Posted in ความรู้สึกดี..ที่เรียกว่ารัก, นักเขียนไทย

เส้นสายระบายรัก : เมเปิ้ลสีขาว

ชื่อหนังสือ : เส้นสายระบายรัก
ผู้แต่ง : เมเปิ้ลสีขาว
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (ความรู้สึกดี… ที่เรียกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0824-9
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (มกราคม 2556)
จำนวนหน้า : 367 หน้า

คำโปรย :
จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอมาจากความเข้าใจผิดล้วนๆ
แต่ไหงลงท้ายถึงกลายเป็นความรักไปได้ล่ะ

รายละเอียด :
หลังจากเมาหนักในงานแต่งงานของแฟนเก่า นพินไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เธอจะเจอในเช้าวันรุ่งขึ้นก็คือหนุ่มแปลกหน้าที่นอนบนเตียงเดียวกับเธอ!
โชคดีที่ดูเหมือนว่าเธอกับเขาจะไม่มีอะไรในกอไผ่กัน แต่โชคร้ายที่นับแต่นั้นเธอกลับไม่สามารถสลัดเขาให้หลุดออกไปจากชีวิตของเธอได้ เพราะกลายเป็นว่าใครๆ ก็เข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นแฟนของเขา…บุรพล ลูกชายเจ้าของโรงแรมยักษ์ใหญ่ ซ้ำร้ายคนรอบข้างยังกดดันให้เธอกับเขารีบแต่งงานกันอีก
ฮึ!ต่อให้เขาหล่อรวยครบสูตรสเป็กหนุ่มในฝันของสาวๆ ก็เถอะ อย่าคิดนะว่าจะเหมารวมเธอไปด้วยอีกคน ใครกันจะอยากแต่งงานกับผู้ชายพรรค์นั้น!


บันทึกหลังการอ่าน…

เป็นเล่มที่น้ำฝนดองจริงๆเรื่องนี้ ซื้อมาตั้งแต่วางแผงช่วงแรกๆ เพิ่งมาอ่านตอนนี้ (หัวเราะ)

เป็นเรื่องของพระเอกที่หนีงานแต่งงานที่พ่อเขากำลังจะจัดให้เพราะจะกีดกันไม่ให้พ่อได้แต่งงานใหม่ด้วย ในช่วงกำลังหนีก็ดันไปเจอนางเอกที่เมาเพราะถูกทิ้งมาจากคนที่คิดว่าจะฝากชีวิตไว้ คนที่คิดว่าจะแต่งงานด้วยกัน คนหนึ่งหนีไม่ยอมแต่ง อีกคนอยากแต่งแต่ไม่ได้แต่ง แล้วมาเจอกัน บังเอิญได้อยู่ด้วยกัน 1 คืน โดยไม่ได้เกิดอะไรขึ้น พ่อพระเอกมาจ๊ะเอ๋เจอเข้าในตอนเช้า พอนึกออกเนอะว่าจะเกิดอะไรขึ้น แล้วด้วยบุพเพอาละวาดและทฤษฏีโลกกลม สืบสาวเรื่องราวกันมา แม่นางเอกเป็นน้องรหัสของป้าพระเอก พ่อเลี้ยงนางเอกเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อพระเอก จากเรื่องที่น่าจะผ่านไปได้ง่ายๆกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด ไม่ว่าพระ/นางจะเพียรพยายามบอกผู้ใหญ่ว่าไม่อยากแต่ง ไม่คิดจะแต่ง ไม่มีอะไรเสียหาย บลาๆ แน่นอน ผู้ใหญ่ไม่ฟัง เลยต้องทำข้อตกลงร่วมกันระหว่างพระ/นางและผู้ใหญ่ของทั้งคู่ สุดท้ายช่วงเวลาสั้นๆที่ทั้งคู่ได้อยู่ร่วมกัน ทำงานร่วมกัน จนเกิดความผูกพันธ์ขึ้น จากที่คอยปฏิเสธว่าจะไม่แต่งงาน ต่างฝ่ายต่างตกหลุมรักซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันในที่สุด

คู่หลักในเรื่องไม่เด่นเท่าคู่รอง พอจะเดาทางได้ว่าจะออกมาทางไหน ออกจะวุ่นๆกันทั้งคู่ ฝนชอบโมเม้นต์ของคู่รองมากกว่า มีสิ่งที่น่าสนใจ น่าติดตามมากกว่า

บางจุดอ่านแล้วคิดว่าง่ายไปนิด บางจุดก็ว่ามากไปหน่อย
อย่างเรื่องของสกลกับแจม เนื้อเรื่องโดยรวมมาแบบเบาๆ หวานๆ แต่พอมาถึงคู่นี้ที่จบแบบนั้นทำเอาฝนอึ้ง สกลกับแจมน่าจะมีทางจบที่ดีกว่าตายด้วยกันทั้งคู่ ถึงแจมจะดูเกินไปบ้างในเรื่องของการตามตื้อพี่ขุน (ก็ไม่บางหรอก มากเลยแหละ) ทำเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น แต่ก็ไม่น่าจบด้วยการตายอ่ะ สกลด้วย ดูนางใจเย็น ดูนางมีเหตุผล ตอนคุยกับพี่ขุน ตอนงานแถลงข่าว ดูเป็นคนมีเหตุผลและเป็นผู้ใหญ่มาก ถ้านางดุขึ้นมาอีกนิด พยายามเรียกร้องมากขึ้นอีกหน่อย อาจจะจุดที่ลงตัวของคนทั้งคู่ก็ได้ คู่นี้จบเศร้าแบบนี้ ฝนไม่โอเคเลย สงสารสกล แต่อาจจะเพราะคนที่คอยยอมมาทุกๆอย่าง พอถึงจุดๆหนึ่งที่ทนไม่ไหว ความอดทนหมดไปเลยปะทุขึ้นมาแบบนั้นก็ได้ แต่ก็นะ ยังคงสรสารสกลอยู่ดี

แฟนเก่านางเอก
ฝนลุ้นว่าจะมีมาให้พระเอกหึงบ้างไม่มีเลยอ่ะ แฟนเก่านางคิดได้แล้วว่านางเลือกผิดคน เดินไปผิดทางแล้วมีแววอาลัยนางเอก ฝนก็นึกว่านางจะแอบมาตอแยนางเอกบ้างให้พระเอกได้มีอาการหึงนิดๆหน่อยๆ ไม่มี๊ไม่มี เสียดาย น่าจะให้นางเอกได้มีโอกาสแก้เกมคืนบ้าง กลับปล่อยไปง่ายๆเลย นางเอกด้วย ฝนว่านางดูไม่ค่อยเสียใจเท่าไรยังไงก็ไม่รู้ เสียใจแปปเดียวก็หาย มาเป็นพักๆ เจอกันทีก็เศร้าที ทั้งๆที่ดูนางออกจะรักแฟนเก่าขนาดนั้น แต่แบบนี้ก็ดูเข้มแข็งดี รู้สึกเหมือนว่า นางเอกจะร้องไห้ครั้งเดียวให้กับการอกหักครั้งนี้ อะไรแบบนั้น

ส่วนตัวแล้วคิดว่าอ่านแล้วเฉยๆ ไม่ตื่นเต้น ไม่ลุ้นระทึก อ่านได้เบาๆ
แต่อ่านแล้วได้คิดเลยนะ เรื่อง Social Media ในเรื่องกล่าวถึงบ่อยมาก เพราะมีสิ่งนี้ทำให้พระ/นางจำเป็นต้องแต่งงานกัน แล้วก็เป็นจุดที่ทำให้พี่ขุนค้นหาวิธีง้อภรรยาได้ มีทั้งข้อดีแล้วก็ข้อเสีย แล้วแต่ใครจะใช้ประโยชน์ด้านไหนมากกว่ากัน

PS.
→ อ่านเรื่องนี้หลังจากอ่านเจ้าบ้านเจ้าเรือนมา ทำเอาต่อสำนวนไม่ติด ปรับอารมณ์ไม่ทันเลยทีเดียว


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: May 9, 2015
Posted in ความรู้สึกดี..ที่เรียกว่ารัก, นักเขียนไทย

