างจากภาคแรกด้วยไหม? อ่านแล้วรู้สึกต่างนิดหน่อย หรือเป็นเพราะอ่านภาคแรกจบแล้วไปอ่านเรื่องอื่นแล้วกลับมาอ่านภาคสองเลยรู้สึกแปลกก็ได้ (อาจจะรู้สึกไปเองคนเดียวนะข้อนี้)
– องค์ชายแปดจบเร็วไป เร็วไปจริงๆ (สปอยเด้อ) พอรบไม่ชนะ นางก็หนี แล้วนางก็กลับมาแล้วก็ตาย เนื้อเรื่องมีแค่เล่าว่า นางฝันเห็นชาติก่อนของนางเอก แค่นั้น จบแบบมีไม่กี่หน้า ไม่กี่บรรทัดเอง ผิดหวังตรงนี้ ไม่คิดว่าจะล่ายแบบนี้ คือถ้ามีเรื่องหรืออธิบายในส่วนที่องค์ชายแปดหนีไปว่าเจออะไร ไปหาใคร หนีไปไหน ลำบากยังไง ฝันช่วงไหน ฝันเห็นอะไร แล้วสำนึกยังไง ทำไมถึงกลับมา แล้วรู้ตัวเมื่อไรว่ารักนางเอก จะดีกว่านี้ มาแบบตรงๆแบบนี้เลยเฉยมาก เสียดายนางมาก นางเป็นปมหลักของเรื่องนะ! ไม่ควรแค่นี้ป่ะ??
– ภาคสอง มีปมความสัมพันธ์ฝั่งพระเอกมาด้วย เหมือนจะชูเรื่องฝั่งนี้ แต่ก็มาแบบน้อยมาก ไม่ใช่ว่าปมน้อยนะ แต่เขียนออกมาแบบจบง่าย ทั้งๆที่มองแล้วก็น่าจะเยอะกว่านี้ได้ เสียดายจัง
– แล้วก็จุดสำคัญของเรื่อง คือคนที่ทำให้นางเอกย้อนเวลากลับมาได้ ฝนรอจุดนี้มาก คิดว่าเป็นจุดสำคัญ รอลุ้นอ่านว่า ถ้านางเอกทำตามเงื่อนไขแล้วจะเป็นไงต่อ จะถูกเรียกกลับ หรือจะเลยตามเลย ถ้าเลยตามเลย(ยอมให้ดำเนินชีวิตต่อ) ทำไมพญายม(หรือเปล่า?)ยอมให้อยู่ แต่พออ่านแล้ว มันไม่คือ มันดูง่ายๆ สั้นๆ งงๆ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ #หญิงคิดว่ามันไม่ใช่! จุดนี้สำคัญมากเลยนะ แต่มาแค่สองสามหน้า แค่นั้น???
และ…
– ภาคพิเศษน้อยไปไหม!!! ฮืออออ ไม่ได้หวังอยากจะอ่านคู่ฝั่งพ่อกับแม่ของอาเสาเลยนะ แต่พอมี ก็มาแบบนิดเดียว นิดเดียวจริงๆ ถึงจะน่ารักก็เถอะ แต่น้อยไป ยังไม่อิ่มเลย!

อย่างที่บอกเนอะ แอบผิดหวังจริงๆ ฝนตั้งความหวังไว้สูงไง ภาคแรกสนุกจริงๆนะ พอภาคสองมันไม่สนุกเหมือนอ่านภาคแรก ไม่ใช่เพราะพระ/นางคลิกกันแล้วด้วยนะ แต่เป็นเพราะรู้สึกว่ามันห้วน มันสั้น เหมือนถูกตัด…
ความเห็นส่วนตัวเน้ออออ

PS.
→ แผ่วปลาย คือคำจำกัดความของเรื่องนี้….
→ ความสวยของนางเอก ล่อลวงหนุ่มมาหลงรักเพิ่มได้อีกนะจ๊ะ เด็กหนุ่มด้วยนะยูวววว
→ ความพิเศษของลูกพระเอกกับนางเอกอยู่ที่ตอนพิเศษสอง น่ารักและแสบทั้งคู่ อย่างน้อยก็พอลูบๆความผิดหวังออกไปได้บ้าง
→ หวังว่าเรื่องที่แจ่มเอามาทำจะดีจะงามจะพาลุ้นและไม่แผ่วปลายนะ…


More :
Goodreads : #4 | #5
ทดลองอ่าน : ห้องสมุด


ปฐพีไร้พ่าย : จิ่วลู่เฟยเซีย

Standard



ชื่อหนังสือ : 与凤行 – ปฐพีไร้พ่าย
ผู้แต่ง : 九鹭非香 – จิ่วลู่เฟยเซียง
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (midnight sun, มรณกานต์, เปรมสินี หยู, ธันย์ วชิรณรงค์, ธนู รุ่งโรจน์เรืองฉาย, วณิดา คารวะคุณ)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-32-2
#2 | 978-616-7856-33-9
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2558)
จำนวนหน้า : 865 หน้า (457+408)

รายละเอียด :
สิงจื่อ… มหาเทพมังกรดำซึ่งหลับใหลอยู่นอกฝั่งฟ้า ทรงอำนาจที่สุด ยุติธรรมที่สุด และเยือกเย็นที่สุด
เขาใช้บารมีของตนพยุงทุกภพเข้าด้วยกัน เพื่อรักษาสมดุลระหว่างเทพ ผี ปีศาจและมนุษย์
เขาไม่เคยมีความรู้สึก ไม่มีรัก และไร้ญาติขาดมิตร
ตลอดอายุขัยของเขาช่างน่าเบื่อเหลือเกิน จึงใช้เวลาว่างที่มีอย่างเหลือเฟืออวตารลงไปท่องเที่ยวยังโลกมนุษย์

เสิ่นหลี… หากเทียบกับเขาแล้ว ชีวิตของนางมีสีสันกว่ามาก
นางเป็นท่านอ๋องอันดับหนึ่งของแดนอสูร ทั้งองอาจ กล้าหาญและไม่กลัวใคร

เพื่อให้สวรรค์และแดนอสูรเป็นพันธมิตรต่อกัน
ท่านอ๋องปี้ชางเสิ่นหลีจึงถูกจับแต่งงานกับเซียนหนุ่มแห่งแดนสวรรค์ ที่ทั้งเจ้าชู้หลายใจ และอ่อนแอราวกับสตรี
แล้วเหตุใดนางต้องยินยอม!

