一姫二太郎 : Hayashi Kisara

Standard



ชื่อหนังสือ : 一姫二太郎 – Ichi Hime Ni Tarou
ผู้แต่ง : Hayashi Kisara
พิมพ์ครั้งที่ :
#1 | 2 (ธันวาคม 2556)
#2 | 1 (มกราคม 2556)
จำนวนหน้า : 1,143 หน้า (570+573)

รายละเอียด :
#1
เคย์อิจิโร่เงียบ มองร่างเล็กที่รวบผมสีน้ำตาลเป็นลอนขึ้นสูงในชุดวอร์มนักเรียนมัธยมยักไหล่ให้พลางพับตั๋วกับนามบัตรเก็บเข้ากระเป๋า ถึงแม้จะเคยดูถูกไว้ว่าเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าหลายปีตรงหน้าไม่มีเสน่ห์อย่างหญิงสาววัยเดียวกันคนอื่นๆ เอาเสียเลย แถมยังไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะกิริยาท่าทาง หรือการพูดการจา ทว่าถ้าดูแต่หน้าตาก็เข้าขั้นว่าจะดีกว่าพวกเด็กสาวๆ ไอดอลใหม่ที่จุติกันมาไม่เว้นแต่ละวันหลายคนอยู่ ยิ่งถ้าจับแต่งตัวดีๆ แล้วเอาขึ้นไปวางบนเวทีโดยไม่ให้พูดให้จา ก็คงจะพอมีคนหลงกลอยู่ไม่น้อยล่ะ…
ยังไงก็คงต้องย้ำคิดย้ำทำอีกหลายรอบทีเดียวว่า… ห้ามพูดอะไรออก มาเด็ดขาดน่ะนะ!!!

#2
ชายหนุ่มมองแขนเรียวหยิบกระเป๋าถือที่ดูมีของน้อยลงกว่าเมื่อตอนขามา เหลือบมองถุงขยะถุงใหญ่ที่วางแอบไว้มุมห้อง เห็นมีกระดาษเอสี่กับซองสีน้ำตาลที่เธอเป็นคนถือมาฉีกกระจัดกระจายอยู่
“…มีอะไรก็โทรหาผมได้เหมือนเดิม ยังไงเราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ”
“คุณจะบ้าเหรอ?” ฮิเมะค้อนใส่ “ฉันไม่เป็นเพื่อนกับคุณหรอก”
อิการาชิยิ้มค้าง
“ฉันไม่เป็นเพื่อนกับคนที่เคยรักหรอก ดังนั้นคุณไม่ใช่เพื่อนฉัน ฉันไม่ติดต่อคุณ คุณไม่ติดต่อฉัน ไม่อย่างนั้นตอนที่คุณมีใคร ฉันก็จะมาอาละวาดอีก ฉันไม่ชอบอะไรอึมครึม ในเมื่อคุณชัดเจนออกมาแล้ว อย่าเป็นเพื่อนกันให้มันก้ำกึ่งอีกเลย”
ทำไมเธอต้องแมนขนาดนี้นะ…


บันทึกหลังอ่าน…

หนังสืออ่านซ้ำ (อีกแล้ว) ช่วงนี้จัดแต่หนังสืออ่านซ้ำ อ่านซ้ำแบบไม่เกรงใจกองดองตั้งสูงๆ สวยๆ ในตู้เลย #สำนึกไหม? #ไม่!!!
แล้วจะให้หญิงทำยังไง ในเมื่ออยู่ดีๆ ก็คิดถึงพระเอกญี่ปุ่นสายเอส ในเมื่อคิดถึงก็ต้องหยิบมาอ่านซี่ ถูกม่ะ???

ไม่ต้องกริ่นมาก ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อย (ใสใสวัยเพิ่งจบมหา’ลัย) ที่มีหนี้หลักล้านที่ต้องชดใช้ให้กับบริษัทกู้เงินนอกระบบ แล้วด้วยความที่เกิดมาค่อนข้างสวย เงินเดือนจากงานประจำก็ไม่พอที่จะใช้หนี้ เธอเลยต้องรับงานพิเศษเป็นสาวนั่งดื่มในคลับระดับสูงในเครือบริษัทที่เธอเป็นหนี้ แต่ถึงจะมีหนี้หลักล้านเธอก็ไม่คิดจะทำยอดให้ตัวเองด้วยการไปเดทกับลูกค้านอกเวลางานเหมือนเพื่อนร่วมงานพิเศษคนอื่นๆ ตั้งใจทำตามกฏของทางร้าน จนลูกค้าที่หวังเครมนอกงานใช้เล่ห์เลี่ยมตามแบบคนชอบเอาชนะ จนทำให้นางเอกถูกเลิกจ้างจากงานประจำ แล้วก็หวังว่าเธอจะได้รับข้อเสนอของเขาสักที ผลของความหวังล้มๆแล้งๆนั้นคือโดนนางเอกสอยร่วง ย้ำ นางโดนสอยร่วงจริงๆ แบบว่านางเอกนางมี Inner ขัดแย้งกับรูปร่างหน้าตามากกกกกกก (เพิ่ม ก.ไก่ ไปอีกสามบรรทัด) ทำให้หลายๆคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นสาวหวานๆ ใสๆ น่ารักเรียบร้อยไรงี้ แต่แท้จริงแล้ว นางเอกเป็นเด็กสาวที่ถูกพ่อเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก และโตมากับโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ ถูกฝึกให้เตะต่อยจนถึงขั้นเกิดเป็นตำนานในสมัยเรียน ม.ปลาย!

แล้วเพราะไปสอยลูกค้าร่วง บวกกับทำข้าวของในร้านเสียหาย รายได้ที่ตอนแรกก็ไม่ค่อยจะมี แถมหนี้ก็เหมือนจะเพิ่มขึ้นอีก
นางเอกเครียดดดดด เครียดจนยอมรับข้อตกลงกับเจ้าหนี้ว่า ถ้ายอมรับปากทำงานอย่างหนึ่งให้เขา เขาจะยกหนี้ทั้งหมดให้ทันที!
แต่ก็มาเครียดกว่าเดิม เพราะไม่คิดว่า การที่ยอมรับปากเรื่องทำงานนั้น จะเจอเรื่องวุ่นวายถึงขนาดพลิกชีวิตของเธอได้ขนาดนี้!!!!

เรื่องมากมายที่ว่าคือ
จากเด็กสาวที่อยู่นอกวงโคจรของสิ่งที่เรียกว่าศิลปะระดับชาติ ต้องมาดูแลนักแสดงคาบูกิที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ แถมคนๆนั้นยังมีนิสัยประหลาด(?)ในหลายๆอย่างด้วย!! แถมงานหลักที่ใช้ในการปลดหนี้นั้น ก็ยากแสนยาก ที่ยากไม่ใช่เพราะงาน แต่เพราะคนที่เกี่ยวข้องกับงานเนี่ยแหละที่ทำให้ยาก

ยากมากแค่ไหนมาดูกัน
จากสาวน้อยจบใหม่ทำงานบริษัทใสใส ก็มาเป็นพนักงานนั่งดื่มในคลับระดับสูง พลิกมาเป็นคนดูแลส่วนตัวของนักแสดงคาปูกิ ที่พ่วงด้วยหน้าที่ดูแลสุนัข ยังต้องรับบทบาทคนรับใช้คอสเพลย์(?)ในบางเวลา นอกจากนี้ยังต้องเป็นคนหาของสำคัญเพื่อปลดหนี้ ยังไม่พอ ต้องมาเป็นนักสืบเพื่อสืบหาคนทำร้าย แล้วยังต้องมาต่อยตีกับคนที่คิดร้ายอีก

ฮัลโหลลล งานปลดหนี้อะไรจะมีสีสันปานนั้นนนนน

แล้วหลังจากนั้นก็มีเรื่องเลิฟๆ รักๆ ที่กว่าจะลงเอยกันได้ ก็ต้องผ่านอุปสรรคมากมาย ทั้งเรื่องหนี้ของนางเอก เรื่องความเหมาะสมทั้งทางฐานะ และวงค์ตระกูล ยังมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนหลายๆคนอีก
เรื่องเยอะมากกกก #พูดเลย

