เต้าหู้ไซซี : Yu Du Jun Hua

Standard



ชื่อหนังสือ : 东冈恶 | เต้าหู้ไซซี
ผู้แต่ง : ​一度君华 | Yu Du Jun Hua
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (彭爱心, 乔丽华, 朱秀芬)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-55-1
#2 | 978-616-7856-56-8
#3 | 978-616-7856-57-5
พิมพ์ครั้งที่ : 1 | มกราคม 2560
จำนวนหน้า : 916 หน้า (295+307+314)

รายละเอียด :
นางเป็นเพียงลูกสาวบ้านตระกูลกัว ร้านขายเต้าหู้เล็กๆ ในอำเภอห่างไกลที่ใครๆ ก็ไม่คาดว่าวันหนึ่งจะมีวาสนาเอื้อมถึงตำแหน่งพระชายาอ๋อง!
ซวิ่นฮ๋องมู่หรงลี่ ผู้นำกองทัพนักรบปีศาจแห่งแคว้นต้าเอี้ยนไม่คาดคิดมาก่อนว่าสตรีที่ตนเก็บตกได้ระหว่างออกรบจะเป็นชิ้นส่วนที่มาเติมเต็มหัวใจอันว่างเปล่า
สตรีผู้นี้เป็นเพียงสาวชาวบ้าน นิสัยเรียบง่าย หัวอ่อน พูดน้อย…
นางมีทุกอย่างที่ตรงข้ามกับเขาโดยวิ้นเชิง แต่กลับเป็นบอดพรูหนึ่งเดียวที่ทำให้นักรบอย่างเขารู้สึกอยากวางอาวุธในมือ.. แล้วกลับบ้าน
นี้เป็นเรื่องราวของซินเดอเรลล่าในยุคจีนโบราณ
เป็นเรื่องของสาวน้อยยากจนกับเจ้าชายผู้สูงศักดิ์
ต่างกันที่เจ้าชายของเรื่องนี้ ดุ เหี้ยม ปากร้าย และไม่ไว้หน้าใคร
ส่วนสาวน้อยเองก็ดื้อเงียบจนเจ้าชายต้องโบงธงยอมแพ้!


บันทึกหลังอ่าน…

ลำบากใจกับการเขียนบันทึกหลังอ่านของเรื่องนี้มาก…

เล่าที่มาที่ไปก่อน
จากดราม่าครั้งก่อนๆ หญิงก็ตั้งใจว่า ถ้าทาง สนพ ยังไม่เคลียร์ตัวเอง และไม่จัดการตอบข้อสงสัยในประเด็นหลายๆข้ออย่างตรงไปตรงมา ก็จะไม่อุดหนุนแล้ว ถึงจะอยากอ่านมากแค่ไหนก็จะไม่จ่ายเงินซื้อจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบจริงๆ
พอตั้งใจแบบนั้นแล้ว เวลามีหนังสือเรื่องใหม่ๆของ สนพ นี้ออกมา ก็จะอ่านปกหน้าปกหลัง แล้วผ่านเลย ไม่สนใจ

จนเจอกระแสเข้า ทั้งกระแสด้านดีและด้านบวก
บางกลุ่มออกมาอวยหนังสือเรื่องนี้ว่าดีอย่างนู้นดีอย่างนี้ แล้วก็เอาหนังสือเรื่องอื่นมาเทียบ มาดิสเครดิต จนหญิงเกิดความสงสัย
… มันดีขนาดนั้นจริงดิ?
พอมีคนอวยก็ต้องมีคนอยู่ฝั่งตรงข้าม เอาเนื้อหาที่อีกฝั่งว่าดี มาชี้แจงหาความสมเหตุสมผล หาข้อติจนไม่เหลือข้อดี หญิงก็เกิดความสงสัยอีก
… อ้าว ตกลงมันยังไงแน่?

ยอมรับเลยว่า พอฟังเสียงสองฝั่งแล้วก็เกิดความหงุดหงิด จะกดกันไปกดกันมาทำไมเนี่ย เห็นใจคนชอบเผือกอย่างหญิงบ้าง เสียงสองฝั่งไม่เหมือนกันเลย ตกลงฝั่งไหนบรรยายเกินจริง???
แล้วนี่ก็โรคจิต เวลาเกิดความสงสัยก็ชอบหาคำตอบให้ได้จนกว่าจะพอใจ แต่อย่างที่บอก เคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่สนับสนุนหนังสือของ สนพ นี้อีก ถ้าเขายังไม่จัดการปัญหามากมายของเขา แล้วบังเอิญที่ว่าเพื่อนสาวของหญิงซื้อมา แล้วยินดีที่จะให้หญิงยืมอ่าน (ย่อเข่าถอนสายบัวขอบพระคุณ)
หญิงเลยได้มีโอกาสได้อ่าน

ก่อนอ่านก็ทำใจโล่งๆ ทำตัวเบลอๆ ลบทั้งคำอวยและคำติที่เคยเสพมาทั้งหมด เปิดใจกว้างๆ เปิดสมองโล่งๆ คิดว่าเรากำลังอ่านหนังสือเรื่องหนึ่งที่ไม่มีประเด็นอะไรมาก่อน ถ้าเราไม่สนใจคำติและคำอวยของหนังสือที่อ่านมาจากแหล่งอื่น หญิงจะมีความเห็นต่อเรื่องนี้เป็นของหญิงเอง

แล้วเริ่มอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อยที่โชคร้าย โดนกลุ่มโจรจับตัวไป ยังไม่พอ โดนกลุ่มทหารเข้าใจผิดคิดว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มโจรก็เกือบจะโดนขมขืนโดยพลทหารหลายคน แต่สุดท้ายโดนขืนใจจากคนเป็นแม่ทัพอ๋อง(พระเอก)แทน พอสำเร็จความพึงพอใจแล้วก็ถูกโยนโครมลงที่หน้าบ้าน ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านเห็นและรับรู้ได้ว่านางเอกแปดเปื้อนแล้ว
ความโชคร้ายยังไม่จบ เมื่อถึงบ้านก็โดนคู่หมั้นตั้งแต่เด็กบอกยกเลิก แต่ยินดีถ้าจะแต่งเข้ามาเป็นอนุ ซึ่งนางเอกก็เซย์โน พ่อนางเอกเลยมองหาคนอื่นให้ พอจะหาคนแต่งด้วยใหม่ได้ พระเอกก็เรียกตัวกลับไปรับใช้อีกเพราะคิดถึงอะไรหลายๆอย่างจองนางเอก ถึงจะไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่ด้วยไม่อยากให้คนในครอบครัวเดือดร้อนก็ต้องจำใจไป แต่ยังดีที่ได้แต่งเข้า เป็นอนุคนหนึ่งของอ๋องผู้สูงศักดิ์

มาว่าด้วยฝั่งพระเอก
พระเอกเป็นอ๋องที่ทำตามใจตัวเองและอยู่ในช่วงเสียใจกับการศูนย์เสียหญิงที่เป็นที่รักไปเมื่อหลายปีก่อน และเมื่อเห็นนางเอกเข้าก็ใช้นางเอกเป็นตัวแทนคนรักที่ตายจากไป แม้กระทั้งการร่วมรักก็เอาแต่คิดถึงคนรักเก่า ตอนแรกก็เข้าใจนางเอกก็น่าเหมือนหญิงคนอื่นๆ ได้แล้วก็คงลืม ก็เลยพาไปทิ้ง แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ ก็ต้องลกบากลูกน้องไปพาตัวกลับมาใหม่ เพราะเขาติดรสมือของสาวน้อยนางนั้นแล้ว พากลับมาแต่งเป็นอนุเพื่อเป็นสมบัติของเขาคนเดียว

เนื้อเรื่องก็มีการแก่งแย้งชิงบัลลังก์ สงคราม และการผิดใจของชีวิตคู่ รวมไปถึงพัฒนาความรักของพระ/นาง

