Posted in ณ บ้านวรรณกรรม, นักเขียนไทย

ทรายนี้ยังมีรัก : วรรณวรรธน์

ชื่อหนังสือ : ทรายนี้ยังมีรัก
ผู้แต่ง : วรรณวรรธน์
สำนักพิมพ์ : ณ บ้านวรรณกรรม
ISBN : 978-974-36-2077-5
พิมพ์ครั้งที่ : – (ตุลาคม 2558) อ้างอิงจากหน้าเว็บ meb
จำนวนหน้า : 771 หน้า
คำโปรย :
ชีวิตหนึ่ง มีรักที่สัตย์ซื่อ
ชีวิตหนึ่ง มีรักที่มั่นคง
การรอคอยอาจจะเนิ่นนานนัก
แต่การปฏิเสธดวงใจที่มีรัก กลับทรมานยิ่งกว่า
รายละเอียด :
ครั้งหนึ่งเคยมีดินโอบน้ำที่ทำสองหัวใจได้ใกล้ชิด สองเราเคยสนิทกลับต้องไกลห่าง ถึงเธอจากร้างไปแสนไกลสุดฟ้า ขอให้เธอรู้ว่าฉันยังคงเฝ้ารอ…รอการกลับมาของเธอ เธอจงโปรดกลับมา เพื่อมารับฉันไปครอง ขอเธอได้โปรดมาเป็นเจ้าของฉัน ทั้งร่างกายและใจ ถึงวันที่เธอไกลห่าง แต่จงรู้ไว้ว่าใจฉันไม่ห่างไกล หัวใจฉันยังเรียกหาเธอ เธอจงโปรดกลับมา เพื่อมารับฉันไปครอง ขอเธอได้โปรดมาเป็นเจ้าของฉัน ทั้งร่างกายและใจ โปรดมาโอบกอดฉันไว้ ไม่ให้ต่างกับน้ำที่โอบรอบผืนดิน กลับมานะยอดรัก ทรายนี้…ยังมีรักรออยู่!


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
อขิทโร


บันทึกหลังอ่าน…

น้ำฝนกำลังอ่านเรื่องอขิทโรเล่มแรกอยู่ แต่มีบทที่นางเอกพูดถึงพี่สาว แล้วก็เลยตะหงิดๆใจว่าอาจจะมีเรื่องของพี่สาวด้วย ก็รีบไปหาเลยค่ะว่าพี่สาวนางเอกคือเรื่องไหน เล่มไหนนนนน
แบบว่าโรคจิตไง ถ้ารู้ว่ามีเล่มก่อนหน้าหรือเล่มต่อ ถึงจะรู้ว่าเรื่องไม่ต่อกันก็จะขวนขวายหามาอ่าน
บอกในใจว่า เรื่องไม่ได้ต่อกันไม่ต้องอ่านก็ได่ ไม่อ่านก็ได้ ไม่ต้องอ่าน..ไม่ได้! จะอ่านเดี๋ยวนี้!! สุดท้ายก็ต้องพักอขิทโรแล้วมาอ่านเรื่องนี้ก่อน #ความประหลาดนี้

เรื่องนี้เป็นเรื่องของการกลับชาติมาเกิดของพระเอกกับนางเอก
นางเอกที่มักจะฝันเห็นใครคนหนึ่งเรียกหาในฝันเสมอจนทำให้นอนไม่หลับและกลัว และเหมือนโดนโชคชะตากลั่นแกล้ง เธอต้องไปในประเทศที่ตัวเองไม่คิดจะไปเหยียบเพราะเธอรู้ว่าความฝันของเธอต้องเกี่ยวข้องกับกลุ่มประเทศนั้นแน่ๆ ยังไม่เท่ากับการรับรู้ความจริงที่ว่าความฝันของเธอนั้นเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริงในอดีตเมื่อหลายพันปีก่อน!
พระเอกที่เกิดมาพร้อมกับตำนานของตระกูลที่เขาจะต้องตายเมื่อทายาทของเขาลืมตาดูโลก เขาไม่กลัวต่อความเชื่อนั้น ยังคงใช้ชีวิตเป็นเพลย์บอยหนุ่มเจ้าสำราญที่มักจะมีสาวๆทอดสะพานให้อยู่เสมอ และโชคชะตาก็ทำให้เขารับรู้เรื่องราวบางอย่างผ่านความฝันเมื่อเขาได้เข้าใกล้กับหญิงสาวชาวไทยคนหนึ่ง

