Posted in 3B (ทรีบีส์), นักเขียนไทย

เจ้าบ้านเจ้าเรือน : แก้วเก้า

ชื่อหนังสือ : เจ้าบ้านเจ้าเรือน
ผู้แต่ง : แก้วเก้า
สำนักพิมพ์ : ทรีบีส์
ISBN : 978-974-253-281-9
พิมพ์ครั้งที่ : 3 (กันยายน 2556)
จำนวนหน้า : 715 หน้า

คำโปรย :
ไรวินท์ วิญญาณที่ติดอยู่ภายในบ้านโบราณหลังหนึ่งจากบาปที่เคยกระทำไว้กับ
สีนวล ภรรยาผู้อาภัพของเขา ต้องทนทรมานมายาวนานโดยไม่สามารถหลุดพ้นไปได้
แพรขาว หญิงเคราะห์ร้ายจากการทำร้ายของสามีทั้งกายใจ
จะเปิดประตูให้แก่ดวงวิญญาณที่น่าสงสารนี้ได้หรือไม่ เป็นเรื่องที่คาดเดาได้ยากยิ่งนัก

รายละเอียด :
ฉันเป็นนักโทษของบ้านนี้ ตั้งแต่ก่อนตายเสียด้วยซ้ำ ความหดหู่ได้ดึงพลังกายและใจออกไปจากฉันจนหมดสิ้น เหลือแต่ร่างซังกะตายอยู่ไปวันๆ…หลงเข้าใจผิดว่าตายเมื่อไรก็พ้นทุกข์ นอกจากมันไม่พ้นแล้ว กลับทรมานเสียกว่ายังอยู่
ฉันป่วยแล้วตายอยู่คนเดียว
เมื่อฉันตาย เขาขายที่ดินไป รื้อบ้านเอาไม้มาปลูกริมคลองบางกรวยแห่งนี้ ส่วนฉันก็ถูกจองจำอยู่ในบ้านนับแต่นั้น ไม่ได้ตกกระทะทองแดงหรือปีนต้นงิ้ว แต่ถูกกักขังมายาวนาน…มิรู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อใด


บันทึกหลังการอ่าน…

งานนวล งานตรึงใจ งานถูกใจ (หัวเราะ)

ฝนเป็นนักอ่านรุ่นใหม่ที่มักจะอ่านผลงานนักเขียนรุ่นใหม่ คุ้นชินกับภาษาของนักเขียนรุ่นใหม่ แล้วก็เคยแต่ได้ยินได้ฟังคนเขาเล่าว่าผลงานของคุณหญิงวินิตา (ผู้แต่ง) สนุก ดีงาม ควรค่าแก่การอ่าน นำมาทำเป็นละครมาแล้วก็หลายเรื่อง ไม่เคยลองอ่านเองซะที เมื่อหลายปีก่อนเลยลองอ่านผลงานของทมยันตี (แล้วก็ติดงมแงม) อาจจะเพราะถูกจริตตัวเองด้วย (คอนิยายดราม่า เรียกน้ำตาได้นี่ชอบมาก) มาถึงคราวนี้ลองแก้วเก้าบ้าง

ไหนๆก็อยากจะลองผลงานของคุณหญิงแล้ว ระหว่างนั่งๆเลือกว่าจะลองเรื่องไหนดี ก็ทราบข่าวว่าพี่ติ๊ก เจษฎาภรณ์ ผลดี รับเล่นละครเรื่องเจ้าบ้านเจ้าเรือน แน่นอน #ติ่งพี่ติ๊ก อย่างฝนไม่พลาด! (หัวเราะ) ดังนั้น เรื่องแรกที่ลองชิมผลงานของแก้วเก้าคือเรื่องนี้ แล้วพอเห็นภาพคุณเจ้าบ้านไรติ๊กแล้วอดกรี๊ดไม่ได้ นิยายเรื่องนี้น้ำฝนต้องได้มา!! ตอนงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ 43th ตั้งเป้าหมายไว้เลยว่าต้องไปหยิบมานะ แล้วต้องอ่านก่อนละครจะออนแอร์ด้วย!!! อ่านไปยังไม่ทันครึ่งเล่มติดใจอีกทีนี้ ชอบมาก นวลมาก อ่านแล้วชอบทันทีที่ยังอ่านไม่จบ ความรู้สึกระหว่างอ่านคืออยากจะสวมชุดไทยนั่งอยู่ตรงประตูหน้าเรือนของคุณไรติ๊ก เอ๊ย ไรวินท์เลยทีเดียวเชียว

ตัดเรื่อง #ติ่งพี่ติ๊ก ไปก่อนเนอะ เอาเนื้อๆก่อน (อายจริง)