แผนร้อนซ่อนรัก : ภัสรสา

ชื่อหนังสือ : แผนร้อนซ่อนรัก
ชื่อชุด : ชุด ร้ายซ่อนรัก
ผู้แต่ง : ภัสรสา
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (ความรู้สึกดี..ที่เรียกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0122-6
จำนวนหน้า : 312 หน้า

คำโปรย :
แผนการแสนร้อน! ผู้ร่วมแผนการสุดแรง!
เร้ารักจนรนทนไม่ไหว โดดผลุงออกจากที่ซ่อนตัว

รายละเอียด :
ด้วยภูมิหลังชีวิตสุดแสนจะดราม่า เสมือนลอกมาจากละครช่องเลขคี่ ทำให้พราวพลอย… สาวสวยพ่อรวยต้องออกจากบ้านมายืนด้วยลำแข้งตัวเอง โชคดีที่มีรูปเป็นทรัพย์ มีปากเป็นเอกเลขเป็นโท งานพริตตี้เอย เอ็มซีเอย เลยเข้ามามิได้ขาด ช่องบนปฏิทินไม่เคยว่าง เพราะล้วนอัดแน่นไปด้วยคิวงานเต็มเอี้ยด คนปกติคงบ่นอยากพักบ้างอะไรบ้าง แต่งกตัวแม่ ทะเลเรียกพี่อย่างเธอสุดแสนจะแฮปปี้ ก็เธอน่ะ ร้ากกก… เงินที่สุดเลยนี่นา
เพราะแบบนี้ไง พราวพลอยจึงไม่อาจหักใจปฏิเสธข้อเสนอของทินาทได้ลง เพียงยอมตกปากรับคำเข้าร่วม ‘แผนการ’ ของเขา เงินสามล้านก็มาอยู่ในมือเธอเหนาะๆ แล้วเธอยังจะเล่นตัวเพื่อ?
จนเมื่อแผนการดำเนินไปสักระยะจึงค้นพบว่าตนพลาดไป เงินสามล้านแลกกับการที่หัวใจต้องตกไปเป็นของนายจ้างหนุ่มปากหนักหน้าตาย แถมนอกจากเปลืองใจยังต้องเปลืองตัว คิดยังไง้ยังไงมันก็ไม่คุ้มกันเลยจริงๆ


หนังสือในชุดเดียวกัน : ชุด ร้ายซ่อนรัก
เพลิงผลาญใจ : นายน้อย
ไฟรักราน : ปราณธร
ลบรอยรัก : สิรินดา


บันทึกหลังการอ่าน…

ด้วยความที่อยู่ดีๆก็คิดถึงหนุ่มเย็นชาอย่างคุณแทนและความงกของหนูพริ้ง
น้ำฝนก็ไปลื้อตู้ หยิบนางมาอ่าน (รอบที่สี่หรือห้าเนี่ยแหละ)
นางอยู่ลึกมากกกกก ต้องขนหนังสือกองนู้นกองนี้ออกมา ถึงจะอุ้ม(?)ออกมาอ่านได้

ถ้าให้เทียบบรรดาพระเอกของพี่อ้น (ภัสรสา) คุณแทนอยู่อันดับ 2 รองจากคุณเทียนเลย (เขินนน)
Q: อ้าว แล้วคุณคีล่ะ?
อุ้ยยยย คนนี้นะ ขอเป็นแค่พี่ชายพอ รับนางไม่ไหว ให้นางดีดดิ้นไปกับของรักของหวง(?)ของนางเถอะ
Q: ฮืมมม แล้วพี่คนนั้นละ?
บ้า (อาย) พี่ภูนะเหรอ ไม่กล้าหรอก กลัวคุณคีตี
Q: เดี๋ยวๆๆๆ
ล้อเล่นนนน พี่ภูอยู่อันดับสองเหมือนกัน ให้อยู่กับคุณแทนในตำแหน่งเดียวกัน (เขินนนนน)

เริ่มจะไปไกลแล้วววววว กลับมาๆๆๆ (ขำ)

อ่านรอบหลังๆ ความลุ้นจะหายไปเพราะเรารู้ปมทุกอย่างแล้ว
แต่แบบว่าความฮายังคงอยู่ อ่านกี่รอบ ฝนก็ฮาทุกรอบ
ฮามากสุดก็ตรงนางเอกเมา แล้วไปขุดชื่อนักเปียโน บอกว่าจะให้มาตีหัวคุณแทน
ฝนขำออกเสียงจนน้องชายหันมามองอย่างงงๆ (เวลาอยู่บ้านจะไปนั่งอ่านหนังสือข้างน้องชาย)
รักนางอ่ะ เป็นนางเอกที่ทำให้คิดถึงเพื่อนสนิทเลย นิสัยของหนูพริ้งคล้ายเพื่อนสนิทมาก
อ่านไปฝนก็มโนภาพนางเอกเป็นเพื่อนคนนั้น
ไม่ใช่ฝนจะแซวว่าเพื่อนฝนงกนะ ฮาาา แต่เป็นเรื่องลักษณะนิสัยอะไรหลายๆอย่าง
เวลานางคิด นางโดนแซว นางบ่นในใจ นางสติแตก เหมือนมากกกก
เลยทำให้มีอารมณ์ร่วมกับหนังสือมากกว่าเรื่องอื่นๆ

ส่วนคุณแทน เป็นหนุ่มมีปัญหา ต้องการคนดูแลมากๆๆ (กอดคุณแทน)
แต่เท่ นางแก้ปัญหาให้นางเอกแบบใจเด็ด แล้วก็ชวนกรี๊ดเสมอ
แบบว่า ตอนนางเอกถูกจับ นางป่วย นางเป็นไข้ นางก็ไม่ยอมพักจนกว่าจะเจอนางเอก
พอรู้ตัวว่ารักนะ อยากอยู่กับนางเอกไปตลอด ก็ขจัดตัวปัญหาให้เสร็จ
นางเอกจะมีดราม่าเรื่องไหน นางจัดการเรียบ
กรี๊ดดด คุณแทนนนน (ชูป้ายไฟ)

เดี๋ยวจะหาว่ามีแต่เรื่องชวนให้กรี๊ด แต่ก็ชวนกรี๊ดจริงๆนั้นแหละ
มาตอนแรกพระนางก็กริ๊บกริ๊ว(?)กัน เอ๊ย หนูพริ้งชวนให้กริ๊บกริ๊วคุณแทน (ยอมล้มละลายค่ะ!)
ต่อมาก็จัดโบนัสให้หนูพริ้งเป็น ที่พัก อาหาร แฟน แล้วก็แหวน (กรี๊ดดด อิจค่ะอิจจจจ)
เบิกบานกับบรรยากาศฟาร์มดอกไม้ หวานแหววกรุ๊บกริ๊บแบบรักแต่ไม่บอก (ปล่อยให้จิ้นเอง)
มีเรื่องชุดนอนไม่ถูกใจ อยากให้เปลี่ยน (อยากจะถอด) (โอ๊ยๆๆๆ)
จุ๊บจิ๊บ (แอบ)งอน(วิ่ง)ง้อ อุบัติรัก แล้วก็ทำเพื่อคุณแทนที่ร๊ากกก (ฟินค่ะฟินนนน)
ลืมๆๆ มีเรื่องเด็กขายไม้ขีดไฟกับความฝัน(?)หื่นๆ (อร๊ายยยยย)
แอบเคืองๆคุณแทนตอนหลัง ที่พอนางพ้นเรื่องกวนใจก็มีทำร้ายจิตใจหนูพริ้ง
สงสารหนูพริ้งมากกก ทำเพื่อเขาขนาดนี้ ดูทำซิดู๊
แต่ด้วยความแมนกับแผนการทำเพื่อนางเอก ยอมค่ะยอมมม
คุณแทนเท่มากกกกกกกกก

สะเทือนใจสุดๆ ในเรื่องดราม่าของนางเอก (โดนใจฝนพอดี)
เรื่องพ่อไม่เชื่อกัน อันนี้สะเทือนใจสุดๆ
แล้วมาโดนจี้จุดตอนพระเอกมาทำ ทำนองเดียวกับจุดที่นางเอกเคยช้ำ เลยดราม่ากันไป
คุณแทนใจร้ายตรงนี้ แต่นางโมโหไง บวกกับความดีแล้วก็ฟินของนาง อภัยให้ (เข้าข้างสุดๆ)
“แล้วผมล่ะ” เนี่ยยย ใจอ่อนตรงนี้ด้วยยยยย อยากจะเข้าไปกอดปลอบใจ โฮฮฮ

ยังไม่รวม “พริ้งจำจูบของเราไม่ได้เหรอ” อีก อุกรี๊ดดดดดดดดดดด อิจฉามากกก #นี่บอกเลย
เนี่ยยย เพราะอารมณ์เหมือนจะออดอ้อนแต่ก็ไม่อ้อน
จะเคืองแต่ก็ไม่เคือง จะหึงแต่ก็ไม่แสดงออก (แต่พอแสดงออกก็แรงซะ)
แล้วดูแลนางเอกดีมากกกกก โฮฮฮ ชักเริ่มจะอิจฉาหนูพริ้งอย่างจริงจังแล้ว
พอค่ะพอ เดี๋ยวจากอิจฉาหนูพริ้งจะเริ่มถอดร่างไปสิงหนูพริ้งแทน!