พอๆ หลังจากนี้ก็เล่าต่อไม่ถูกแล้วละ
มาเม้าท์เลยดีกว่า

เรื่องนี้เป็นนิยายที่แต่งโดยคนไทย แต่ธีมเรื่องอยู่ที่ญี่ปุ่น ซึ่งหญิงชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เป็นนิยายรักที่รู้สึกอ่านแล้วอิ่มมาก ที่อิ่มคืออิ่มความอยากรู้อยากเห็น พระเอกเป็นนักแสดงคาบูกิที่มีชื่อเสียง นักเขียนก็อัดข้อมูลเกี่ยวกับคาบูกิมาเต็มเอียด เต็มแบบที่เราแถบจะไม่ต้องไปหาข้อมูลเพิ่มเติมเลย เป็นการแทรกในแบบที่คนอ่านเรียนรู้ไปพร้อมๆกับนางเอกของเรื่อง เราค่อยเรียนรู้เรื่องต่างๆ
คือดี๊ดี
อ่านแล้วอยากไปดูคาปูกิเลย
หญิงเคยคุยกับอาจารย์ชาติเรื่องนี้ด้วย อาจารย์เคยไป อาจารย์บอกหญิงว่า wonderful! ทำเอาอยากเลย #เก็บเงินลงกระปุกหมูค่ะ

กลับเข้ามาที่นิยาย
นอกจากเรื่องคาบูกิแล้ว ยังมีเรื่องที่หญิงเคยได้ยินเพื่อนสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นพูดๆให้ฟัง คือ..
เรื่องการแบ่งประเภทผู้ชายว่า ผู้ชายแบบนั้นจะชอบผู้หญิงแบบไหน ถ้าอยากจะแต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ควรทำตัวแบบไหนไรงี้
ในเรื่องมีตัวละครหนึ่งที่พูดถึงเรื่องนี้อยู่ด้วย เธออออ จากที่หญิงเคยรู้มาแบบนิดๆหน่อยๆจากเพื่อนสาว ยังมีมากกว่านั้นอี๊ก ทำเอาสงสัยเลยว่าสาวญี่ปุ่นเขาวิเคราะห์กันขนาดนี้จริงดิ?? #หัวเราะ
เปิดโลกวัยใส(?)ของหญิงมากมายค่ะ หุหุ

จริงๆ ที่จะบอกคือ นิยายได้แทรกเรื่องวัฒนธรรมญี่ปุ่นเข้าไปได้อย่างกลมกลืนมาก ถึงจะมีบางจุดที่หญิงอ่านแล้วรู้สึกคุ้นเคยหรือดูไทยไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้อ่านแล้วเสียอรรถรสนะ
คือหญิงมีนิสียเสียแบบหนึ่ง คือ มักจะไม่อ่านนิยายที่คนไทยเขียนแต่ใช้ธีมในต่างประเทศแล้วตัวละครทั้งหมดก็เป็นคนต่างประเทศ เพราะนักเขียนบางท่านแต่งมาแล้วไม่สุด อ่านแล้วไม่รู้สึกอินว่านั้นคือคนต่างชาติไรงี้ #เจ็บมาเยอะแล้ว แต่นักเขียนท่านนี้เป็นข้อยกเว้น จากที่ตามมาในหลายๆเรื่องแล้ว ชอบทุกเรื่อที่เคยอ่านเลย มีความประทับใจมากที่ทำให้ต่อมความเรื่องมากของหญิงไม่ทำงาน ดี๊ดี

แนะนำค่ะ ลองดูววว
ใครที่คิดว่าอ่านแล้วไม่อิน กลัวไม่ฟิน
เธอออ ยังไงก็ฟินนนนน
นี่ขอเม้าท์คุณพระเอกเลย คนอะไรก็ไม่รู้มีความเล่ห์เลี่ยมเยอะมาก คือบ้านนางเป็นตระกูลเก่าแก่ที่เคร่งครัดเรื่องธรรมเนียมการแต่งงานมาก แล้วนางดันสะดุดตานางเอก แต่จะจีบแบบเปิดเผยไม่ได้ นางเลยหาวิธีหลอกล่อให้นางเอกมาบอกชอบก่อนจะได้ไม่รู้สึกผิด เธอออ ดูซิดูววววว
ยังไม่จบนะ คือนางเอกหนีออกจากบ้าน แบบไม่อยากอยู่แล้วทำให้พระเอกเสียงชื่อเสียง นางไม่ยอมจ้า พอรู้ว่านางเอกอยู่ที่ไหนก็สั่งๆๆๆ เอาแต่สั่งว่าห้ามหนีไปอีกงี้ ทำตัวให้เป็นเด็กดี คอยเขามาหาไรงี้ โอ๊ยยย อยากจะถาม แสดงออกขนาดนี้ ตกลงเป็นอัลไลกันแน่ค้าาาาา เราเป็นอารายกันนนนนน
ยังไม่พอนะ ก่อนหน้านั้นยังมีบทลงโทษแสนหวานด้วย #เขิน นางหาข้ออ้างที่นางเอกชอบทำตัวไม่สมเป็นผู้หญิงว่าถ้าทำแบบนั้นจะลงโทษด้วยจูบ!! เธอเอ๊ยยยย ไม่ได้อยากจะดัดนิสัยที่ออกไปทางแมนๆของนางเอกหรอก นางหาเรื่องแทะโลม อยากเต๊าะหญิงชัดๆ!
ยังมีอีกเรื่อง คือนางชอบบ่น บ่นนู้นนี่นั่นนางเอกตลอด แต่พอมีคนมาบ่นมาว่านางเอก นางไม่ยอมจ้า แสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่ ฮัลโหลลล ตกลงเป็นอะไรกันค้าาาาา
วีรกรรมของพระเอกเยอะมากกก นางเรื่องเยอะมาก ตามสไตล์หนุ่มเอส (อยากรู้ว่าเป็นไง ไปหาอ่านเอาเองนะเธอ หญิงไม่บอกกกกกก) แต่ด้วยความเยอะของนางและต้นตระกูลนาง ทำให้นางไม่ยอมบอกรักบอกชอบนางเอกสักที แต่คนสนิทรู้นะว่าตาแก่ เอ๊ย พระเอกเนี่ยล็อคตัวนางเอกไว้เป็นของตัวแล้ว แสดงออกแบบไม่เกินหน้าเกินตา แต่ทำให้คนอ่านหมั่นไส้เวลานางทำท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของแบบทางตรงและทางอ้อม ตอนอ่านหญิงอยากจะถามว่า ตกลงพี่เป็นอะไรกับน้องเขาคะะะะ หมั่นไส้แรง

ส่วนคู่อื่นก็มีความน่ารักนะ ทั้งคู่พี่สาวพระเอกกับหนุ่มรู้สึกตัวช้า ที่อ่านไปก็ลุ้นไปว่าคุณพี่สาวจะตัดใจหรือจะเดินหน้าจีบต่อ แล้วกว่าจะลงเอยกันได้ หญิงที่อยากจะลากคุณพี่สาวให้เลิกยุ่งกับนางเลย คนอะไรก็ไม่รู้ บื้อออออออ ทำเขาเสียใจทางคำพูดมาตั้งมากมาย สุดท้ายตัวเองรักเขาแต่ปฏิเสธมาตลอด จนต้องให้คนอื่นมาช่วยกระตุ้นจนรู้สึกตัวสักที ก่อนหน้านั้นนางก็แอบหลุดนะจ๊ะ มีต๊อดเล็กต๊อดน้อยสาวด้วยนะ ว๊ายยย ไหนบอกไม่สนไม่รักไม่แคร์เขา อยากให้เขาเลิกยุ่งไงคะ ทำไมเธอถึงไปทำแบบนั้น้กับเขาล่าาาาา ว๊ายๆๆๆๆ
จริงๆหญิงแอบด่านางไปหลายที จนหยุดด่า ตอนนางขอแต่งงานแหละ ไม่ซิไม่ได้ขอ ตอนที่บังคับให้สาวยอมทำตามที่นางบอกกกก แอร๊ยยย หญิงชอบแบบนั้นนน (แบบไหนไปอ่านเอง!)