พระ/นางกลับชาติมาเกิดเพื่อพบรักซึ่งกันและกันแล้วมีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องจากไปอย่างไม่ยินยอมทั้งสองภพสองชาติ ภพแรกพระเอกจากไปเพราะต้องการปกป้องชีวิตของนางเอก ชาติที่สองนางเอกจากไปพร้อมกับความเกลียด เธอเสียใจกับการไม่รักษาคำพูดของพระเอกและปรารถนาที่จะไม่กลับมายังแผ่นดินที่ทำให้เธอเสียใจนี้อีก พอมาชาติที่สาม นางเอกตั้งใจว่าไม่อยากเจอชายคนนั้นอีก เธอเกลียด เธอไม่อยากเจอ ไม่อยากพบ และไม่อยากรัก แต่ก็ฝืนไม่ได้ เพราะยิ่งรู้อดีตมากเท่าไรก็เหมือนกับว่าความรู้สึกต่างๆของทั้งสองภพสองชาติมาอยู่ที่เธอในชาติภพนี้ จนรักเขาอีกครั้งและก้าวข้ามผ่านอันตราย โชคชะตา และเชื่อว่าชาตินี้เธอกับเขาจะรักกันและอยู่ด้วยกันได้
ส่วนพระเอก ที่พยายามหาความจริงของความฝันที่เขาเห็นภาพก็ได้รับรู้ว่าสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตคืออะไร แล้วเขาจะแก้ไขมันได้อย่างไร เขายึดมั่นว่า ชาตินี้ ยังไงเขาจะรักเธอ อยู่กับเธอเท่าที่ทำได้ และเขาก็จะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมาขัดขวางความรักของเขา

สำหรับฝน เรื่องนี้ไม่ค่อยว๊าวในความรู้สึกเลย
ตอนอ่านเรื่อง จันทราอุษาคเนย์ กับ ข้าบดินทร์ ยังรู้สึกว๊าว รู้สึกน่าติดตาม ถึงไม่มีพื้นประวัติศาสตร์มาก (อ่อนวิชาสังคม) หรือไม่เข้าใจภาษาบางคำ ก็ยังรู้สึกอยากอ่านอยากเข้าใจ แต่เรื่องนี้รู้สึกเฉยมาก อาจจะเพราะฝนไม่ค่อยอินกับประวัติศาสตร์ในกลุ่มประเทศตะวันออกกลาง แล้วก็รู้สึกไม่อินกับความรักของพระ/นางเท่าไรด้วยมั้ง พระ/นางไม่ค่อยดึงดูด เหมือนจะเป็นสูตรสำเร็จที่พอจะเดาได้ว่าสรุปแล้วจะลงเอยยังไง ไม่มีอุปสรรคมากมายนอกจากสิ่งปริศนาที่ทำให้ทั้งคู่รักและพรากจากกันในชาติที่แล้ว

แต่เรื่องประวัติศาสตร์และข้อมูลต่างๆนี่แน่นปึกเลยนะ ยอมรับว่างานของนักเขียนท่านนี้ยกให้เรื่องความแน่นของเรื่องราวอิงประวัติศาสตร์ ทั้งช่วงก่อนประวัติศาสตร์ หลายพันปีก่อนปัจจุบัน แล้วก็เรื่องของการนักสะสมของโบราณ และมีแทรกความคิดที่แตกต่างกันระหว่างนักประวัติศาสตร์ที่ศึกษาจากของโบราณกับนักสะสมของเก่า รวมไปถึงกลุ่มคนที่หวังผลประโยชน์จากของเก่าทั้งทางตรงและทางอ้อม เปิดมุมมองได้มากจริงๆ เรื่องนี้ #ชูนิ้วโป้ง ให้เลย ข้อมูลแน่นและก็เขียนแทรกได้ดี น่าอ่านด้วย ชอบตรงจุดนี้

PS.
→ ว่าแล้วก็ไปหยิบอขิทโรมาอ่านต่อ….
→ หญิงอ่านเป็นอีบุ๊คนะตัวเธอ

ขอบ่นอีบุ๊คหน่อย คือ ณ บ้านวรรณกรรม เริ่มมีอีบุ๊คให้อ่านใน meb มากขึ้นแล้ว แต่มีแค่ไฟล์ pdf หายากมากจะมี epub หญิงอ่านในอีรีดเดอร์ลำบากไง ขนาดอ่านในมือถือยังลำบากเลย พอขอทางพี่เมพไป พี่เมพก็บอกว่าต้องติดต่อสำนักพิมพ์ขอไฟล์อีกที นี่ก็เห็นแววว่าอาจจะไม่ได้ T^T พอๆกับสำนักพิมพ์แจ่มใสเลย แง๊ ไหนๆ พี่ก็ตีตลาดอีบุ๊คแล้วพี่ทำให้สุดหน่อยได้ไหมคะ? สงสารหญิงตาดำๆ ไม่ซิ ตาสีน้ำตาล ด้วยยย ขอไฟล์ epub หน่อยยยย มันปรับขนาดตัวอักษรได้สะดวกกว่าไฟล์ pdf ฮืออออออ


More :
Goodreads


Advertisements
Posted in ณ บ้านวรรณกรรม, นักเขียนไทย

จันทรา อุษาคเนย์ : วรรณวรรธน์



ชื่อหนังสือ : จันทรา อุษาคเนย์
ผู้แต่ง : วรรณวรรธน์
สำนักพิมพ์ : ณ บ้านวรรณกรรม
ISBN : 978-616-214-578-0
พิมพ์ครั้งที่ : 11 (มีนาคม 2557)
จำนวนหน้า : 560 หน้า