เล่าแค่นี้พอเนอะ
เพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียนบรรยายให้รู้สึกว่าเป็นการเล่าเรื่องได้ หญิงช็อคตั้งแต่ฉากข่มขืนแล้ว

ตอนเริ่มอ่าน ต้องนั่งทำใจและให้สมองปลอดโปร่งโล่งสบาย
ที่ต้องทำใจเพราะรู้ว่าสำนวนของ สนพ นี้เป็นแบบไหน อ่านไปก็ขัดใจไป จะบอกว่าชินก็ชินเพราะอ่านของเขามาก็หลายเล่ม มันเป็นความขัดใจแบบชินๆ น่ะ
เล่มแรกเป็นช่วงปรัยตัวปรับใจ พยายามเข้าใจและคิดเสมอว่า นั้นคือสังคมแบบจีนโบราณ ที่ชายเป็นใหญ่ หญิงเป็นบุคคลที่ไม่มีปากไม่มีเสียง ดังนั้น เวลาอ่านเจออะไรที่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ก็จะบอกตัวเองด้วยคำนี้เสมอ
พอเริ่มเข้าเล่มสองตอนต้นๆเล่ม ก็รู้สึกเหมือนเริ่มมีเนื้อให้อ่านได้บ้าง แล้วก็พอจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมนักอ่านบางคนถึงบอกว่าเรื่องนี้เป็นหนังสือตลก (แต่หญิงไม่ขำไง)
พออ่านจบเล่มสาม บอกเลยว่า … ฉันรอดพ้นจากเรื่องอัลไลก็ไม่รู้แล้วววววววววววววววววววววววววว

คือแบบ อ่านไปก็เหมือนสะสมความหงุดหงิดไปเรื่อยๆ ทั้งที่ต้องกล่อมตัวเอง แล้วก็ต้องตั้งสมาธิคิดหาเหตุผลให้กับตัวละครเอง! เหนื่อยแล้วก็หงุดหงิดมาก

ความหงุดหงิดอย่างแรกเลย คือ อย่าได้เชื่อคำบรรยายหลังปก อารมณ์ต่างกัน

หงุดหงิดต่อมา คือ จำเป็นต้องบรรยายฉากทำอาหารมากมายขนาดนี้ไหม ไม่เข้าใจว่าเป็นส่วนสำคัญของเนื้อเรื่องหรือยังไง แล้วต้องคิดเข้าข้างเนื้อเรื่องขนาดไหน ถึงจะสามารถอ่านฉากทำอาหารและอาหารมากมายขนาดนั้น แล้วโอเคเซย์เยสว่าเรื่องนี้คือนิยายในยุคอดีต จริงๆ อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ เพราะหญิงไม่ได้ไปตามหาตามอ่านดูว่าส่วนประกอบ วิธีทำอาหาร และเมนูอาหารที่อยู่ในเรื่องนั้นเหมาะสมกับธีมเรื่องไหม รู้สึกเสียเวลาที่จะมานั่งจับผิด แค่เสียเวลาอ่านให้จบสามเล่มก็อยากจะร้องไห้แล้ว

เรื่องยศฐาบรรดาศักดิ์ของตัวละครในเรื่อง ที่อ่านไปก็งงไปกับความลำดับญาติ
นี่ก็สงสัย ทำไมพระเอกเป็นอ๋อง ต้องอ่านไปเรื่อยๆ ถึงจะรู้ว่าได้ยศนี้มาได้ยังไง พ่อเป็นใคร ขนาดตัวพ่อยังเรียกอ๋องเลย อ่านไปถึงกลางเรื่องถึงได้รู้ว่าเป็นฮ่องเต้

ตัวละครที่บางตัวก็เหมือนจะมีบท บางตัวก็เหมือนจะไม่มี อยากเขียนถึงก็มา ไม่อยากเขียนถึงก็มีแบบตัดๆไปไม่ถึงบรรทัด (ไม่รู้ว่าจะเขียนถึงทำไมเหมือนกัน) อย่างพวกพี่ๆน้องๆของพระเอก
ในเนื้อเรื่องรบกันทหารตายเป็นพันๆ พี่น้องคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวละครหลักทำอะไรระหว่างพบกันก็ไม่บอก มาเขียนถึงทีหลังแล้วบอกว่าคนนั้นเป็นแบบนั้น คนนั้นเป็นแบบนี้ (อ๋อ ให้คนอ่านไปคิดย้อนเอาเองว่าเพราะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ฉากตอนที่ควรจะมีเลยไม่มี ซินะ…)

อย่างฉากรบราแย่งชิงบัลลังก์ ที่ควรจะยิ่งใหญ่อลังการเพราะเกี่ยวข้องกับแผ่นดินมรเรื่องและแผ่นดินรอบข้าง
เนื้อหากลับเขียนแบบไม่ใส่ใจ ไม่ใส่รายละเอียด คือไม่เน้นใช่ไหม? (แล้วเรื่องนี้เน้นอะไร? พระเอกขื่นใจนางเอก พออยู่ร่วมกันนานวันเข้าก็เลยรักกัน เหรอ????)
ลูกชายตบตีแย่งตำแหน่งแห่งความเป็นใหญ่ ผู้เป็นพ่อก็แก้ไขปัญหาแบบง่ายๆ ขนาดจะรบกันทีก็รบกันง่ายๆ เหมือนเด็กแย่งของเล่นกันเลย
หญิงอ่านไปก็ทึ้งหัวไป นิยายเรื่องนี้ไม่เหมาะกับคนที่ใส่ใจรายละเอียดของพล็อตจริงๆ แล้วก็ไม่เหมาะกับคนที่ชอบอ่านเนื้อหามากๆด้วย

ยังมีเรื่องการเล่าเรื่องแบบที่อ่านแล้วไม่คิดว่ากำลังอ่านนิยายอยู่
ตรงนี้เป็นอะไรที่หงุดหงิดแรงมาก
เธออออออ หญิงรู้สึกเหมือนอ่านสรุปความรวมมากกว่าการอ่านนิยายจริงๆ ไม่มีบรรยายความรู้สึกนึกคิด ตัวละครอยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่บอกไม่กล่าวเลยว่าทำไปเพราะอะไร ทำไปเพื่ออะไร ทำไมถึงเลือกที่จะทำแบบนี้ อยากทำ ทำเลย บรรยงบรรยายไม่ต้อง อยากรู้ไปนึกเอาเอง!! เหมือนนักเขียนเขาเขียนไว้อ่านเอง ไม่ได้อยากให้คนอื่นอ่าน เขียนให้ตัวเองเข้าใจคนเดียวว่าตัวละครทำแบบนี้เพราะอะไร
เอาจริงๆ ถ้าเขาบรรยายลักษณะนิสัยให้ดีกว่านี้ เวลาอ่านถึงการกระทำของตัวละครโดยที่ไม่ต้องมีการบรรยายจะเข้าใจได้ เพราะมีจุดที่บอกมาอยู่แล้วว่า พื้นฐานนิสัยของตัวละครเป็นยังไง เวลาเจอเหตุการณ์นู้นนั่นนี่จะทำยังไง แต่นี่ไม่มีเลย ทุกอย่างนักอ่านต้องมโนเอง แต่ละคนมโนไม่เหมือนกันด้วยนะ หญิงถึงได้บอกว่า การอ่านเรื่องนี้ทำให้เหนื่อย เพราะต้องมานั่งหาเหตุผลการกระทำของตัวละครเอง ต้องโลกสวยมากๆ คิดเยอะๆ ถึงจะรู้ว่าตัวละครทำแบบนั้นเพราะอะไร

คิดดูวววว นางเอกเกือบแท้งลูก เนื้อเรื่องก็ชูโรงเลยค่ะว่าร่างกายอ่อนแอกว่าเดิม แล้วไงต่อ ผ่านไปสองสามฉาก กลับมาแข็งแรงแล้ว
คำถาม แข็งแรงได้เพราะอะไร?
ตอบ.. อยากรู้ต้องมโนเองค่ะ! เขาไม่บอก หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าจากเนื้อหาในหน้าต่อๆไป
กำลังกายก็ไม่ออก วันๆอยู่แต่บนเตียงกับในครัว เร้าใจหน่อยก็ออกป่า ฆ่าสัตว์ ยาบำรุงก็ไม่ได้แตะ เอาตรงไหนมาแข็งแรงขึ้นคะ? พูด!!!!

