เต้าหู้ไซซี : Yu Du Jun Hua



ชื่อหนังสือ : 东冈恶 | เต้าหู้ไซซี
ผู้แต่ง : ​一度君华 | Yu Du Jun Hua
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (彭爱心, 乔丽华, 朱秀芬)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-55-1
#2 | 978-616-7856-56-8
#3 | 978-616-7856-57-5
พิมพ์ครั้งที่ : 1 | มกราคม 2560
จำนวนหน้า : 916 หน้า (295+307+314)

รายละเอียด :
นางเป็นเพียงลูกสาวบ้านตระกูลกัว ร้านขายเต้าหู้เล็กๆ ในอำเภอห่างไกลที่ใครๆ ก็ไม่คาดว่าวันหนึ่งจะมีวาสนาเอื้อมถึงตำแหน่งพระชายาอ๋อง!
ซวิ่นฮ๋องมู่หรงลี่ ผู้นำกองทัพนักรบปีศาจแห่งแคว้นต้าเอี้ยนไม่คาดคิดมาก่อนว่าสตรีที่ตนเก็บตกได้ระหว่างออกรบจะเป็นชิ้นส่วนที่มาเติมเต็มหัวใจอันว่างเปล่า
สตรีผู้นี้เป็นเพียงสาวชาวบ้าน นิสัยเรียบง่าย หัวอ่อน พูดน้อย…
นางมีทุกอย่างที่ตรงข้ามกับเขาโดยวิ้นเชิง แต่กลับเป็นบอดพรูหนึ่งเดียวที่ทำให้นักรบอย่างเขารู้สึกอยากวางอาวุธในมือ.. แล้วกลับบ้าน
นี้เป็นเรื่องราวของซินเดอเรลล่าในยุคจีนโบราณ
เป็นเรื่องของสาวน้อยยากจนกับเจ้าชายผู้สูงศักดิ์
ต่างกันที่เจ้าชายของเรื่องนี้ ดุ เหี้ยม ปากร้าย และไม่ไว้หน้าใคร
ส่วนสาวน้อยเองก็ดื้อเงียบจนเจ้าชายต้องโบงธงยอมแพ้!


บันทึกหลังอ่าน…

ลำบากใจกับการเขียนบันทึกหลังอ่านของเรื่องนี้มาก…

เล่าที่มาที่ไปก่อน
จากดราม่าครั้งก่อนๆ หญิงก็ตั้งใจว่า ถ้าทาง สนพ ยังไม่เคลียร์ตัวเอง และไม่จัดการตอบข้อสงสัยในประเด็นหลายๆข้ออย่างตรงไปตรงมา ก็จะไม่อุดหนุนแล้ว ถึงจะอยากอ่านมากแค่ไหนก็จะไม่จ่ายเงินซื้อจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบจริงๆ
พอตั้งใจแบบนั้นแล้ว เวลามีหนังสือเรื่องใหม่ๆของ สนพ นี้ออกมา ก็จะอ่านปกหน้าปกหลัง แล้วผ่านเลย ไม่สนใจ

จนเจอกระแสเข้า ทั้งกระแสด้านดีและด้านบวก
บางกลุ่มออกมาอวยหนังสือเรื่องนี้ว่าดีอย่างนู้นดีอย่างนี้ แล้วก็เอาหนังสือเรื่องอื่นมาเทียบ มาดิสเครดิต จนหญิงเกิดความสงสัย
… มันดีขนาดนั้นจริงดิ?
พอมีคนอวยก็ต้องมีคนอยู่ฝั่งตรงข้าม เอาเนื้อหาที่อีกฝั่งว่าดี มาชี้แจงหาความสมเหตุสมผล หาข้อติจนไม่เหลือข้อดี หญิงก็เกิดความสงสัยอีก
… อ้าว ตกลงมันยังไงแน่?

ยอมรับเลยว่า พอฟังเสียงสองฝั่งแล้วก็เกิดความหงุดหงิด จะกดกันไปกดกันมาทำไมเนี่ย เห็นใจคนชอบเผือกอย่างหญิงบ้าง เสียงสองฝั่งไม่เหมือนกันเลย ตกลงฝั่งไหนบรรยายเกินจริง???
แล้วนี่ก็โรคจิต เวลาเกิดความสงสัยก็ชอบหาคำตอบให้ได้จนกว่าจะพอใจ แต่อย่างที่บอก เคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่สนับสนุนหนังสือของ สนพ นี้อีก ถ้าเขายังไม่จัดการปัญหามากมายของเขา แล้วบังเอิญที่ว่าเพื่อนสาวของหญิงซื้อมา แล้วยินดีที่จะให้หญิงยืมอ่าน (ย่อเข่าถอนสายบัวขอบพระคุณ)
หญิงเลยได้มีโอกาสได้อ่าน

ก่อนอ่านก็ทำใจโล่งๆ ทำตัวเบลอๆ ลบทั้งคำอวยและคำติที่เคยเสพมาทั้งหมด เปิดใจกว้างๆ เปิดสมองโล่งๆ คิดว่าเรากำลังอ่านหนังสือเรื่องหนึ่งที่ไม่มีประเด็นอะไรมาก่อน ถ้าเราไม่สนใจคำติและคำอวยของหนังสือที่อ่านมาจากแหล่งอื่น หญิงจะมีความเห็นต่อเรื่องนี้เป็นของหญิงเอง

แล้วเริ่มอ่าน…

เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อยที่โชคร้าย โดนกลุ่มโจรจับตัวไป ยังไม่พอ โดนกลุ่มทหารเข้าใจผิดคิดว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มโจรก็เกือบจะโดนขมขืนโดยพลทหารหลายคน แต่สุดท้ายโดนขืนใจจากคนเป็นแม่ทัพอ๋อง(พระเอก)แทน พอสำเร็จความพึงพอใจแล้วก็ถูกโยนโครมลงที่หน้าบ้าน ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านเห็นและรับรู้ได้ว่านางเอกแปดเปื้อนแล้ว
ความโชคร้ายยังไม่จบ เมื่อถึงบ้านก็โดนคู่หมั้นตั้งแต่เด็กบอกยกเลิก แต่ยินดีถ้าจะแต่งเข้ามาเป็นอนุ ซึ่งนางเอกก็เซย์โน พ่อนางเอกเลยมองหาคนอื่นให้ พอจะหาคนแต่งด้วยใหม่ได้ พระเอกก็เรียกตัวกลับไปรับใช้อีกเพราะคิดถึงอะไรหลายๆอย่างจองนางเอก ถึงจะไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่ด้วยไม่อยากให้คนในครอบครัวเดือดร้อนก็ต้องจำใจไป แต่ยังดีที่ได้แต่งเข้า เป็นอนุคนหนึ่งของอ๋องผู้สูงศักดิ์

มาว่าด้วยฝั่งพระเอก
พระเอกเป็นอ๋องที่ทำตามใจตัวเองและอยู่ในช่วงเสียใจกับการศูนย์เสียหญิงที่เป็นที่รักไปเมื่อหลายปีก่อน และเมื่อเห็นนางเอกเข้าก็ใช้นางเอกเป็นตัวแทนคนรักที่ตายจากไป แม้กระทั้งการร่วมรักก็เอาแต่คิดถึงคนรักเก่า ตอนแรกก็เข้าใจนางเอกก็น่าเหมือนหญิงคนอื่นๆ ได้แล้วก็คงลืม ก็เลยพาไปทิ้ง แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ ก็ต้องลกบากลูกน้องไปพาตัวกลับมาใหม่ เพราะเขาติดรสมือของสาวน้อยนางนั้นแล้ว พากลับมาแต่งเป็นอนุเพื่อเป็นสมบัติของเขาคนเดียว