แล้วก็คู่หนุ่มแว่นลูกพี่ลูกน้องของพระเอกที่ควบตำแหน่งคนดูแลส่วนตัว
เป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยแสดงออกทางอารมณ์เท่าไร ทำให้เวลากลุ้มใจหรือเสียใจหรือรู้สึกอะไรจะดูทางสีหน้าไม่ได้ เป็นคนเงียบๆ แต่บอกเลย ผู้ชายเรื่องร้ายทุกคน!! ร๊ายร้ายยยย นางสนใจเด็กจ้าาาา แล้วด้วยนางฉลาด นางก็วางแผนจนได้ไปส่งน้องหนูคนนี้ที่บ้าน แล้วก็พูดคุยไปมา น้องเขาก็ใสใสไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร คิดว่าตัวเองตกหลุมรักเขาข้างเดียว พ่อคุณคนนี้ก็ขี้แกล้งอีก อยากให้น้องทำอะไรก็บอกตะล่อมๆบอก แบบวางแผนจนน้องยอมทำ วางแผนจนได้น้องมาาาาาา โอ๊ยยย คุณยูกิ! คุณร้ายมากกก
หญิงรู้นะว่าคืนนั้นคุณยูกิทำอะไรรรรร ทำอารายยยยยยย

พอๆ #เรียกสติกลับมา

จากที่เผลอหลุดฟินเม้าท์ผู้ในเรื่องไป ก็พอจะรู้เนอะว่าเรื่องนี้พาฟินขนาดไหน
ใครที่ชอบเรื่องสไตล์ญี่ปุ่น หญิงแนะนำเลย หญิงชอบมากกกกกก หรือใครไม่เคย มีความเมียงๆมองๆก็อ่านดูๆ เอาชื่อเรื่องไปค้นลองอ่านได้
คืองามดี หญิงพูดเลย นี่อ่านซ้ำเพราะคิดถึงความร้ายของสามหนุ่มในเรื่องแหละ

PS.
→ มีเซอร์ไพรซ์ด้วยนะ แบบว่า แบบว่า มีจุดที่ทำให้สงสัยในตัวละคร แล้วพอเฉลยคืออ้าปากค้างเลย ไม่คิดจะมาแนวนี้ เผลอช็อคไปเบาๆสามวินาที
→ หญิงอยู่ #ทีมคุณยูกิ หญิงอยากฝันแอร๊ยๆแบบนั้นบ้างงงงง


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : Dek-D


Advertisements

เสน่หาตราใจ : ปราณธร

Standard



ชื่อหนังสือ : เสน่หาตราใจ
ผู้แต่ง : ปราณธร
พิมพ์ครั้งที่ : 3 (กรกฎาคม 2559)
จำนวนหน้า : 796 หน้า

รายละเอียด :
หลายปีที่เขาตะเกียกตะกายไขว่คว้าอะไรก็ได้ที่จะทำให้เขามีสถานะเทียบเท่ากับคนดีๆ ทั่วไป…เขาทำได้ระดับหนึ่ง
มันอาจจะไม่ตรงไปตรงมา ไม่ขาวสะอาด ใช่…แต่ชีวิตก็ทำให้เขาเรียนรู้ว่าขอเพียงปิดบังมัน เก็บซ่อนไว้…ก็จะไม่มีใครรู้
“คุณฆ่าเขาใช่ไหม คุณเก๋กับนายเบี้ยว…คาม”
“ไม่…” คารมจ้องตาเธออย่างซื่อตรง “ไม่ได้ฆ่า”
สัภยาไม่เชื่อ…แต่เธอก็จนใจว่าไม่มีหลักฐานอื่นจะยกมาปรักปรำเขา
เธอมีแค่ความรู้สึกของคนผูกพันกันมานานเท่านั้นที่บอกว่าใช่…เขาทำ
“ใครเชื่อก็กินหญ้าแล้ว”
“แล้วไม่กลัวหรือไง”
“กลัวอะไร”
“ถ้าพี่เป็นคนฆ่า…คุณน้อยก็กำลังอยู่ตามลำพังกับฆาตกร”


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
ไฟรักราน


บันทึกหลังอ่าน…

ไหนๆ ก็อ่านไฟรักรานไปแล้ว ก็ขอซ้ำเรื่องนี้ให้หายคิดถึงคุณคามด้วยเลยแล้วกันเนอะ #เขินจัง

ก่อนจะกรี๊ดคุณคาม ขอเล่าเรื่องก่อนๆ
เรื่องนี้เป็นเรื่องของคุณน้อย สาวน้อยอายุ 13 ที่มีชีวิตดราม่าพอๆกับซินเดอเรลล่า กำพร้าแม่แท้ๆ อยู่กับพ่อเลี้ยงที่ถึงจะรักเธอแบบลูกแท้ๆ แต่ก็รักภรรยาใหม่(แม่เลี้ยง)มากกว่าจนทำให้คำเรียกขานจาก “พ่อ” เปลี่ยนเป็น “ลุง” แม่เลี้ยงก็ยิ่งกว่าคำว่าใจร้าย นิสัยนางร้ายแบบหาดีไม่ได้ คบชู้ หึงไม่เลือกหน้า จิกเด็ก หวงสมบัติ และหาเรื่องทะเลาะกับสามี
ยังไม่พอ คุณน้อยยังโดนคนงานในบ้านแซะด้วยวาจาหลายๆต่อหลายครั้ง ทั้งๆที่มาฐานะเป็นถึงคุณหนู แต่ก็ต้องทำงานเยี่ยงกับคนงานในบ้าน ยังดีที่เธอฉลาด รู้หลบ รู้หลีก และรู้จักเอาตัวรอด และไม่คิดอะไรมากตามภาษาเด็ก ทำให้ถึงจะไม่ชอบใจ อยากจะเรียกร้องความรักและสิ่งอื่นๆอย่างที่เด็กจะทำ เธอก็ไม่ทำ เธอเลือกจะเงียบ และหาวิธีให้ได้มาในสิ่งที่เธออยากได้แทน

นั้นคือดราม่าฝั่งนางเอก มากันที่ฝั่งพระเอก
คุณคาม (กรี๊ดดดด) เกิดมากับแม่ที่มีอาชีพค้าบริการทางเพศและไม่รู้ว่าพ่อของเขาเป็นใคร แต่ใบหน้าและหลายๆอย่างทางกายภาพคืออย่างเดียวที่พ่อเขาให้มาแล้วถูกแม่บังคับให้นำมาใช้ประโยชน์ สิ่งนั้นคือรูปร่าง ใบหน้า และร่างกาย
คุณคามถูกแม่ให้ทำอาชีพเดียวกับเธอเพื่อหาเงินมาให้เธอใช้ตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม ตอนแรกเขาก็ยินยอมทำเพราะรักแม่ แต่เมื่อผ่านมาหลายปี ความรักของเขาทำให้เขาเกิดความสงสัย และตอนที่เขาทำงานโดยใช้ร่างกายแลกเงินก็ทำให้เขาเริ่มเบื่อหน่าย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะสังคมและคนรอบตัวเขาก็ทำแบบนี้ อยู่กันแบบนี้ จนเขามาเจอกับนางฟ้าหน้าบูด เด็กสาวที่ทำให้เขาหายเบื่อ และรู้จักคำว่ารัก…

ใช่แล้ว นางฟ้าหน้าบูดของคุณคามคือคุณน้อย

ทั้งคู่เจอกันในตอนที่คุณคามมาทำงานและคุณน้อยก็กำลังทำหน้าที่เป็นด็กเลี้ยงม้า
แล้วด้วยความที่เป็นเด็กและมองโลกในแง่มุมที่ต่างจากคนรอบตัวมอง ทำให้คุณน้อยไม่ได้มองว่าชายหนุ่มที่มาหลับนอนกับแม่เลี้ยงของเธอเป็นคนเลวจนไม่น่าเข้าใกล้ เธอยังใจดียอมให้เขาแย้งข้าว แถมในบางมื้อยังยอมเจียดเงินค่าขนมให้เขา พาเขาไปทานข้าวด้วยกันเพราะเขาบอกว่าไม่มีคนหาข้าวให้ ทุกคนเรียกเขาใช้งานให้เงินแล้วจบกัน สิ่งที่เธอมองว่าไม่ดี เธอก็พยายามบอกเขาในแบบที่เด็กคนหนึ่งที่ฝันอยากเป็นหมอเข้าใจ ทั้งการดูแลสุขภาพ บอกให้งดบุหรี่และพยายามบอกว่าให้ลองหาอาชีพอื่นทำ

คุณคามที่ไม่เคยเจอคนแบบคุณน้อยมาก่อน จากตอนแรกที่แค่อยากหาที่หลบฝนหลบภัยแล้วจากไปไม่สนใจอีก กลับเป็นว่าคุณน้อยเป็นเหมือนที่พักใจ ไม่ดูถูกเขา ไม่หาประโยชน์จากเขา แถมยังยอมให้เขาหลอกให้เลี้ยงข้าว คอยพูดคุย คอยเตือนด้วยความหวังดีกับเขาตลอด จากที่แค่คุยให้ตัวเองรู้สึกดี เขาก็เริ่มมองหาและรู้สึกมากขึ้นกว่าเดิมทุกครั้งที่ได้คุยกับคุณน้อย เขาเริ่มคิด เริ่มรู้สึกแบบที่ชายหนุ่มคนหนึ่งจะรู้สึก เขาเริ่มรักและโหยหานางฟ้าหน้าบูดแล้ว….