รายละเอียด :
#1
ดวงหน้าเฉิดฉายรัดเกล้ามวยเกศาสูงนั้น ขับให้วงพักตร์เกลี้ยงเกลา งามกระจ่าง
ร่างอรชรกลมกลึงประทับโดดเด่นอยู่เหนือแท่นบัลลังก์ทองนั้น สวมสร้อยอุบะยกช่อสวยงาม กลางเนินอกเปือยสล้าง
ความงามเช่นนี้ สร้างความซ่านใจเมื่อกรากฏต่อสายตา
นี่หรือ “เจ้านางศรีดารา” แห่งศรีเทพ
เสียงทหารขององค์จอมทัพแห่งอุษาคเนย์ถึงกับร้องครางในลำคอ จ้องตพลึงราวกับเพิ่งเคยพบนางสวรรค์!
กล่าวกันว่า เจ้านางมูลเชิญให้องค์จอมทัพครองเมืองศรีเทพร่วมกัน นั่นย่อมหมายถึงครองทั้งเมือง ครองทั้งเรือนร่างนาง
ตมิสา…จันทราแห่งอุษาคเนย์ ใจระรัวสั่น ความหวาดหวั่นเข้าครอบงำ
ฤๅ บุรุษผู้เป็นที่รัก จักลัมคำสัตย์สัญญา
“เราจะมีเจ้าเพียงคนเดียว เป็นบดีที่รักของเจ้า เจ้าเป็นความรักหนึ่งเดียวในหทัยเรา เราปรารถนาเพียงเจ้า…ทำหน้าที่เป็นศักติแห่งเรา”
#2
จันทราอุษาคเนย์ นิยายย้อนยุคอิงประวัติศาสตร์
เล่าเรื่องราวของตมิสา เด็กสาวหลงยุคเข้าไปยังสมัยโบราณบนดินแดนอุษาคเนย์ พบพากับความรักผูกพันและ “พันธะสัญญา” กับเจ้าชาย ผู้เป็นจอมทัพใหญ่แห่งแคว้นเศรษฐปุระ
นำพาไปสู่การเดินทางแสวงหาดินแดนใหม่ของถิ่นอุษาคเนย์ ท่ามกลางสายใยของบิดาที่เพียรพยายามค้นหาลูกสาวกลับสู่วันเวลาดังเดิม ตมิสาจะสามารถกลับคืนวันเวลาของเธอได้หรือไม่
นิยายกึ่งโรแมนติคประวัติศาสตร์ จะนำไปสู่การค้นหา และความหมายอันยิ่งใหญ่ของดินแดนใหม่ที่ถือ กำเนิดจากพันธะสัญญา และความรัก
แล้วคุณจะรู้ว่าพันธะสัญญา…และวันเวลาบนดินแดนอุษาคเนย์นี้มีความหมายเพียงใด
มาเถิด…มาเพ่งพิศดู ความรักงดงาม ย่อมสร้างสิ่งงดงามเสมอ
เจ้าจันทราจะอยู่เคียงคู่..อุษาคเนย์ ฤๅไม่
เห็นทีต้องพลิกหา “คำตอบ” โดยพลันแล้ว เจ้าจันทราอุษาคเนย์


บันทึกหลังการอ่าน…

ก่อนจะเล่านิยาย ขอเล่าที่มาก่อน
ตอนแรกฝนไม่เคยคิดจะอ่านเรื่องนี้เลยนะ ขนาดชื่อเรื่องยังอ่านยาก เนื้อเรื่องข้างในจะเหลือเหรอ?!!!
แต่…
ฝนร่วมเล่นภารกิจพิชิตกองดองร่วมชิงพี่ช้าง #เกมกุญชร โดยที่ให้อ่านนิยายที่มีช้างอยู่ในเรื่อง ฝนก็จัดแก้วตาหวานใจแล้วก็รีวิวไป
เล่นไปเล่นมา (คือระหว่างรอลุ้นรางวัลก็ไปอ่านรีวิวของคนอื่นๆ) รีวิวที่ออกมาให้อ่านเยอะคือนิยายของวรรณวรรธน์
จริงๆ ไม่ได้อ่านรีวิวนะ (กลัวถูกสปอยไง) แต่พอเห็นคนรีวิวกันเยอะ ก็เหมือนโดนสะกดจิต เธอต้องมีไร เธอต้องได้มาไรงี้ แล้วตาไวด้วยไง เห็นคนที่อ่านแล้วเขาเม้าท์ๆกันว่า พระเอกหวานมากๆ รักนางเอกมากๆ แล้วก็ฉากอาบน้ำสระผมงี้
…ค่ะ! ความอยากรู้อยากเห็นบังเกิด ฉากอาบน้ำคืออัลไล! หญิงอยากรู้ววววววววว
ไงล่ะ ไงล่าาาาาา
น้ำฝนผู้ถูกล่อลวงได้ง่าย จากเกมชิงพี่ช้าง กลายเป็นเดินไปงานหนังสือ ชี้นิ้วไปที่รูปหนังสือแล้วบอกคนขายว่าจะเอาเรื่องนี้
ฮืออออ ได้ช้างกลับมาบ้านแบบไม่ทันตั้งตัว!