เนื้อเรื่องก็มีการแก่งแย้งชิงบัลลังก์ สงคราม และการผิดใจของชีวิตคู่ รวมไปถึงพัฒนาความรักของพระ/นาง

เล่าแค่นี้พอเนอะ
เพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียนบรรยายให้รู้สึกว่าเป็นการเล่าเรื่องได้ หญิงช็อคตั้งแต่ฉากข่มขืนแล้ว

ตอนเริ่มอ่าน ต้องนั่งทำใจและให้สมองปลอดโปร่งโล่งสบาย
ที่ต้องทำใจเพราะรู้ว่าสำนวนของ สนพ นี้เป็นแบบไหน อ่านไปก็ขัดใจไป จะบอกว่าชินก็ชินเพราะอ่านของเขามาก็หลายเล่ม มันเป็นความขัดใจแบบชินๆ น่ะ
เล่มแรกเป็นช่วงปรัยตัวปรับใจ พยายามเข้าใจและคิดเสมอว่า นั้นคือสังคมแบบจีนโบราณ ที่ชายเป็นใหญ่ หญิงเป็นบุคคลที่ไม่มีปากไม่มีเสียง ดังนั้น เวลาอ่านเจออะไรที่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ก็จะบอกตัวเองด้วยคำนี้เสมอ
พอเริ่มเข้าเล่มสองตอนต้นๆเล่ม ก็รู้สึกเหมือนเริ่มมีเนื้อให้อ่านได้บ้าง แล้วก็พอจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมนักอ่านบางคนถึงบอกว่าเรื่องนี้เป็นหนังสือตลก (แต่หญิงไม่ขำไง)
พออ่านจบเล่มสาม บอกเลยว่า … ฉันรอดพ้นจากเรื่องอัลไลก็ไม่รู้แล้วววววววววววววววววววววววววว

คือแบบ อ่านไปก็เหมือนสะสมความหงุดหงิดไปเรื่อยๆ ทั้งที่ต้องกล่อมตัวเอง แล้วก็ต้องตั้งสมาธิคิดหาเหตุผลให้กับตัวละครเอง! เหนื่อยแล้วก็หงุดหงิดมาก

ความหงุดหงิดอย่างแรกเลย คือ อย่าได้เชื่อคำบรรยายหลังปก อารมณ์ต่างกัน

หงุดหงิดต่อมา คือ จำเป็นต้องบรรยายฉากทำอาหารมากมายขนาดนี้ไหม ไม่เข้าใจว่าเป็นส่วนสำคัญของเนื้อเรื่องหรือยังไง แล้วต้องคิดเข้าข้างเนื้อเรื่องขนาดไหน ถึงจะสามารถอ่านฉากทำอาหารและอาหารมากมายขนาดนั้น แล้วโอเคเซย์เยสว่าเรื่องนี้คือนิยายในยุคอดีต จริงๆ อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ เพราะหญิงไม่ได้ไปตามหาตามอ่านดูว่าส่วนประกอบ วิธีทำอาหาร และเมนูอาหารที่อยู่ในเรื่องนั้นเหมาะสมกับธีมเรื่องไหม รู้สึกเสียเวลาที่จะมานั่งจับผิด แค่เสียเวลาอ่านให้จบสามเล่มก็อยากจะร้องไห้แล้ว

เรื่องยศฐาบรรดาศักดิ์ของตัวละครในเรื่อง ที่อ่านไปก็งงไปกับความลำดับญาติ
นี่ก็สงสัย ทำไมพระเอกเป็นอ๋อง ต้องอ่านไปเรื่อยๆ ถึงจะรู้ว่าได้ยศนี้มาได้ยังไง พ่อเป็นใคร ขนาดตัวพ่อยังเรียกอ๋องเลย อ่านไปถึงกลางเรื่องถึงได้รู้ว่าเป็นฮ่องเต้

ตัวละครที่บางตัวก็เหมือนจะมีบท บางตัวก็เหมือนจะไม่มี อยากเขียนถึงก็มา ไม่อยากเขียนถึงก็มีแบบตัดๆไปไม่ถึงบรรทัด (ไม่รู้ว่าจะเขียนถึงทำไมเหมือนกัน) อย่างพวกพี่ๆน้องๆของพระเอก
ในเนื้อเรื่องรบกันทหารตายเป็นพันๆ พี่น้องคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวละครหลักทำอะไรระหว่างพบกันก็ไม่บอก มาเขียนถึงทีหลังแล้วบอกว่าคนนั้นเป็นแบบนั้น คนนั้นเป็นแบบนี้ (อ๋อ ให้คนอ่านไปคิดย้อนเอาเองว่าเพราะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ฉากตอนที่ควรจะมีเลยไม่มี ซินะ…)

อย่างฉากรบราแย่งชิงบัลลังก์ ที่ควรจะยิ่งใหญ่อลังการเพราะเกี่ยวข้องกับแผ่นดินมรเรื่องและแผ่นดินรอบข้าง
เนื้อหากลับเขียนแบบไม่ใส่ใจ ไม่ใส่รายละเอียด คือไม่เน้นใช่ไหม? (แล้วเรื่องนี้เน้นอะไร? พระเอกขื่นใจนางเอก พออยู่ร่วมกันนานวันเข้าก็เลยรักกัน เหรอ????)
ลูกชายตบตีแย่งตำแหน่งแห่งความเป็นใหญ่ ผู้เป็นพ่อก็แก้ไขปัญหาแบบง่ายๆ ขนาดจะรบกันทีก็รบกันง่ายๆ เหมือนเด็กแย่งของเล่นกันเลย
หญิงอ่านไปก็ทึ้งหัวไป นิยายเรื่องนี้ไม่เหมาะกับคนที่ใส่ใจรายละเอียดของพล็อตจริงๆ แล้วก็ไม่เหมาะกับคนที่ชอบอ่านเนื้อหามากๆด้วย

ยังมีเรื่องการเล่าเรื่องแบบที่อ่านแล้วไม่คิดว่ากำลังอ่านนิยายอยู่
ตรงนี้เป็นอะไรที่หงุดหงิดแรงมาก
เธออออออ หญิงรู้สึกเหมือนอ่านสรุปความรวมมากกว่าการอ่านนิยายจริงๆ ไม่มีบรรยายความรู้สึกนึกคิด ตัวละครอยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่บอกไม่กล่าวเลยว่าทำไปเพราะอะไร ทำไปเพื่ออะไร ทำไมถึงเลือกที่จะทำแบบนี้ อยากทำ ทำเลย บรรยงบรรยายไม่ต้อง อยากรู้ไปนึกเอาเอง!! เหมือนนักเขียนเขาเขียนไว้อ่านเอง ไม่ได้อยากให้คนอื่นอ่าน เขียนให้ตัวเองเข้าใจคนเดียวว่าตัวละครทำแบบนี้เพราะอะไร
เอาจริงๆ ถ้าเขาบรรยายลักษณะนิสัยให้ดีกว่านี้ เวลาอ่านถึงการกระทำของตัวละครโดยที่ไม่ต้องมีการบรรยายจะเข้าใจได้ เพราะมีจุดที่บอกมาอยู่แล้วว่า พื้นฐานนิสัยของตัวละครเป็นยังไง เวลาเจอเหตุการณ์นู้นนั่นนี่จะทำยังไง แต่นี่ไม่มีเลย ทุกอย่างนักอ่านต้องมโนเอง แต่ละคนมโนไม่เหมือนกันด้วยนะ หญิงถึงได้บอกว่า การอ่านเรื่องนี้ทำให้เหนื่อย เพราะต้องมานั่งหาเหตุผลการกระทำของตัวละครเอง ต้องโลกสวยมากๆ คิดเยอะๆ ถึงจะรู้ว่าตัวละครทำแบบนั้นเพราะอะไร