ยิ่งอ่านก็ยิ่งแฟนตาซี ยิ่งอ่านยิ่งต้องหาเหตุผลมารองรับเอง

แล้วก็ความรักของพระรองกับนางเอก
คือเธออออ นางเอกนางหวั่นไหวกับพระรอง พระรองก็หวั่นไหวกับนางเอก แต่ต่างฝ่ายต่างไม่พูด เหมือนมีเคมีถึงกันเฉยๆ แต่แบบ เขาไม่ได้บอกกันเลยนะว่ารักกัน แล้วหญิงอ่านเจอ มีฉากหนึ่งที่เขาเขียนมาคล้ายๆกับว่า ต่างฝ่ายต่างรู้ใจกันแล้ว แต่ด้วยความที่ไม่อยากทำผิดเลยต้องตัดใจ บลาๆๆๆ อยากจะกรี๊ดให้ลั่นห้อง พวกเธอไปบอกรักกันตอนไหน พูด!! นี่ไม่ได้อ่านห้ามสักตัวอักษรเลยนะ!! หรือคนสมัยก่อน แค่มองตา ดูจากการกระทำก็อ่านใจกันได้แล้วว่าอีกฝ่ายมีใจให้? โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพระเอกกับนางเอก พวกเขารักกันได้ยังไง หญิงก็ยังงงๆ
เรื่องการข่มขืนแล้วมารักกัน หญิงพอจะหาเหตุผลทางวัฒนธรรมมารองรับได้ พอจะเข้าใจได้ถึงความต่างของยุคสมัยและวัฒนธรรม
ถ้าให้พระ/นางอยู่ด้วยกันเพราะหน้าที่ความเป็นสามีภรรยา ยังพอไหว แต่รักกันแบบรักกันอะ ถึงในเรื่องจะไม่มีฉากที่บอกว่า ข้ารักเจ้า ข้ารักท่าน อะไรเถือกๆนี้ แต่เนื้อเรื่องชูโรงเลยว่าพระ/นางรักกัน มันเลยแบบ……….(ไม่รู้จะต้องคิดและพูดอะไรออกมาดีเลย)

ยังมีเรื่องสงสัย ไปอ่านคอมเมนต์มาว่า ตอนนางเอกเอาคืนพระเอกเนี่ย สะใจมาก
พอมาอ่านเอง…
ไม่เห็นถึงความสะใจอะไรเลย ที่ทนอ่านจนเล่มสุดท้ายเพราะอยากรู้ความสะใจนี้ด้วยนะ!!! ****!

เกือบลืม ขอบ่นเรื่องการแปลหน่อยแล้วกัน
ไม่ใช่เรื่องสำนวนนะ เพราะรู้อยุ่ว่า สนพ นี้เขามีสไตล์การแปลแบบนี้
แต่หมายถึง footnotes ใจคอเขาจะไม่มีเลยจริงเหรอ? ก็รู้แหละที่เขาชูโรงว่า ทำหนังสืออ่านเล่น (#เบ้ปาก อ่านเล่นอะไรแพงขนาดนี้) ไม่ได้ทำหนังสือวิชาการ แต่เธออออ บางจุดก็ควรจะมีไหม?
ตั้งแต่อ่านมา ยังไม่รู้เลยว่า ไซซี หมายถึงอะไร?????
แล้วบางสำนวนที่มาแบบสำน๊วนสำนวน พี่จะมา พี่ก็มา หญิงอ่านน้องยังงงเลยว่า พี่จะใส่สำนวนนี้มาทำไม ไม่เห็นเกี่ยวกับเนื้อหาตรงไหน?
โอเค๊ ใช้คำสวยให้ดูว่าเป็นสำนวนจีนนะ แต่บางสำนวนก็ไม่มีการขยายความอะไรเลย พี่คิดว่าน้องจะเข้าใจไหม?????
อะไรควรจะมีก็มีเถอะ ถือว่าหญิงขอ หญิงไม่ได้ฉลาดพอที่จะอ่านทุกตัวหนังสือแล้วเข้าใจได้ ไม่ต้องวิชการจ๋าก็ได้ เอาแบบที่ทำให้คนที่ไม่มีความรู้ทุกเรื่องพอจะรู้ว่าอะไรเป็้นอะไรก็พอ เอาให้คุ้มค่าหนังสือหน่อย….

อ๋อ
เรื่องนี้ดีอยู่อย่าง บรรยายฉากร่วมรักแบบไม่น่าเกลียด (ถ้ามองข้ามการขื่นใจให้สมยอมได้อะนะ) จบ!

บ่นพอแล้ว เหนื่อย อ่านก็เหนื่อย คิดเนื้อเรื่องมาอัพบันทึกฯก็เหนื่อย!!

P.S.
→ เรื่องต่อไปของนักเขียนคนนี้ ที่ออกกับ สนพ นี้ แล้วเขายังเขียนงานสไตล์สรุปความแบบนี้ไม่อ่านแล้วนะ พอแล้ว เหนื่อย
→ กลัวติ่งเรื่องนี้มาตบมาก ถ้าเห็นต่างรบกวนคอมเมนต์แบบงามๆ ก็บอกนะคะ มาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ ขอแบบดีๆ หญิงไม่สู้คน หญิงกลัววววว
→ ขอบคุณเพื่อนสาวอีกครั้งในความกรุณานี้ค่ะ


More :
Goodreads : #1 | #2 | #3


Advertisements

โอรสสวรรค์ทาสรัก : เฉียนเฉ่าโม่ลี่

Standard



ชื่อหนังสือ : 奴役天子 | โอรสสวรรค์ทาสรัก
ผู้แต่ง : 淺草茉莉 | เฉียนเฉ่าโม่ลี่
ผู้แปล : มดแดง
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส | มากกว่ารัก
ISBN :
#1 | 978-616-06-0466-1
#2 | 978-616-06-0467-8
พิมพ์ครั้งที่ : 2 | ตุลาคม 2554
จำนวนหน้า : 471 หน้า (227+244)

คำโปรย : คนทั้งแผ่นดินยกฐานะเขาให้ยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่ยามอยู่เบื้องหน้านางในดวงใจ เขาขอทิ้งฐานะทั้งปวง เป็นเพียงทาสผู้รักมั่นแก่นางเท่านั้น

รายละเอียด :
นับเป็นบุญของแคว้นเทียนเฉาที่รัชทายาทองค์ปัจจุบันเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ ทำให้เชื่อได้ว่าอนาคตต่อจากนี้ไปบ้านเมืองจะต้องเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน ทว่ามีเพียงเกาเยวี่ย ธิดาขุนนางผู้ต่ำต้อยคนเดียวที่ไม่คิดเช่นนั้น
ก็ดูเอาเถิด ถึงนางจะยอมรับว่าเขาช่างงามสง่า มีรอยยิ้มชวนมองราวกับแสงตะวันอบอุ่น ความสามารถรึก็โดดเด่นเหนือทุกผู้คนสมกับคำสรรเสริญ แต่นิสัยประหลาดของเขาที่ชอบปรนนิบัติรับใช้นาง ชอบถูกนางข่มเหงรังแกยามอยู่ด้วยกันตามลำพังนี่สิที่ทำให้นางไม่ค่อยเชื่อมั่นมังกรบนปฐพีผู้นี้สักเท่าไร
สวรรค์!ผู้ใดจะเชื่อ ว่าที่โอรสสวรรค์องค์ต่อไปเป็นโรค ‘ชอบถูกผู้อื่นทารุณกรรม’ หรือนี่


บันทึกหลังอ่าน…

อยากจะบอกก่อนเลยว่า เนื้อเรื่องกับชื่อเรื่องเป็นอะไรที่เข้ากันสุดๆ ฮา พระเอกเป็นทาสรักจริงๆ
ตอนอ่านชื่อเรื่องครั้งแรกก็สงสัย ทำไมต้องทาสรัก? ทาสเลยเหรอ?