กลับมาที่หนังสือ
เรื่องนี้เป็นเรื่องของหญิงสาวชาวไทยที่อยู่ดีๆที่โผล่ในบ้านใครก็ไม่รู้ ยังไม่ทันได้ตั้งสติดี ก็ถูกคนอุ้มออกมาจากบ้านหลังนั้น แล้วก็มาโผล่ในป่า พอสติกำลังมาก็มาช็อคจนหมดสติ ตื่นมาอีกทีสิ่งรอบข้างก็กลายเป็นสิ่งที่แปลกตาไปหมด ไม่ว่าจะเป็นผู้คน เครื่องแต่งกาย ความเป็นอยู่ และภาษาที่ใช้! รู้ตัวอีกทีก็ต้องตกใจหนักมาก เพราะรู้ว่าคนที่อุ้มเธอมาเมื่อคืนนั้น ดันเป็นคนที่อยู่ในประวัติศาสตร์ที่เธอกับพ่อกำลังศึกษา
ใช่แล้วค่ะ
นางเอกเธอย้อนอดีตไปไกลมากกกกก หญิงสาวผู้ที่กำลังเป็นนักศึกษาวัยใส ที่ขยันเรียนรู้ในเรื่องราวของประวัติศาสตร์และโบราณคดีตามผู้เป็นพ่อ ต้องมาเรียนรู้ของจริง ในโลกที่เธอก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ยังไง ด้วยเพราะสื่อสารกับใครก็ไม่ได้ พูดกันคนละภาษา โชคดีที่เธอรู้ภาษาจีนและพระเอกก็รู้ภาษาจีน ทำให้สื่อสารภาษารักกันง่ายขึ้น (แอร๊ยยยย)
มาว่ากันที่พระเอก
เธอเป็นเจ้าชายที่ถูกกล่าวขานว่าเก่งที่สุด แต่ด้วยความเก่งของเขาที่เกินหน้าเกินตาพี่ชายที่เป็นรัชทายาท (ขอใช้ภาษาง่ายๆเนอะ ในเรื่องเขาจะใช้อีกคำที่ยากมาก เกินความสามารถของหญิงจริงๆ) ทำให้ผู้คนต่างระแวงว่าพระเอกจะมาแย่งบัลลังก์ของพี่ชาย ไม่ว่าเขาทำอะไรก็ดูน่าระแวงไปหมด แม้กระทั้งสาวงามที่เขาลั่นวาจาไว้ว่าจะแต่งกับเธอคนเดียวก็เป็นหนึ่งในความระแวงนั้น
แล้วเรื่องก็เกิด ตอนที่พี่ชายของพระเอกกำลังขึ้นครองราช คนที่ระแวงก็ยังคงระแวงอยู่ แม้กระทั้งพ่อแท้ๆ ที่บังคับให้เขาอยู่แต่วัง ไม่ให้ออกไปไหน หรือสาวงามที่ใช้ความระแวงนั้นมาหาประโยชน์จากตัวเขา ให้เขาทำร้ายพี่ชายตัวเองเพื่อที่จะครองคู่กัน ซึ่งเขาไม่มีทางทำได้ เขารักพี่ชายเกินกว่าที่จะทำร้ายกันได้
ใครจะว่ายังไงเขาไม่สนใจ แต่คนที่เขาไว้ใจไม่เชื่อใจ แถมยังให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่มีวันทำนั้นสร้างความเสียใจขั้นสุด
พระเอกเลยตัดสินใจออกจากบ้านเมือง แสดงความภักดีของตัวเองให้ทุกคนรับรู้ ด้วยการจะขยายบ้านเมือง ให้พี่ชายของเขาขึ้นครองราชในเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!
โดยทีเขาพกนางเอกที่ตอนนั้นใครๆก็เข้าใจแล้วว่านางเอกคือนางใน(โดยบังเอิญ?)ของพระเอกไปด้วย (ส่วนเรื่องที่ทำไมนางเอกถึงจับพลัดจับผลูไปเป็นนางในนั้น หาอ่านในเล่มเด้อ)
พระ/นางเขามีข้อตกลงกันไว้ว่า ให้นางเอกนำทางออกสู่ทะเล แล้วเขาจะหาทางส่งนางเอกกลับบ้าน
นางเอกก็นำความรู้จากที่เรียนในโลกปัจจุบันมาหาทางให้พระเอกได้พบเจอทะเลเพื่อรอวันที่จะได้กลับบ้านไปหาพ่อ!
ระหว่างเดินทางก็เกิดเรื่องราวกุ๊กกิก(?)ให้บิดผ้ากันไป ความใกล้ชิดนำพาให้ความรักเรียกหาาาาา
เดี๋ยวจะเข้าใจว่าพระ/นางเขาจะจีบกันอย่างเดียวนะ
ในเรื่องก็มีรบกัน มีปัญหากัน เพราะระหว่างทางก็พบเจอคนต่างเมืองที่จะมาปล้น มาลักพาตัว หรือแม้กระทั้งท้าทายออกรบ อ๋อ เจอสัตว์ร้ายที่ทำให้พระเอกนางรู้ใจตัวเองด้วย แอร๊ยยยยยยยย