คิดดูวววว นางเอกเกือบแท้งลูก เนื้อเรื่องก็ชูโรงเลยค่ะว่าร่างกายอ่อนแอกว่าเดิม แล้วไงต่อ ผ่านไปสองสามฉาก กลับมาแข็งแรงแล้ว
คำถาม แข็งแรงได้เพราะอะไร?
ตอบ.. อยากรู้ต้องมโนเองค่ะ! เขาไม่บอก หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าจากเนื้อหาในหน้าต่อๆไป
กำลังกายก็ไม่ออก วันๆอยู่แต่บนเตียงกับในครัว เร้าใจหน่อยก็ออกป่า ฆ่าสัตว์ ยาบำรุงก็ไม่ได้แตะ เอาตรงไหนมาแข็งแรงขึ้นคะ? พูด!!!!

ยิ่งอ่านก็ยิ่งแฟนตาซี ยิ่งอ่านยิ่งต้องหาเหตุผลมารองรับเอง

แล้วก็ความรักของพระรองกับนางเอก
คือเธออออ นางเอกนางหวั่นไหวกับพระรอง พระรองก็หวั่นไหวกับนางเอก แต่ต่างฝ่ายต่างไม่พูด เหมือนมีเคมีถึงกันเฉยๆ แต่แบบ เขาไม่ได้บอกกันเลยนะว่ารักกัน แล้วหญิงอ่านเจอ มีฉากหนึ่งที่เขาเขียนมาคล้ายๆกับว่า ต่างฝ่ายต่างรู้ใจกันแล้ว แต่ด้วยความที่ไม่อยากทำผิดเลยต้องตัดใจ บลาๆๆๆ อยากจะกรี๊ดให้ลั่นห้อง พวกเธอไปบอกรักกันตอนไหน พูด!! นี่ไม่ได้อ่านห้ามสักตัวอักษรเลยนะ!! หรือคนสมัยก่อน แค่มองตา ดูจากการกระทำก็อ่านใจกันได้แล้วว่าอีกฝ่ายมีใจให้? โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพระเอกกับนางเอก พวกเขารักกันได้ยังไง หญิงก็ยังงงๆ
เรื่องการข่มขืนแล้วมารักกัน หญิงพอจะหาเหตุผลทางวัฒนธรรมมารองรับได้ พอจะเข้าใจได้ถึงความต่างของยุคสมัยและวัฒนธรรม
ถ้าให้พระ/นางอยู่ด้วยกันเพราะหน้าที่ความเป็นสามีภรรยา ยังพอไหว แต่รักกันแบบรักกันอะ ถึงในเรื่องจะไม่มีฉากที่บอกว่า ข้ารักเจ้า ข้ารักท่าน อะไรเถือกๆนี้ แต่เนื้อเรื่องชูโรงเลยว่าพระ/นางรักกัน มันเลยแบบ……….(ไม่รู้จะต้องคิดและพูดอะไรออกมาดีเลย)

ยังมีเรื่องสงสัย ไปอ่านคอมเมนต์มาว่า ตอนนางเอกเอาคืนพระเอกเนี่ย สะใจมาก
พอมาอ่านเอง…
ไม่เห็นถึงความสะใจอะไรเลย ที่ทนอ่านจนเล่มสุดท้ายเพราะอยากรู้ความสะใจนี้ด้วยนะ!!! ****!

เกือบลืม ขอบ่นเรื่องการแปลหน่อยแล้วกัน
ไม่ใช่เรื่องสำนวนนะ เพราะรู้อยุ่ว่า สนพ นี้เขามีสไตล์การแปลแบบนี้
แต่หมายถึง footnotes ใจคอเขาจะไม่มีเลยจริงเหรอ? ก็รู้แหละที่เขาชูโรงว่า ทำหนังสืออ่านเล่น (#เบ้ปาก อ่านเล่นอะไรแพงขนาดนี้) ไม่ได้ทำหนังสือวิชาการ แต่เธออออ บางจุดก็ควรจะมีไหม?
ตั้งแต่อ่านมา ยังไม่รู้เลยว่า ไซซี หมายถึงอะไร?????
แล้วบางสำนวนที่มาแบบสำน๊วนสำนวน พี่จะมา พี่ก็มา หญิงอ่านน้องยังงงเลยว่า พี่จะใส่สำนวนนี้มาทำไม ไม่เห็นเกี่ยวกับเนื้อหาตรงไหน?
โอเค๊ ใช้คำสวยให้ดูว่าเป็นสำนวนจีนนะ แต่บางสำนวนก็ไม่มีการขยายความอะไรเลย พี่คิดว่าน้องจะเข้าใจไหม?????
อะไรควรจะมีก็มีเถอะ ถือว่าหญิงขอ หญิงไม่ได้ฉลาดพอที่จะอ่านทุกตัวหนังสือแล้วเข้าใจได้ ไม่ต้องวิชการจ๋าก็ได้ เอาแบบที่ทำให้คนที่ไม่มีความรู้ทุกเรื่องพอจะรู้ว่าอะไรเป็้นอะไรก็พอ เอาให้คุ้มค่าหนังสือหน่อย….

อ๋อ
เรื่องนี้ดีอยู่อย่าง บรรยายฉากร่วมรักแบบไม่น่าเกลียด (ถ้ามองข้ามการขื่นใจให้สมยอมได้อะนะ) จบ!

บ่นพอแล้ว เหนื่อย อ่านก็เหนื่อย คิดเนื้อเรื่องมาอัพบันทึกฯก็เหนื่อย!!

P.S.
→ เรื่องต่อไปของนักเขียนคนนี้ ที่ออกกับ สนพ นี้ แล้วเขายังเขียนงานสไตล์สรุปความแบบนี้ไม่อ่านแล้วนะ พอแล้ว เหนื่อย
→ กลัวติ่งเรื่องนี้มาตบมาก ถ้าเห็นต่างรบกวนคอมเมนต์แบบงามๆ ก็บอกนะคะ มาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ ขอแบบดีๆ หญิงไม่สู้คน หญิงกลัววววว
→ ขอบคุณเพื่อนสาวอีกครั้งในความกรุณานี้ค่ะ


More :
Goodreads : #1 | #2 | #3


Advertisements

โอรสสวรรค์ทาสรัก : เฉียนเฉ่าโม่ลี่



ชื่อหนังสือ : 奴役天子 | โอรสสวรรค์ทาสรัก
ผู้แต่ง : 淺草茉莉 | เฉียนเฉ่าโม่ลี่
ผู้แปล : มดแดง
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส | มากกว่ารัก
ISBN :
#1 | 978-616-06-0466-1
#2 | 978-616-06-0467-8
พิมพ์ครั้งที่ : 2 | ตุลาคม 2554
จำนวนหน้า : 471 หน้า (227+244)