เดี๋ยวจะเมาส์ให้อ่าน

พระเอกนางโดนคนปองร้ายจนต้องซ่อนตัวอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง แล้วนางเอกแสนซนผู้ซึ่งไม่รู้อะไรเลยก็บังเอิญไปเจอเข้า ตั้งใจจะช่วยเหลือ แต่ก็พัง นางพังจริงๆ จากที่ต้องการช่วยคนดันพาตัวเองตกที่นั่งลำบากไปพร้อมกับพระเอก
พระ/นางก็อยู่ด้วยกัน คนหนึ่งก็แสนซน คอยพูดคอยคุย แต่ไม่สงสัยเลยว่าคนข้างกายเป็นใครมาจากไหน ส่วนอีกคนจากตอนแรกที่ไม่ชินให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับเนื้อตัว ก็ตกหลุมอีกรอบ แต่กลายเป็นหลุมรักเด็กสาวที่บังเอิญหล่นลงมาอยู่กับเขา
แล้วก็มีคนมาช่วยเหลือทั้งคู่ ทีนี้นางเอกก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองนั้นล่วงเกินคนใหญ่คนโตก็เกิดความกลัวและระแวงว่าจะมีโทษ
ส่วนพระเอกก็เริ่มวางแผนว่าถ้าเขาจะต้องการเด็กสาวคนนี้มาอยู่ข้างกาย เขาต้องทำอะไรและต้องคอยระวังอะไรบ้าง

เธออออ คือพระเอกนางแอบเจ้าเล่ห์มาก ใช้ความอายุมากกว่าและมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า มาหลอกล่อ ไม่ซิ วางแผนเพื่อปลูกฝั่งนางเอกให้สามารถอยู่เคียงข้างเขาในแบบที่เขาต้องการได้
ทั้งการปรนนิบัติพัดวีสารพัด ป้อนข้าว ป้อนน้ำ นวดแขนขา และอื่นๆอีกมากมาย แล้วการพูดจาในแต่ละครั้งก็มีการแอบฝึกแอบสอนแอบปรับนิสัยให้สามารถมีชีวิตอยู่ในวังได้ ที่หนักสุดคือพยายามให้นางเอกรักไม่หนีหายไปไหนด้วย

จากที่เล่าๆมาก็เหมือนจะจบแล้ว แบบพระ/นางรักกัน จบปิ๊ง ไรงี้
คือไม่ใช่เลย
ตอนแรกที่น้ำฝนอ่านก็คิดว่า เดี๋ยวๆ ก็คงจบมั้ง แต่แบบ นางมีสองเล่ม แล้วจะมีอะไรต่อ???

แล้วก็มีต่อจริง
พอถึงจุดที่คิดว่าจะแฮปปี้กันแล้ว เดี๋ยวก็คงจบ ไม่มีอะไรแล้วมั้ง แล้วก็มีปมมีจุดให้รู้สึกกลับมาติดตามต่อ แล้วก็อ่านต่อ รู้สึกแบบนี้จนจบเรื่อง

ส่วนตัวคือ อ่านได้ รู้สึกสนุก จากที่ตอนแรกแบบอ่านขั้นเวลาก่อนเปิดเรื่องใหม่ คิดว่าเป็นนิยายเบาๆ แต่กลับทำให้รู้สึกสนุกได้ ไม่ใช่แค่ความเป็นทาสภรรยาของพระเอก แต่ด้วยเนื้อเรื่อง ด้วยปมที่ทำให้รู้สึกน่าติดตาม น่าสนใจ เหนือความคาดหมายจริงๆ ถึงบางจุดบางมุมจะพอเดาได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เบื่อเลย รู้แล้วว่าทำไมมีแต่คนบอกว่าสนุก

PS.
→ ขอบคุณพี่หญิงในความกรุณานี้
→ อ่านจบเมื่อต้นเดือน แต่เพิ่งมาอัพตอนปลายเดือน #สำนึกผิดเลย


More :
Goodreads : #1 | #2


ตามรักรอยเหมย : เซียงหมี

Standard



ชื่อหนังสือ : 不良格格 – ตามรักรอยเหมย
ชื่อชุด : ตำนานรักสองภพ
ผู้แต่ง : 香彌 – เซียงหมี
ผู้แปล : จันทร์กลางน้ำ
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0156-1
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (พฤษภาคม 2553)
จำนวนหน้า : 207 หน้า

คำโปรย :
หลับตาลงเมือใด รอยเหมยนันจะปรากฏขึนในหวงฝัน สลักรักประดับในความทรงจำ ไมมีวันลบเลือนหายไป

รายละเอียด :
ตั้งแต่วัยเยาว์ “จื่อหลัว” มักจะฝันเห็นบุรุษผู้หนึ่ง จับจ้องมองนางท่ามกลางความมืดมิด แม้จะไม่รู้ว่าเขาผู้นั้นเป็นใคร เพราะมิอาจมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัด มิอาจได้ยินเสียงของเขา ใจนางก็ยังกระตุกวูบยามได้สบสายตาเปี่ยมความรู้สึกคู่นั้น… ทว่า นางมีเพียงรอยประทับรูปดอกเหมยเท่านั้น ที่เป็นเบาะแสเดียวในการตามหาตัวเขา หนำซ้ำนางกำลังจะถูกมารดาจับคลุมถุงชนล้างหนี้เสียด้วย… ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาลออกปานนี้ แล้วนางจะตามหาเขาพบได้อย่างไร? เขาเป็นใครกันแน่?


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
爬牆少主 – รอยเหมยสลักรัก


บันทึกหลังอ่าน…

พออ่านเรื่องรอยเหมยสลักรักจบ น้ำฝนก็หยิบเรื่องนี้ขึ้นมาอ่านทันทีเพราะพวกนางต่อกัน

นางเอกกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง โดยที่ถูกบังคับให้ดื่มน้ำแกงที่ทำให้ลืมจนหมดชาม ชาติที่แล้วนางดื่มไปแค่ครึ่งชามเพราะไม่อยากลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพระเอก แต่เพราะดื่มไปครึ่งชามทำให้จำเรื่องราวในชาติก่อนได้ และทำให้ชีวิตในชาติภพนั้นอยู่อย่างไม่มีความสุข ชาตินี้เลยถูกบังคับให้ดื่มจนหมด แล้วก็ลืมอดีตจนหมดเช่นกัน
แล้วด้วยทำบุญมาดีโดยตลอด พอเกิดใหม่ก็เกิดในตระกูลที่ดี เป็นคุณหนูคนเล็ก ถึงจะเกิดจากภรรยารองก็ไม่ได้น้อยหน้าคุณหนูบ้านไหนเพราะมีท่านพ่อตามใจ แต่นางมีนิสัยประหลาดที่คนภายนอกมองว่าไม่งาม คือมักจะเปิดแขนเสื้อผู้ชายเพื่อหาอะไรบางอย่างเสมอ
สิ่งที่นางเอกตามหาเกี่ยวข้องกับสิ่งที่อยู่ในฝัน นางเอกจำเรื่องราวและคำสัญญาที่รับปากไว้ของชาติก่อนไม่ได้เลย แต่ด้วยการผูกพันที่เกิดขึ้นทำให้เกิดความฝันซ้ำๆกันจนทำให้นางหมกมุ่นแล้วตั้งใจจะตามหาผู้ชายในฝันให้ได้!