จนมาเกิดเรื่องขึ้น
เขาโดยคนหักหลังและทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แล้วนางฟ้าหน้าบูดของเขาก็มาช่วยเขาอีกครั้ง เขาอยากมีความสุข แต่ทำไมคนพวกนั้นต้องมาทำร้ายเขา เขาตัดสินใจแล้วว่า ชีวิตนี้ที่ได้คุณน้อยช่วยไว้ เขาจะยกให้คุณน้อยคนเดียวเท่านั้น

ใช่แล้ววว คุณคามเริ่มตีตราจองเด็กสาวอายุ 13 แล้วววว ตอนนั้นคุณคามอายุ 20!!

พอหลังจากที่ได้คุณน้อยช่วยไว้ เขาก็เริ่มหาหนทางเอาตัวรอด จนกลายเป็นคนดูแลทะเลอันดามัน แหล่งการพนันของคนชั้นสูง เขามีเงินเหลือใช้ และมีอำนาจพอที่จะชี้เป็นชีตายใครก็ได้!
แต่เพราะการเป็นนายของทะเลอันดามันและมีคดีติดตัวทำให้ไม่สามารถมาหาดวงใจของเขา นางฟ้าของเขาได้บ่อยนัก แต่เพราะข่าวเรื่องการหมั่นจองหญิงสาว ทำให้เขาต้องรีบมาหาคุณน้อยทันที! คุณน้อยจะทำอะไรเขาไม่ว่า แต่คุณน้อยจะหมั้นกับใครคนอื่นที่ไม่ใช่เขาไม่ได้!!!

ส่วนคุณน้อย ว่าที่คุณหมออนาคตไกล ที่มีดราม่าในชีวิตมากมายตั้งแต่เสียคุณลุงที่เธอนับถือเหมือนพ่อ โดนแม่เลี้ยงกับคนดูแลทรัพย์สินโกง แต่เธอก็ยังมีเพื่อนของลุงที่หวังดีกับเธอ และคนไข้คนแรกของเธอที่หลายๆปีจะมาให้เจอสักที พอมาเจอกันแต่ละครั้ง คามของเธอก็ดูเหมือนจะแผ่รังสีความอันตรายมาเสมอ แต่เพราะเธอรู้ว่าเขาจะไม่ทำร้ายเธอ และเขาก็เป็นผู้ชายอีกคนหนึ่งที่รับรู้เรื่องราวของเธอ ตั้แงต่เธออายุ 13 ทำให้เธอไม่ได้มองใครอื่น เหมือนสายตาและความนึกคิดของเธอมีแต่เขา จากตอนแรกยังเป็นสาวแรกรุ่น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคามถึงพูดประโยคแปลกๆบางอย่างกับเธอ แล้วหลอกให้เธอพูดประโยคตอบรับที่เหมือนผูกมัดคนทั้งคู่เข้าด้วยกัน เมื่อเธอโตขึ้น เธอก็รับรู้และรู้สึกได้ว่า เธอยอมรับคาม และเธอก็รักเขา เหมือนที่เขาพยายามแสดงออกทุกครั้งที่มาเจอเธอ

แต่เพราะมีบางเรื่องที่เธอสงสัยว่าเขาทำ สิ่งที่เธอมองว่ามันผิด เธอรู้ เธอสัมผัสได้ว่าเป็นเขา แต่เธอก็พยายามหลอกตัวเองโดยการเชื่อคำพูดของเขา เชื่อคำยืนยันของเขาที่เขาบอกว่าไม่ได้ทำ

ได้ เขาไม่ได้ทำ เธอเชื่อเขา เธอไม่ชอบสิ่งที่เขาทำ เธอจะหาทางทำให้เขามาอยู่ข้างเธอ ในแบบที่เธออยากให้เป็นให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยอม!

พอแล้ว
ไม่เล่าต่อแล้วววว
คือหลังจากนี้ก็เกิดเรื่องราวมากมาย ถ้าอ่านเรื่องไฟรักรานมาก็น่าจะพอเดาได้ว่าเรื่องราวน่าจะไปโทนสีเทาเข้ม แบบเข้มมากกก เพราะพระเอกดาร์กมาก แต่ถึงจะดาร์กกมาก น้ำฝนก็รักนะ บอกตรงๆ #เขินจัง

ขอพื้นที่สกรีมคุณคามค่ะ
แอร๊ยยยยยย เธอออออ ผู้ชายอัลไลก็ไม่รู้ รักอยู่มั่นอยู่คนเดียว นางยอมทุกอย่างเพื่อคุณน้อยจริงๆ คุณน้อยพูดทำร้ายจิตใจ นางก็ตัดพ้อ แล้วก็หาทางง้อเองเสร็จสับ ไม่งอน ไม่งอแงมาก นางรักมาก ยอมมาก ถึงขนาดรู้ว่าสิ่งที่คุณน้อยขอ แล้วก็รู้ว่าที่คุณน้อยขอมาก็มาจากการถูกคนอื่นหลอกมาให้ขอ แล้วรู้ว่าสิ่งที่ขอนั้นจะทำให้เขาไม่สามารถกลับมาหาคุณน้อยได้ เขาก็ยอมทำ
เธอออออออออ ผู้ชายเลวแต่ดีงามเรื่องความรักแบบนี้ หญิงยอมจริงๆนะ!
โอเค๊ นางเลวจริงๆ นางใช้ความฉลาดในทางที่ผิด แต่นางก็พยายามทำผิดให้น้อยที่สุดถ้าไม่โดนบีบคั้นให้ทำ บางครั้งนางก็โกหกคุณน้อยเพื่อไม่ให้คุณน้อยไม่สบายใจหรือเสียใจหรือทำให้เขาเสียคุณน้อยไป คนอ่านอย่างน้ำฝนยังไม่โกรธเลยเธอ! คิดดูว่าเข้าข้างกันเบอร์ไหน

ไม่ให้เข้าข้างได้ไง
คุณคามเธอเลวก็จริง แต่พอกับคุณน้อย จะหยิบ จะจับ จะแตะ จะต้อง ยังกล้าๆกลัวๆเลยเธออออ #ยกป้ายไฟให้คุณคาม

ชีวิตนางน่าสงสารจริงๆนะ #เข้าข้างล้วนๆ

เอาจริงๆ ถามว่าคุณคามทำผิดไหม
ผิด นางทำผิดจริง นางหาเหตุผลมารองรับความผิดของนางได้เสมอ แล้วคุณน้อยก็เป็นผู้หญิงที่มีความเข้าข้างคนของตัวเองสูงมาก เธอไฟท์เพื่อคาม ตบตีกับคนมากมายเพียงเพื่อจะให้คามมาอยู่กับเธอ คุณน้อยก็มีเหตุผลในการช่วยคามเหมือนกัน

ฝั่งตำรวจ (แน่ซิ ต้องมีตำรวจ เพราะคุณคามเธอร้ายยยย) ก็มีเหตุผลในการจับ แล้วก็มีความร้ายในแบบของตำรวจ (ตำรวจนางก็ร้ายนะเธอ จริงๆ)

ทุกคนในเรื่องมีเหตุผลมารองรับการกระทำของตัวเองหมดเลย ขึ้นอยู่กับว่ามองมาจากมุมไหน และยืนอยู่ในจุดไหน แล้วคิดจะทำเพื่ออะไร

ไม่รู้เขียนอะไรต่อแล้ว อยากให้ลองอ่านดูจริงๆ
ว่ากันง่ายคือ ชอบเรื่องนี้มากกกก เป็นหนึ่งในเรื่องที่วางไว้จุดบนสุดของหนังสือที่ชอบเสมอเลย
มองเห็นในหลายๆอย่าง ทั้งความดราม่าในชีวิต และความปริ้นปร้อนของมนุษย์ มีความเรียลลลลล
หญิงชอบบบบ