คำโปรย : คนทั้งแผ่นดินยกฐานะเขาให้ยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่ยามอยู่เบื้องหน้านางในดวงใจ เขาขอทิ้งฐานะทั้งปวง เป็นเพียงทาสผู้รักมั่นแก่นางเท่านั้น

รายละเอียด :
นับเป็นบุญของแคว้นเทียนเฉาที่รัชทายาทองค์ปัจจุบันเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ ทำให้เชื่อได้ว่าอนาคตต่อจากนี้ไปบ้านเมืองจะต้องเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน ทว่ามีเพียงเกาเยวี่ย ธิดาขุนนางผู้ต่ำต้อยคนเดียวที่ไม่คิดเช่นนั้น
ก็ดูเอาเถิด ถึงนางจะยอมรับว่าเขาช่างงามสง่า มีรอยยิ้มชวนมองราวกับแสงตะวันอบอุ่น ความสามารถรึก็โดดเด่นเหนือทุกผู้คนสมกับคำสรรเสริญ แต่นิสัยประหลาดของเขาที่ชอบปรนนิบัติรับใช้นาง ชอบถูกนางข่มเหงรังแกยามอยู่ด้วยกันตามลำพังนี่สิที่ทำให้นางไม่ค่อยเชื่อมั่นมังกรบนปฐพีผู้นี้สักเท่าไร
สวรรค์!ผู้ใดจะเชื่อ ว่าที่โอรสสวรรค์องค์ต่อไปเป็นโรค ‘ชอบถูกผู้อื่นทารุณกรรม’ หรือนี่


บันทึกหลังอ่าน…

อยากจะบอกก่อนเลยว่า เนื้อเรื่องกับชื่อเรื่องเป็นอะไรที่เข้ากันสุดๆ ฮา พระเอกเป็นทาสรักจริงๆ
ตอนอ่านชื่อเรื่องครั้งแรกก็สงสัย ทำไมต้องทาสรัก? ทาสเลยเหรอ?

เดี๋ยวจะเมาส์ให้อ่าน

พระเอกนางโดนคนปองร้ายจนต้องซ่อนตัวอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง แล้วนางเอกแสนซนผู้ซึ่งไม่รู้อะไรเลยก็บังเอิญไปเจอเข้า ตั้งใจจะช่วยเหลือ แต่ก็พัง นางพังจริงๆ จากที่ต้องการช่วยคนดันพาตัวเองตกที่นั่งลำบากไปพร้อมกับพระเอก
พระ/นางก็อยู่ด้วยกัน คนหนึ่งก็แสนซน คอยพูดคอยคุย แต่ไม่สงสัยเลยว่าคนข้างกายเป็นใครมาจากไหน ส่วนอีกคนจากตอนแรกที่ไม่ชินให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับเนื้อตัว ก็ตกหลุมอีกรอบ แต่กลายเป็นหลุมรักเด็กสาวที่บังเอิญหล่นลงมาอยู่กับเขา
แล้วก็มีคนมาช่วยเหลือทั้งคู่ ทีนี้นางเอกก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองนั้นล่วงเกินคนใหญ่คนโตก็เกิดความกลัวและระแวงว่าจะมีโทษ
ส่วนพระเอกก็เริ่มวางแผนว่าถ้าเขาจะต้องการเด็กสาวคนนี้มาอยู่ข้างกาย เขาต้องทำอะไรและต้องคอยระวังอะไรบ้าง

เธออออ คือพระเอกนางแอบเจ้าเล่ห์มาก ใช้ความอายุมากกว่าและมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า มาหลอกล่อ ไม่ซิ วางแผนเพื่อปลูกฝั่งนางเอกให้สามารถอยู่เคียงข้างเขาในแบบที่เขาต้องการได้
ทั้งการปรนนิบัติพัดวีสารพัด ป้อนข้าว ป้อนน้ำ นวดแขนขา และอื่นๆอีกมากมาย แล้วการพูดจาในแต่ละครั้งก็มีการแอบฝึกแอบสอนแอบปรับนิสัยให้สามารถมีชีวิตอยู่ในวังได้ ที่หนักสุดคือพยายามให้นางเอกรักไม่หนีหายไปไหนด้วย

จากที่เล่าๆมาก็เหมือนจะจบแล้ว แบบพระ/นางรักกัน จบปิ๊ง ไรงี้
คือไม่ใช่เลย
ตอนแรกที่น้ำฝนอ่านก็คิดว่า เดี๋ยวๆ ก็คงจบมั้ง แต่แบบ นางมีสองเล่ม แล้วจะมีอะไรต่อ???

แล้วก็มีต่อจริง
พอถึงจุดที่คิดว่าจะแฮปปี้กันแล้ว เดี๋ยวก็คงจบ ไม่มีอะไรแล้วมั้ง แล้วก็มีปมมีจุดให้รู้สึกกลับมาติดตามต่อ แล้วก็อ่านต่อ รู้สึกแบบนี้จนจบเรื่อง

ส่วนตัวคือ อ่านได้ รู้สึกสนุก จากที่ตอนแรกแบบอ่านขั้นเวลาก่อนเปิดเรื่องใหม่ คิดว่าเป็นนิยายเบาๆ แต่กลับทำให้รู้สึกสนุกได้ ไม่ใช่แค่ความเป็นทาสภรรยาของพระเอก แต่ด้วยเนื้อเรื่อง ด้วยปมที่ทำให้รู้สึกน่าติดตาม น่าสนใจ เหนือความคาดหมายจริงๆ ถึงบางจุดบางมุมจะพอเดาได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เบื่อเลย รู้แล้วว่าทำไมมีแต่คนบอกว่าสนุก

PS.
→ ขอบคุณพี่หญิงในความกรุณานี้
→ อ่านจบเมื่อต้นเดือน แต่เพิ่งมาอัพตอนปลายเดือน #สำนึกผิดเลย


More :
Goodreads : #1 | #2


ตามรักรอยเหมย : เซียงหมี



ชื่อหนังสือ : 不良格格 – ตามรักรอยเหมย
ชื่อชุด : ตำนานรักสองภพ
ผู้แต่ง : 香彌 – เซียงหมี
ผู้แปล : จันทร์กลางน้ำ
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0156-1
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (พฤษภาคม 2553)
จำนวนหน้า : 207 หน้า

คำโปรย :
หลับตาลงเมือใด รอยเหมยนันจะปรากฏขึนในหวงฝัน สลักรักประดับในความทรงจำ ไมมีวันลบเลือนหายไป

รายละเอียด :
ตั้งแต่วัยเยาว์ “จื่อหลัว” มักจะฝันเห็นบุรุษผู้หนึ่ง จับจ้องมองนางท่ามกลางความมืดมิด แม้จะไม่รู้ว่าเขาผู้นั้นเป็นใคร เพราะมิอาจมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัด มิอาจได้ยินเสียงของเขา ใจนางก็ยังกระตุกวูบยามได้สบสายตาเปี่ยมความรู้สึกคู่นั้น… ทว่า นางมีเพียงรอยประทับรูปดอกเหมยเท่านั้น ที่เป็นเบาะแสเดียวในการตามหาตัวเขา หนำซ้ำนางกำลังจะถูกมารดาจับคลุมถุงชนล้างหนี้เสียด้วย… ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาลออกปานนี้ แล้วนางจะตามหาเขาพบได้อย่างไร? เขาเป็นใครกันแน่?