นางจึงแอบหนีออกจากแดนอสูร
ผ่านการจับกุมอยู่หลายครั้ง ถูกตีจนบาดเจ็บอ่อนแรงก็หลายหน สุดท้ายก็ตกมายังโลกมนุษย์ในสภาพวิหคฟ้าตัวหนึ่ง
ทว่าผู้คนกลับคิดว่านางเป็นไก่เสียนี่ นางจึงถูกจับถอนขนแล้วใส่กรงรอขาย

และแล้วมนุษย์พิการขาเป๋ผู้หนึ่งก็ซื้อนางมา
เสิ่นหลีไม่รู้ว่าอนาคตของตนเองในเงื้อมมือเขาจะเป็นเช่นไร
รู้เพียงแต่ว่า หลังจากนี้ชีวิตของทั้งสองถูกผูกเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่นเสียแล้ว!


บันทึกหลังการอ่าน…

พออ่านเรื่องผลาญจบ น้ำฝนก็เกิดอาการเบื่อค่ะ คือหยิบหยังสือเล่นไหนมาก็ไม่อยากอ่าน ทั้งๆที่กองดองมีล้นตู้ บวกกับช่วงฝนตก เลยไม่อยากหยิบหนังสือออกจากบ้าน…
ฝนจำได้เลย วันนั้นรถติดมากกก ไม่มีอะไรทำก็จิ้มพี่เมพเล่น สะดุดกับเรื่องอ๋องไก่เข้า จำได้ว่าซื้อมาตั้งแต่ช่วงที่ออกมาแรกๆ แต่ยังไม่ได้อ่าน (ติดสอบ ติดงานที่เข้ามาพร้อมกัน หัวหมุนวุ่นวายมาก) บวกกับฝนตก เบื่อ แถมเพื่อนกับพี่ลิลลี่กรี๊ดกร๊าดให้ฟังอีก น้ำฝนเลย “โอเค๊ หญิงจิ้มอ่านก็ได้!”

อ่านไปเพลินๆค่ะ 2 เล่มหนาๆ จัดไป 3 วันสวยๆค่ะ
ไข้ขึ้นก็ไม่หวั่นเพราะหยุดอ่านไม่ได้ ไม่งั้นนอนไม่หลับ!

หลายๆคนคงจะรู้เนื้อเรื่องกันแล้วเนอะ เพราะฝนอ่านตามอ่านหลังคนอื่นเขา
แน่นอน แต่ถึงคนอื่นเขาจะรู้เรื่องกันไปหมดแล้ว น้ำฝนก็จะเล่า!!!

เป็นเรื่องของนางเอกที่เป็นถึงท่านอ๋องที่องอาจในแดนอสูร แต่หนีงานแต่งแบบถูลู่ถูกังไปเจอกับมนุษย์ขาเป๋ที่มองมุมไหนก็อ่อนแอ แต่ไม่รู้ทำไมกลับพบเจอเรื่องประหลาดเสมอเมื่ออยู่กับชายคนนี้ แล้วก็รู้ว่านอกจากความเป๋ของขาแล้ว ชายคนนี้ยังมีอะไรอะไรในตัวอีกเยอะ ด้วยความพิเศษทั้งหลายเหล่านี้ ทำให้ท่านอ๋องหลงรักเข้าให้ และแน่นอน เมื่อรู้ว่าชอบว่ารัก จะเก็บไว้ทำไมล่ะ! สารภาพซิค่ะ!!! ถถถถถ แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับ
ท่านอ๋องไม่ได้หวังว่าจะครองคู่กับมนุษย์ แต่แค่อยากให้เขามีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่าเท่านั้น เมื่อถึงตอนวิกฤต ท่านอ๋องก็ยอมถ่ายตบะของตัวเองแบ่งให้เขาไป แล้วก็ยอมถูกจับกลับไปแดนอสูร
เวลาผ่านไป ท่านอ๋องถูกปล่อยตัวออกมา ก็คิดแล้วว่าคงจะไม่ได้เจอกับรักครั้งแรกนั้นแล้ว ก็ทำใจได้ ไม่ตามหา เพราะนางรักแค่ตัวตนชาตินั้นของเขา ไม่ได้รักวิญญาณของเขาอีก แล้วสวรรค์ก็กลั่นแกล้ง! ทำไมนางพบเจอกับมหาเทพที่มองยังไงก็รู้ว่าเป็นคนๆเดียวกัน!!
เรื่องราวเป็นยังไงต่อ ขอไม่เล่านะคะ กลับสปอยยยยย

ขอบอกความรู้สึกเลยดีกว่า
เรื่องนี้สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
สนุกจน บ่นตัวเองเลยว่า ทำไมเธอเพิ่งมาอ่านตอนนี้ รออะไรอยู่ววววววว
เรื่องนี้มีทั้งความตลก ความฮา ความเอ็นดู และดราม่า เป็นดราม่าที่ถูกใจฝนมาก
ร้องไห้ค่ะ ไม่ใช่แค่น้ำตาซึมนะ น้ำตาไหล สะอื้น ผ้าห่มเปียก หายใจไม่ออกเลยทีเดียว (เวอร์มาก!)
ชอบจนกรี๊ดๆๆๆ เลย หายนอยน์ความค้างของผลาญเลยทีเดียว