เรื่องต่อจากนี้เป็นไงก็หาอ่านกันค่าาาา

ทีนี้มาส่วนของการเม้าท์เรื่อง
อ่านจบ บอกได้เลยว่าสมองของฝนบวมขึ้น 10% เพราะภาษาในเรื่องยากเอาเรื่องเลย ภาษาไทยว่ายากแล้ว เจอเรื่องเกี่ยวกับความเชื่อทางศานาพราหมณ์เข้ามาอีก กรี๊ดดดดด (น้ำลายฟูมปาก) เป็นการอ่านหนังสือที่ห่างมือถือไม่ได้เลย (เอามาเปิดหาคำอ่านและความหมาย) ใครที่รู้เรื่องพราหมณ์อาจจะไม่มีปัญหาในการอ่านเท่าไร (ส่วนหญิงฝน อย่าได้ถามค่ะ ฮือออ)

แน่นอนว่าหญิงน้ำฝนเป็นสาวที่พร้อมต่อการเรียนรู้ พออ่านไปได้สามสี่บทก็เริ่มคุ้นชิน ทำให้อ่านแล้วไหลไปตามเรื่องได้ไม่ยาก

แต่อย่าเพิ่งกลัวไป ในหนังสือจะมีช่วงที่เป้นภาษาปัจจุบันด้วย เพราะนางเอกเป้นสาวหลงยุค เวลาบรรยายความคิดนางเอกกับเวลาที่เล่าเรื่องของยุคปัจจุบันก็จะใช้ภาษาที่คุยกับฝนรู้เรื่อง
ถ้าใครกังวลว่าภาษาสลับไปมา พออ่านแล้วจะงง ไม่งงเลยนะ ไหลไปตามเรื่องเรื่อยๆ อ่านแล้วรู้ว่าใครพูด ใครคิด ถือว่าโอเคอยู่~~

แล้วก็อ่านเรื่องนี้แล้วก็ทำให้นึกถึงเรื่องทวิภพ (อยากจะอ่านอีกรอบจังเลยยยยยย คิดถึงคุณหลวงงงง)
ถ้าเทียบกัน เอาคุณหลวงมาเทียบกับเจ้าชาย ฝนชอบหวานแบบคุณหลวงมากกว่า หวานแบบนวลๆไรงี้ แต่ไม่ใช่ว่า เจ้าชายจะไม่ดีนะ ดีซี่ (เสียงสูง) เพราะบางโมเม้นต์ก็อยากถูกเต๊าะแบบที่เจ้าชายเต๊าะนางเอกบ้าง (ย้อนแย้งไปนะเธอ) คือเจ้าชาย นางจะหวานแบบถึงเนื้อตัว หวานแบบที่อยากจะสิงตมิสา(นางเอก)เลยทีเดียว ที่สุดของความประทับใจคือ ฉากสระผม!! แบบว่าแพ้ผู้ชายสระผมให้ไง (อยากมีบ้างงงง) ถ้าเจอฉากนี้คือยอมใจ มี 10 ให้ 100 ความลำเอียงมาค่ะ! นอกจากสระผมแล้ว ความเต๊าะสาวแบบเด็กเอาแต่ใจหน่อยๆก็คิ้วท์ดีนะเธอออ ที่สุดของสาวไทยคือแพ้ชายที่รักเดียวใจเดียว! เจ้าชายนางมีค่ะ นางประกาศก้องเลยว่าจะไม่แลหญิงใดนอกจากหญิงในดวงใจเพียงหนึ่งเดียว
คิดแล้วก็คิดถึงฉากครั้งแรกของพระ/นาง อ่านแล้วก็ขำ (แอร๊ยยยย)
นางเอกนางตื่นมาก็เป็นไข้ไง (ป่านมรสุมอันหนักหน่วงมา!) พระเอกที่เป็นต้นเหตุ(แบบไม่รู้ตัว)จับตัวที่ร้อนขึ้นของนางเอกก็โวยวายเรียกหาพราหมณ์ให้มาดูอาการไรงี้ เพราะไม่รู้ว่าทำไมถึงป่วย ถถถถ พ่อคุ๊ณ~~ เก็บกดมาจากไหนกันคะ?!!!! ไม่รู้หรือไงว่าสาเหตุมาจากไหน ฮ่าาา
ยังมีอีกเยอะคู่นี้ หวานแบบน่ารักดี เจอแบบนี้ใครๆก็ยอมใจละ
แต่ฉากหวานๆต้องอาศัยแรงมโนอยู่พอสมควรนะ อาจจะเพราะศัพท์ยากด้วยมั้ง เลยทำให้อ่านแล้วอินตามทันที ต้องแปลงภาษาผสมความรู้สึกไปอีกนิดถึงจะฟินได้

ส่วนตัวร้ายนี่ก็ร้ายจริงๆ ร้ายแบบหน้าด้านๆ อยากจะจับมาตีมือซะหลายๆที กรี๊ดใส่หูอีกสามสี่รอบ แน่นอน อ่านแล้วรู้เลยว่าใครร้ายไม่ต้องเดาให้ยาก
สงสารก็แต่คุณพี่ชายของพระเอก ฮืออออ ไม่น่าเลยยยย ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เศร้าไปอี๊ก
#หันมองตัวร้าย ฉันเกลียดเธอ!!!