PS.
→ อ่านงานพี่กก ปราณธร มาสองเรื่องติด ทำเอาคิดถึงงานอื่นๆเลย ต้องหาเวลาโดนเรื่องอื่นบ้างแล้วววว
→ มองไม่เห็นความต่างนะ หรืออ่านเพลินจนไม่สังเกตก็ไม่รู้ ฮ่า
→ คนโลกสวย ชอบนิยายวิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้น่าจะอ่านไม่รอดนะ เตือนไว้ก่อน


More :
Goodreads


เขย่ารักมาเฟีย ภาคหนึ่ง เจาะหัวใจมาเฟีย : ออสม่า

Standard

ชื่อหนังสือ : White Hat Episode I Calabrian : เขย่ารักมาเฟีย ภาคหนึ่ง เจาะหัวใจมาเฟีย
ชื่อชุด : เขย่ารักมาเฟีย
ผู้แต่ง : ออสม่า
ISBN : 978-616-305-380-0
พิมพ์ครั้งที่ : 3 (กรกฎาคม 2557)
จำนวนหน้า : 1,091 หน้า

รายละเอียด :
หญิงสาวคนหนึ่ง..เธอมีอะไรดี
เพราะหน้าตาอันสวยงามหรือดวงตาที่คอยเก็บงำประกายบางอย่าง
มาเฟียอย่างเขา..ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับความงามเปลือกนอกของผู้หญิง
แต่บางสิ่งบางอย่างในตัวสาวน้อยคนหนึ่ง..
กลับดึงดูดให้เขาต้องค้นหา และกว่าจะรู้ตัว..
หัวใจของเขา..ก็โดนเขย่าจนไม่เหลือดี!


บันทึกหลังการอ่าน…

อ่านถึงบทที่สอง ฝนรู้สึกว่ามันไม่ใช่อ่ะ

ตอนที่แรกที่ได้อ่านรีวิวของคุณฟีน่า ฝนก็ทำใจไว้แล้วล่ะว่าจะต้องเจอคำผิดเยอะแน่นอน
แล้วก็บอกว่าไม่เป็นไร … “อย่างกับเธอเขียนถูกทุกคำ”
ใช่เลย ถึงจะเจอคำผิดแต่ก็อาจจะไม่รู้ (ขำ) เพราะส่วนตัวก็ไม่ได้เขียนถูกทุกคำอยู่แล้ว
ด้วยพล็อตที่น่าสนใจ แถมเป็นพวกชอบลองของ
แล้วยังติดใจมาเฟียหลังจากอ่าน Cubic ไป น้ำฝนเลยจัดการจิ้มซื้อและอ่านโดยทันที!

สิ่งที่ฝนคิดว่าไม่ใช่ ไม่ใช่เรื่องคำถูกคำผิด แต่เป็นสำนวนมากกว่า

บทแรกคนเขียนจะแทนตัวละครด้วยลักษณะ (หรือเปล่า? นี่ก็ไม่รู้ศัพท์)
คือแทนด้วย หญิงสาว ชายหนุ่ม ร่างเล็ก ร่างสูง ไม่ก็เป็นชื่อตัวละครตัวนั้นเลย
พอเข้าบทที่สอง ก็ยังคงเป็นแบบนั้น แน่นอนน้ำฝนไม่ติดอะไร
มาหลุดตรงกลางๆบท เพราะเริ่มจะมีคำว่า หล่อน เข้ามา
คือมันแปลกๆ ในความรู้สึกของฝน

หล่อนอยากออกไปจากที่นี่!
หรือ
“ค่ะ ฉันมาเรียน” หล่อนตอบสั้นๆ

หล่อนอยากออกไปจากที่นี่! >> เธออยากออกไปจากที่นี่
อันนี้โอเคกว่า ฝนคิดว่าแบบนั้นนะ
เจอหล่อนครั้งแรกในหนังสือ ตกใจเลย นึกว่าอ่านผิด
แต่ใช้หล่อนก็ไม่อะไร เพราะหลังจากอ่านผ่านบทที่สองไปก็เจอแต่หล่อน

หล่อนตอบสั้นๆ >> รำไพพิมพ์ตอบสั้นๆ ไม่ก็ หญิงสาวตอบสั้นๆ
อันนี้ถึงจะคงสไตล์การเขียนมาจากหน้าแรกๆไว้มากกว่า

ฝนไม่ติดถ้านิยายจะใช้คำว่าหล่อน (เพราะจะมโนในหัวว่าหมายถึง She)
แต่รู้สึกเหมือนมันไม่เหมือนกับบทแรกๆยังไงไม่รู้

คือยังไงดีหว่า?
มันแบบว่า ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวนางเอกจะมาเป็นชายหนุ่ม หญิงสาว ร่างสูง ร่างแกร่ง
แต่พอเป็นนางเอกจะเป็นหล่อน มันเลยอ่านแล้วแปลกๆ
แล้วทำไมเป็นช่วงที่น้องพระเอกคิดหรือบรรยายเกี่ยวกับน้องพระเอก ทำไมไม่ใช่หล่อนด้วย?

ฝนก็ไม่เข้าใจนิยายไทย หรือเป็นสไตล์การเขียนแนวนี้กัน?
ไม่ได้เก่งภาษาเขียนด้วย จะมาติเขาในเรื่องนี้ก็ไม่น่าเชื่อถือ
แต่ในความรู้สึกลึกๆ มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ
(ถอนหายใจ)

สำนวนที่เจอด้วย
นางเอกเป็นคนไทย มาอยู่ที่ออสเตรเลีย นางเอกชื่อ รำไพพิมพ์
ฝนมั่นใจว่าคนต่างชาติออกเสียงไม่ถูกในระยะเวลาสั้นๆแน่ๆ
ขนาดนามสกุลของฝนเอง อาจารย์สอนภาษาของฝนยังออกเสียงกันไม่ค่อยถูก
ทั้งๆที่เขาอยู่เมืองไทยมาหลายปีแล้ว!
ไม่ใช่ว่าไม่มีในจุดนี้นะ แต่มีตอนผ่านไปแล้วสักพักใหญ่ๆเลยแหละ
พระเอกเพิ่งมาถามว่าเขาออกเสียงถูกไหม แล้วนางเอกบอกว่าถูกด้วย!
แต่น้องสาวของพระเอกดันเรียกถูกแบบไม่ติดขัด
แถมแนะนำให้รู้จักกับคนนั้นคนนี้อย่างคล่องปากด้วย
ขัดแย้งกับความเป็นจริงจังเลย
ฝนก็เข้าใจว่า อาจจะมีเพื่อให้มี แต่ไม่สำคัญ ไม่ใช่ point อะไร ก็เลยใส่มาให้รู้นะว่ามีจุดนี้
นิยายก็คือนิยาย จะเอาอะไรเยอะแยะจากนิยาย
โฮฮฮ ไม่ช่ายยยยยย
นิยายคือนิยายนะถูกแล้ว แต่ควรใส่ใจต่อความเป็นจริงด้วย จริงไหม?

แต่ตะลึงสุดๆ คือคำว่า ฉุดคร่า อ่านแล้วดูร้ายแรงมาก
ทั้งๆที่บริบทน่าจะใช้แค่คำว่า ฉุด เฉยๆก็พอ
อย่างคุณรอนที่มาเลิฟๆนางเอก เขาอยากได้นางเอก ก็คิดจะฉุดนางเอกไปทำ something
พระเอกมาเจอพูดว่า “นายไม่มีสิทธิมาฉุดคร่าใคร!”
ฝนอ่านแล้วตกใจมาก ให้ความรู้สึกว่าคุณรอนจะลากนางเอกไปฆ่าเลย
นี่สงสัย เลยลองเปิด dictionary online ดู (จิ้มที่คำจะเจอ credit)

ฉุดคร่า
– abduct : พรากไปจาก, ใช้กำลังพรากไป, ฉุดลากไปอย่างไม่ปราณี
ex.เขาตื่นตระหนกราวกับเจอมัจจุราชจะฉุดคร่าชีวิตของเขาไป

ฉุด
– pull : รั้งสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้น หรือดึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งไว้
ex.คนงานชายหลายคนต้องช่วยกันฉุดต้นไม้ใหญ่ที่ล้มขวางทางอยู่ออกให้พ้นทาง
– abduct : ออกแรงลากหรือคร่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป
ex.เขามีนักเลงอันธพาลไว้คอยควบคุมความสงบเรียบร้อย และคุมผู้หญิงที่ตนไปฉุดหรือล่อลวงหรือข่มขืนมา
– hold back : ทำให้ตกต่ำลง
ex.เขาคิดอยู่ตลอดเวลาขืนอยู่กับเธอต่อไปคงมีแต่จะฉุดอนาคตเธอให้มืดบอดลง

เนี่ยยยยยยยย ควรจะเป็นแค่ ฉุด เฉยๆหรือเปล่า?