แล้วโชคชะตาชักพา ทำให้พบเจอคนที่มีแววตาคล้ายกับคนในฝัน แต่คนๆนั้นไม่มีดอกเหมยบนแขน แล้วในช่วงเวลาเดียวกันก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ตกกระไดพลอยโจนแต่งงานกับผู้ชายที่ทำให้ตัวเองหวาดกลัวตั้งแต่แรกพบ การแต่งงานนี้ทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย ทั้งเรื่องตามหาผู้ชายในฝันต่อไปด้วยเพราะรู้สึกผิดที่ตัวเองแต่งงานแล้ว และตัวเองก็ไม่สามารถทำร้ายความเอาใจใส่ของสามีได้ เลยตั้งใจจะเลิกตามหา แต่ก็เจอเบาะแสใหม่ ทั้งเพื่อนสนิทมาบอกและความฝันที่หายไปนานหลังจากแต่งงาน ก็กลับมาฝันใหม่ ยิ่งฝันก็ยิ่งร้อนรน แล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด (สับสนแรงมาก) ยังเจอเรื่องราวหึงหวงของสาวอื่นที่ค่อนข้างจะเล่นกันแรง การวางตัวในบ้าน การเป็นลูกสะใภ้ที่แม่สามีไม่พอใจ และเหตุการณ์เฉียดตายที่ทำให้รู้ความจริงในหลายๆอย่าง

โอ๊ยยย เรื่องนี้น้ำฝนเล่าเยอะเหมือนเรื่องที่แล้วไม่ได้ เดี๋ยวหมดสนุกกัน
คือลุ้นและคอยสงสัยตลอดว่าใครคือพระเอก อ๋อๆ ลืมบอก ชาตินี้พระเอกของเล่มที่แล้วมาเกิดใหม่แล้วนะ ด้วยโทษจากการทำผิดทำให้ถูกจำคุกในนรกหลายสิบปี แล้วก็ค่อยๆลืมเลื่อนสิ่งที่ตัวเองมักจะนึกถึงอยู่เสมอไปอย่างช้าๆ จนจำอะไรไม่ได้เลย
เนี่ยแหละ เพราะจำอะไรไม่ได้ ไม่มีคีย์ใบ้ด้วย อ่านไปก็นึกไปตลอดว่า คนไหนคือพระเอกจากเล่มที่แล้ว หรือจะเป็นคนนั้น เอ๊ะ หรือจะคนนี้ หรือพระเอกจะเปลี่ยนคน แบบหักมุมไรงี้ #หัวเราะ เพราะคอยสงสัยตลอดเลยทำให้รู้สึกสนุกเวลาอ่าน คอยตามว่านางเอกจะจัดการกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นยังไงดี แล้วก็คอยเฝ้าดูสามีของนางเอกด้วยว่าจะทำยังไงต่อ เพราะเขาแต่งกับนางเอก จะว่าเพราะอยากช่วยนางเอกแล้วก็อยากหาภรรยาพอดี แต่ส่วนหนึ่งก็เพราะพึงใจนางเอกด้วย พอแต่งแล้วก็ใส่ใจดูแล พอรู้ว่านางเอกมักจะฝันประหลาดก็หาที่มาของความฝัน ถึงกับยอมขาดทุนแลกเงินให้กับหนังสือตำนานเก่าแก่เพื่อมาศึกษาหาที่มาและวิธีแก้ความฝันประหลาด นางรักของนางมากเลยนะ รักด้วยถนอมด้วย ดี๊ดี แล้วพอรู้ที่มาที่ไปของความฝัน นางก็ไม่ยินยอมให้กับโชคชะตา จะทำไม ชาตินี้นางเป็นของเขา ชาติอื่นจะเป็นคนใครเขาไม่สน ไรงี้ #กรี๊ดดดด ใจนี่เอนเองมาทางสามีนางเอกเลยนะ มีความดีงามในความรักสุดๆ

ส่วนหนุ่มอีกคนที่นางเอกคิดว่าใช่ในครั้งแรกที่เจอ ก็งานดี ฉลาด เก่ง เป็นหมอด้วย #เขิน แต่เป็นเพื่อนสามีไง…

พอๆ บอกเยอะไม่ได้ เดี๋ยวเผลอเฉยตอนจบ!
อยากรู้ว่าสามีนางคือพระเอกในเล่มที่แล้วหรือไม่ หรือจะเป็นอีกคนที่บังเอิญเหมือน หรือจะอีกคนที่เพื่อนนางเอกมาบอกว่ามีดอกเหมยบนแขน
อยากรู้ไปหาอ่านโลดดดดด

ใครยังไม่เคยอ่าน อยากได้นิยายรักเบาๆ แต่ไม่เบามาก มีอะไรให้คิด ให้ลุ้น ก็แนะนำเรื่องนี้เลย
อย่าลืมไปหาเล่มก่อนหน้ามาอ่านด้วยนะ เพิ่มอรรถรส

PS.
→ ในเซตนี้มีอีก 4 เล่ม อ่านต่อออออออ


More :
Goodreads


รอยเหมยสลักรัก : เซียงหมี

Standard



ชื่อหนังสือ : 爬牆少主 – รอยเหมยสลักรัก
ชื่อชุด : ตำนานรักสองภพ
ผู้แต่ง : 香彌 – เซียงหมี
ผู้แปล : จันทร์กลางน้ำ
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0147-9
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (พฤษภาคม 2553)
จำนวนหน้า : 201 หน้า

คำโปรย :
สวรรค์คิดเล่นตลกหรือ อย่างไร นางถึงได้หนีเสือปะจระเข้ ต้องมาตกอยู่ในอุ้งมือมารร้าย จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด ล้วนขึ้นอยู่กับเขาทั้งสิ้น!

รายละเอียด :
เมื่อแรกพบหลังรอดชีวิตจากเหตุการณ์นองเลือดที่คร่าชีวิตบุคคลอันเป็นที่รักต่อหน้าต่อตา
หลันอิ้นเข้าใจว่าประมุขแห่งป้อมหงส์เหินคือเทวดาที่จำแลงกายมาช่วยนางเอาไว้
ทว่า… เพียงฟังถ้อยคำไร้น้ำใจจากปากเขาไม่กี่ประโยค
นางก็เข้าใจถ่องแท้แล้วว่าเขาผู้นั้นไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย โหดเหี้ยมยิ่งกว่าอสรพิษเสียอีก
แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อชีวิตนางได้เขาช่วยเอาไว้
แม้มีหนี้เลือดที่ต้องล้างด้วยเลือดรอคอยให้สะสางชำระความ
หากเขาไม่อนุญาต นางก็มิอาจไปจากคุกแห่งนี้!


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
不良格格 – ตามรักรอยเหมย


บันทึกหลังอ่าน…

ได้เวลาเคลียร์กองดองที่คุณเพื่อนให้ยืมมา
นางขนเซตตำนานรักสองภพมาให้อ่าน พวกนางก็นอนสวยๆบนชั้นหนังสือมานานแล้ว เลยหยิบออกมาอ่านขั้นเวลาระหว่างอ่านหนังสือยาวๆหลายเล่มจบ น้ำฝนแอบสนใจมานานแล้วละ พล็อตน่าสนใจดี นี่ก็สนใจมากกว่ารักเรื่องเก่าๆอีกหลายเรื่องเลยนะ เรื่องในตำนานที่เขาว่าสนุกๆทั้งหลาย ว่าจะขอยืมคุณเพื่อนมาอ่านอีก #กระพริบตาออดอ้อน

เล่าเรื่องนี้ก่อนๆ
เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อยที่ต้องเดินทางออกจากบ้านอย่างไม่รู้อะไรเลย พกมาแต่ความงง ทำไมต้องรีบ ทำไมต้องกลัว ทำไมต้องระแวง ทั้งนายท่าน ทั้งพ่อ และคนอื่นๆ จนเจอคนมาปองร้ายระหว่างทาง แล้วระหว่างต่อสู้กัน ในช่วงลมหายใจสุดท้ายของพ่อและก่อนที่นางเอกจะหมดสติก็ได้รับสารลับบางอย่างที่รู้แต่ว่าตัวเองต้องส่งต่อให้กับนายน้อยที่อยู่ต่างเมืองให้ได้