ฝนหมั่นไส้ท่านมหาเทพมาก เป็นคนที่ขี้แกล้ง ขี้แหย่มาก อารมณ์แบบเด็กหลังห้องที่ชอบแหย่สาวที่แอบชอบ แบบนั้นเลยยยยย
แต่มาเปลี่ยนความหมั่นไส้เป็นความตรึงใจเพราะความรักของนาง!
ถึงจะรู้ตัวเองมีรักไม่ได้ แต่ก็ห้ามใจไม่ให้ไม่รักไม่ได้เช่นกัน (พูดถึงแล้วน้ำตาก็จะไหล)
นางพยายามแล้วนะ ทำทีว่าไม่รู้จักกันมาก่อน แต่เมื่อเจอนางเอกนางก็อดไม่ได้ที่จะแหย่ จะแสดงความชอบของนางต่อนางเอก เมื่อนางเอกหิวก็อดไม่ได้ที่จะทำอาหารมาให้ เมื่อนางเอกเกิดความเดือดร้อนก็อดไม่ได้ที่จะช่วยเหลือ เมื่อนางเอกเอ่ยถึงรักครั้งแรกของนางก็อดไม่ได้ที่จะแอบงอแงแสดงออกว่าคือคนๆเดียวกัน หรือแม้กระทั้งตอนที่นางเอกสนิทกับคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะไม่พอใจ (แอบหึงอยู่นะ หญิงรู้ หญิงจับผิดอยู่วววว) และเมื่อนางเอกบอกว่าจะหักดิบเอง ท่านมหาเทพหยุดเองไม่ได้ใช่ไหม เราหยุดเอง! นางก็เศร้าไปซิ แต่ก็รับรู้ได้ว่าเป็นการดีต่อทั้งสองฝ่าย และดีต่อโลก
แต่เมื่อถึงจุดพีค (ที่เรียกน้ำตาฝนครั้งใหญ่) ท่านมหาเทพก็ไม่ยินยอมแล้ว นางจะทำตามใจของนาง นางจะรัก นางจะดูแล นางจะเอา!! #ผิด ไม่ว่าจะผิดพลาดที่จุดไหน โลกจะเป็นยังไง ก็ยอม ขอแค่รักและดูแลพอ เขาไม่ยอมที่จะเสียไปอีกแล้ววววววววววว
เอาใจไปเลยค่าาาาาาาาาาาาาา #แพ้มาก อยากได้แบบนี้ แอร๊ยยยยยยยยย

ส่วนท่านอ๋อง นางเอกที่น่าสงสารที่สุดในเรื่อง!
เจอเรื่องมามากมาย ทั้งเรื่องในครอบครัว เรื่องของแดนอสูร เรื่องของสวรรค์ และยังต้องมาเจอเรื่องของความรักอีก #เหนื่อยแทนจริงๆ
จากที่หลงรักมนุษย์อ่อนแออยู่ดีๆ ก็ต้องทำใจว่าคู่กันไม่ได้ พอทำใจได้แล้วก็ดันมาเจอท่านเทพที่ทำหน้าซื่อ “เราไม่รู้จักเจ้า” ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าคือคนๆเดียวกันก็ต้องทำทีว่าเป็นคนละคน เกิดความสับสนใจหัวใจ (รู้ว่าเขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอกกกก) และด้วยหน้าที่และสิ่งๆต่างๆของโลกใบนี้ขวางหน้าความรักของนางไว้ นางก็พร้อมที่จะอดทน! ไม่รักก็ได้ แต่โลกต้องอยู่ต่อไรงี้ (เสียสละไปอีกกกก) แล้วพอยอมสละความรักไปแล้ว หักดิบตัวเองเป็นที่เรียบร้อยก็ต้องมาเจอกับการตามล้างฆ่าฟัน ทนทรมานมาหลายต่อหลายอย่าง จนทนไม่ไหว อ่อนแอ ในใจก็อยากจะคิดถึงช่วงเวลาที่ท่านมหาเทพปกป้อง
แน่นอน สวรรค์เข้าข้างพระนางเสมอ ส่งคนมาให้พักพิงและปกป้องนางเอกในวันที่พอเหมาะ แล้วนางเอกก็ยอมหลอกตัวเองอีกครั้งเพราะแลกกับความฝัน ที่เมื่อตอนเป็นอ๋องทำไม่ได้… (ช่วงนี้น่ารักปนขำ แล้วก็ตรึงใจมากกกก #ขันปากอยากเม้าส์)
ฝันก็เป้นเพียงแค่ฝัน เมื่อตื่นจากฝันก็เจอเรื่องอีกมากมายที่ทั้งท่านอ๋องแห่งแดนอสูร และท่านมหาเทพต้องพบเจอ แต่ท่านอ๋องเจอมากกว่าเพราะต้องเจอความดื้อของท่านมหาเทพด้วย!! ดื้อยังไง? อ่านซิค่ะ รออะไร!!