แล้วเรื่องภาษาสุภาพด้วย
นางเอกคิดว่าจะพูดกับพระเอกในภาษาสุภาพ
นางพูด “ดิฉัน” กับพระเอกทุกคำ
แต่กับเพื่อนๆจะใช้แทนตัวด้วย “พริม” (ชื่อเล่ม)
แล้วกับคนอื่นๆอย่าง Mr.รอน ก็ใช้คำว่า “ฉัน”
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นที่ออสเตรเลีย….. National language is English
น้ำฝนก็คิดว่า ดิฉันกับฉันในภาษาอังกฤษมันเหมือนกันไหม?
ทำไมฝนคิดว่ามันใช้คำว่า I เหมือนกันล่ะ?
ไว้เจอผู้รู้ก่อนค่อยถาม แต่ตามที่เข้าใจคือเหมือนกันนะ
อ่านแล้วขัดๆมากเลย จริงๆ ขัดตั้งแต่พูดกับคนต่างชาติด้วยการแทนชื่อตัวด้วยแหละ
“พริมอายุ 25 ค่ะ” ในหัวฝนก็ Preem is 25 years old.
มันไม่เหมือนกับนางพูดเรื่องตัวเอง เหมือนนางพูดถึงคนอื่นอยู่
นางเรียนอยู่ที่ออสฯจนจบหลักสูตรทำอาหารเลยนะ!!
แถมยังมีปริศนาเรื่องชื่อจริงๆของนาง (ซึ่งฝนก็ไม่รู้ว่าคืออะไร เพราะทนอ่านจนจบเล่มไม่ไหว)
มันไม่ใช่หรือเปล่า อาจจะเขียนให้ดูน่ารัก แต่นิยายทีมต่างประเทศ
พูดกันในภาษาอังกฤษไม่ใช่เหรอ? ก็ไม่น่าใช่แบบนี้อ่ะ

ไม่อ่ะ มันไม่ใช่ทางของดาว (ดาวโผล่มาอีกแล้ว)
ฝนทนอ่านจนจบเล่มไม่ไหว ตอนแรกก็อ่านทุกตัวอักษรนะ
แบบเจอคำผิดก็ผ่านไป เพราะตัวเองก็ไม่มั่นใจว่าผิดหรือถูกกันแน่
แต่สำนวนภาษาหรืออะไรก็แล้วแต่ในนั้นทำให้ฝนอ่านต่อไม่ได้แล้ว
ขนาดอ่านข้ามๆยังทนไม่ได้เลยยย จะเก็บแต่พล็อตเรื่องก็ไม่ไหว

มันแปลกๆ อึดอัด จากที่อ่านรีวิวมาพล็อตน่าสนใจมาก
ฝนก็อยากรู้ตามภาษาคนที่อ่านหนังสือหลายๆแนว (เป็นพวกอ่านไม่เลือกแนว)
บวกกับนางเอกเธอมีปริศนาเกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ด้วยไง
นี่ก็ทำงานเป็นบุคคลที่พิมพ์ภาษาคอมฯให้ออกมาเป็นอะไรที่คนทั่วๆไปใช้งาน
แถมชื่อเรื่องภาษาอังกฤษ คือ White Hat ด้วย
มันเป็นศัพท์บอกประเภทของพวก hacker แหละ ทำให้สนใจอย่างมาก
อ่านยังไม่ทันถึงตอนที่นางเอกโชว์ฝีมือด้านนี้ ก็ทนไม่ไหวแล้ว โฮฮฮ
เลยหยุดแค่บทที่สาม (กระซิกๆ)

ใครสนใจแล้วไม่คิดมากเรื่องมากเหมือนน้ำฝนก็ลองอ่านดูได้ค่ะ
จิ้มที่ชื่อเรื่องด้านบนนะ ฝนมี link พาไปยังเด็กดีที่เขาลงให้อ่านไว้

PS.
→ ขอโทษคนทำหนังสือที่ทนอ่านจนจบไม่ได้ นี่รู้สึกผิดมาก
→ น้ำฝนอาจจะเรื่องมากเองก็ได้
→ อยากรู้ว่า “องุ่น” เนี่ยเป็นใคร แต่ผ่านเถอะ ไม่ไหววววว
→ จิ้มอ่านจาก Meb นะคะ เป็น eBook จ้าเลยไม่มีรูปเล่มจริงๆมาให้ดู


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Dek-D


Date: October 11, 2014

ดวงหทัยจอมมาร : อาทิตยคิมหันต์

Standard

ชื่อหนังสือ : ดวงหทัยจอมมาร
ชื่อชุด : ตำนานชินเซ็นกุมิ
ผู้แต่ง : อาทิตยคิมหันต์
จำนวนหน้า : 360 หน้า

คำโปรย :
ผู้ชายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของข้าคือคนที่ร่าเริงสดใส มีรอยยิ้มเบิกบาน มีแววตาใสซื่อบริสุทธิ์แต่ยามจับดาบเขากลับไร้น้ำใจและมีแววตามืดมิดเยียบเย็นประดุจหลุมศพ เขาคือคนที่ข้าไม่อาจไม่รัก… โอคิตะ โซจิ

รายละเอียด :
ความสุขอันหวานแหลมยังคงอ้อยอิ่งอยู่บนผิวกายซึ่งยังคงแนบสนิทกับผิวร้อนราวกับเหล็กอังไฟของอีกฝ่าย ความแข็งแกร่งของเขาโอบอุ้มร่างของข้าเอาไว้ราวกับใยไหมแต่หากใคร่ครวญให้ดีๆ และดูจากความร้ายกาจของเขาที่ทำต่อข้าแล้ว ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อที่หลงเข้ามาติดกับแมงมุมหนุ่มซึ่งไม่ลังเลจะชักใยจัดการกับอาหารของตนมากกว่า
“คิคุจัง” โอคิตะเซ็นเซรำพึงรำพันอยู่ริมหูของข้าด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเริ่มระอุขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของเขาขบเม้มลงบนติ่งหูแล้วกัดเบาๆ จนข้าต้องร้องครางออกมา
“เจ้ามีความสุขหรือไม่”
‘ให้ตายข้าก็ไม่ตอบ!’
โอคิตะเซ็นเซคงพอจะเดาได้ว่าข้าคิดอะไรจึงหัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ท่อนขากำยำสอดเข้ามาในเรียวขาของข้า สัมผัสกระด้างเสียดสีผิวเนื้ออ่อนทำให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาด ข้าอ้าปากหอบหายใจแล้วก็แทบสำลักเมื่อเขาไม่เลิกราวีข้าแม้แต่น้อย มือใหญ่สากระคายข้างหนึ่งจับแขนของข้าให้โอบรอบลำคอแกร่ง มืออีกข้างหนึ่งก็กวาดต้อนรุกไล่ตั้งแต่ต้นขา หน้าท้อง จนกระทั่งหยุดที่ทรวงอกแล้วลงมือเคล้นคลึงอย่างวาบหวาม…


หนังสือในชุดเดียวกัน : ตำนานชินเซ็นกุมิ
นางโลมเจ้าหัวใจ


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเล่มต่อจากฮานะ บอกกับพี่ท้องฟ้าว่าจะอ่านตั้งแต่สอบคราวที่แล้ว จนสอบเสร็จอีกรอบแล้วเพิ่งได้เริ่มอ่านแบบจริงจัง

ถ้าเทียบกับเรื่องของฮานะจัง เรื่องนี้ปมน้อยกว่ามาก
คือคลายปมของเรื่องตั้งแต่ครึ่งเล่มได้ ความสนุกทางพล็อตจะสนุกน้อยกว่าของฮานะจังนิดนึง
หรืออาจจะเป็นเพราะความกระตือรือร้นอยากอ่านลดลงก็ได้ อันนี้ไม่แน่ใจ

เรื่องนี้เป็นเรื่องผู้ใหญ่กินเด็กอย่างแท้จริง เพราะคิคุจังยังเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น
ซึ่งตามที่น้ำฝนเข้าใจ ปักปิ่นนี้ทำเนียมของจีน ไม่แน่ใจว่าญี่ปุ่นมีธรรมเนียมเรียกการเปลี่ยนวัยแบบนี้หรือเปล่า
แต่ในเรื่องใช้คำนี้ เพราะนางเอกย้ายถิ่นฐานมาจากจีน