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
爬牆少主 – รอยเหมยสลักรัก


บันทึกหลังอ่าน…

พออ่านเรื่องรอยเหมยสลักรักจบ น้ำฝนก็หยิบเรื่องนี้ขึ้นมาอ่านทันทีเพราะพวกนางต่อกัน

นางเอกกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง โดยที่ถูกบังคับให้ดื่มน้ำแกงที่ทำให้ลืมจนหมดชาม ชาติที่แล้วนางดื่มไปแค่ครึ่งชามเพราะไม่อยากลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพระเอก แต่เพราะดื่มไปครึ่งชามทำให้จำเรื่องราวในชาติก่อนได้ และทำให้ชีวิตในชาติภพนั้นอยู่อย่างไม่มีความสุข ชาตินี้เลยถูกบังคับให้ดื่มจนหมด แล้วก็ลืมอดีตจนหมดเช่นกัน
แล้วด้วยทำบุญมาดีโดยตลอด พอเกิดใหม่ก็เกิดในตระกูลที่ดี เป็นคุณหนูคนเล็ก ถึงจะเกิดจากภรรยารองก็ไม่ได้น้อยหน้าคุณหนูบ้านไหนเพราะมีท่านพ่อตามใจ แต่นางมีนิสัยประหลาดที่คนภายนอกมองว่าไม่งาม คือมักจะเปิดแขนเสื้อผู้ชายเพื่อหาอะไรบางอย่างเสมอ
สิ่งที่นางเอกตามหาเกี่ยวข้องกับสิ่งที่อยู่ในฝัน นางเอกจำเรื่องราวและคำสัญญาที่รับปากไว้ของชาติก่อนไม่ได้เลย แต่ด้วยการผูกพันที่เกิดขึ้นทำให้เกิดความฝันซ้ำๆกันจนทำให้นางหมกมุ่นแล้วตั้งใจจะตามหาผู้ชายในฝันให้ได้!

แล้วโชคชะตาชักพา ทำให้พบเจอคนที่มีแววตาคล้ายกับคนในฝัน แต่คนๆนั้นไม่มีดอกเหมยบนแขน แล้วในช่วงเวลาเดียวกันก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ตกกระไดพลอยโจนแต่งงานกับผู้ชายที่ทำให้ตัวเองหวาดกลัวตั้งแต่แรกพบ การแต่งงานนี้ทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย ทั้งเรื่องตามหาผู้ชายในฝันต่อไปด้วยเพราะรู้สึกผิดที่ตัวเองแต่งงานแล้ว และตัวเองก็ไม่สามารถทำร้ายความเอาใจใส่ของสามีได้ เลยตั้งใจจะเลิกตามหา แต่ก็เจอเบาะแสใหม่ ทั้งเพื่อนสนิทมาบอกและความฝันที่หายไปนานหลังจากแต่งงาน ก็กลับมาฝันใหม่ ยิ่งฝันก็ยิ่งร้อนรน แล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด (สับสนแรงมาก) ยังเจอเรื่องราวหึงหวงของสาวอื่นที่ค่อนข้างจะเล่นกันแรง การวางตัวในบ้าน การเป็นลูกสะใภ้ที่แม่สามีไม่พอใจ และเหตุการณ์เฉียดตายที่ทำให้รู้ความจริงในหลายๆอย่าง

โอ๊ยยย เรื่องนี้น้ำฝนเล่าเยอะเหมือนเรื่องที่แล้วไม่ได้ เดี๋ยวหมดสนุกกัน
คือลุ้นและคอยสงสัยตลอดว่าใครคือพระเอก อ๋อๆ ลืมบอก ชาตินี้พระเอกของเล่มที่แล้วมาเกิดใหม่แล้วนะ ด้วยโทษจากการทำผิดทำให้ถูกจำคุกในนรกหลายสิบปี แล้วก็ค่อยๆลืมเลื่อนสิ่งที่ตัวเองมักจะนึกถึงอยู่เสมอไปอย่างช้าๆ จนจำอะไรไม่ได้เลย
เนี่ยแหละ เพราะจำอะไรไม่ได้ ไม่มีคีย์ใบ้ด้วย อ่านไปก็นึกไปตลอดว่า คนไหนคือพระเอกจากเล่มที่แล้ว หรือจะเป็นคนนั้น เอ๊ะ หรือจะคนนี้ หรือพระเอกจะเปลี่ยนคน แบบหักมุมไรงี้ #หัวเราะ เพราะคอยสงสัยตลอดเลยทำให้รู้สึกสนุกเวลาอ่าน คอยตามว่านางเอกจะจัดการกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นยังไงดี แล้วก็คอยเฝ้าดูสามีของนางเอกด้วยว่าจะทำยังไงต่อ เพราะเขาแต่งกับนางเอก จะว่าเพราะอยากช่วยนางเอกแล้วก็อยากหาภรรยาพอดี แต่ส่วนหนึ่งก็เพราะพึงใจนางเอกด้วย พอแต่งแล้วก็ใส่ใจดูแล พอรู้ว่านางเอกมักจะฝันประหลาดก็หาที่มาของความฝัน ถึงกับยอมขาดทุนแลกเงินให้กับหนังสือตำนานเก่าแก่เพื่อมาศึกษาหาที่มาและวิธีแก้ความฝันประหลาด นางรักของนางมากเลยนะ รักด้วยถนอมด้วย ดี๊ดี แล้วพอรู้ที่มาที่ไปของความฝัน นางก็ไม่ยินยอมให้กับโชคชะตา จะทำไม ชาตินี้นางเป็นของเขา ชาติอื่นจะเป็นคนใครเขาไม่สน ไรงี้ #กรี๊ดดดด ใจนี่เอนเองมาทางสามีนางเอกเลยนะ มีความดีงามในความรักสุดๆ

ส่วนหนุ่มอีกคนที่นางเอกคิดว่าใช่ในครั้งแรกที่เจอ ก็งานดี ฉลาด เก่ง เป็นหมอด้วย #เขิน แต่เป็นเพื่อนสามีไง…

พอๆ บอกเยอะไม่ได้ เดี๋ยวเผลอเฉยตอนจบ!
อยากรู้ว่าสามีนางคือพระเอกในเล่มที่แล้วหรือไม่ หรือจะเป็นอีกคนที่บังเอิญเหมือน หรือจะอีกคนที่เพื่อนนางเอกมาบอกว่ามีดอกเหมยบนแขน
อยากรู้ไปหาอ่านโลดดดดด

ใครยังไม่เคยอ่าน อยากได้นิยายรักเบาๆ แต่ไม่เบามาก มีอะไรให้คิด ให้ลุ้น ก็แนะนำเรื่องนี้เลย
อย่าลืมไปหาเล่มก่อนหน้ามาอ่านด้วยนะ เพิ่มอรรถรส

PS.
→ ในเซตนี้มีอีก 4 เล่ม อ่านต่อออออออ


More :
Goodreads


รอยเหมยสลักรัก : เซียงหมี



ชื่อหนังสือ : 爬牆少主 – รอยเหมยสลักรัก
ชื่อชุด : ตำนานรักสองภพ
ผู้แต่ง : 香彌 – เซียงหมี
ผู้แปล : จันทร์กลางน้ำ
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0147-9
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (พฤษภาคม 2553)
จำนวนหน้า : 201 หน้า

คำโปรย :
สวรรค์คิดเล่นตลกหรือ อย่างไร นางถึงได้หนีเสือปะจระเข้ ต้องมาตกอยู่ในอุ้งมือมารร้าย จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด ล้วนขึ้นอยู่กับเขาทั้งสิ้น!