อวยนะ บอกเลย เรื่องนี้อวยมาก ไม่ได้ค่านายหน้า แต่อยากให้ลองอ่านดู
สนุกมาก ฟินมาก ชอบมาก ไม่หนา ไม่บาง กำลังพอดีให้หยิบมาอ่านในหลายๆรอบ

PS.
→ คุณแทนไม่ชอบสัตว์ ฝนเลยหาตุ๊กตาเด็ก(ใส่ชุดผึ้ง)มาถ่ายคู่กับหนังสือ แดงมากกก
→ ถ้าแต่งงานกันแล้ว นางเอกกลายเป็นคุณนายของคุณแทน นางจะยังหนีไปรับงานเอ็มซีอีกไหม กร๊ากกกก
→ ในเซตนี้ ยังไม่ได้อ่านแค่เล่มเดียว คือ เพลิงผลาญใจ หายากจังเลย ฮือออ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: October 13, 2014
Posted in ความรู้สึกดี..ที่เรียกว่ารัก, นักเขียนไทย

ฟ้าลวงฝน : ปัญญ์ปรียา

ชื่อหนังสือ : ฟ้าลวงฝน
ผู้แต่ง : ปัญญ์ปรียา
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (ความรู้สึกดี… ที่เรียกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1111-9
จำนวนหน้า : 344 หน้า

คำโปรย :
เสียงคำรามและสายน้ำที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าในวันฝนตกหนัก
ทำให้ชีวิตของผู้หญิงธรรมดาตัวเล็กๆ ต้องเปลี่ยนแปลงไป!

รายละเอียด :
เดินเตะฝุ่นเข้าบริษัทนั้นออกบริษัทนี้เพื่อสมัครงานก็เซ็งจะแย่ จู่ๆ ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาอีก… นี่ฟ้าต้องการจะกลั่นแกล้งกันเหรออย่างไร
ทว่าฟ้ายังแกล้งไม่หนำใจ ‘เหมือนฟ้า’ เลยถูกคนที่วิ่งสวนมากระแทกจนล้มลง!ตัวเปียกซก แว่นตาตก และร่มก็กระเด็นไปอีกทาง ขณะที่กำลังโทษฟ้าโทษฝน อ้อมแขนแข็งแรงก็พยุงเธอขึ้นมาพร้อมทั้งถอดเสื้อแจ็กเก็ตมาคลุมร่างของเธอไว้ก่อนจากไปอย่างรวดเร็ว เอาน่ะ อย่างน้อยๆ ในวันแย่ๆ เธอก็เจอเรื่องดีๆ คนดีๆ
แต่!ดูเหมือนหญิงสาวจะคิดผิด เพราะใครจะรู้ว่า ‘จี้รูปสายฟ้า’ ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตนั้นมีวิญญาณสิงอยู่!วิญญาณที่ชักนำเธอเข้าสู่การตามหาความจริงทั้งหลาย ทั้งคดีลิขสิทธิ์เพลง ทั้งเหตุการณ์ที่ยังมองไม่ออกว่าเป็นการฆาตกรรมหรือการฆ่าตัวตาย นี่เธอไม่น่าเอ่ยปากคำว่า ‘สัญญา’ ออกไปเลย เพราะมันทำให้ชีวิตอันแสนธรรมดาของเธอ… ต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล!


บันทึกหลังการอ่าน…

กลับมาแล้ววววว (กลิ้งงงงงง)
หลังจากที่แอบนอยน์นิดหน่อยกับเซตกล่องแดง ทำเอาน้ำฝนไม่อยากแตะหนังสือแนวเดียวกันไปหลายอาทิตย์
แว๊บไปดูซีรีย์ที่ดูค้างไว้ตั้งแต่ก่อนเรียนโทจนจบ (Gray’s Anatomy SS9 กับ SS10 ขอบอกว่าเลิศมาก)
แว๊บไปอ่านแนวมากกว่ารักไปหลายเล่ม คุ๊กกี้อีกนิดหน่อย
เปิดๆนิยายภาษาต่างดาว (ภาษาอังกฤษ) อีกสองสามหน้า (เดี๋ยวนะ แค่นั้น?)
จนรู้สึกผิดต่อตู้หนังสือมาก เลยมานั่งจ้องมองตู้หนังสือกองดองทั้งหลาย
จำได้ว่าติดค้างในใจว่าจะอ่านจะอ่านมาตั้งแต่จบสัปดาห์หนังสือแล้วก็ไม่ได้อ่าน
วันนี้ว่าง ไม่ได้ไปไหน จัดการเปิดตู้ หยิบ “ฟ้าลวงดาว” เอ๊ย “ฟ้าลวง(น้ำ)ฝน” ไม่ใช่! “ฟ้าลวงฝน” ออกมา
แอบดูไม่ใหม่เท่าไรเพราะตอนได้มาก็ได้มาจากร้านมือสอง (พรหมลิขิตบันดาลชักพา)
บวกกับการพกไปที่ทำงานมาสองวันแต่ก็ไม่ได้อ่าน
(รถติดหนูทำได้แต่ยืนเกาะเบาะรถเมล์พยุงความสูงเมตรครึ่งไว้เท่านั้น)จำได้ว่าตอนแจ่มใสอัพขึ้นเปิดขาย น้ำฝนติดใจมากกับชื่อเรื่อง แหม ดันมีชื่อตัวเองเป็นชื่อเรื่อง ไม่ติดใจได้ยังไง
แล้วก็เห็นพี่ลิลลี่ รุ่นพี่คอเดียวกันเมาส์มอยกับพี่เอ้ย (ผู้แต่ง) หน้า facebook
ด้วยความชอบสอดรู้ก็แอบอ่านที่พวกพี่ๆเขาเมาส์กัน (อย่างเปิดเผย)
ความอยากได้ก็เพิ่มมากขึ้น ก็รอๆๆ รอบรรดาหนังสือออกทั้งหมดแล้วจะได้จิ้มทีเดียว
ระหว่างนั้นก็เมาส์มอยกับพี่ลิลลี่ พี่ลิลลี่ก็ยุๆ อ่านเลยน้องพี่เอ้ยแต่งสนุกน๊าาาา
นั่นไง ความอยากได้เพิ่มขึ้นอีก (นางบ้ายุมาก)
บังเอิ๊ญ (ต้องเสียงสูงด้วยนะ) ไปทานข้าวที่ห้างใกล้ที่ทำงาน ไปจ๊ะเอ๋เจอหนังสือในร้านมือสอง
สภาพใหม่กิ๊กนอนสวยอยู่บนเคาน์เตอร์ น้ำฝนหยิบ จ่าย เดินเชิดออกมานอกร้านทันที!