ท่านด้านพี่โม่ของหญิง (โม่ฟาง)
พี่โม่ทำให้ฝนประทับใจมาก ฝนชอบความรักของนางนะ รักที่มีต่อท่านอ๋องของนาง แต่นางดวงพระรองไง เลยไม่ได้คู่แล้วก็ไม่มีคู่ให้นางด้วย (เศร้าไปอีก) ถึงนางจะทำร้ายคนนู้นคนนี้ไปทั่ว แต่คนเดียวที่นางไม่เคยทำร้านคือนางเอก ฮึยยยย พูดถึงก็กลับไปหมั่นไส้ท่านมหาเทพ ฉากที่ซอกเขานั้น พี่โม่นางมาแล้ววว นางเป็นวีรบุรุษแล้ววว แต่ติด ติดที่นางเอกมองไม่เห็นแล้วดันจังหวะไม่ได้ พี่โม่ไม่อยู่ ท่านมหาเทพมาเจอแทน ฮึยๆๆๆ
แอบอยากให้พี่โม่ได้อยู่กับนางเอกบ้างอะไรบ้าง ดวงพระรองจริง แต่ก็อยากให้ดีใจบ้างไรงี้ สุดท้ายท่านมหาเทพก็ได้ไปกิน พี่โมของหญิงก็ช้ำใจไปซิ น่าสงสารจริง โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

แน่นอน พออ่านแล้วก็มีคนถามว่าทีมไหน
น้ำฝนบอกตรงนี้เลยค่ะ! ทีมเฟิ่งหลาย
เฟิ่งหลายเป็นใคร??? อยากรู้ช่ะ? ไม่บอก อ่านเองงงงงง
ถึงจะโผล่มานิดเดียวในเนื้อเรื่องหลักและหนึ่งบนเนื้อเรื่องตอนพิเศษ แต่ได้ใจน้ำฝนไปครองแบบง่ายๆเลยค่ะ (สลัดท่านมหาเทพทิ้ง ผลักพี่โม่ออก วิ่งไปซบอกเฟิ่งหลายแทน)
ฝนชอบความรักของนางที่เติบโตมาตั้งแต่ยังไม่รู้ความ โตมาเรื่อยๆกับคนรักของนาง พบเจอความใส ความไม่รู้ความ และความเด็ดเดี่ยวในรัก
ตอนที่รู้ว่าทำแบบนี้แล้วไม่ดี คนรักของนางไม่ชอบ นางก็ไม่ทำ โดนบังคับ โดนลงโทษก็ไม่ยอมทำ เพราะไม่อยากให้คนรักเสียใจ และเมื่อถึงตอนที่ต้องตื่น คนแรกที่คิดถึง และเป็นคนเดียวที่เฝ้ารอทุกลมหายใจก็คือคนรักของนาง นางไม่สนว่าผู้ให้กำเนิดจะทำอะไร จะต้องการสิ่งใด นางรู้แค่ว่า นางจะไปหาใคร แล้วนางทำทุกอย่างเพื่อใคร #ดราม่าไปซิ
สิ่งสุดท้ายที่นางทำ ก็ทำเพื่อคนรักของนางจริงๆค่ะ ได้ใจตรงนี้ ฮืออออ พิมพ์ไปก็เศร้าไป พี่เฟิ่งของหญิงงงงงงงงงงงงงง

พอก่อนเนอะ
ถ้าพิมพ์มากกว่านี้ เดี๋ยวได้เล่าทั้งเรื่อง สปอยแน่ๆ
นี่ก้ว่ายาวเกินไปแล้ว…. ถถถถถถ

PS.
→ แอบจบไวไป หรือเพราะสนุกจนไม่อยากให้จบ? คืออ่านแล้วอยากอ่านต่อจริงๆ มีต่อไหม มีต่อไหมมมมมมมมมมมมมม อีกซักบทสองบทก้ยังดี
→ อารมณ์อ่านแนวเทพเซียนมาเลยตอนนี้ #ขำ สงสัยได้ไปเมียงมองเซตสามชาติสามภพแน่ๆ (ดองอยู่นานแล้วววว)


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : ห้องสมุด


ผลาญ (ภาคแรก) : เชียนซานฉาเค่อ

Standard

ชื่อหนังสือ : 盛世王妃 – ผลาญ
ผู้แต่ง : 千山茶客 – เชียนซานฉาเค่อ
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (เปรมสินี หยู, ธันย์ วชิรณรงค์, ธนู รุ่งโรจน์เรืองฉาย, วณิดา คารวะคุณ)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-37-7
#2 | 978-616-7856-38-4
#3 | 978-616-7856-39-1
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (มกราคม 2559)
จำนวนหน้า : 1,512 หน้า (509+510+493)

รายละเอียด :
ท่านพญามัจจุราช ขอโอกาสข้าอีกครั้งเถิด
ชาตินี้ข้าเกิดมาโง่เง่า เป็นไก่รองบ่อนของผู้อื่น
โดนเขาหลอกใช้ ถูกเขาสนตะพาย
ล่อลวงจนต้องสิ้นใจตายอย่างน่าอนาถ
หากได้มีโอกาสหายใจอีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมให้ลมหายใจนี้
ต้องเสียเปล่าไปอีกแล้ว!
นี่คือคำขอสุดท้ายของสตรีที่ถูก ‘ความรัก’ หักหลัง
สตรีที่สิ้นใจตายไปพร้อมกับความแค้นและชิงชัง
สตรีที่งามที่สุดในแผ่นดิน แต่กลับถูกใส่ร้ายว่าเป็นนางปีศาจล่มเมือง!
เจี่ยงหร่วน ถือกำเนิดใหม่…
นางถูกส่งย้อนกลับมาในร่างเดิมของตนเองในวัยสิบสี่ปี พร้อมกับ
ความสามารถในการจดจำเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น รวมถึงบัญชีหนี้แค้น
จะมีใครอยู่ในนั้นบ้าง และนางจะเรียกเก็บหนี้จากแต่ละคนอย่างไร
ร่วมเดินทางย้อนอดีตไปพร้อมกันเลย!


หนังสือในชุดเดียวกัน :
ผลาญ (ภาคจบ)


บันทึกหลังการอ่าน…

หลังจากที่น้ำฝนอดทนอดกลั่นมานานหลายเดือน และแล้วน้ำฝนก็ได้อ่านพี่เสาเสียที!!
เป็นเรื่องที่รอคอยอย่างมาก เพราะด้วยเนื้อเรื่อง และคาเรกเตอร์ของนางเอกโดนใจสุด (ปลุกความเอสในตัวคุณ!)

เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร?
เป็นเรื่องของสาวน้อยที่สวย ฉลาด โลกสวย แต่ดีเกินไป ดีจนอ่อนแอ อ่อนต่อโลก โดนคนรอบตัวทำร้ายทั้งทางตรงและทางอ้อม
คนรอบตัวคือใคร?
คนรอบตัวทั้งหมดค่ะ พ่อในสายเลือด แม่เลี้ยง น้องสาวต่างมารดา พี่ชายต่างมารดา ญาติๆที่เกี่ยวข้องต่อๆกันมา คนที่คิดว่ารักกัน ไม่มีใครดีต่อนางเอกเลย ไม่หาประโยชน์จากนางเอก ก็ใช้งานนางเอกประหนึ่งคนรับใช้ ไม่ก็เกลียดนางเอกแต่ต้องใช้นางเอกเป็นสะพานเพื่อผลประโยชน์ แล้วพอหมดค่าก็สละทิ้ง ไม่ใช่สละทิ้งธรรมดา แต่เป็นการที่ให้อยู่อย่างทรมาน พูดไม่ได้ ขยับไม่ได้ ไปไหนไม่ได้ มีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายไปเสียดีกว่า
ทำร้ายกันแรงมากในช่วงบทนำ ฝนอ่านไปก็กำมือแน่นไปกับความโหดเหี้ยมของคนเหล่านั้น (อย่าให้ได้อธิบาย รู้สึกแค้นจนอยากจองล้างจองผลาญแทนนางเอกจริงๆ)
จุดเปลี่ยนของนางเอก คือ เมื่อตอนที่ถึงวาระสุดท้ายของนาง นางคับแค้นใจที่มีคนทำร้ายลูกบุญธรรมที่นางเอกรักให้ตายขนาดถูกย้ำยี พีคมาก แค้นมาก ความอดทนต่อความเลวร้ายหมดลงแล้ว แค้น แค้นทุกผู้ทุกคนที่ทำร้ายนางเอก ทุกคนที่เกี่ยวข้อง อยากแก้แค้น นางก็โทษสวรรค์ว่าไม่มีตา ทำไมคนดีๆอย่างนางถึงอยู่ไม่ได้ ทำไมพวกเลวๆถึงอยู่อย่างสุขสบาย นางอยากแก้แค้น นางจะไม่เป็นคนดีที่ถูกทำร้ายอีกแล้ว
ขณะที่กำลังจะตาย สวรรค์เข้าข้างนางเอก ให้นางเอกได้มีโอกาสทำอย่างที่คิดไว้ โดยย้อนเวลากลับไปแก้ไข(แก้แค้น) ให้นางเอกกลับไปช่วงตอนอายุ 14 ปี

เรื่องเกิดตรงนี้แหละ
เมื่อนางเอกลืมตามาด้วยวัย 14 นางก็กลับมาแก้แค้นจริงๆ ไม่ว่าใครที่เกี่ยวข้อง นางก็เอาคืนอย่างสาสม! เรียกว่าเก็บแต้ม สะสมพลังเพื่อตีบอสเลยล่ะค่ะ (ทำไมเปรียบกับเกม) เหมือนเกมจริงๆ ตื่นมาเจอด่านแรก เราต้องตีด่านนี้ให้หมดก่อน จัดการกับพรรคพวกของแม่เลี้ยง และคนใช้ที่เคยกลั่นแกล้งในอดีตและวางแผนหาทางกลับบ้าน!
ช่วงนี้แซ่บแบบเบาะๆ นางเอกจะมีตัวช่วยอยู่ในตาที่ 3 ที่สามารถมองเห็นเรื่องราวในชาติก่อนหน้าได้ เห็นเบื้องหลังว่าแท้จริงๆแล้วคนพวกนี้ทำอะไรกับนางไว้ นางเอกก็จัดการไปทีละคน วางแผนและเล่นไปกับนิสัยของคนๆนั้น เหมือนกับวางเหยื่อล่อไว้ แล้วให้คนพวกนั้นรับกรรมไปเอง ส่วนนางเอกก็เฝ้ามองอย่างผู้ที่เอยู่เหนือกว่า!
พอได้กลับบ้าน ก็ตามกับแต้มกับพวกแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่แต่ละคนมีนิสัยต่างกันไป แต่ความสตรอเบอร์รี่ของพวกนางนี่ น้ำฝนยกโล่ให้ค่ะ! ไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ คนหนึ่งก็แอ๊บใสแต่ในใจริษยา อีกคนก็ร้ายแบบตรงๆจนดูเหมือนจะโง่ ส่วนคนสุดท้ายนี่แอ๊บบอบบางขี้กลัวแต่โรคจิตเบาเบา
ช่วงนี้จะแซ่บขึ้นมาอีกระดับ พอมาอยู่บ้านเราก็ได้รู้ถึงความดำมืดในจิตใจคน และความลำบากของนางเอก(ในชาติก่อน)ที่ต้องมาเจอกับสรรพสิ่งมากมายในบ้านหลังน้อยๆ น่าสงสารมาก น่าสงสารจนอยากจะบ่น เธอจะดีไปไหนลูก โอ๊ย พวกที่เลวก็เล๊วเลว แต่ก็นะ เมื่อนางเอกกลับมา อย่าได้หวังว่าเนื้อเรื่องจะเป็นแบบเดิม!
อย่างตอนที่มีงานเลี้ยง ในชาติก่อนนางเอกจะต้องเสียชื่อเสียง (ซึ่งชื่อเสียงก็เสียไปตั้งแต่ถูกทิ้งในต่างเมืองแล้วล่ะ) จนไม่ใครสนใจจนพบเจอกับองค์ชายที่เป็นรักครั้งแรกของนางเอก มาชาตินี้ แน่นอน องค์ชายอย่าได้หวัง น้องสาวจอมเสแสร้งอย่าได้คิดแอ๊บใส นางเอกเธอมาเหนือกว่ามาก! จัดไปแบบไหน ไม่บอก!! (โดนตี) ไปหาอ่านเถอะเธออออ ความแซ่บรอคุณอยู่วววว
พอจบการแก้แค้นครั้งหนึ่ง อีกครั้งก็ตามมา แล้วทุกๆครั้งที่นางเอกใช้ตาที่สาม ก็จะได้รับรู้เหตุการณ์รอบตัวเรื่อยๆ แต่พอนางเอกเริ่มแก้เค้น ก็เหมือนกับเปลี่ยนแปลงอดีต จากเดิมทีเคยเป็นอย่างนั้น พอแก้แค้นเสร็จก็จะเปลี่ยนไป ไม่เป็นแบบเดิมอีก แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือความดำมืดในจิตใจของคนรอบตัวนางเอก ใครเคยอยากรังแกนางเอกยังไง ก็ยังคงเป็นแบบนั้น นางเอกก็ต้องวางแผนสู้รบตบตีในทางอ้อมกับบรรดาญาติของแม่เลี้ยง กับพ่อที่ไม่รัก แล้วก็น้องสาวจอมแอ๊บทั้ง 3 อ๋อ รวมพี่ชายต่างแม่ที่ไม่ได้เรื่องอีก 1 ยังต้องเล่นสงครามประสาทเบาๆกับย่าของตัวเองด้วย…
เรื่องในบ้านยังไม่จบ (คือเล่นไป 1 เรื่อง ก็เกิดเรื่องในตามแซ่บขึ้นอีกเรื่อยๆ) เรื่องนอกบ้านก็ตามมา การแก้แค้นของนางเอกมีเป้าหมายอยู่แค่ อยากให้คนในตระกูลของตัวเองล่มจมเหมือนที่เคยทำไว้กับแม่ของนางเอกในชาติก่อน ดังนั้น เล่นในบ้านก็ได้ค่เบาๆ (คือนี่เบาแล้ว?) นางเอกเธอเล่นใหญ่ค่ะ พาตัวเองเข้าวังด้วยสถานะที่ต่างจากชาติที่แล้ว เพื่อจัดการเรื่องที่ใหญ่กว่า!! เหมือนจัดฉากในตัวเองเป็นผู้หญิงที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง (ถึงแบบนั้นก็มักจะโดนเสมอ…)