นอกจากนางเอกที่บาดเจ็บสาหัสแล้ว ทุกคนที่เดินทางไปร่วมกับนางเอกตาบเรียบ ไม่มีเหลือ จนพระเอกเดินทางผ่านมา ตอนแรกก็ไม่สนใจจะแวะดูหรือแวะช่วยเหลือ แต่สู้แรงสุดท้ายของนางเอกที่จับชายเสื้อของเขาไว้ไม่ได้ เลยต้องอุ้มนางเอกกลับบ้านไปอย่างจำใจ คือนางไม่เต็มใจช่วยจริงๆ อยากจะปล่อยให้ตายไปอย่างนั้นด้วยนะ…

พระเอกเป็นพวกมีปม นางเจอเหตุการณ์บางอย่างทำให้นิสัยและมุมมองทั้งหมดเปลี่ยนจากขาวเป็นดำ ขี้แกล้ง ใจร้าย ใจดำ ไม่สนใจชีวิตคนอื่น ฆ่าได้ฆ่า ขู่ได้ก็ขู่ นางเอกที่ตื่นขึ้นมาแล้วอยากจะไปหาพ่อก็โดนพระเอกขู่ด้วยการนำไปไว้บนต้นไม้ที่อยู่ใกล้กับบ่อจระเข้! จากที่คิดว่าพระเอกเป็นคนดี(ตามหน้าตา) ก็คิดกลัวจนติดจะเป็นเกลียดแทน ทั้งโดนขู่ โดนแกล้งสารพัด แต่ทำอะไรได้ แล้วด้วยเพราะมีสิ่งที่ยังต้องทำ ต้องส่งของที่ได้รับมาให้กับนายน้อยให้ได้ เลยไปขออนุญาตพระเอกขอออกไปตามหานายน้อย ก็ทะเลาะกันและทำข้อตกลงกับพระเอกว่า ถ้านางทำซาลาเปาคนพระเอกชมว่าอร่อย พระเอกต้องยอมปล่อยนางเอกให้ไปตามหานายน้อย พระเอกซึ่งตอนนั้นได้หลงรักสาวใช้ตัวน้อยคนนี้แล้ว จากตอนแรกที่กะจะแกล้งเล่นเพราะรำคาญ ตอนนี้กลายเป็นแกล้งเพราะชอบ และเริ่มอยากจะแสดงความเป็นเจ้าของมากขึ้นเรื่อยๆ มีความหึงที่นางเอกบอกว่าจะไปตามหาชายอื่นด้วยนะ! เวลานางเอกเอาซาลาเปามาเสิร์ฟก็มักจะบอกว่าไม่อร่อยเสมอ ทั้งๆที่คนอื่นบอกว่าอร่อยมาก

ระหว่างที่นางเอกปรับสูตรซาลาเปาเพื่อจะออกไปตามหานายน้อย ทั้งคู่ก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆต่อกันมากขึ้นเรื่อย จนวันหนึ่งก็เกิดเรื่องให้พระเอกโมโหหึงจนต้องขื่นใจนางเอก ถึงตื่นเช้ามาจะรู้ตัวว่าทำผิดไป เขาไม่รู้จะแสดงออกว่ารักกับนางเอกยังไง เขารู้แค่ว่าเขาโกรธและไม่อยากให้นางเอกไปคุยกับคนอื่น เขาเลยอยากผูกนางเอกให้ติดอยู่กับเขาไปตลอด นางก็จัดพิธีแต่งงานหลังจากนั้นแล้วตั้งใจจะดีกับนางเอก แต่สายไปแล้ว เพราะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้นางเอกต้องเอาชีวิตของตัวเองเข้าช่วยพระเอก และทำให้พระเอกต้องทำทุกวิถีทางให้นางเอกตื่นขึ้นมาแล้วมีชีวิตร่วมกับเขาอีกครั้ง!!

ใช่แล้ว นางเอกตายแล้วฟื้นขึ้นมาเพราะพระเอก
ทีนี้ ก่อนตายพระเอกทำเรื่องไม่ดีกับนางเอกก็ไม่กล้าสู้หน้า ส่วนนางเอกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพระเอกไม่ยอมมาหาตนสักที นางเอกเข้าใจเรื่องเกือบทุกอย่างแล้ว เลยอยากจะเจอพระเอก แต่ยังไม่ทันได้ปรับความเข้าใจกันก็เจอเรื่องอีก! แต่รอบนี้เป็นเรื่องที่ดี ที่ทำให้พระ/นางหันหน้ามาพูดคุยกันมากขึ้น แล้วรู้ว่าต่างรักกันมากแค่ไหน

จบปิ้ง

เรื่องนี้สนุกนะ สนุกในระดับมาตรฐานของงานมากกว่ารัก ทำน้ำฝนตื่นเต้นแบบเบาๆและเฝ้าลุ้นตามได้ด้วยนะว่าจะไปไงต่อ
แน่นอนว่าน้ำฝนไม่ค่อยชอบพระเอกในจุดที่ใช้การขมขื่นมาระบายความโกรธและแสดงความเป็นเจ้าของนางเอก ยังไงก็ทำใจเรื่องนี้ไม่ได้ แต่เรื่องการเสียสละของพระเอก น้ำฝนยอมรับนะ อึ้งด้วย นางรักนางเอกจริงๆ รักแบบพร้อมจะทำให้ได้ทุกอย่าง การที่จะชุบชีวิตนางเอกได้ จะต้องแลกชีวิตอีกครึ่งหนึ่งให้กับนางเอก แล้วก็มีโทษที่ต้องรับหลังจากตายแล้วด้วย แต่นางก็ยอม ยอมรับนางในจุดนี้จริงๆ

ส่วนการแก้แค้นของนางเอก พระเอกนางก็จัดการแทนให้ทุกอย่าง โผล่มาแค่สองบรรทัดได้มั้ง คือไม่ได้เน้นเรื่องความแค้น การแก้แค้น เรื่องนี้เน้นความรัก นิยายรักที่เป็นนิยายรักจริงๆ ใครชอบพระเอกสายโหดแต่ทุ่มเท เปย์หนัก ไม่สนใจหญิงอื่นก็น่าจะชอบเรื่องนี้ (ถ้ามองข้ามหึงแล้วข่มขื่นไปได้ด้วยนะ)

อ๋อ เกือบลืม
จุดที่เป็นการเชื่อมเรื่องนี้กับเล่มต่อก็คือการชุบชีวิตนางเอกเนี่ยแหละ พระ/นางมีจุดเชื่อมกันด้วยดอกเหมยที่ทั้งคู่จะมีเหมือนกัน แล้วจะผูกพันธ์กันแบบนี้ไปอีก 7 ภพ ก่อนที่นางเอกจะไปเกิดใหม่ ทั้งคู่สัญญาว่าจะต้องตามหากันจนเจอให้ได้

เจอได้ไม่ได้ เจอกันแล้วจะจำกันได้ไหม
ไปอ่านเล่มต่อไปเลย

PS.
→ ขอบคุณคุณเพื่อนไว้ ณ ที่นี้ค่ะ จุ๊ฟฟฟฟ
→ พระเอกโดนโทษหนักจริงๆ ขนาดที่มาเกิดพร้อมนางเอกไม่ได้ชาติหนึ่งแหนะ (แอบสมน้ำหน้า)


More :
Goodreads


ฮองเฮาผู้ไร้คุณธรรม : จิ๋วเสี่ยวชี

Standard



ชื่อหนังสือ : 皇后無德 – ฮองเฮาผู้ไร้คุณธรรม
ผู้แต่ง : 酒小七 – จิ๋วเสี่ยวชี
ผู้แปล : เสี่ยวอวิ๋น
สำนักพิมพ์ : บ้านอรุณ
ISBN :
#1 | 978-616-18-1610-0
#2 | 978-616-18-1625-4
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2559)
จำนวนหน้า : 792 หน้า (390+402)