เจ้าบ้านเจ้าเรือนเป็นเรื่องของแพรขาวที่ตัดใจแยกทางกับสามี (กร) เพราะทนไม่ได้ที่เขาพาภรรยาน้อยมาอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน อีกทั้งภรรยาน้อยก็มีลูกชายกับเขา แต่แพรขาวมีลูกสาวคือน้องชมพู แน่นอนย่าของน้องชมพูจะต้องเห่อหลานชายมากกว่าหลานสาวคนแรก อีกทั้งพ่อของน้องชมพูก็หลงภรรยาน้อยไม่ลืมหูลืมตา แพรขาวทนไม่ได้ก็ไปอาศัยอยู่กับรุ่นน้องที่ทำงานที่เดียวกัน จนได้เจอกับท่านเจ้าบ้านที่คอยคุ้มครองบ้านหลังและครอบครัวนี้อยู่ จากตอนแรกที่ตื่นกลัว พอนานวันเข้า เจอเหตุการณ์ต่างๆขึ้น ทำให้ความตื่นกลัวในตอนแรกหายไป เป็นความเคยชิน จริงใจ แล้วอยากจะช่วยให้ท่านเจ้าบ้านพ้นทุกข์ ได้หลุดออกจากบ้านถูกขังในบ้านหลังนี้

ชอบอ่ะ ชอบจริงๆ
เป็นเรื่องที่ได้เห็นแง่มุมความคิดของคนต่างยุคต่างสมัยว่ามีความคิดต่างกันมากแค่ไหน เห็นกฏแห่งกรรม เห็นผลของการกระทำ เห็นด้านมืดของมนุษย์ว่าไม่มีใครแสนดีจริงๆ เห็นพัฒนาการของความรู้สึกหลายๆอย่าง ตรึงใจมาก

อย่างสามีของแพรขาว ที่ตอนแรกรักแพรขาวมาก คนนี้คือคนที่เขาจะใช้ชีวิตร่วมด้วย แพรขาวก็คิดว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่ใช่ เลยตกลงแต่งงานสร้างครบอครัวด้วยกัน แล้วด้วยความรักทำให้ไม่ว่าสามีจะแย่แค่ไหน แพรขาวก็พยายามปรับตัวและมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไป เธอมองเห็นข้อเสียของครอบครัวสามีแต่เรียนรู้ที่จะอยู่กับสิ่งเหล่านั้น เพื่อสร้างความสุขให้กับชีวิต จนสุดท้าย ความสุขที่เคยมีก็จางหายกลายเป็นความทุกข์ ความผิดหวัง แล้วจบลงที่ความเศร้า
ฝนคิดว่ากรเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจมาก เป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะทำผิดมาแค่ไหนก็โทษคนอื่น เป็นความผิดของคนอื่น โมโห โกรธ แค้นคนรอบตัวไปหมด ฝนไม่สงสารเขาเลยนะที่เขาพบจุดจบแบบนั้น ติดจะเฉยมากกว่า สมควรแล้วที่จบลงแบบนี้

คุณย่าของน้องชมพู เธอเป็นคุณแม่ที่รักลูกไม่เท่ากัน และรักลูกในแบบผิดๆ แก้ปัญหาผิดๆ ตามใจลูกรักทุกอย่าง ไม่แปลกที่ลูกชายคนเดียวอย่างกรจะเป็นแบบนั้น เรื่องร้ายแรงมาขนาดนั้นสาเหตุส่วนหนึ่งก็มาจากคุณย่าด้วยนะฝนว่า สงสารก็สงสาร แต่ก็มีบางโมเม้นต์ที่หมั่นไส้ (ถ้าอ่านแล้วจะรู้ว่าหมั่นไส้เรื่องอะไร)

คุณทนายเป็นบุคคลที่ฝนชื่นชมสุดในเรื่องนี้ เป็นผู้ชายที่สาวๆอยากได้มาเป็นคู่ชีวิตจริงๆ ชอบแพรขาวแต่ไม่รีบ ไม่อยากฝืนใจ แพรบอกให้รอเขาก็รอ แพรเดือดร้อนเขาก็ช่วยเหลือ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ช่วยได้หมด ฐานะไม่สมกันเขาก็พยายามทำงาน เร่งสร้างตัวเพื่อให้มีหลักพอจะพูดได้ว่าเขาไม่ได้มาเกาะแพรกิน เขารักของเขาจริงๆ #เลิฟเลย ผู้ชายแบบนี้มีอีกไหมมมมมมมมมม

มาส่วนของภาคอดีต

สีนวล ภรรยาหลวงของคุณไรวินท์ คนนี้เป็นภาพสะท้อนของผู้หญิงเก็บกดของจริง เธอเก็บทุกอย่างจริงๆ ตั้งแต่เด็กจนตาย ถูกสอนมาให้เงียบ ให้ทำตาม ให้เชื่อฟัง โตมาในแบบที่พ่อกับแม่อยากให้เป็น เพราะธรรมชาติของเธอและสิ่งที่เธอเรียนรู้มาทำให้เป็นคนขาดสีสัน ขาดสิ่งที่คุณไรวินท์ต้องการจริงๆ พออยากจะขัด อยากจะพูด อยากจะแสดงความเห็นอะไรก็ทำไม่ได้ ได้แต่นิ่ง เงียบ และเชื่อฟังเท่านั้น ไม่กล้าพูด เพราะไม่ใช่นิสัยบวกกับความกลัวว่าเขาจะไม่รัก (แล้วเขาก็ไม่รักจริงๆ) จากเรื่องเล็กน้อยกลางเป็นเรื่องใหญ่โต จากรักและรอคอย กลายเป็นทั้งรักทั้งแค้น