แน่นอนว่า อ่านผลงานของวรรณวรรธน์ต้องพูดถึงในเรื่องข้อมูลประวัติศาสตร์
ตอนแรกก็ไม่อะไร แต่พออ่านเองเท่านั้นแหละ สุดยอดดดดด เป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่อ่านแล้วไม่รู้สึกน่าเบื่อเลยนะ จะแทรกอยู่ในนิยายแบบค่อยๆแทรกไปเรื่อยๆ ไม่ได้มาแบบตู้มเดียว อ่านแล้วก็ทึ่งมาก ชอบอะ ชอบบบบบ ถึงเรื่องนี้จะยากไปหน่อย แต่เรื่องนี้ยอมรับจริงๆ

อย่างที่บอกเนอะ อ่านแล้วรู้สึกชอบหวานแบบคุณหลวงในทวิภพมากกว่า แต่ถ้าได้ชายจิตรเสนมา หญิงก็ยอมนะ ฮ่าาา อ้อนแบบเด็กๆแบบนี้ ชอบเหมือนกันนนนนน
ระลึกถึงฉากโวยวายไม่ยอมทำแผล แต่พอนางเอกกลับมา ชายสงบประหนึ่งเด็กน้อยเลยทีเดียว ฮาาาา

อ๋อๆๆ
อันนี้เตือนให้สำหรับคนที่กำลังจะไปหยิบมาอ่าน
อย่าได้ทิ้งตัวละครไหน อ่านแล้วต้องห้ามลืมเพราะบางตัวละครมีจุดเชื่อมกันระหว่างเรื่องในอดีตและปัจจุบัน ความมีที่มาที่ไปนั้นแทรกแซงอยู่เน้อออ

แล้วก็ติดใจสงสัยเรื่องหนึ่ง
สงสัยในช่วงเวลานะ เหมือนเวลาในไม่เสมอกัน
คือพ่อนางเอกมาเจอเบาะแสหานางเอกหลังจากที่นางเอกหายไป 10 ปี แต่พอมาเจอในฉากที่นางเอกกำลังจะกลับโลกนั้นได้ (ได้ยินเสียง) นางเอกก็ยังคงเป็นสาวน้อยไม่ได้แก่ลง 10 ปีอย่างที่คิด แล้วพอพ่อของนางเอกกลับมาหาอีกครั้งหลังจากที่ปลงแล้วว่านางเอกคงไม่กลับมา ก็บังเอิญเห็นภาพนางเอกเข้า แต่คราวนี้นางเอกแก่ลงแล้ว
ช่วงเวลาเหลื่อมล้ำในเรื่องไม่แน่นอนเท่าไรเลย… คือบอกไม่ได้ว่าไวกว่าหรือช้ากว่ากันแน่

PS.
→ แอบคิดว่าบางไปนิดนึงนะ อยากให้หนากว่านี้อีกหน่อย อยากอ่านความหวานของพระ/นางอีกนี๊ดดดด
→ อ่านเรื่องนี้จบ น้ำฝนก็จิ้มผลงานของนักเขียนท่านนี้ต่อเลยค่ะ ฮือออ #ความติดนี้ใครจะรับผิดชอบ #ตอบ!


More :
Goodreads


Posted in ณ บ้านวรรณกรรม, นักเขียนไทย

ทวิภพ : ทมยันตี

ชื่อหนังสือ : ทวิภพ
ผู้แต่ง : ทมยันตี
สำนักพิมพ์ : ณ บ้านวรรณกรรม
ISBN : 978-616-214-509-4
พิมพ์ครั้งที่ : 16 (มีนาคม 2558)
จำนวนหน้า : 807 หน้า

คำโปรย :
#1: โซ่ตรวนผูกรัดสักร้อยหุน ใจมั่นมุ่งหักทลายได้ แต่ใยรักบางเบาสักเท่าใด ผูกพันไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์
#2: โอ้เวลาป่านฉะนี้เจ้าพี่เอย จะทำสิ่งใดเลยให้สงสัย จะรู้ซึ้งถึงคนที่ห่างไกล ฤามิได้คิดคำนึงถึงคนคอย