จุดเปลี่ยนอยู่ตรงนี้
เพราะชาติที่แล้วนางเอกเป็นพระสนมของฮ่องเต้ แต่แอบมีใจให้องค์ชายที่เป็นรักแรก แต่ชาตินี้ สถานะเปลี่ยนไปทำให้ไม่สามารถใช้ตาที่สามได้แล้ว ทุกอย่าง ทุกเหตุการณ์ที่เกิดหลังจากนี้ นางเอกต้องใช้สติปัญญาและความฉลาดของนางล้วนๆ
แน่นอน ความแซ่บไม่น้อยลง สิ่งที่มีมากขึ้นคือรับรู้ได้ถึงความฉลาดของนางเอกจริงๆ วิธีการแก้ไขปัญหา และสติที่มาพร้อมกับการแก้แค้น (นับถือสุด)

เนี่ยแหละค่ะ เนื้อเรื่อง
นางเอกนางโฟกัสอยู่เรื่องเดียว คือล้มตระกูลฝั่งพ่อ รักษาตระกูลฝั่งแม่ ไม่รักคนเดิมแล้วไม่คิดจะรักใคร แต่ดั๊นนนน เจอลูกตื้อพระเอก (ที่ถ้าฝนเจอ ฝนก็ยอมนะ แพ้ทางจริงๆ) และรักษาไว้ซึ่งคนที่ดีต่อนางเอกจริงๆ