รายละเอียด :
นางเป็นหลานสาวของอัครมหาเสนาบดี “เย่เจินเจิน” ถูกบังคับให้เป็นฮองเฮาด้วยความไม่เต็มใจ ในคืนอภิเษกสมรส นางตั้งใจจะเตะฮ่องเต้หนุ่มที่มีอำนาจที่สุดในราชสำนักตกลงจากแท่นบรรทม ตอนเย็นนั้นเอง ฮ่องเต้จึงเสด็จไปพักตำหนิกของพระสนมคนโปรด ท่านไม่ได้อยู่ในสายตาของข้ามานานแล้ว! นี่คือเสียงภายในใจของพวกเขาที่ให้กัน ตั้งแต่นั้นมา ทำให้จักรพรรดิไม่มีความสุขก็เป็นหนึ่งในงานที่จักรพรรดินีทำทุกวันจนเป็นปกติ

หลังปก :
หากการเป็นฮองเฮาที่ดีคือการประพฤติตนตามคุณธรรมของภรรยา โอนอ่อนยอมทำตามสามี รู้จักปกครองวังหลังให้สงบเรียบร้อย เช่นนั้นแล้ว เย่เจิจเิจ คงสอบตกทุกข้อ เพราะพียงคืนแรกที่แต่งเข้าวัง นางก็ถีบฮ่องเต้ตกจากแท่นบรรทมเสียแล้ว
ฮ่องเต้หนุ่มอย่าง จี่อู๋จิ้ว ที่ไม่ชอบตระกูลเย่อยู่แล้ว จึงยิ่งชังน้ำหน้านางมากขึ้น สตรีบ้านใดล้วนปรารถนาจะเป็นฮองเฮากันทั้งนั้น แต่เย่เจินเจินกลับตรงข้าม การกระทำของนางล้วนคาดเดามิได้ ใฝ่รู้ในเรื่องที่สตรีไม่ควรยุ่งเกี่ยว
ทั้งยังหน้าหนาผิดกับสตรีทั่วไป ที่สำคัญคือขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้จี่อู๋จิ้วอยู่เสมอ
ราวกับว่าภารกิจหลักที่นางแต่งเข้าวังนี้คือการทำให้ฮ่องเต้ไม่มีความสุขเลยสักวัน!


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้อ่านจบตอนช่วงสิ้นปี เรียกได้ว่าเข็นตัวเองอ่านให้จบเลย เป็นการปิดท้ายปีด้วยความหงุดหงิดจริงๆ
น้ำฝนค่อนข้างตั้งความหวังไว้สูงกับเรื่องนี้ เพราะเขาออกกับสำนักพิมพ์ที่ค่อนข้างมีชื่อ ถึงจะเพิ่งจะมาจับงานแปลจีน แต่เขามีงานแปลต่างประเทศออกมาเยอะมาก แล้วกระแสก็ค่อนข้างแรง ตีคู่มากับเล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ที่ออกมาในช่วงเวลาเดียวกัน และก็เหมือนกันจริงๆ คือฝนอ่านแล้วไม่ชอบ ติดจะหงุดหงิดพอๆกัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องของการคลุมถุงชนของฮองเฮาและฮ่องเต้ ทั้งคู่ต่างไม่ยินยอมที่จะแต่งงานกัน แต่พออะไรหลายๆอย่างบังคับทำให้ต้องแต่งงานกัน แล้วก็เกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย ทำให้ฮ่องเต้เปลี่ยนความรู้สึกจากที่รังเกียจเป็นพยายามเข้าหาจนถึงขั้นตกหลุมรัก พอรักแล้วก็ต้องพยายามทำให้ฮองเฮาหันมารักด้วย กว่าฮองเฮาจะรู้ตัวว่ารักฮ่องเต้ก็ทำเอาฮ่องเต้สะเทือนใจน้อยใจไปหลายรอบ
เรื่องราวคราวๆก็ประมาณนี้

ต่อไปเป็นความรู้สึกของน้ำฝนเนอะ
คือตอนอ่านช่วงร้อยหน้าแรก ก็รู้สึกดี เพราะเรื่องนี้มีน้ำมีเนื้อให้หยิบจับมากกว่าอีกเรื่องที่เขามีกระแสคู่กัน
แต่.. พออ่านไปเรื่อยๆ ก็หักลบตวามรู้สึกดีไปเรื่อยๆเช่นกัน
ทั้งการเลือกใช้คำที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องใช้คำแบบนี้ อย่างม้าพินาศ ตอนอ่านนี่สะดุดมาก หมายถึงอะไร? ต้องการใช้คำสวยหรือยังไง? ใช้คำนี้ถูกแล้วใช่ไหม? เพราะตอนไปหา google สิ่งที่ขึ้นมามีแต่พระ!
คำราชาศัพท์ก็เดี๋ยวมีเดี๋ยวไม่มี ใช้ถูกใช้ผิดปนๆกันไป รวมกับคำเรียนขานของตัวละครที่เดี๋ยวมีเดี๋ยวไม่มีเช่นกัน ไม่ใช่แค่บทนี้มีแต่บทนี้ไม่ใช้นะ แต่เป็นในประโยคเดียว ย่อหน้าเดียวกันยัใช้ไม่เหมือนกันเลย!!!! อย่างบทพูดหนึ่งของนางเอก ฝนก็ไม่เข้าใจว่าต้องการให้นางเอกเรียกขานแบบเป็นกันเองกับพระเอกหรือเปล่า แต่ถ้าต้องการแบบนั้นก็ควรเป็นแบบนั้นทั้งหมดไหม? ประโยคเดียวกันเดี๋ยวแทนตัวเองว่า ข้า เดี๋ยวแทนตัวเองว่า หม่อมฉัน ตกลงต้องการแบบไหน? ไปให้เหมือนๆกันหน่อยเถอะ อย่างแล้วหงุดหงิด รู้สึกเหมือนได้อ่านหนังสือที่ไม่ได้รับการใส่ใจยังไงก็ไม่รู้
แล้วที่หงุดหงิดจนอยากจะปิดหนังสืออ่าน แล้วถามนักแปล ถามคนพิสูจน์อักษร ถามคนรีไรท์ ถาม บ.ก. และอยากจะถามนักเขียนด้วยว่า ต้องการให้เรื่องนี้เป็นธีมนิยายโบราณนิยายพีเรียดใช่ไหม? แล้วคิดยังไงกับคำว่า “ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ” ที่มีอยู่ในเนื้อเรื่อง อยากรู้มากว่ามีตั้งแต่ต้นฉบับเลยใช่ไหม? แล้วยังมีอีกหลายๆคำนะที่เป็นแบบนี้ แต่ประโยคนี้ทำเอาหมดความอดทน #หญิงจะไม่ทน!