มาลาตี คนนี้ฝนอยากจะตีๆๆๆ ตะหงิดๆใจตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องมีอะไรซักอย่างเกี่ยวกับเธอคนนี้ แล้วก็มีจริงๆ มีแบบที่คาดไม่ถึงด้วย #คุณหลอกดาว อย่าว่าแต่คุณไรวินท์เลย คนอ่านอย่างฝนก็ยังเชื่อว่าเธอใสใส ที่ไหนได้ อยากจะกรี๊ดใส่หน้า คนอะไร๊ ทำให้คุณไรวินท์ของฝน(?)ต้องเจ็บช้ำน้ำใจได้ขนาดนั้น โกรธ!!

ท่านเจ้าบ้าน เป็นพระเอกที่จะบ่นจะว่าก็พูดได้ไม่เต็มปาก เขาเป็นคนที่มีความกตัญญูต่อแม่สูงมาก เพราะเคยเห็นแม่เจ็บช้ำน้ำใจมาก่อน ทำให้เขาคิดว่าไม่ว่าจะยังไง เขาจะไม่ทำให้แม่เสียใจเหมือนพ่อเด็ดขาด แม่อยากให้แต่งงานก็แต่ง ตามใจแม่แล้วแต่แม่ ถึงแต่งกับผู้หญิงที่ไม่รักก็ไม่เป็นไร แม่มีความสุข ลูกวินยอมได้เสมอ แม่อยากมีหลาน เขาก็ยอมมีหลานให้แม่ แม่บอกให้ทำอะไรถึงจะขัดใจต่อความต้องการของตัวเองเขาก็พยายามทำ เป็นลูกที่น่ารักจริงๆ เขาไม่ทำให้แม่เสียใจ เป็นลูกที่ดี ลูกที่เชื่อฟังตลอด แต่… เขาทำให้ผู้หญิงหลายๆคนเสียใจเหมือนแม่ของเขา ตรงนี้แหละที่อยากจะยกมือตี แม่เคยถูกพ่อทิ้งไปอยู่กับภรรยาน้อย เขาเลยตั้งใจว่า เขาจะไม่ทิ้งสีนวลอย่างที่พ่อทิ้งแม่ไปแบบไม่ใยดี เขากลับบ้านทุกวัน แต่อยากห้องนอน ท่านข้าวร่วมกัน แต่ไม่พูดคุยอะไรกันเลย การที่ทำแบบนั้นก็เหมือนกับทิ้งอยู่ดี คุณไรวินท์ตอนนั้นใจร้ายมาก สุดท้าย ไม่ว่าสีนวลจะดีต่อเขาแค่ไหน ทำเพื่อเขาแค่ไหนเขาก็ยังรักเธอไม่ได้ ก็นะ ความรักห้ามกันได้ที่ไหน บังคับกันไม่ได้ด้วย (น้ำตาซึมแทนคุณสีนวล)

ส่วนเรื่องราวของแพรขาวกับท่านเจ้าบ้าน
เป็นความรักที่ไม่ใช่รักแบบต้องการครอบครอง ไม่รู้ซิ ฝนรู้สึกว่าทั้งคู่นะรู้สึกต่อกันนะ แต่ด้วยอะไรหลายๆทำให้ถูกเรียกว่ารักไม่ได้เลยทีเดียว ใกล้เคียงสุดคือความผูกพันธ์ด้วยความรู้สึก ซึมทีละเล็กทีละน้อย ความรู้สึกลึกๆค่อยๆก่อร่างสร้างตัวจนต่างฝ่ายต่างรู้กันแต่ไม่มีใครเอ่ยออกมา ชอบอ่ะ ชอบความรู้สึกแบบนี้ ตรึงใจมาก ติดใจเลย (พิมพ์ว่าชอบไปเยอะมากเลยวันนี้ ฮาาา)

ฝนชอบบทสรุปของเรื่องด้วยนะ ในเมื่ออยู่คนละโลกก็ต้องมีคนที่รอคอยที่จะได้พบกันจริงๆ เป็นอะไรที่ใช่แล้วก็กรี๊ดมาก อยากจะอ่านต่อ อยากให้มีอีกซักบทที่เอ่ยถึงเรื่องในปัจจุบันที่ต่างฝ่ายต่างไปเกิดใหม่แล้วและได้เจอกันได้รักกันจริงๆ (น้ำตาจะไหล)

รักเลยทั้งแพรขาวและท่านเจ้าบ้าน แต่คุณทนายนี่ฝนจองนะ

PS.
→ นี่เปิด wikipedia ดูผลงานทั้งหมดของคุณหญิงเลยนะ กำลังเลือกเรื่องต่อไปที่จะอ่านอยู่ ฮาาาาา
→ ติดใจหนักมาก ชอบงานนวลจริงๆแล้วบอกเลย


More :
Goodreads


Date: May 9, 2015