เล่ามาตั้งหลายบรรทัด พระเอกอยู่ไหน????
มาว่าด้วยเรื่องของพี่เสา #เขินแรง นางมีปริศนาในความสัมพันธ์บางอย่างกับองค์ไทเฮาอยู่ค่ะ ซึ่งฝนอ่านไป 3 เล่ม ฝนยังไม่เจอ!! แต่เดาๆไว้ว่าน่าจะเป็นแบบนั้นหรือเปล่าน๊าาาา (นี่คือจุดค้างของน้ำฝน ฮือออ อยากรู้จังเธออออ)
กลับมาที่พี่เสาใหม่ นางบังเอิญเจอหมวยน้อย (นางเอก) เข้าที่วัดร้างขณะที่กำลังปฏิบัติภาระกิจ แล้วรู้สึกสนใจ และหลังจากที่เจอกันอีกคลายๆครั้ง (จากการตามสโตกเกอร์นางเอก) จากความสนใจก็เป็นความถูกใจ พอถูกใจแล้วก็ดันรู้ว่าในอดีตเคยป๊ะกับ ไม่ใช่ป๊ะกันธรรมดา แต่เป็นการทำให้ไม่ลืมเลย แล้วพอไม่ลืม แล้วได้รู้อะไรหลายๆอย่างของนางเอกก็ทำให้รัก แล้วก็มาลงตัวที่เจา! (จะเอา) #ขำแรง นางก็รักของนางแหละ น่าจะหลงมาแต่เด็ก แต่ผิดคน (อะไรคือถูกคนผิดคน อยากรู้ช่ะ? อ่านโลดดดด เรามาค้างและฟินไปด้วยกัน!) พอผิดคนก็แค่รู้สึกเฉยๆ แต่แล้วพอถูกคนแล้ว ความหลง ความชอบ ความรักก็เรียกหา แล้วดันไปเจอนางเอกตอนที่ไม่รู้สึกตัวแล้วเกิดความผิดปรกติขึ้น ก็อยากปกป้อง อยากดูแล อยากเป็นที่พักพิงให้กับนาง (ฮึยยยย อิจแรง!) สุดท้ายก็คือจะเอา!! #หัวเราะ
พี่เสาแบบ คือแบบบบ นางสปอยอ่ะ ไม่ใช่ว่าฝนสปอยเนื้อเรื่องนะ แต่พี่เสาสปอยนางเอกมากกกกกกกก รู้สึกเหมือน สามีรังแกฉัน #เบาๆ (ล้อความมาจากพ่อแม่รังแกฉัน…) พี่เสานางไม่รู้หรอกว่านางเอกทำร้ายคนนู้นคนนี้ทำไม ทำไมถึงแค้นคนนั้น ทำไมถึงทำแบบนี้ แต่ถ้านางเอกจะทำ ก็เต็มที่ มีอะไรอยากให้ช่วยเหลือก็เรียกไรงี้ อยากตบคนใช้ไหม ทำ ถูกตบมาไม่อยากรักษาเพราะจะเอาไปเป็นหลักฐานเรียกความสงสารก็ตามใจ (แต่ให้ยามารักษาแล้วก็แอบจัดการคนที่ตบนางเอกทีหลัง…) อยากได้อะไรพี่จัดให้ พี่รวย (รู้สึกป๋ามาก) เท่านั้นไม่พอ นางยังสุภาพบุรุษมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ช่วงเวลาที่พีคที่สุดยังไม่ยอมทำ! #เดี๋ยวๆๆๆๆ
คือนางเอกโดนพิษปลุกอารมณ์งี้ พระเอกก็ไล่ให้คนไปหายาถอนพิษ ส่วนตัวเองก็ดูแลไม่ห่าง โดนนางเอกจิก กัด ทึ่ง ยั่วยังไงก็ทน! คือสงสารมาก อ่านไปก็สงสารไป นางเอกตอนหลับนี่น่ากลัวด้วย น่าสงสารด้วย แต่พระเอกดันยอมนี่ซิ! อยากกัดก็กัดเลยยยย อยากจูบก็จูบไป อยากทำอะไรทำ ยกเว้นอย่างเดียว คือขั้นสุดท้าย! พี่เสานางไม่ยอมทำตอนที่นางเอกไม่รู้สึกตัว! เอาใจไปเลยค่ะ! น้องให้ในความสุภาพบุรุษของพี่ แต่น้องอยากให้ทำ!!! #ผิด
ไม่ใช่ว่าฝนหวังอ่านฉากนั้นนะ แต่ฝนสงสารนาง… อ่านแล้วดูทรมานมาก ทำๆไปเถอะ จะได้ไม่เป็นภาระของคนอ่าน #ผิดแรง ลุ้นมาก สงสารมาก แล้วก็ฮึยๆมาก (อะไรคืออึยๆ???)
ช่วงท้ายๆของเล่นสาม เกิดเรื่องมากมาย ทำให้นางเอกจำเป็นต้องแต่งงานกับพระเอก คือพี่เสานางก็จะแต่งเนี่ยแหละ แต่ดันไม่เอาอ่าวเรื่องการจีบหญิงนี่ซิ ขอนางเอกแต่งงานด้วยเหตุผลสารพัดอย่าง นู้นนี่นั่นบ้างล่ะ ยกเว้นอย่างเดียว ไม่เคยบอกว่ารัก! ส่วนนางเอกนี่ก็ไม่ใช่ว่าเล่นตัว แต่ด้วยความละแวงมากจากชาติที่แล้ว ก็ตั้งใจจะไม่รักใคร แต่ดันหวั่นไหวกับพระเอก ก็ยอมแต่งแต่ก็เหมือนไม่ยอมงี้ (แหมะ จูบก็แล้ว เกือบตกเป็นของเขาก็แล้ว จะเล่นตัวทำไม!!) แต่ฝนอ่านไปก็รู้แหละ นางหวังให้พระเอกขอแต่งงานด้วยใจจริง เป็นสาวมีปมก็อยากจะได้อะไรที่ทำให้มั่นใจ ไม่ใช่ยกเหตุผลสารพัดอย่างที่บอก รักก็พอไรงี้ แต่พี่เสานางไม่รู้ ต่างคนต่างไม่ยอมบอกความในใจกัน จนจบเล่มสาม ก็ยังไม่พูดดดด จะแต่งกันแล้วนะ บอกไปเถอะ จะได้จบๆ ไม่เป็นภาระของคนอ่านนนนน ลุ้นจนผ้าห่มขาดแล้วเนี่ย!!! (นี่ก็อีกจุดค้างของน้ำฝน ลุ้นแรง ค้างแรง ดิ้นแรงงงงงง)

เหนื่อย… พิมพ์เหนื่อยมาก ฮาาา

แน่นอน นิยายจีนมักจะมีจุดที่น้ำฝนอ่านแล้วรู้ว่าหลุด…
แต่ถึงเจอแบบนั้นก็ยังชอบอยู่ดี ให้คะแนนความถูกอกถูกใจในพล็อต ความแรงของนางเอก ความหล่อและสุภาพบุรุษของพระเอก(อยากได้แบบนี้) และความฮาของพ่อบ้านพระเอก (ว่าง่ายๆ ให้คะแนนจิตพิศวาส) ไปเต็มค่ะ! #ลำเอียงล้วนๆ