คือแบบว่าแพ้คนยุ นั้นไม่เท่าไร
ถ้านิยายมีคำว่า ฝน น้ำฝน เมฆ ฟ้า หมอก อะไรประมาณเนี่ย ไม่ว่าจะชื่อเรื่อง นางเอกหรือพระเอก นางก็ซื้อ!
แล้วชื่อเรื่องก็เป็น “ฟ้าลวงฝน”
ตอนอ่านชื่อครั้งแรกก็งุบงิบว่า ทำไมต้องลวงล่ะ? ลวงคือหลอกใช่ไหม? เธอมาหลอกเราทำไม! (ฮาๆกันไป)
บวกกับนางเอกชื่อ “เหมือนฟ้า” ชื่อเล่นชื่อ “หมอก”
เลิศค่ะ ทั้งฟ้าและหมอกเป็นชื่อที่แม่ตั้งใจจะให้เป็นชื่อลูก ซึ่งตอนนี้โอนย้ายไปเป็นจะตั้งให้หลาน (อีกนานเลยนะคะแม่ =_=)
ไม่ต้องถามหาพล็อตนิยายอะไรเลย น้ำฝนซื้อค่ะ (เพิ่งมาอ่านโปรยปกวันนี้เนี่ยแหละ)

โอ๊ย ยาวไปแหละ มาเมาส์นิยายต่อดีกว่า

ยืดอกบอกเลยว่า นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่อ่านจบในวันเดียว กรี๊ดดดดด
คือนางสนุกมากกกกกกก อ่านไป 100 หน้าก็อดใจรอจนอ่านจบแล้วเมาส์ไม่ไหว
น้ำฝนจัดอัพสเตตัสหน้า Facebook ทันทีเลยจ้า ไม่ไหวจริงอยากเมาส์
คือ ลุ้นอ่ะ แบบลุ้นตัวโก่ง ขนลุกขนพอง (เว่อร์!!!)
แบบใครกันคือพระเอก จะน้องหรือพี่
คนน้องยังไม่เปิดตัวออกมามีบทเท่าไร นอกจากกายเนื้อ (ศัพท์สูงไปนิด)
คนพี่ก็แหมมม ถึงกายเนื้อจะไม่อยู่ แต่ก็อยากให้เป็นพระเอกนะคะ แพ้คนอารมณ์ร้อนที่อ้อนเป็น (เขิน)

————————————————–

Update : 2014.06.08 (ตอนเย็น)
พี่ลิลลี่บอกให้ลองจิ้มๆนั้นนี่นู้น แต่เก็บมาได้แค่นี้แหละ ฮืออ

น้ำฝนก็ทำตัวนิสัยไม่ดี เปิดอ่านหน้าหลัง อ๋อออ คนน้องซินะ
เพราะสาวหมอก (นางเอง) คุยกับนางตอนจบเรื่อง หว่าๆๆ แล้วจะไปเลิฟๆกันยังไงงงงงง ลุ้นนนน
ปมของครอบครัวเนี่ยก็อยากรู้มากกก อะไรรรรร ทำไมมมมม ตกลงยังไงงงง กรี๊ดดดดดดดดด
ณ 100 หน้านั้น คือคำถาม เสียงกรี๊ด การสะเทือนใจ น้ำตาซึมๆ ตีกันยุ่งไปหมดเลยยยย
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาอ่านๆๆๆ จนจบ
แบบไม่สนเกมส์ที่เด้งเตือนให้เก็บผัก
ไม่เปลี่ยนที่อ่านด้วยนะ (ขำ) นอนกลิ้งอ่านอยู่ข้างโต๊ะคอมฯ
เก้าอี้ไม่นั่ง โต๊ะไม่สน นางนั่งพื้น หนังสือวางบนโซฟา คางเกยหมอนอิงในอ้อมกอด
อ่านจบแอบเมื่อยเบาๆ นี่บอกเลย
พออ่านจบก็กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไหงพระเอกเป็นคนนี้!!!!
อื้มมม ก็ไม่แปลกใจอะไรเท่าไร เพราะหลังจากพ้น 100 หน้าไปนั้น อะไรๆก็เกิดขึ้นได้ (ไม่ใช่โฆษณาขนมค่ะ!)

สรุปโดยรวมแล้ว หลังจากที่อ่านจบไป ความรู้สึกที่เกิดขึ้นคือ…

————————————————–

ลุ้น > สงสัย > แอบเศร้าตาม > กรี๊ด > ตื่นเต้น (ต่อ) มาจบด้วยความ ฟิน!!!

ไปนอนแล้ววววววววว
(ยังไม่หายตื่นเต้นกับเรื่องเลย!!)

PS.
→ แม่ของพระเอก (ในใจน้ำฝนที่ไม่ใช่พระเอกนิยาย) แอบอ่านชื่อยากนิดนึง (หัวเราะแห้งๆ) คนอื่นอาจจะไม่ยากแต่สำหรับน้ำฝนนะยาก “เพรา” นี่นั่งเพ่งไปหลายนาทีว่าจะอ่านยังไง เพ-รา / พะ-เหรา / พะ-เรา / เพรา (เสียงควบ) คิดไปคิดมาน่าจะควบก็อ่านควบไปทั้งเรื่อง (ขำ)
→ เรื่องนี้ศัพท์ยากสำหรับน้ำฝนมีไม่เยอะ แต่ความตื่นเต้นนี่ได้มาเยอะมากมาย
→ นี่กะกลับไปอ่านนิยายของพี่เอ้ยเพิ่มเลยนะ แอบติดใจงานเขียนมาก เคยอ่านมาเรื่องนึงแล้วแหละเซตนักบินแต่ไม่ได้เจาะอะไรเยอะแยะ ปรกติอ่านแค่อ่านไม่ได้เจาะรายละเอียดมากมาย เพราะอ่านไว้ฝึกการอ่านคำไทยยากๆแค่นั้น หลังจากนี้จะจริงจังแล้ว!!!
→ ง่วงแล้ว ราตรีสวัสดิ์ค่ะ (ยิ้มหวาน)


เขียนคำว่านอยตัวใหญ่ๆ
โกรธ wordpreee เมื่อคืนอัพยาวกว่านี้ ทำไมเหลือแค่นี้ โกรธ โป้ง!!!!
คืนนี้จะมาแก้ใหม่ แต่อารมร์เมื่อวานหายไปแล้วอ่า แง๊
เสียใจนะ เสียใจมากด้วย งอแง โป้งงงงงงงงงงงงงง
คราวหลังจะพิมพ์ใส่ notepad ก่อนแปะลง งอนนนนนนนนนนนนน


บันทึกหลังการอ่าน… Update : 2014.06.08 (ตอนบ่าย)

น้ำฝนโหมดฟ้อง!!
งอนอ่าาา จากด้านบน ตอนแรกตั้งใจนะแก้ตอนกลางคืน
แต่ร้อนใจไม่ไหว จะอัพใหม่ เปิด notebook ทันที จิ้มๆๆๆๆๆ
อารมณ์หายไปตั้งแต่เมื่อคืนแย้ว เสียใจ

จริงๆระหว่างบรรทัดนี้

คนพี่ก็แหมมม ถึงกายเนื้อจะไม่อยู่ แต่ก็อยากให้เป็นพระเอกนะคะ (แพ้คนอารมณ์ร้อนที่อ้อนเป็น (เขิน))
ลุ้น > สงสัย > แอบเศร้าตาม > กรี๊ด > ตื่นเต้น (ต่อ) มาจบด้วยความ ฟิน!!!

มีอะไรๆ ที่ฝนพิมพ์ไว้เยอะแยะเลยนะ ฮือออ

พิมพ์ใหม่ก็ได้!!!

แต่อารมณ์มันไม่ได้แล้วไง แง๊

(โค้ง) ขอโทษพี่เอ้ยนะคะ บอกเลยว่า ฝนชอบเรื่องนี้จริงๆ
พิมพ์บล็อคไปร่วม ชม. แต่ออกมาแค่นี้ เกิดจากความผิดพลาดเรื่องเทคนิก (มั้ง) นิดหน่อย

อารมณ์ไม่ได้ แต่ความคิดบางอย่างยังอยู่น๊าาาา
คือเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เดาทางไม่ถูกอ่ะ จากที่อ่านๆไปปมหลายๆอย่างให้เรื่องทำให้เราเดาเรื่องผิด!
แล้วก็ไม่คิดว่าในเรื่องจะมาเล่นกับปมเรื่องนี้ด้วยแหละ
มา surprise อีกทีก็ตอนใกล้ๆจบอ่ะ

จากตอนแรกคิดว่าเนี่ยจะเป็นแบบนี้ จะเป็นแบบนั้น แต่อ่านต่อไป อ่าวมันไม่ใช่
คือดีอ่ะ ดีมาก เริ่ดเลย