รายละเอียด :
เมื่อแรกพบหลังรอดชีวิตจากเหตุการณ์นองเลือดที่คร่าชีวิตบุคคลอันเป็นที่รักต่อหน้าต่อตา
หลันอิ้นเข้าใจว่าประมุขแห่งป้อมหงส์เหินคือเทวดาที่จำแลงกายมาช่วยนางเอาไว้
ทว่า… เพียงฟังถ้อยคำไร้น้ำใจจากปากเขาไม่กี่ประโยค
นางก็เข้าใจถ่องแท้แล้วว่าเขาผู้นั้นไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย โหดเหี้ยมยิ่งกว่าอสรพิษเสียอีก
แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อชีวิตนางได้เขาช่วยเอาไว้
แม้มีหนี้เลือดที่ต้องล้างด้วยเลือดรอคอยให้สะสางชำระความ
หากเขาไม่อนุญาต นางก็มิอาจไปจากคุกแห่งนี้!


หนังสือที่เกี่ยวข้องกัน :
不良格格 – ตามรักรอยเหมย


บันทึกหลังอ่าน…

ได้เวลาเคลียร์กองดองที่คุณเพื่อนให้ยืมมา
นางขนเซตตำนานรักสองภพมาให้อ่าน พวกนางก็นอนสวยๆบนชั้นหนังสือมานานแล้ว เลยหยิบออกมาอ่านขั้นเวลาระหว่างอ่านหนังสือยาวๆหลายเล่มจบ น้ำฝนแอบสนใจมานานแล้วละ พล็อตน่าสนใจดี นี่ก็สนใจมากกว่ารักเรื่องเก่าๆอีกหลายเรื่องเลยนะ เรื่องในตำนานที่เขาว่าสนุกๆทั้งหลาย ว่าจะขอยืมคุณเพื่อนมาอ่านอีก #กระพริบตาออดอ้อน

เล่าเรื่องนี้ก่อนๆ
เรื่องนี้เป็นเรื่องของสาวน้อยที่ต้องเดินทางออกจากบ้านอย่างไม่รู้อะไรเลย พกมาแต่ความงง ทำไมต้องรีบ ทำไมต้องกลัว ทำไมต้องระแวง ทั้งนายท่าน ทั้งพ่อ และคนอื่นๆ จนเจอคนมาปองร้ายระหว่างทาง แล้วระหว่างต่อสู้กัน ในช่วงลมหายใจสุดท้ายของพ่อและก่อนที่นางเอกจะหมดสติก็ได้รับสารลับบางอย่างที่รู้แต่ว่าตัวเองต้องส่งต่อให้กับนายน้อยที่อยู่ต่างเมืองให้ได้

นอกจากนางเอกที่บาดเจ็บสาหัสแล้ว ทุกคนที่เดินทางไปร่วมกับนางเอกตาบเรียบ ไม่มีเหลือ จนพระเอกเดินทางผ่านมา ตอนแรกก็ไม่สนใจจะแวะดูหรือแวะช่วยเหลือ แต่สู้แรงสุดท้ายของนางเอกที่จับชายเสื้อของเขาไว้ไม่ได้ เลยต้องอุ้มนางเอกกลับบ้านไปอย่างจำใจ คือนางไม่เต็มใจช่วยจริงๆ อยากจะปล่อยให้ตายไปอย่างนั้นด้วยนะ…

พระเอกเป็นพวกมีปม นางเจอเหตุการณ์บางอย่างทำให้นิสัยและมุมมองทั้งหมดเปลี่ยนจากขาวเป็นดำ ขี้แกล้ง ใจร้าย ใจดำ ไม่สนใจชีวิตคนอื่น ฆ่าได้ฆ่า ขู่ได้ก็ขู่ นางเอกที่ตื่นขึ้นมาแล้วอยากจะไปหาพ่อก็โดนพระเอกขู่ด้วยการนำไปไว้บนต้นไม้ที่อยู่ใกล้กับบ่อจระเข้! จากที่คิดว่าพระเอกเป็นคนดี(ตามหน้าตา) ก็คิดกลัวจนติดจะเป็นเกลียดแทน ทั้งโดนขู่ โดนแกล้งสารพัด แต่ทำอะไรได้ แล้วด้วยเพราะมีสิ่งที่ยังต้องทำ ต้องส่งของที่ได้รับมาให้กับนายน้อยให้ได้ เลยไปขออนุญาตพระเอกขอออกไปตามหานายน้อย ก็ทะเลาะกันและทำข้อตกลงกับพระเอกว่า ถ้านางทำซาลาเปาคนพระเอกชมว่าอร่อย พระเอกต้องยอมปล่อยนางเอกให้ไปตามหานายน้อย พระเอกซึ่งตอนนั้นได้หลงรักสาวใช้ตัวน้อยคนนี้แล้ว จากตอนแรกที่กะจะแกล้งเล่นเพราะรำคาญ ตอนนี้กลายเป็นแกล้งเพราะชอบ และเริ่มอยากจะแสดงความเป็นเจ้าของมากขึ้นเรื่อยๆ มีความหึงที่นางเอกบอกว่าจะไปตามหาชายอื่นด้วยนะ! เวลานางเอกเอาซาลาเปามาเสิร์ฟก็มักจะบอกว่าไม่อร่อยเสมอ ทั้งๆที่คนอื่นบอกว่าอร่อยมาก

ระหว่างที่นางเอกปรับสูตรซาลาเปาเพื่อจะออกไปตามหานายน้อย ทั้งคู่ก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆต่อกันมากขึ้นเรื่อย จนวันหนึ่งก็เกิดเรื่องให้พระเอกโมโหหึงจนต้องขื่นใจนางเอก ถึงตื่นเช้ามาจะรู้ตัวว่าทำผิดไป เขาไม่รู้จะแสดงออกว่ารักกับนางเอกยังไง เขารู้แค่ว่าเขาโกรธและไม่อยากให้นางเอกไปคุยกับคนอื่น เขาเลยอยากผูกนางเอกให้ติดอยู่กับเขาไปตลอด นางก็จัดพิธีแต่งงานหลังจากนั้นแล้วตั้งใจจะดีกับนางเอก แต่สายไปแล้ว เพราะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้นางเอกต้องเอาชีวิตของตัวเองเข้าช่วยพระเอก และทำให้พระเอกต้องทำทุกวิถีทางให้นางเอกตื่นขึ้นมาแล้วมีชีวิตร่วมกับเขาอีกครั้ง!!