คำเตือน..
ผู้ที่ทนความค้างของหนังสือไม่ได้ อย่าเพิ่มเริ่มอ่าน ให้รอภาคสองก่อนค่อยอ่าน
เพราะไม่งั้น พออ่านเรื่องนี้จบ 3 เล่มแล้วจะทำให้ความอยากอ่านนิยายเรื่องอื่นๆลดลง จริงๆ…
ค้าง ค้างสุด ค้างสุดๆ คนอื่นเขาบอกว่าอ่านได้ ไม่ค้างเท่าไร แต่น้ำฝนไม่ได้ คือแบบ คือแบบบบบบบบ อยากรู้มว๊ากกกกกกกกก เมื่อไรจะถึงเดือน 4 อะ ฮืออออออ

PS.
→ อ่านเรื่องนี้จบน้ำฝนพักนิยายไปหลายวันกว่าจะหยิบเรื่องอื่นมาอ่านได้… จริงๆ
→ จัดมาจากพี่เมพนะจ๊ะ


More :
Goodreads : #1 | #2 | #3
ทดลองอ่าน : ห้องสมุด


บุปผาล่มเมือง : โม่เหยียน

Standard

ชื่อหนังสือ : บุปผาล่มเมือง
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : hongsamut
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN : (เล่ม 1) 978-919-7856-14-8 | (เล่ม 2) 978-616-7856-15-5
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (กันยายน 2557)
จำนวนหน้า : 439 หน้า (215+224)

รายละเอียด :
ที่นางพูด “วันนี้ตัวข้าช่างมีเสน่ห์ดีแท้ ก่อนหน้านี้พ่อหน้าขาวก็อยากรังแกร่างกายข้า มาตอนนี้พ่อหน้าดำก็อยากจะเอารัดเอาเปรียบข้าอีก เฮ้อ… ทำเช่นไรได้เล่าร่างกายข้ามัน ร้องหาพ่อหน้าขาวไปเสียแล้ว จัดสรรหัวใจตัวเองนี่ลำบากจริงๆ”
ที่เขาตอบ “เจ้าคิดจะทำร้ายอ๋องสิบห้า ทั้งยังเหยียดหยามข้าต่อหน้าผู้คนและแปลงโฉมบุกเข้าวังต้องห้าม โทษหลายข้อที่ว่ามา ก็สามารถทำให้ต้องโทษยาวถึงลูกหลานได้แล้ว!!!”
คนหนึ่งช่างแหย่—อีกคนก็แหย่ขึ้น
นี่เป็นเรื่องราวอันสุดแสนจะโลดโผนของสาวแสบใจกล้าเจ้าของวิชากวนอิมพันหน้าอันเลื่องลือ ผู้แฝงตนเองเข้ามาในพระราชวังต้องห้ามเพื่อช่วยเหลือพี่สาวที่โดนกักขังอย่างไม่เป็น
ว่าใครได้ไม่เต็มปากหรอก…
นางเองก็ล้อเล่นกับหัวใจของคนอื่นอย่างไม่เป็นธรรมเหมือนกัน!!!


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อยที่มีวิชาพรางตัวชั้นเลิศ แอบแฝงตัวเข้าไปในวังเพื่อช่วยเหลือพี่สาวที่ถูกใส่ร้ายจนต้องไปอยู่ในตำหนักเย็น
ระหว่างที่ทำตามแผนการที่จะพาพี่สาวไปแบบสวยๆ ไม่มีราคี เธอก็เจอกับอุปสรรคขัดขว้างผัวพันมากมายก่ายกงอให้ต้องเปลี่ยนแผนและหาทางหนีอยู่เรื่อยๆ หนึ่งในนั้นคือพระเอก ผู้ที่ถูกใจในความพยศ จากตอนแรกที่ตั้งใจจะตามจับมาลงโทษ แต่ไล่ตามกันไปมากลับกลายเป็นรัก แล้วจะจับมาเป็นสาวน้อยของตนให้ได้!

เรื่องราวก็ประมาณนี้เนอะ เรียบๆ ง่ายๆ ง้องอนกันไปมาตามสไตล์โม่เหยียนค่ะ
แต่อ่านแล้วฝนก็เริ่มเอ๊ะใจว่า ดม่เหยี่ยนมักจะมาแนวง้องอน และมักจะมีตัวละครหลุดๆหายๆไปบ้าง ไม่ก็กล่าวให้เป็นปมแต่ก็ไม่ขยายต่อ อย่างเรื่องอาจารย์ของนางเอก ที่นางเอกมักจะคิดถึงตลอดว่าสอนว่าอย่างนั้นอย่างนี้ ระวังเรื่องความรักให้ดีไรงี้ อาจารย์เก่งมาก เป็นที่กล่าวขานกันมากมาย ฝนก็มโนรอเลยว่าสุดท้ายอาจจะมีอาจารย์โผล่ออกมาเป็นอีกอุปสรรคขัดขว้างพระเอกไม่ให้แต่งเมีย สุดท้ายก็ไม่มี เสียดายจัง เสียดายจริงๆนะ เกริ่นมาตั้งเยอะนึกว่าจะมาให้ยลโฉมซักสองสามบรรทัด (น้ำตาไหล)

ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนฝนไหม อ่านหน้าสุดท้ายแล้วรู้สึกว่า ยังไม่จบ
ไม่ใช่ว่าอารมณ์ไม่จบนะ แต่แบบเหมือนถูกตัดฉับ! (อะไรอ่าาา นี่จบแล้วเหรอออออออ) รู้สึกแบบนี้เลย

ส่วนตัวแล้ว ฝนเฉยๆ ไม่ปัง อ่านได้สบายๆ ไม่คิดเยอะดีค่ะ

PS.
→ อ่านเป็นครั้งที่สองค่ะ ครั้งแรกตอนที่ออกใหม่ๆ ยืมพี่สาวมาอ่าน ครั้งนี้จิ้มเองในพี่เมพ (mebmarket)


More :
Goodreads : #1 | #2


Date: July 16, 2015