เดี๋ยวๆ เหมือนอารมณ์เมื่อคืนจะมาแหละ

มาต่อเลยยยยยยยยยยยยยยย

คือ จากตอนแรกก็แบบคิดว่าคนพี่หรือคนน้องจะเป็นพระเอกใช่ป่ะ
น้ำฝนก็แอบไปอ่านหน้าสุดท้ายของเรื่องไง (นิสัยไม่ดีเลย)
แล้วแบบเจอฉากสาวหมอกคุยกับคุณคนน้อง น้ำฝนก็ อ๋อๆๆ คนนี้พระเอกแน่ๆ
หว่าๆๆ แอบเสียดายคนพี่
ต่อพออ่านต่อไปหลังจาก 100 หน้า อะไรหลายๆอย่างก้เกิดขึ้นแล้วแบบว่า กรี๊ดดดดดด
มันไม่ใช่อ่ะ!!! ก้ว่าทำไมมันแปลกๆ ที่เดาไว้มันไม่ใช่อ่ะ มันไม่ใช่!!!!
ถือว่าดีเลย ถูกใจมากกกก รู้สึกดีที่ได้อ่านนิยายที่ตัวเองเดาเนื้อเรื่องผิด

แล้วแบบปมหลายๆอย่างในเรื่องที่คิดไว้มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิดอ่ะ

คือตอนแรกคิดว่า มันต้องมีดราม่าพี่สาวน้องสาว พี่ไหมกับสาวหมอกแน่ๆ
จากที่โดนคุณเพื่อนหุ้นส่วนของพี่ไหมสปอยมาในเรื่อง (มองหน้านางแบบจิกๆ)
น้ำฝนก้เดาว่า เนี่ยยยย พี่ไหมต้องกิ๊กกั๊กกับพระเอก(ของน้ำฝน) แล้วก็เกิดดราม่าพี่สาวน้องสาวขึ้น
แต่พออ่านไป พร่างงง (เสียงประกอบ) มันไม่ใช่แหละเธอ!!!
มันไม่ใช่อย่างที่คิด แต่มันเป็นอะไรที่ยิ่งกว่า กรี๊ดดดดดดด

แล้วก็ดราม่าของพี่ชายน้องชาย คิดว่าเป็นอีกแบบหนึ่ง
จุดเกิดเรื่องตอนเริ่มมาจากอันนี้แน่ๆ แต่ที่ไหนได้ มันอีกแบบหนึ่ง หว่าาาาาาาาา
มันเป็นอะไรที่ลึกซึ้งตรึงใจมากกกกกกกกก

ระหว่างอ่านก็เดาๆว่าใครนะคือคนเริ่มเรื่อง ใครเป็นคนทำ
แล้วพอเฉลยหมดทุกอย่างก็ประหลาดใจมากกก ไม่คิดว่าจะเป็นคนๆนี้อ่ะ ไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ต้องสงสัยเลยทีเดียว!!!
เริ่ดดดดดด

จบแล้วล่ะ หมดอารมณ์อ่า งอน
จริงๆเมื่อคืนเมาส์เรื่องพระเอกด้วย
แบบว่าถูกใจคาเรกเตอร์นางมาก ที่พอนางเอกไปสะกิดนิดเดียวแบบ เผลอบอกว่ามีใจให้นะ
พระเอกก็เหมือนคนปลั๊กหลุด หลุดเก๊ก หลุดเก็บอาการ พุ่งเข้าใส่ทันที
จากเก็บๆอาการนิดๆหน่อยๆ กลายเป็น ขี้งอน งอแงแบบกุ๊กกิ๊ก ขี้หึง ขี้น้อยใจ ฟิน!!!
เนี่ย คำว่าฟินของน้ำฝนตอนแรกๆ เกิดมาจากนางตอนปลั๊กหลุดเนี่ยแหละ!!!!

เมื่อคืนใช้คำน่ารักกว่านี้อีก เสียดายอ่ะ พิมพ์ให้เหมือนเมื่อคืนไม่ได้
อยากจะบอกให้ทุกคนได้รู้จริงๆนะ แง๊

PS.II
→ วันหลังจะไม่พิมพ์สดแล้ว!! น้ำฝนจะ backup data ไว้ด้วย ฮือออออ
→ พยายามจะไม่ให้มีไทยคำอังกฤษคำในบล็อค แต่บางทีก็ไม่ไหวน๊าา อย่าง surprise เนี่ย มัน surprise จริงๆนะ แต่ใช้คำว่าประหลาดใจในภาษาไทยแล้วแปลกๆ จัง น้ำฝนต้องฝึกมากกว่านี้ซินะ
→ ยังนอยน์อยู่เลย โป้ง wordpress แล้ว!!


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: June 7, 2014
Posted in ความรู้สึกดี..ที่เรียกว่ารัก, นักเขียนไทย

บ่วงแสงดาว : ภัสรสา

ชื่อหนังสือ : บ่วงแสงดาว
ชื่อชุด : รัก… ร้าย
ผู้แต่ง : ภัสรสา
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (ความรู้สึกดี… ที่เรียกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1197-3
จำนวนหน้า : 544 หน้า

คำโปรย :
ถึงจะ ‘ร้าย’ แต่เขาและเธอก็ยังมีหัวใจ ทว่าความ ‘ร้าย’ มันฝังลึกจนยากจะแก้ไข รักครั้งนี้… จึงกลายเป็น ‘รัก… ร้าย’ ที่แผดเผาหัวใจทุกๆ คน

รายละเอียด :
อดีตอาจเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีอะไรให้จดจำ แต่สำหรับบางคน… มันไม่เป็นแบบนั้น โดยเฉพาะ ‘ดาวิษ’
ในสายตาคนภายนอก เขาคือผู้ชายแสนเพอร์เฟ็กต์ ทว่าไม่มีใครล่วงรู้ถึงความแค้นที่อยู่ในใจ
แล้วเมื่อเขาตัดสินใจกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าลวิตรา หญิงสาวผู้เป็นกุญแจสำคัญในการแก้แค้น สิ่งที่เก็บสะสมมาตลอดก็ได้เวลาชำระสะสางเสียที ไม่ว่าใครจะทักท้วงยังไง เขาก็จะไม่ยอมหยุดจนกว่าเพลิงพิโรธนี้จะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ ไม่เว้นแม้กระทั่ง… หัวใจของเขาเอง
การได้พบดาวิษ เพื่อนวัยเยาว์ที่เคยเล่นด้วยกันมาอีกครั้งไม่มีอะไรน่าประทับใจเหมือนที่ ‘ลวิตรา’เคยนึกฝันเลย…
คราแรกเธอจำเขาไม่ได้ แต่เมื่อแน่ใจว่าเป็นเขา ทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่นก็เริ่มสั่นคลอน
คำพูดของเขาทิ่มแทงหัวใจเธอ การกระทำของเขาก็คอยตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เขาได้เปลี่ยนเป็นปีศาจร้ายที่มีจุดมุ่งหมายเดียว นั่นคือทำลายล้างครอบครัวของเธอให้สิ้นซาก!


หนังสือในชุดเดียวกัน : ชุด รัก…ร้าย
มรดกรักร้าย (tiara)
รักร้ายละลายใจ (Andra)
มัศยาเร้นรัก (อัญชรีย์)
ภารกิจขโมยหัวใจ (ปิ่นไม้)


บันทึกหลังการอ่าน…

ขออวดก่อนเลยว่า อ่านจบได้ภายใน 1 วัน (กรี๊ดดดดด) เป็น 1 วันที่ธุระยุ่งด้วยนะ
– เมารถระหว่างป๊ะขับรถไปวัดจนอ่านบนรถไม่ได้ (ฮือออ)
– รอพิธีสรงน้ำพระตั้งแต่หลังมื้อเช้าจนถึงกลางๆช่วงบ่าย
– นั่งคุยกับคุณย่าเกือบๆชั่วโมง โดยที่ต้องตั้งใจฟังเพราะแปลภาษาใต้ไม่ออก จนต้องนั่งเดาเอง (น้ำตาไหล)
– ทั้งหมดทั้งมวล คือ คุณดาบนอนสวย เอ๊ย นอนหล่ออยู่บนรถแบบไม่ได้แตะต้องแต่อย่างใด
แหม กว่าจะได้ศึกษาดูใจ(?)คุณดาบจนจบ นี่ต้องแบ่งเวลาทำเรื่องส่วนตัวด้วย แต่เราก็ฝ่าฟัน(?) มาด้วยกันนะคะ!