ใช่แล้ว นางเอกตายแล้วฟื้นขึ้นมาเพราะพระเอก
ทีนี้ ก่อนตายพระเอกทำเรื่องไม่ดีกับนางเอกก็ไม่กล้าสู้หน้า ส่วนนางเอกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพระเอกไม่ยอมมาหาตนสักที นางเอกเข้าใจเรื่องเกือบทุกอย่างแล้ว เลยอยากจะเจอพระเอก แต่ยังไม่ทันได้ปรับความเข้าใจกันก็เจอเรื่องอีก! แต่รอบนี้เป็นเรื่องที่ดี ที่ทำให้พระ/นางหันหน้ามาพูดคุยกันมากขึ้น แล้วรู้ว่าต่างรักกันมากแค่ไหน

จบปิ้ง

เรื่องนี้สนุกนะ สนุกในระดับมาตรฐานของงานมากกว่ารัก ทำน้ำฝนตื่นเต้นแบบเบาๆและเฝ้าลุ้นตามได้ด้วยนะว่าจะไปไงต่อ
แน่นอนว่าน้ำฝนไม่ค่อยชอบพระเอกในจุดที่ใช้การขมขื่นมาระบายความโกรธและแสดงความเป็นเจ้าของนางเอก ยังไงก็ทำใจเรื่องนี้ไม่ได้ แต่เรื่องการเสียสละของพระเอก น้ำฝนยอมรับนะ อึ้งด้วย นางรักนางเอกจริงๆ รักแบบพร้อมจะทำให้ได้ทุกอย่าง การที่จะชุบชีวิตนางเอกได้ จะต้องแลกชีวิตอีกครึ่งหนึ่งให้กับนางเอก แล้วก็มีโทษที่ต้องรับหลังจากตายแล้วด้วย แต่นางก็ยอม ยอมรับนางในจุดนี้จริงๆ

ส่วนการแก้แค้นของนางเอก พระเอกนางก็จัดการแทนให้ทุกอย่าง โผล่มาแค่สองบรรทัดได้มั้ง คือไม่ได้เน้นเรื่องความแค้น การแก้แค้น เรื่องนี้เน้นความรัก นิยายรักที่เป็นนิยายรักจริงๆ ใครชอบพระเอกสายโหดแต่ทุ่มเท เปย์หนัก ไม่สนใจหญิงอื่นก็น่าจะชอบเรื่องนี้ (ถ้ามองข้ามหึงแล้วข่มขื่นไปได้ด้วยนะ)

อ๋อ เกือบลืม
จุดที่เป็นการเชื่อมเรื่องนี้กับเล่มต่อก็คือการชุบชีวิตนางเอกเนี่ยแหละ พระ/นางมีจุดเชื่อมกันด้วยดอกเหมยที่ทั้งคู่จะมีเหมือนกัน แล้วจะผูกพันธ์กันแบบนี้ไปอีก 7 ภพ ก่อนที่นางเอกจะไปเกิดใหม่ ทั้งคู่สัญญาว่าจะต้องตามหากันจนเจอให้ได้

เจอได้ไม่ได้ เจอกันแล้วจะจำกันได้ไหม
ไปอ่านเล่มต่อไปเลย

PS.
→ ขอบคุณคุณเพื่อนไว้ ณ ที่นี้ค่ะ จุ๊ฟฟฟฟ
→ พระเอกโดนโทษหนักจริงๆ ขนาดที่มาเกิดพร้อมนางเอกไม่ได้ชาติหนึ่งแหนะ (แอบสมน้ำหน้า)


More :
Goodreads


ฮองเฮาผู้ไร้คุณธรรม : จิ๋วเสี่ยวชี



ชื่อหนังสือ : 皇后無德 – ฮองเฮาผู้ไร้คุณธรรม
ผู้แต่ง : 酒小七 – จิ๋วเสี่ยวชี
ผู้แปล : เสี่ยวอวิ๋น
สำนักพิมพ์ : บ้านอรุณ
ISBN :
#1 | 978-616-18-1610-0
#2 | 978-616-18-1625-4
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2559)
จำนวนหน้า : 792 หน้า (390+402)

รายละเอียด :
นางเป็นหลานสาวของอัครมหาเสนาบดี “เย่เจินเจิน” ถูกบังคับให้เป็นฮองเฮาด้วยความไม่เต็มใจ ในคืนอภิเษกสมรส นางตั้งใจจะเตะฮ่องเต้หนุ่มที่มีอำนาจที่สุดในราชสำนักตกลงจากแท่นบรรทม ตอนเย็นนั้นเอง ฮ่องเต้จึงเสด็จไปพักตำหนิกของพระสนมคนโปรด ท่านไม่ได้อยู่ในสายตาของข้ามานานแล้ว! นี่คือเสียงภายในใจของพวกเขาที่ให้กัน ตั้งแต่นั้นมา ทำให้จักรพรรดิไม่มีความสุขก็เป็นหนึ่งในงานที่จักรพรรดินีทำทุกวันจนเป็นปกติ

หลังปก :
หากการเป็นฮองเฮาที่ดีคือการประพฤติตนตามคุณธรรมของภรรยา โอนอ่อนยอมทำตามสามี รู้จักปกครองวังหลังให้สงบเรียบร้อย เช่นนั้นแล้ว เย่เจิจเิจ คงสอบตกทุกข้อ เพราะพียงคืนแรกที่แต่งเข้าวัง นางก็ถีบฮ่องเต้ตกจากแท่นบรรทมเสียแล้ว
ฮ่องเต้หนุ่มอย่าง จี่อู๋จิ้ว ที่ไม่ชอบตระกูลเย่อยู่แล้ว จึงยิ่งชังน้ำหน้านางมากขึ้น สตรีบ้านใดล้วนปรารถนาจะเป็นฮองเฮากันทั้งนั้น แต่เย่เจินเจินกลับตรงข้าม การกระทำของนางล้วนคาดเดามิได้ ใฝ่รู้ในเรื่องที่สตรีไม่ควรยุ่งเกี่ยว
ทั้งยังหน้าหนาผิดกับสตรีทั่วไป ที่สำคัญคือขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้จี่อู๋จิ้วอยู่เสมอ
ราวกับว่าภารกิจหลักที่นางแต่งเข้าวังนี้คือการทำให้ฮ่องเต้ไม่มีความสุขเลยสักวัน!


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้อ่านจบตอนช่วงสิ้นปี เรียกได้ว่าเข็นตัวเองอ่านให้จบเลย เป็นการปิดท้ายปีด้วยความหงุดหงิดจริงๆ
น้ำฝนค่อนข้างตั้งความหวังไว้สูงกับเรื่องนี้ เพราะเขาออกกับสำนักพิมพ์ที่ค่อนข้างมีชื่อ ถึงจะเพิ่งจะมาจับงานแปลจีน แต่เขามีงานแปลต่างประเทศออกมาเยอะมาก แล้วกระแสก็ค่อนข้างแรง ตีคู่มากับเล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ที่ออกมาในช่วงเวลาเดียวกัน และก็เหมือนกันจริงๆ คือฝนอ่านแล้วไม่ชอบ ติดจะหงุดหงิดพอๆกัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องของการคลุมถุงชนของฮองเฮาและฮ่องเต้ ทั้งคู่ต่างไม่ยินยอมที่จะแต่งงานกัน แต่พออะไรหลายๆอย่างบังคับทำให้ต้องแต่งงานกัน แล้วก็เกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย ทำให้ฮ่องเต้เปลี่ยนความรู้สึกจากที่รังเกียจเป็นพยายามเข้าหาจนถึงขั้นตกหลุมรัก พอรักแล้วก็ต้องพยายามทำให้ฮองเฮาหันมารักด้วย กว่าฮองเฮาจะรู้ตัวว่ารักฮ่องเต้ก็ทำเอาฮ่องเต้สะเทือนใจน้อยใจไปหลายรอบ
เรื่องราวคราวๆก็ประมาณนี้