รายละเอียด :
“โอ้เวลาป่านฉะนี้เจ้าพี่เอ๋ย จะทำสิ่งใดเลยให้สงสัย จะรู้ซึ้งถึงคนที่ห่างไกล ฤามิได้คิดคำนึงถึงคนคอย”
การรอคอย…ความรู้สึกว่า หัวใจของเรานั้นคอยใครอยู่สักคน และรับรู้ถึงว่ามีใครคนนั้นคอยเราอยู่
หัวใจที่ต่างเฝ้าคอยกันและกัน คือความถวิลหาที่แสนหวาน คือความงามของหัวใจดวงที่เปี่ยมสุขและหอมหวนอยู่กับวันเวลาแห่งความหวัง…วันและเวลาที่เราทั้งสองจะได้พบกัน เพื่อรักกันให้เต็มหัวใจที่เฝ้าคอย…เนิ่นนาน
ช่วงเวลาของมณีจันทร์…ก้าวผ่านกระจกบานนั้น บานที่เปิดเป็นช่องทางให้ “ทวิภพ” เชื่อมโยงเข้าหากัน ณ ที่ที่เธอเดินทางไป ณ เวลาที่เธอไปดำรงอยู่ แม้จะเสมือนว่า คนละภพ…เสมือนเดินทางจากภพหนึ่งสู่ภพหนึ่ง แต่ทั้งสองภพต่างก็เป็นเวลาแห่ง “ปัจจุบัน” ณ เวลาที่ผ่านมาก่อน มณีจันทร์คือ “แม่มณี” ของ “เจ้าคุณอัครเทพวรากร” ทูตไทยคนแรกประจำสหรัฐอเมริกา นักการทูตไทยผู้มีบทบาทอย่างยิ่งยวดต่อกรณีการแก้ปัญหาการรุกคืบ เพื่อยึดแผ่นดินไทยของนักล่าอาณานิคมทมยันตีแสดงความพราวในเชิงงานเขียนและบทบาทแห่งข้อมูล ด้วยการสอดแทรกประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่งของสมัยรัชกาลที่ 5 ช่วงเวลาทีคนไทยทำหน้าที่สุดความสามารถ เพื่อรักษา “เอกราช” แห่งผืนดินไทยไว้ด้วยชั้นเชิงทางการทูต เอาการเมืองการทูตนำ…การทหาร ซึ่งแทบจะไม่มีแสนยานุภาพใดเลยในสายตาของนักล่าอาณานิคม นี่คือเสน่ห์หนึ่งของนวนิยายเรื่องนี้ ความรักสิเน่หาที่ดำเนินไปบนวิถีแห่งความรักผิดชอบเพื่อแผ่นดิน การก้าวผ่านมิติเพื่อพบ เพื่อรัก และเพื่อร่วมหัวใจกัน ยอมแม้ละทิ้งชีวิตอีกภพหนึ่งไว้เพียง “เพราะรักเธอ” ประการเดียว! โซ่ตรวนผูกรัดสักร้อยหุน ใจมั่นมุ่งหักทลายได้ แต่ใยรักบางเบาสักเท่าใด ผูกพันไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์



บันทึกหลังการอ่าน…

อ่านทวิภพจบแล้ววววววววววววว ขอกรี๊ดดังๆก่อนเลย
ชอบคุณหลวงเทพมาก มากแบบมากๆเลย มากมากมากมากมาย
คุณหลวงเทพเป็นพระเอกที่เงียบๆ ขรึมๆ แบบขี้หวง ขี้หึงแล้วแอบขี้อ้อนด้วยยยยยย ชอบเลย (กรี๊ด)
บอกก่อนว่าไม่เคยดูละครโทรทัศน์และละครเวทีเรื่องนี้มาก่อน ชอบอ่านจากตัวหนังสือมากกว่า รอละครแล้วมันไม่ทันใจ แล้วเป็นผลงานเรื่องที่ 2 ของทมยันตี (คุณหญิงวิมล) ที่น้ำฝนอ่านจบ

แบบว่า..แบบว่า..อ่านจบแล้วขอฟินเลย อยากเมาส์มากมายยยยยยย จากที่เคยอ่านคู่กรรมจบไปเมื่อต้นปีที่แล้ว ตอนจบก็ประมาณให้คนอ่านจิ้นต่อได้ #ทวิภพ ก็เหมือนกัน อ่านจบบรรทัดสุดท้ายแต่อารมณ์นั้นยังไม่จบ!! อธิบายไม่ถูกแต่บอกเลยว่า แนะนำ คุณหลวงเทพนั้นพาฟินมากมาย (เขิน)

อย่าถามถึงมณีจันทร์ เพราะน้ำฝนไม่ได้สนใจอะไรในตัวนางเอก เรื่องนี้ยกให้คุณหลวงเลยคนเดียว!!!!

ตอนที่คุณหลวงแอบดื้อเงียบ รั้งนางเอกไม่ให้กลับบ้าน รู้ตัวว่าหวงว่ารักนางเอกก็จะเอามาเป็นของตัวให้ได้ พยายามรั้งไว้ ไม่ยอมให้กลับบ้าน กลัวไม่ยอมกลับมาหาอีก
“ก็ให้เขารอไป เหมือนที่ฉันรอหล่อนตรงนี้” (อร๊ายยย)
พูดจาออดอ้อน หลอกล่อนางเอกด้วยที่เที่ยว ไม่ก็อ้างเรื่องกับงาน ไปประจบคุณหญิงแม่เพื่อจะให้ช่วยรั้งนางเอกให้
“กระผมรักแม่มณีขอรับ” (กัดหมอน)
เป็นตัวละครที่ดื้อเงียบได้น่ารักมาก ตอนแรกเจอกันก็ ฉันอย่างนู้น หล่อนอย่างนี้ แต่พอรู้แน่แล้วว่ารักนางเอก ขาดนางเอกไม่ได้ จะอ้อน จะรั้ง จะง้อก็ พี่อย่างนั้น พี่อย่างนี้ แม่มณีจ๊ะ แม่มณีจ๋า
“เป็นอะไรบอกพี่ได้ไหมจ๊ะ” ตรงนี้แหละที่กรี๊ด (น้ำฝนแพ้ทางพระเอกนิยายขี้อ้อน)
มีอีกหลายตอนเลยที่อยากเมาส์ต่อ แต่สำคัญสุด คุณหลวงท่านรู้ตัวด้วยว่า “กลัวเมีย” ตอนที่นางเอกงอนแล้วก็ยอมให้ถูกมองกว่ากลัวด้วยนะ กร๊ากกกกก น่ารักกกกก (กลิ้ง)