ตอนอ่านแรกๆ ก็รู้สึกเนื่อยๆ อ่านเรื่อยๆ แบบไม่รีบร้อน
อ่านไปก็เหนื่อยไป (น้ำตาไหล)
หลังจากอ่านฮานะจังมาแล้ว ก็ทำใจในระดับหนึ่งแล้วละว่า ความเป็นญี่ปุ่นในเรื่องจะไม่เป็นตามที่เราหวังแน่นอน
แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ อ่านคิคุจังแล้วให้อารมณ์ประมาณว่า
เป็นคนไทยที่สวมชุดญี่ปุ่น ทำฉากญี่ปุ่นอยู่ด้านหลัง แล้วคุยกันอะไรแบบนั้น
พออ่านไปตอนกลางๆเรื่องจะมีบมกระฉากอารมณ์เศร้า ตอนนี้น้ำฝนซึ้งจริงๆ
สามารถเรียกอารมณ์เนื่อยๆ ให้มาสนใจเนื้อเรื่องต่อได้ เขียนบรรยายอารมณ์เศร้าได้แจ่มมาก
ถึงจะรู้สึกขัดๆ ต่อเหตุผลบางอย่างของตัวละครก็เถอะ
(ยังคงงงๆกับเหตุผลที่คิคุจังจะตามฆ่าพระเอกของฮานะจัง เพราะบางจุดบอกแบบหนึ่ง อีกจุดบอกอีกแบบ)
แล้วหลังจากนั้นก็เป็นบทของพระนางง้อกัน น้ำฝนก็กลับมาเนื่อยๆอีก เริ่มจะเดาทางถูก
อ่านต่อไปเรื่อยๆ ความขัดของเหตุผลบางอย่างก็เกิดขึ้นอีก (ฮืออออ)
ไม่ซิ เรียกว่าสงสัยในตอนที่นางเอกเหมือนจะเสียสติจากการสะเทือนจิตใจ
มันเป็นกลไกการปกป้องจิตใจของตัวเองแบบหนึ่ง
ที่ติดใจคือดูคิคุจะไม่สนใจเลยว่าความทรงจำเก่าหายไปไหน นางบอกเหมือนไม่แคร์นึกไม่ออกก็ไม่เป็นไรแบบนั้น
แต่ในความเป็นจริง ถ้าเรายังมีสติอยู่แล้วรู้ว่าความทรงจำเราหาย ถึงจะนึกแล้วปวดหัวมากก็จะพยายามนึก
หาทางรู้ความจริง ตามหาส่วนที่หายไป แต่นางเอกแค่ตามหาคนที่อยู่ในจิตสำนึก พอเจอก็จบ แค่นั้น
จุดนี้เลยที่ทำให้สงสัย แต่ถ้าจะบอกว่าเพราะนางเอกมีคาเรกเตอร์แบบนั้น มันก็…นะ
เพราะคิดแบบนี้เลยทำให้เวลาเจอจุดสงสัยอื่นๆ น้ำฝนก็ปล่อยผ่าน
อาจจะเพราะเคยสงสัยฮานะจังแล้วไปถามคนแต่ง เขาก็บอกมาว่าเป็นลักษณะนิสัยของนางเอกค่ะ
น้ำฝนก็เลย อื้มมม เพราะเป็นนิสัยของนางเอก ถ้าจะแปลกในความรู้สึกของเราก็ต้องคิดว่าเป็นลักษณะนิสัยของนางเอก
พอผ่านพระนางง้อกันไป ก็เริ่มจะนึกเรื่องราวต่อไปออกแล้วก็อ่านแบบเนื่อยๆ เรื่อยๆ ต่อ จนจบเรื่อง (รวมภาคพิเศษด้วย)

นอกจากความงงแล้ว ยังมีความขัดๆ เหมือนตอนอ่านฮานะจังด้วย
คือเรื่องการนับเดือนภายในเรื่อง
อ่านเจอคำว่าเดือนพฤษภาคมทีไร น้ำตาจะไหล (เปลี่ยนเป็นเดือน 5 เถอะ จะได้ดูเป็นญี่ปุ่น)

มุขเล่นคำบางอย่างที่คนไทยอ่านแล้วขำ แต่ที่ญี่ปุ่นไม่ขำ (เพราะไม่ใช่กัน) มีเยอะมาก
จนอ่านไปก็ถอนหายใจไป มันแปลกๆในความรู้สึก

คนแต่งจะแนบคำเฉพาะมาให้ เพื่อเพิ่มความเข้าใจให้คนอ่านก็ไม่ทำให้มีกลิ่นอายญี่ปุ่นเลย
จริงๆ คำอธิบายศัพท์เฉพาะน่าจะมีตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นแนบด้วย ไม่น่าจะใช้เป็นตัว romaji อย่างเดียว
เพราะบางคำศัพท์จะมีเสียงที่เหมือนกันแต่ตัวอักษรญี่ปุ่นจะต่างกัน ความหมายก็จะต่างกันด้วย
เสียใจตรงนี้มาก คือ คนแต่งเขาน่ารักนะที่มีคำอธิบายคำศัพท์ที่ไม่เข้าใจให้ แต่ทำไมไม่เอามาทั้งหมด

งืมมม
คือตัวน้ำฝนเองคลุกคลีอยู่กับอะไรญี่ปุ่นๆมาบ้าง แล้วเวลาเจออะไรที่ขัดแย้งกับสิ่งที่เคยรู้มา
ทำให้รู้สึกหมดความสนุกลงทำให้อ่านเรื่องนี้แบบเนื่อยๆ เรื่อยๆ ผ่านๆ ไม่ได้เจาะจงจุดไหนเป็นพิเศษ
ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับรสนิยมคนด้วย สำหรับน้ำฝน ก็รอเขารีไรท์ใหม่แล้วจะอ่านอย่างละเอียดอีกรอบแล้วกัน

PS.
→ เพิ่งรู้ว่าคิคุเป็นชื่อดอกไม้ด้วย ความรู้ใหม่ (เขิน)
→ รูปแคปมาจากหน้ามือถือเช่นกัน เลยไม่มีตุ๊กตามาถ่ายคู่เลย ฮือ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : hongsamut | dek-d


Date: April 2, 2014

นางโลมเจ้าหัวใจ : วสันต์จันทรา

Standard

ชื่อหนังสือ : นางโลมเจ้าหัวใจ
ชื่อชุด : ตำนานชินเซ็นกุมิ
ผู้แต่ง : วสันต์จันทรา
จำนวนหน้า : 364 หน้า

คำโปรย :
สำหรับเขา ข้าอาจเป็นดอกไม้ริมทางและคืนนี้ก็อาจเป็นคืนหนึ่งที่เขาใช้ร่างกายผู้หญิงแก้เหงา ฆ่าเวลาหรือลบล้างความเจ็บปวด แต่สำหรับข้าคืนนี้เป็นคืนต้องห้ามที่ข้าไม่อาจลืมได้ชั่วชีวิต!

รายละเอียด :
ท่ามกลางยุคสมัยอันโหดร้าย สาวน้อยในหอคณิกาได้แอบหลงรักชายผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอสูรร้ายแห่งยุค!!! ต่อให้เส้นทางข้างหน้าจะโหดร้ายเพียงใด หัวใจรักของนางจะเป็นแสงสว่างดวงสุดท้ายให้กับอสูรร้ายผู้มืดมน
“ท่านทำกับข้าแบบนี้ไม่ได้นะ! โซจิซังต้องไม่ยอมแน่!”
“ในเมื่ออยู่กับข้า ก็ห้ามเรียกชื่อชายอื่น!” ฮิจิคาตะซังตะคอกใส่ข้า
ข้าเบิกตากว้าง ยังงงอยู่ไม่หายว่าเกิดอะไรขึ้น?
ระหว่างนี้มือไม้ของฮิจิคาตะซังก็มิได้อยู่เฉยๆ ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกเข้าไปในสาบเสื้อกิโมโนของข้า บีบเคล้นทรวงอกของข้าอย่างแรง คิ้วข้าขมวดเข้าหากัน ทั้งเจ็บทั้งอาย ใบหน้าของข้าร้อนซู่และคงจะแดงก่ำไปทั้งแถบ หมดเรี่ยวแรงขัดขืนแทบจะในวินาทีที่เขาสัมผัสกับเนื้อตัวของข้า เขาดันข้าลงนอนก่อนจะถอดเสื้อตัวเองออกในเวลาอันรวดเร็วแล้วล้มลงมานอนทาบทับตัวข้าที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย
โอบิของข้ามันหลุดไปตอนไหนข้าก็ไม่รู้เรื่องแต่ฮิจิคาตะซังกลับเอามันมาผูกกับข้อมือทั้งสองของข้าแล้วดันไปไว้เหนือหัว เขากระซิบข้างหูข้าด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ
“ฮานะ ข้าจะทำให้เจ้าคายความจริงออกมาเอง”
“ฮิ… ฮิจิคาตะซัง ปะ… ปล่อยข้าไปนะ”