ที่หนักสุดคือฉากบรรยายบทรัก…ที่ค่อนข้างละเอียด จนต้องหันมองดูปกว่ามีคำเตือนบอกไหม แต่ก็ไม่มี
บอกตรงๆเลยว่า น้ำฝนค่อนข้างจะจริงจังเรื่องนี้พอสมควรกับสำนักพิมพ์ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง คือถ้ามีการบรรยายแบบให้รู้ว่ามีบทเลิฟซีนแต่บรรยายแบบรวมๆ ผ่านๆ พอให้จิ้นกันแบบใสใส อันนี้เฉยๆ จะไม่มีเตือนก็ได้ แต่เรื่องนี้คล้ายๆกับเล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ตรงที่บรรยายละเอียด ติดจะหนักกว่าเพราะมีการบรรยายฉากออรัลเซ็กซ์แบบละเอียด! ย้ำว่าละเอียดจริงๆ อีกทั้งเลือกใช้คำที่จะบอกว่าสวยก็ไม่ได้ คิดว่าคงอยากให้ออกมาตลกมากกว่า (ไม่ตลกค่ะ ไม่ขำด้วย) ถ้ามีบรรยายขนาดนี้ ควรมีคำเตือนบอกตรงปกไหม? จะปกหน้าหรือปกหลัง จะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ก็ควรมีนะ แต่นี่ไม่มีเลย
ควรไหม ลองถามใจ(คนทำหนังสือ)ดู

เนื้อเรื่องก็เหมือนจะออกอ่าวออกทะเล แบ่งออกเป็นสามช่วงใหญ่ๆ
ช่วงตบตีกับสาวในวังหลัง
ช่วงออกรบนอกวัง
ช่วงแย่งชิงบัลลังก์

ทำไมถึงบอกว่าออกอ่าวออกทะเล เพราะหาจุดเชื่อมที่ทำให้นางเอกจำเป็นที่จะต้องออกไปรบไม่เจอ แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าถ้านางเอกไม่ออกไปนอกวัง ก็จะไม่เจอกับเหตุการณ์อีกสองช่วง…
ไม่รู้ซิ อ่านไปก็ไม่อิน แถมตั้งคำถามตลอดด้วยว่า ที่นางเอกเป็นแบบนี้เพราะอะไร? จะบอกว่าที่บ้านเลี้ยงมาอย่างตามใจจนนิสัยเสียแบบนี้… ก็บอกได้นะ แต่บางอย่าง บางการกระทำไม่สามารถทำให้ฝนอ่านแล้วเข้าใจว่าเพราะการเลี้ยงดูทำให้นางเอกเป็นแบบนี้ เหมือนอยากให้นางเอกเป็นแบบนี้ก็มาแบบดื้อๆ นางเอกทำได้ทุกอย่าง วงยุทธ์ก็มี อ่านหนังสือก็ได้ ถอดปืนประกอบปืนก็เป็น ทั้งๆที่พ่อกับปู่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการรบโดยตรง จะมีก็แต่ญาติแล้วก็ลูกพี่ลูกน้องที่เล่นมาด้วยกัน บอกตรงๆว่า เบื้องหลังนางเอกกับสิ่งที่นางเอกทำได้และนางเอกเป็นแล้วนักเขียนถ่ายทอดออกมา ไม่ทำให้อิน

ที่ออกทะเลสุดคือช่วงตอนพิเศษ
มีการย้อนเวลา….
เดี๋ยวนะ จำเป็นไหม หรือแค่อยากเขียน อยากให้มีเหมือนท้องตลาด???

บางส่วน บางฉากก็ทำให้สับสน
บรรยายมาว่านางเอกกับลูกพี่ลูกน้องสนิทกัน ตอนอ่านช่วงแรกก็เข้าใจว่านางเอกมีใจ เห็นนางเรียกหา บรรยายบทก็ทำให้เข้าใจไปในทางนั้น แต่พี่ชายนั้นแค่เอ็นดู แล้วไม่อยากให้นางเอกมีปัญหาก็เลี่ยงนางเอกไปตลอด
ที่ไหนได้ จริงๆ นางเอกแค่งอแงแบบน้องสาว แต่พี่ชายต่างหากที่มีใจแล้วก็ยังหักใจไม่ได้
ต้องการสื่อแบบนี้ใช่ไหม? แต่ทำไมอ่านแล้วไม่ได้เข้าใจเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้

และอีกหลายๆอย่าง ที่อ่านไปก็รู้สึกเพลียใจไป
ฝนหมดพลังไปกับการอ่านเรื่องเล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ไปแล้วรอบหนึ่ง พอมาเจอเรื่องนี้เหมือนโดนดูดพลังไปอีกรอบ รู้สึกมือเสียจนไม่อยากอ่านอะไรต่อเลย…. ฝนต้องหานิยายเรื่องอื่นมาอ่านขั้น ตัดอารมณ์แล้วกลับมาอ่านต่อให้จบ

เอาง่ายๆนะ สำหรับคนที่สนใจอยากจะลองอ่าน
ตอนอ่านต้องไม่คิดอะไร เห็นคำผิดก็มองข้าม สำนวนแปลกก็ต้องมองข้าม หาทางปรับคำเองในหัว นางเอกพูดแปลกๆก็เออออไปตามนั้น แล้วก็อย่าคิดว่าเป็นนิยายวังหลังที่สาวๆได้รับการอบรมดีๆ เขาแย่งความโปรดปราณกัน เพราะจริงๆแล้ว ถ้าตัดคำว่าฮ่องเต้กับฮองเฮาออกเรื่องนี้เหมือนนิยายชาวบ้านธรรมดาที่มีตบตีแย่งสามี แล้วก็ชิงความเป็นใหญ่

อ๋อ…
แล้วก็ขอเตือนว่าอย่าได้ทึ้งหัวเหมือนน้ำฝนกับการ “เป่ายิ้งฉุบ!!!” กันของตัวละครด้วยนะ มองผ่านๆไป จะได้ไม่เสียอารมณ์เสีย

#ขอพื้นที่ร้อง
สวรรค์!!! นี่มันนิยายอัลไล!!!! นี่หญิงเสียเวลาเพื่อมาอารมณ์เสียกับนิยายใช่ไหมมมมมมม
ผิดหวังมาก ผิดหวังสุดๆ
ผิดหวังมากกับอะไรหลายๆอย่างในเรื่อง รู้สึกเหมือนคนทำหนังสือไม่ได้ใส่ใจที่จะทำยังไงก็ไม่รู้ นี่ก็ไม่รู้จะหงุดหงิดฝ่ายไหน นักเขียน นักแปล ทีมทำหนังสือของสำนักพิมพ์ หรือหงุดหงิดตัวเองดี ส่วนตัวแล้วอยากจะสนับสนุนนิยายแปลจีนจากสำนักพิมพ์ที่อยากทำตลาดนักอ่านแปลจีนแล้วซื้อต้นฉบับมาแปลนะ แล้วก็อยากจะสนับสนุนนักแปลนามปากกาใหม่ๆ ด้วย อยากจะอุดหนุนเป็นกำลังใจให้ทำหนังสือออกมาให้อ่านเยอะๆ แต่ถ้าเจอแบบนี้บ่อยๆก็ไม่อยากอุดหนุนแล้ว เหนื่อยแล้วก็เสียความรู้สึกด้วย
ต่างคนต่างมีความชอบไม่เหมือนกัน อันนี้เข้าใจ ถ้าพล็อตไม่โดน นิยายไม่ใช่แนว จะมาบ่นสำนักพิมพ์ก็ไม่ได้ อันนี้ต้องบ่นตัวเอง น้ำฝนคิดได้ แล้วก็มีเหตุมีผลพอ
แต่เรื่องคำผิด เรื่องสำนวนที่ใช้ในเรื่อง เรื่องคำเตือนที่ควรจะมีเมื่อมีฉากบรรยายฉากรักแบบละเอียด ถ้าเจอแค่คำสองคำ ก็เข้าใจว่าทุกงานก็มีพลาดกันได้ ก็จะปล่อยผ่าน ถ้าเจอเยอะจนน้ำฝนที่ไม่เก่งคำไทยยังรู้สึกได้ มันทำให้รู้สึกว่า เขาไม่ได้ใส่ใจทำหนังสือให้อ่านจริงๆ #ความเห็นส่วนตัวนะ น้ำฝนเชื่อและชอบที่จะมองการทำงานผ่านผลงานเสมอ ถ้าใส่ใจยังไงงานก็ต้องออกมาดี…..
อยากรู้มากว่าหนังสือเล่มนี้ผ่านการทำงานอย่างใส่ใจไหม?

PS.
→ ชอบหน้าปก โอเคกับการที่ได้หน้าปกต้นฉบับ หน้าปกคือดีงาม
→ ปี 2017 นี้ หวังว่าจะไม่มือเสียติดๆกันขนาดนี้อีก… (TvT) ถูกทำร้ายติดๆกันแบบนี้หญิงท้อ


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : Dek-D