ติดขัดนิดหน่อยเรื่องภาษา (ของตัวเอง)
คุณหญิง (คนแต่ง) ใช้สำนวนโบราณ คำเก่าๆ ที่บางประโยคไม่เข้าใจ (นางเอกในเรื่องก็ไม่เข้าใจ ไม่มีคำอธิบายในบางตอนด้วย T^T) นี่ต้องอาศัยเดาจากประโยครอบด้านเอาล้วนๆ แต่คนที่อ่านหนังสือแนวนี้มาเยอะๆแล้วอาจจะเข้าใจ (อันนี้ปัญหาส่วนตัวเลย แง่ม)
แล้วก็คำภาษาอังกฤษที่เขียนเป็นภาษาไทย (อันนี้ก็ความงงส่วนตัว ขำ) บางทีก็ต้องนั่งนึกนานมาก เจอมาตั้งแต่อ่านเรื่องคู่กรรมแล้ว ภาษาญี่ปุ่นแบบคำอ่านไทย พาเอาต้องนั่งนึกหลายวินาทีเลยทีเดียวว่าจริงๆแล้วคือคำอะไร (หนูงง) จริงๆแล้วควรต้องเขียนแบบนี้แหละ ทับศัพท์เป็นคำอ่าน แต่สกิลน้ำฝนเรื่องแบบนี้แย่นิดหน่อย เลยทำให้ต้องนั่งนึก (อาย) แต่ก็ชอบ เป็นหนังสือที่ควรค่าต่อการใช้เวลาอ่านมากมาย

ยังคงฟินไม่หาย จะกลับไปอ่านอีกรอบ!!
คุณหลวงค่ะ มณีฝน (แปลงมาจากมณีจันทร์) หลงใหลคุณหลวงแล้วละคะ คุณเทียนก็นั่งหล่อๆอยู่ตรงนั้นแหละคะ ไม่หนีหายไปไหน แต่ขอยกคุณหลวงขึ้นมาอยู่ด้วยกันข้างๆนะคะ กินกันไม่ลงเลยจริงๆ (พระเอกในดวงใจ)

PS.
→ ไม่ใช่หนังสือที่ซื้อมาเองต้องอาศัยรูปหน้าปกจากสำนักพิมพ์ T^T ไว้สัปดาห์หนังสือจะไปสอยคุณหลวงให้มาอยู่ข้างกับพ่อดอกมะลิโกโบรินะคะ

Date: January 11, 2014


บันทึกหลังการอ่าน… (อีกรอบ)

เมื่อต้นได้ บังเอิญเจอคุณหลวงในร้านมือสองสภาพกิ๊กมา น้ำฝนก็ไม่รอช้า รีบวิ่งไปอุ้ม(?)นางกลับบ้านทันที! (ลดรายการหนังสือในงานหนังสือไปหนึ่งเรื่อง)
แล้วก็อ่านใหม่อีกรอบ แล้วก็ฟินอีกรอบไปตามระเบียบ
เธอออออออออออออออ
อ่านจบอารมณ์ไม่จบเกิดขึ้นอีกแล้ววววว เป็นเหมือนเมื่อปีที่แล้วที่อ่านนางเป็นครั้งแรกเลอออออ
แพ้ แพ้ทางสุดกับพระเอกขี้อ้อน พูดจ๊ะ พูดจ๋าแบบนี้ อยากได้ (กรี๊ดร้อง)

“คอยสักหน่อยได้ไหม อย่าเพิ่งเป็นเลยวันนี้ วันหน้าจะได้เป็น”
เขินนนนนน อยากเป็นคุณหญิงมณีฝนมั่ง!”

แล้วยิ่งตอนที่แม่มณีทำตาขวางใส่ คุณหลวงเธอก็งง เกิดอะไรขึ้น ทำอะไรผิด? ก็ออกปากถามเสียงหวาน
“โกรธอะไรจ๊ะ?” โอ๊ยยยยยยยยย หายโกรธทันที!
(คุณหลวงไม่ผิดเจ้าค่ะ แค่คุณหลวงโชคดีที่ไม่คิดจะมีเมียบ่าว ไม่สนใจบ่าวสาวๆบนเรือน ฮ่า)

ยัง ยังมีอีกเยอะ ทั้งลูกล่อลูกชนที่คุณหลวงเธอขนมาล่อลวง(?)แม่มณี ยังมีคำที่ใช้เต๊าะสาวแบบอ้อมๆของนางด้วย ฮืออออ คุณหลวงงงง น้ำฝนอยากเป็นมณีฝนมั้งงงงงงง

จบการสกรีมไว้เพียงแค่นี้แล้วกัน ฮ่าาาาา

Date: September 20, 2015


More :
Goodreads