เป็นเรื่องแรกที่ตั้งใจจะอ่าน แต่ดันอยู่เล่มตรงกลางของหนังสือชุดรัก…ร้าย
ปรกติเป็นคนชอบอ่านตามลำดับ ถึงเรื่องจะไม่ต่อกันก็เถอะ แต่ต้อง 1 2 3 เท่านั้น
แต่ด้วยความที่คุณเพื่อนออมมี่บอกให้อ่านแล้วไปสปอยให้ฟัง
น้ำฝนก็จัดการซุ่มหน้าเปิดผ่านตาแบบเร็วๆ แล้วก็กรี๊ดกร๊าดให้คุณเพื่อนออมมี่ฟังก่อนเล่มอื่น
พอสปอยจบก็ งืมมม หยิบมรดกรักร้ายออกมาจากกล่อง เตรียมพกไปอ่านระหว่างทางไปทำงาน
ผ่านไป 2 วันก็ยังไม่ได้เปิดอ่าน เพราะคุณดาบ (จริงๆอยากเรียกคุณดา แต่กลัวนางเหวี่ยงใส่) มันติดค้างอยู่ในใจ
เลยแหกกฏในใจตัวเอง หยิบนางมาเก็บใส่กระเป๋าหนังสือเตรียมพกลงใต้
นางหนามาก แล้วแม่ก็บอกว่า ไปใต้คราวนี้ห้ามหยิบหนังสือไปเยอะ (น้ำตาไหล)
น้ำฝนเลยจัดแต่เล่มหนาๆ พกไป 3 เล่ม กะอ่านเล่มละวันกว่าๆไรงี้
แต่ดันอ่านเร็ว คุณดาบเล่นใช้เวลาอยู่กับน้ำฝน(?) แค่วันเดียวเอง แง๊
ถึงจะแค่วันเดียวแต่ปริ่มมาก บอกเลย! (ติดพี่วินมานะคำนี้) กรี๊ดดดดดดดด

มาว่ากันเรื่องเนื้อเรื่องดีกว่า
เรื่องนี้บอกเลยว่าคุณดาบเป็นอะไรที่น่าหมั่นไส้มาก!
ยังไงนะเหรอ? คือนางขี้หึงได้น่าตบมาก คำพูดคำจาก็น่าตีปากมาก อยากจะกรี๊ดใส่หน้าหลายๆที (หัวเราะ)
ไหนบอกว่าเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ทำไมกลายเป็นนินทาคุณดาบ?
…กรี๊ด นั้นซิ =_=

เรื่องนี้จะบอกว่าพระเอกร้าย นางเอกแรงมันไม่ใช่
เพราะเรื่องนี้พระเอกนะร้ายและแรงเอาไปเต็มๆเลยคนเดียว
แต่ร้ายแบบน่ารักๆ (นี่เรียกว่าน่ารัก?) ยังไงอ่ะ แบบไม่ได้ร้ายจนพูดได้ว่าเลวอ่ะ
คุณดาบเธอร้ายแต่เธอไม่ได้ร้ายจากกมลสันดาน
พอเรียวมะซัง (คุณพ่อที่ชวนกรี๊ดมาก) เตือนก็ฟัง จนคิดได้แล้วก็หยุดทุกอย่างที่เคยร้ายๆมา
แต่ตัวละครที่ร้ายยิ่งกว่าจนเรียกได้ว่าเลวเลยก็มี
คืออ่านจบแล้วอยากจะตะโกนบอกเลยว่า โว๊ยยย (เริ่มหยาบ) เลวจริง เลวมาก
ขอใช้คำว่าเลวตราหน้าเลย (ถ้ามีคำจำกัดความมากกว่าเลวก็จะใช้)
เห็นด้านมืดหลายๆอย่างในเรื่องนี้ด้วยแหละ
ทั้งเรื่องยา พนัน หักหลัง โกง ผู้หญิง เยอะแยะ
คือมีหลายเรื่องแต่ก็ไม่ได้เขียนซะดูดาร์กเลยนะ สอดแทรกเอาให้มีจุดเริ่มและจุดเปลี่ยน เป็นเหตุเป็นผลกัน แล้วก็ไหลไปตามกลไกของมัน
งงไหม? คือยังไงอ่ะ
สังคมของผู้ชายมีเงิน ก็ต้องเที่ยวผู้หญิง ในผับบ้างล่ะ ในโรงแรมบ้างล่ะ เรือสำราญบ้างล่ะ
แล้วในนั้นมีอะไร ก็สิ่งบันเทิงใจทั้งหลาย ยา พนัน และการคุยธุรกิจกันบลาๆ ไรงี้
มันเป็น packet ปรกติที่พบเจอได้ในโลกของความเป็นจริง
พี่อ้นสื่อได้ถึงความเป็นจริงตรงนี้แบบจริงๆ เก๋ๆ
แต่ก็เหมือนจะเดาได้ลางๆ ว่าเนี่ยเพราะเหตุเป็นแบบนี้ ผลเลยต้องเป็นแบบนี้ แล้วพระเอกก็น่าจะทำแบบนี้
แต่ถึงจะเหมือนจะเดาทางได้แต่ไม่น่าเบื่อ
คือปรกติ ถ้าเริ่มจะเดาทางได้ เราก็จะเบื่อกันใช่ป่ะ?
เหมือนกับคิดว่า อีกแล้ว พล็อตแบบนี้อีกแล้ว เดี๋ยวก็ต้องแบบนั้นแบบนี้แบบนู้น
แต่บ่วงแสงดาวไม่ได้ทำให้คิดแบบนั้นนะ
(ส่วนตัวเป็นพวกขี้เบื่อ ถ้าเจอนิยายพล็อตซ้ำๆ เดาทางได้เลยตรงๆ จะเบื่อแล้วดองไม่อยากอ่านต่อ)
น้ำฝนยังอยากอ่านต่อ คือเนี่ย เดาทางตัวละครตรงนี้ได้แล้วนิดนึง ว่ามันต้องแบบนี้นะ แต่มันจะจบยังไงอ่ะ?
ยังคงสงสัยต่อ เพราะที่เดาไว้มองไม่เห็นจุดจบ
พออ่านๆไป ก็ อ่าว แล้วไงต่อเนี่ย สงสัย สงสัย
อ่านๆต่อไปอีกก็ กรี๊ด อะไรอ่าาาา ที่เดาไว้มันก็งืมๆ ใช่ๆ อื้มๆ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด
สงสัย สงสัย ไปไงต่อ (แอบเปิดอ่านหน้าหลังไปก่อน 2 หน้าแล้วย้อนกลับมา ฮา)
เป็นอย่างนี้เกือบทั้งเล่ม (สารภาพแบบอายๆ)
คือความหนาไม่ทำให้ท้อ เนื้อเรื่องไม่ทำให้เบื่อ คืออ่านไปปุ๊บปั๊บอีกแป๊ปๆก็จบเล่มแล้ว
เชื่อซิ! นี่บอกเลย!!!