หนังสือในชุดเดียวกัน : ตำนานชินเซ็นกุมิ
ดวงหทัยจอมมาร


บันทึกหลังการอ่าน…

ไปเจอะเจอกับเรื่องนี้เข้าเพราะชอบเข้า ห้องสมุด.com หาหนังสือน่าสนใจอ่าน
(เป็นแหล่งรวมหนังสือเลยนะเธอ หนังสือเยอะมากกกก)
แบบว่าไม่ชอบอ่านนิยายผ่านหน้าจอคอมฯ แล้วก็เป็นพวกชอบลองของใหม่
อุ้ยพล็อตน่าสนใจ เอ๊ะแนวนี้ไม่เคยลอง อ่าาาาหน้าปกสวยจัง อะไรแบบนั้น

ตอนเด็กๆอ่านแต่นิยายแปล เพิ่งมาลองอ่านนิยายที่คนไทยแต่งก็ตอนเรียนมหา’ลัยเนี่ยแหละ (เขินจัง)
แล้วยิ่งเป็นคนอ่านอะไรก็ได้ ไม่เลือกว่าจะต้องแนวนี้ ก็เลยชอบที่จะลองชิมนู้นนี่นั่นจากหนังสือไปเรื่อย

หลังจากจิ้มเล่นสองสามวัน ก็จ๊ะเอ๋เจอกับฮานะจัง (ชื่อนางเอก)
จิ้มอ่านตัวอย่างเล็กน้อยแล้วมันจี๊ดดดด
เลยหาใน meb อย่างเร็วแล้วกดโหลดมาไว้ในครอบครองงงง

เป็นนิยายที่น้ำฝนจิ้มอ่านตอนที่อยู่ในช่วงสอบกลางภาคพอดี
ปรกติถ้าช่วงสอบ จะไม่แตะต้องตู้หนังสือและหน้าแอฟในมือถือที่เกี่ยวข้องกับหนังสือทั้งหมด
ต้องหักห้ามใจแบ่งเวลามาอ่านหนังสือเรียน (น้ำตาไหล)
แต่เจอพล็อตที่เกี่ยวข้องกับยุคโบราณของญี่ปุ่นแล้วมันโดนใจมาก!
อีกทั้งส่วนตัวยังหลงใหลศิลปะที่เกี่ยวข้องกับโออิรันกับเกอิชามาก
ตัดสินใจกดซื้ออย่างไม่ลังเลแต่อย่างใด!!
ตอนนั่งรถไปสอบ น้ำฝนยังอ่านฮานะจังอยู่เลย!!
แบบว่าเร่งอ่านจนจบภายใน 2 วัน

บอกก่อนว่า นิยายรักผสมฉากอิโรติกไม่ใช่ทางของฝน (ยกเว้นนิยายวายนะ)
แต่เรื่องนี้ มีพล็อตที่น่าสนใจบวกโครงเรื่องโดยรวมฝนชอบมาก
หายากที่นักเขียนไทยแต่งนิยายกลิ่นอายญี่ปุ่นออกมา เลยไม่แปลกว่าถ้าฝนเจอจะจิ้มซื้อเลยทันที
แต่ด้วยความที่รู้เรื่องเกี่ยวกับญี่ปุ่นมานิดหน่อยจากการเรียนในชั้น ป.ตรี
ทำให้การอ่านนิยายเรื่องนี้ติดขัดเกือบทั้งเรื่อง (ฮืออ)

นิยายเรื่องนี้อ่านง่าย สบายๆ ไม่เครียด มีความรู้ทางประวัติศาตร์ในช่วงหนึ่ง
แต่…..
อ่านไปก็กระตุกในความรู้สึกไป เลยทำให้อารมณ์ความสนุกในการอ่านของน้ำฝนลดลง

อย่างแรกก็เป็นเรื่องคำทับศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่นำมาใช้ในนิยาย
บางคำเป็นภาษาพูด ภาษาการออกเสียง แต่พอนำภาษาพูดนั้นมาอยู่ในหน้าหนังสือสำหรับอ่านมันแปลกๆ แต่ก็ใช้ได้เหมือนกัน (ถามเพื่อนลูกครึ่งเจ้าของภาษามา)

ต่อมาก็เรื่องศิลปะวัฒนะธรรมแบบญี่ปุ่นที่อยู่ในโออิรัน
น้ำฝนคาดหวังว่าจะเจอในนิยายมากกกกกก แต่ไม่มีเลย (น้ำตาไหล) ผิดหวังนิดหน่อย
แล้วก็คิดต่อไปว่า เนี่ย ถ้าคนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโออิรันเลย จะเข้าใจว่าโออิรันเหมือนผู้หญิงขายบริการไปเลย
ซึ่งความจริงแล้วมันไม่ใช่ไง (ขมวดคิ้ว)
คือพวกนางมีศักดิ์ศรี ถ้าไม่พอใจจะนอนด้วย นางก็ไม่สน ใครก็มาบังคับไม่ได้
โออิรันจะพกมีดสั้นไว้ ในคราวที่มีคนจะพยายามขืนใจ พวกนางจะใช้มีดนั้นปกป้องตัวเอง (บางที่เขียนไว้ว่ามีไว้ฆ่าตัวตาย)
ในนิยายไม่ได้บอกไว้ประจำตัวเสมอ (นางเอกก็มี แต่มีไว้เป็นของต่างหน้า)
ถ้าคนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับญี่ปุ่นเลยจะเข้าใจไปในทางเดียวกันหมด
ความสวยงาม ความยากลำบาก ในการเรียน การแต่งตัว การใช้ชีวิตก็พอมีบ้าง แต่ก็…. มันไม่ใช่อ่ะ!
น้ำฝนก็เข้าใจนะว่า นิยายรัก จะมาเน้นศิลปะวัฒนะธรรมมากมายจะไม่สนุก แต่ถ้ามีน้อยมากจนมองไม่ออกมันก็แปลกๆนะ
(นิยาย period นะ ต้องมีอะไรที่บอกถึงความเก่าบ้างจิ)

ต่อมาก็เป็นเรื่องการนับเดือน
คนไทยมีการนับเดือนแบบฝรั่ง (อเมริกัน)
แต่ญี่ปุ่นเขามีการนับเดือนของเขาเอง เป็นเดือน 1 เดือน 2 อะไรแบบนั้น
จริงๆถ้าเป็นแบบโบราณก็จะมีการนับเดือนอีกแบบ (ซึ่งอันนี้มันยากมาก)
แต่ในนิยายเขียนบอกเลยว่า เดือนพฤษภาคม พออ่านเจอทีไรก็กระตุกที (มันไม่ใช่อ่ะ) มันขัดกันมากกับทีมของเรื่อง

ส่วนอื่นๆ แบบรวมๆ คือสนุกในพล็อตเรื่อง
ดีใจที่มีคนเขียนถึงวัฒนธรรมญี่ปุ่น (ชอบบบบ)
อยากให้มีนิยายแนวๆนี้ออกมาเยอะๆ (แต่ก็อยากให้มีแบบอ่านแล้วไม่สะดุดนะ)

PS.
→ ได้คุยกับคนแต่งแล้วเรื่องการนับเดือน ก็เฝ้ารอรีไรท์แล้ว update ใน eBook น้ำฝนจะกลับไปอ่านแบบละเอียดอีกรอบ
→ อ่านมานานแล้ววว เลยลืมความรู้สึกหลังการอ่านไปแล้ว ทำให้บรรยายความฟินไม่ได้ จำได้แต่ตรงที่สะดุดใจ ฮือออ
→ รูปแคปมาจากหน้ามือถือเลยเป็นสีนี้ แฮ่


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : hongsamut | dek-d


Date: March 24, 2014