เรื่องนี้ทำให้เห็นความรักของคำว่าแม่ สื่อได้แบบตรงๆ แล้วเห็นกันจะจะตาเลย
พี่อ้น (คนแต่ง) เขียนสื่อออกมาได้กินใจมาก ทำเอาน้ำตาซึม
นี่ถ้าไม่ได้เปิดอ่านผ่านๆก่อนรอบนึงน้ำตาอาจจะไหล แล้วไม่ได้นั่งอ่านข้างๆคุณย่า อ่านจะปล่อยโฮเลยก็ได้ (ฮือออ)
เห็นความรักของแม่ได้จากแม่ของคุณดาบที่ทำทุกอย่าง (แล้วทุกอย่างจริงๆ) เพื่อลูกชายคนเดียว
คุณลิ่ว (นางเอก) นิยามว่า “หัวใจน่ากราบ” ใช่ น่ากราบจริงๆ อ่านแล้ว ฮือออ รักแม่จังเลยย (วิ่งไปกอดแม่)
แล้วความเป็นแม่ของพี่พิชา ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อลูก จนได้พ่อที่แสนดีอย่างพี่วินมา (กรี๊ด ชูป้ายไฟ)

ถามว่าชอบตัวละครไหนมากที่สุด
บอกอย่างเขินๆว่า เรียวมะซัง!!!! ถึงบทจะน้อยแต่เอาใจไปเลยค่ะ!!!
เรียวมะซังเป็นผู้ชายที่ดีมาก ประทับใจตรงที่พยายามคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆแม่พระเอกตลอด
ตอนแรกคุณดาบก็ตั้งป้อมไม่ให้เข้าใกล้ หวงแม่เต็มที่ นานวันเข้า เรียวมะซังก็ชนะใจคุณดาบจนได้สมหวังกับแม่พระเอก
พอถึงช่วงสุดท้ายก็ย้ายบ้านจากญี่ปุ่นมาอยู่ที่ไทย มาอยู่เป็นเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารักตลอดไป
เป็นผู้ชายที่รักมั่น และมั่นคงมาก (อยากได้แบบนี้ ดิ้นๆๆๆๆ)

ส่วนคุณดาบนะเหรอ (สะบัดหน้าหนี)
จากที่อ่านมา ไอ้อาการขี้หวงคุณลิ่วขนาดที่ว่าเด็กผู้ชายวัยแค่ 5 ขวบยังเข้าใกล้ไม่ได้
น่าจะมีมาจากความรักที่คุณดาบมีให้คุณลิ่วนั้นแหละ คิดว่านะ
คือ ตอนเด็กนางเป็นเพื่อนเล่นกับคุณลิ่ว แล้วทีนี้ตอนเด็กๆคุณลิ่วก็…นะ เอาแต่ใจขนาดนั้น
พอโตมา มีความแค้นฝั่งใจ แล้วก็คิดแต่การแก้แค้น ทำให้อาการเด็กๆของคุณลิ่วฝั่งอยู่ในหัว
พอคิดถึงเยอะๆเข้าก็กลายเป็นติดนิสัยนั้นมาด้วย
แล้วคิดดู ผู้ชายตัวใหญ่ๆ แย้งขนมกับเด็ก 5 ขวบ!!!! น่าหมั่นไส้มากกกกก
ถ้าอาการหวงของคุณคี (ณ ลานดาว) จะเข้าขั้นโรคจิต อันนี้คือ โรคจิตพอๆกัน!!!
แล้วก็บวกกับความหลงตัวเองนั้น มัน… กรี๊ดดดดดด อธิบายไม่ถูก
ช่วงใจร้ายกับนางเอกก็ร้ายจริงๆนั้นแหละ พอร้ายปุ๊บก็มาทำดีด้วยแบบปากไม่ตรงกับใจ เหมือนตบหัวแล้วลูบหลังแบบนั้น
แต่ก็ฟินอยู่นะ คือ คุณดาบจัดว่าเป็นผู้ชายซึนเลยล่ะ อ๋อ ลืมบอกว่า ปากจัดด้วย!!
นางด่าแบบสุภาพได้เจ็บมาก ฝีปากเนี่ยนำคุณคีได้เลย
จะไม่ชื่นชมหรอกนะ เรื่องฉลาด เก่งและหล่อเนี่ย
ถ้าเอานิสัย ฝีปาก มาวัดเทียบกันแล้ว มันเทียบกันไม่ได้!
ความหล่อไม่ช่วยเลยยยยยย ฝีปากกับความเกรียนนางมานำโด่งมากกกกกกกกก (ก.ไก่ล้านตัว)

โดยรวมแล้วเลิฟเลย แต่ถ้าเทียบพระเอกนิยายของพี่อ้นแล้ว
คุณเทียนยังเป็นที่หนึ่งในใจน้ำฝนเสมอ
คุณดาบนะเหรอ ขอกระทืบเท้าด้วยความหมั่นไส้อยู่ไกลๆพอ!!!

PS.
→ ถ้าคุณดาบเธอมีลูกชาย คิดว่าคงได้มีตบตีกับลูกแย่งความสนใจจากคุณลิ่วแน่ๆ
→ คิดถึงคุณเทียนนนนนน
→ อยากอ่าน ณ ตะวันรอนแล้วววววววว


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


Date: April 18, 2014
Posted in ความรู้สึกดี..ที่เรียกว่ารัก, นักเขียนไทย

ให้รักเคียงเรา : นัธ

ชื่อหนังสือ : ให้รักเคียงเรา
ผู้แต่ง : นัธ
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (ความรู้สึกดี…ที่เรียกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1102-7
จำนวนหน้า : 344 หน้า

คำโปรย :
แม้จะเป็นหนุ่มเจ้าสำราญในสายตาของใครๆ
แต่กับเธอแล้ว เขากลับกลายเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ริจะมีรัก…ครั้งแรก

รายละเอียด :
เมื่อยี่สิบปีก่อน… ลูกชายเจ้าของไร่กาแฟต้องระหกระเหินกลายไปเป็นเด็กกำพร้า เพราะเจ้าหนี้ของครอบครัวสังหารผู้เป็นพ่อให้สิ้นชีวิตไปต่อหน้าต่อตา
เมื่อสิบสองปีก่อน… เด็กหนุ่มจรจัดผู้หิวโซและสกปรกได้รับการช่วยเหลือจากเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ทั้งกล้าหาญและมีน้ำใจ แม้จะเจอกันแค่เพียงชั่วครู่ แต่ภาพรอยยิ้มอันสดใสของเธอก็ติดอยู่ในใจเขานานเท่านาน
ปัจจุบัน… แม้ไม่อาจสลัดฝันร้ายในอดีตออกจากชีวิตได้ แต่หนุ่มหล่อผู้ซึ่งกลายเป็นลูกบุญธรรมเจ้าของบริษัทผลิตเครื่องสำอางแบรนด์ดังระดับโลกอย่างเขา พร้อมแล้วที่จะกลับมาตามหาพี่เลี้ยงที่รักและนับถือ ผู้ซึ่งรู้ว่าร่างอันไร้ลมหายใจของพ่อแท้ๆ อยู่ที่ไหน พร้อมที่จะกลับมาเป็นเจ้าของไร่ที่ป่านนี้คงรกร้าง
และที่สำคัญ วันนี้เขาพร้อมแล้วที่จะยืนเคียงข้างอดีตเด็กสาวผู้สดใส ที่ครั้งนึงเคยคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเธอ ทว่าจะตามหาหญิงสาวได้จากที่ไหน… ในเมื่อเขาไม่รู้แม้แต่ชื่อของเธอ!


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
จับร้ายมาชนรัก


บันทึกหลังการอ่าน…

เป็นเรื่องแรกที่ได้ลองอ่านของนักเขียนท่านนี้
เอ่ม จริงๆก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องแรกของนักเขียนท่านนี้ที่ออกหนังสือกับสำนักพิมพ์แจ่มใสเหมือนกัน (=_=)

หยิบเล่มนี้มีลองชิมดู เพราะไม่เคยอ่านมาก่อน (อารมณ์อยากลองของใหม่)
อ่านจบ ไม่ซิ ระหว่างอ่านประมาณกลางๆ เล่มก็รู้สึกผิดหวังนิดๆ
ดูจากชื่อเรื่อง เดาทางว่าอาจจะหวานๆ มุ้งมิ้ง จุ๊บจิ๊บ น่ารัก
แต่พออ่านไปมันเหมือนจะไม่ใช่ทางของดาว (ดาวเป็นใคร!)
ถามว่าหวานไหม…
ก็หวานนะ แต่ยังไงหว่า มันไม่รู้สึกเหมือนหวานจะจนกรี๊ด กลิ้ง ม้วนตัว จิกหมอน อะไรแบบนั้น
อาจจะเป็นที่ว่า เป็นคนชอบอ่านอะไรที่มีปม มีอะไรให้คิด ให้เดาทาง
แต่เรื่องนี้อะไรๆ ก็ดูง่ายไปหมด ไม่ท้าทาย ไม่ชวนฝัน อ่านไปอ่านมาเริ่มรู้แกว (ขำ)
มันเลยไม่ใช่ทางของดาว (ดาวมาจากไหน!!!)

พระเอกเปิดตัวมาก็คลอเคลียกับสาว สิ่งแรกที่คิดคือ Play boy แน่ๆ แล้วก็มีปมเล็กๆ
แต่อ่านไปอ่านมา ความเจ้าชู้ที่บอกตั้งแต่ต้นหายหมด กลายเป็นผู้ชายเงียบๆ
แล้วบางมุมก็มีขี้เล่น ขี้อาย แล้วก็เหมือนจะมีความขี้งอนเข้ามาด้วย
น้ำฝนก็สงสัย อ่าว..แล้วความเจ้าชู้เหล่านั้นหายไปไหน?
ก็ทำความเข้าใจ (มโน) ว่า
เจอนางเอกที่เป็นรักแรกและรักเดียวแต่เด็ก เลยไม่เจ้าชู้แล้ว ฮืมมมมมมม
แล้วก็เลยกลายเป็นว่าเขาเป็นพระเอกที่น้ำฝนอ่านแล้วไม่กรี๊ด (=_=)
ไม่ใช่ว่าชอบให้พระเอกเจ้าชู้นะ แต่ไม่อินตามบทของพระเอกไม่ได้

คือยังไงดี
เหมือนตัวละครในเรื่องมี story เป็นของตัวเอง แต่ไม่มีความแน่นอนในลักษณะนิสัย
ไม่ซิ เหมือนจะ……… อธิบายไม่ถูก
จะว่ามีมิติ ก็ไม่เชิง
จะบอกว่าโตไปตามเรื่องราว ก็ใช่แหละ แต่มันก็ไม่ใช่ด้วยอีกเหมือนกัน
ทำให้อะไรหลายๆอย่างดูเหมือนจะมี แต่ก็ไม่มี พอมี ก็มีมาแบบงงๆ
ปมในเรื่อง ง่ายเกินไป
และดูเหมือนไม่มีก็ได้ ไม่ทำให้เรื่องผิดแปลกอะไรไป

พระเอกมีความตั้งใจจะมาทวงคืนไร่กาแฟของพ่อ
จากที่เคยอ่านๆมา เลยเดาว่า มันต้องมีนู้นนี่นั่น พออ่านจบปุ๊บ…ง่ายไปไหม?
บทจะได้ ก็ได้มาแบบง่ายๆ
แค่ลับฝีปากกับพี่ชายพระเอก แค่ครั้งสองครั้ง พอได้คืนมาก็…จบ
น้ำฝนก็… อ่าว แล้วไงอ่ะ
ทำไร่กาแฟต่อไหม?
หรือยังไง?
แต่งงานกับนางเอกก่อนแล้วช่วยกันทำไร่ใช่ไหม?
แทบจะไม่เอ่ยถึง (หรือเราอ่านข้ามไป?)

ตัวร้าย ก็ร้ายมาแบบโต้งๆ
ตอนนางมาเจอกับนางเอกเหมือนเด็กน้อยทะเลาะกัน นางมาร้ายแบบตรงๆ ไม่มีมารยา ไม่มีเรื่องราว
ดูออกเลยว่า เนี่ย นางร้ายนะ
นางเอาดีเข้าตัวอย่างเดียว นางจะเกาะผู้ชาย แล้วนางก็รักคนผิด แล้วไงต่อ?
นางเอกรู้ความลับนางตกลงกันไปมา
แล้วก็จบ เลิกแล้วต่อกัน…ง่ายไปไหม (อีกรอบ)

นางเอกมีนิสัยช็อปกระจาย จนเป็นหนี้แล้วก็ต้องหาเงินมาใช้หนี้ธนาคาร
แล้วก็หางานพิเศษทำ ก็คืองานถ่ายแบบ
ซึ่งตอนนี้แหละทำให้รู้ว่านางเอกสวยเลิศมากจนเป็นนางแบบได้ (ประมาณกลางๆเล่มแล้ว =_=)
แล้วพอนางเอกขึ้นปกก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต่างจากเดิม (นอกจากนางได้เงินแล้วจบกัน)
มีแต่ฝ่ายพระเอกถูกแมวมองเรียกหา แต่นางเอกเหมือนไม่มีใครสนใจเลย
(ทั้งๆที่ เลขาพระเอกบอกว่า มีการเชิญทั้งคู่ไปถ่ายแบบอีก)

น้องชายพระเอก ก็ร้ายแบบเด็กๆ คือเขาร้ายในแบบของเขา อันนี้หนูเข้าใจ
แต่ตอนอ่านไปอ่านมา เพิ่งรู้ว่า เขากินนางร้ายเรียบร้อยไปแล้ว ตอนที่ใกล้จะจบเล่ม!!
ไม่มีเหตุการณ์ไหนสื่อถึงเลยยยยยย
เราก็เดาไปซิว่า เนี่ย พอเขารู้ว่าพระเอกเลิฟๆกับนางเอก
เขาก็น่าจะมีการแย่งชิงนางเอก ล่อลวง บลาๆๆ เยอะแยะ
แต่ไม่เลย ไม่เลยยยยยยยย มีแต่ใช้เล่ห์กลเล็กๆ แบบเด็กๆ
ชวนไปเลือกของขวัญ แล้วเลือกไม่ได้บ้างละ สวมรอยคุยไลน์พระเอกบอกเลิกนางเอกบ้างล่ะ
ดูเด็กเกินไป (=_=)

ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อบุญธรรมพระเอกกับพระเอกมีไม่เยอะ
เขาจะโผล่มานิดเดียว แล้วก็นิดเดียวจริงๆ
เราจะรู้ได้ว่า เนี่ย พ่อพระเอกลำเอียงนะ ตอนที่พระเอกนึกถึงเท่านั้น
ถ้าพระเอกไม่บอก เราไม่รู้เลยว่าพ่อพระเอกลำเอียงนะ

จริงๆหลายๆอย่างในเรื่อง เราอินตามไม่ได้
แต่เรารู้ว่าเป็นแบบนี้เพราะเนื้อเรื่องบอกมาว่าแบบนี้ (บอกแบบตรงๆ)
ไม่ใช่เรานึกตามได้จากการอ่านเนื้อหาในเรื่องแล้วคิดตาม

อ๋อ ตอนจบ ขัดใจดาวมาก (ดาวมาอีกแล้ว)
พระนางตกลงแต่งงานกัน ง่ายไป!!!!!!!!!
ง้อกันนิดเดียว พระเอกขอแต่งงาน นางเอกตกลง นั้นไม่เท่าไหร่
ป้านางเอกยอมง่ายๆด้วยนี่ซิ ถึงพี่ชายนางเอกจะงอแง ไม่ยอม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
(ไหนบอกว่าหวงน้องไง แค่กีดกันนิดหน่อย แล้วจบ หมดหน้าที่ของการหวงน้องแล้ว?)
น้ำฝนว่า มันขัดๆแปลกๆ คือถ้าจบด้วยตกลงคบกัน วางรากฐานอนาคตว่าจะแต่งงานนะ บลาๆๆ
แล้วพอเล่มต่อมาที่เชื่อมโยงกันค่อยแต่งงานกัน คิดว่าน่าจะมีอะไรอะไรได้มากกว่านี้
มันเลยขัดๆ

รวมๆแล้วทุกอย่างง่ายหมด
พล็อตเดาง่าย ปมในเรื่องคลายได้ง่าย ตัวละครแสดงนิสัยออกมาอย่างง่ายๆ
บางส่วนเหมือนน่าจะมีปมแต่ไม่มี บางอย่างที่น่าจะเป็นจุดสำคัญก็เหมือนจะไม่สำคัญ

แต่ถามว่าอ่านแล้วเบื่อไหม (หัวเราะ) อ่านได้เรื่อยๆ แล้วกัน
เหมาะสำหรับคนที่อ่านอะไรหนักๆ (ดราม่าน้ำตาท่วมบ้าน หรือคิดหนักจนไมเกรนขึ้น) แล้วอยากพักบ้างอะไรบ้างแหละคะ

ทั้งนี้ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับรสนิยมคน
เรื่องนี้ไม่ใช่ทางของน้ำฝน แต่อาจจะถูกปากถูกรสถูกใจคนอื่นก็ได้
ลองซื้อมาชิมกันดูนะคะ (ยิ้มหวาน)

PS.
→ เป็นกำลังใจให้ค่ะ คิดว่าเรื่องต่อไปน่าจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ
→ เล่มต่อไปของคุณนัธ น่าจะเป็นเรื่องของพี่ชายนางเอก มั้งนะ รอลุ้นต่อไป……..


More :
Goodreads


Date: March 2, 2014