ต่อไปเป็นความรู้สึกของน้ำฝนเนอะ
คือตอนอ่านช่วงร้อยหน้าแรก ก็รู้สึกดี เพราะเรื่องนี้มีน้ำมีเนื้อให้หยิบจับมากกว่าอีกเรื่องที่เขามีกระแสคู่กัน
แต่.. พออ่านไปเรื่อยๆ ก็หักลบตวามรู้สึกดีไปเรื่อยๆเช่นกัน
ทั้งการเลือกใช้คำที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องใช้คำแบบนี้ อย่างม้าพินาศ ตอนอ่านนี่สะดุดมาก หมายถึงอะไร? ต้องการใช้คำสวยหรือยังไง? ใช้คำนี้ถูกแล้วใช่ไหม? เพราะตอนไปหา google สิ่งที่ขึ้นมามีแต่พระ!
คำราชาศัพท์ก็เดี๋ยวมีเดี๋ยวไม่มี ใช้ถูกใช้ผิดปนๆกันไป รวมกับคำเรียนขานของตัวละครที่เดี๋ยวมีเดี๋ยวไม่มีเช่นกัน ไม่ใช่แค่บทนี้มีแต่บทนี้ไม่ใช้นะ แต่เป็นในประโยคเดียว ย่อหน้าเดียวกันยัใช้ไม่เหมือนกันเลย!!!! อย่างบทพูดหนึ่งของนางเอก ฝนก็ไม่เข้าใจว่าต้องการให้นางเอกเรียกขานแบบเป็นกันเองกับพระเอกหรือเปล่า แต่ถ้าต้องการแบบนั้นก็ควรเป็นแบบนั้นทั้งหมดไหม? ประโยคเดียวกันเดี๋ยวแทนตัวเองว่า ข้า เดี๋ยวแทนตัวเองว่า หม่อมฉัน ตกลงต้องการแบบไหน? ไปให้เหมือนๆกันหน่อยเถอะ อย่างแล้วหงุดหงิด รู้สึกเหมือนได้อ่านหนังสือที่ไม่ได้รับการใส่ใจยังไงก็ไม่รู้
แล้วที่หงุดหงิดจนอยากจะปิดหนังสืออ่าน แล้วถามนักแปล ถามคนพิสูจน์อักษร ถามคนรีไรท์ ถาม บ.ก. และอยากจะถามนักเขียนด้วยว่า ต้องการให้เรื่องนี้เป็นธีมนิยายโบราณนิยายพีเรียดใช่ไหม? แล้วคิดยังไงกับคำว่า “ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ” ที่มีอยู่ในเนื้อเรื่อง อยากรู้มากว่ามีตั้งแต่ต้นฉบับเลยใช่ไหม? แล้วยังมีอีกหลายๆคำนะที่เป็นแบบนี้ แต่ประโยคนี้ทำเอาหมดความอดทน #หญิงจะไม่ทน!

ที่หนักสุดคือฉากบรรยายบทรัก…ที่ค่อนข้างละเอียด จนต้องหันมองดูปกว่ามีคำเตือนบอกไหม แต่ก็ไม่มี
บอกตรงๆเลยว่า น้ำฝนค่อนข้างจะจริงจังเรื่องนี้พอสมควรกับสำนักพิมพ์ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง คือถ้ามีการบรรยายแบบให้รู้ว่ามีบทเลิฟซีนแต่บรรยายแบบรวมๆ ผ่านๆ พอให้จิ้นกันแบบใสใส อันนี้เฉยๆ จะไม่มีเตือนก็ได้ แต่เรื่องนี้คล้ายๆกับเล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ตรงที่บรรยายละเอียด ติดจะหนักกว่าเพราะมีการบรรยายฉากออรัลเซ็กซ์แบบละเอียด! ย้ำว่าละเอียดจริงๆ อีกทั้งเลือกใช้คำที่จะบอกว่าสวยก็ไม่ได้ คิดว่าคงอยากให้ออกมาตลกมากกว่า (ไม่ตลกค่ะ ไม่ขำด้วย) ถ้ามีบรรยายขนาดนี้ ควรมีคำเตือนบอกตรงปกไหม? จะปกหน้าหรือปกหลัง จะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ก็ควรมีนะ แต่นี่ไม่มีเลย
ควรไหม ลองถามใจ(คนทำหนังสือ)ดู

เนื้อเรื่องก็เหมือนจะออกอ่าวออกทะเล แบ่งออกเป็นสามช่วงใหญ่ๆ
ช่วงตบตีกับสาวในวังหลัง
ช่วงออกรบนอกวัง
ช่วงแย่งชิงบัลลังก์

ทำไมถึงบอกว่าออกอ่าวออกทะเล เพราะหาจุดเชื่อมที่ทำให้นางเอกจำเป็นที่จะต้องออกไปรบไม่เจอ แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าถ้านางเอกไม่ออกไปนอกวัง ก็จะไม่เจอกับเหตุการณ์อีกสองช่วง…
ไม่รู้ซิ อ่านไปก็ไม่อิน แถมตั้งคำถามตลอดด้วยว่า ที่นางเอกเป็นแบบนี้เพราะอะไร? จะบอกว่าที่บ้านเลี้ยงมาอย่างตามใจจนนิสัยเสียแบบนี้… ก็บอกได้นะ แต่บางอย่าง บางการกระทำไม่สามารถทำให้ฝนอ่านแล้วเข้าใจว่าเพราะการเลี้ยงดูทำให้นางเอกเป็นแบบนี้ เหมือนอยากให้นางเอกเป็นแบบนี้ก็มาแบบดื้อๆ นางเอกทำได้ทุกอย่าง วงยุทธ์ก็มี อ่านหนังสือก็ได้ ถอดปืนประกอบปืนก็เป็น ทั้งๆที่พ่อกับปู่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการรบโดยตรง จะมีก็แต่ญาติแล้วก็ลูกพี่ลูกน้องที่เล่นมาด้วยกัน บอกตรงๆว่า เบื้องหลังนางเอกกับสิ่งที่นางเอกทำได้และนางเอกเป็นแล้วนักเขียนถ่ายทอดออกมา ไม่ทำให้อิน

ที่ออกทะเลสุดคือช่วงตอนพิเศษ
มีการย้อนเวลา….
เดี๋ยวนะ จำเป็นไหม หรือแค่อยากเขียน อยากให้มีเหมือนท้องตลาด???

บางส่วน บางฉากก็ทำให้สับสน
บรรยายมาว่านางเอกกับลูกพี่ลูกน้องสนิทกัน ตอนอ่านช่วงแรกก็เข้าใจว่านางเอกมีใจ เห็นนางเรียกหา บรรยายบทก็ทำให้เข้าใจไปในทางนั้น แต่พี่ชายนั้นแค่เอ็นดู แล้วไม่อยากให้นางเอกมีปัญหาก็เลี่ยงนางเอกไปตลอด
ที่ไหนได้ จริงๆ นางเอกแค่งอแงแบบน้องสาว แต่พี่ชายต่างหากที่มีใจแล้วก็ยังหักใจไม่ได้
ต้องการสื่อแบบนี้ใช่ไหม? แต่ทำไมอ่านแล้วไม่ได้เข้าใจเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้

และอีกหลายๆอย่าง ที่อ่านไปก็รู้สึกเพลียใจไป
ฝนหมดพลังไปกับการอ่านเรื่องเล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ไปแล้วรอบหนึ่ง พอมาเจอเรื่องนี้เหมือนโดนดูดพลังไปอีกรอบ รู้สึกมือเสียจนไม่อยากอ่านอะไรต่อเลย…. ฝนต้องหานิยายเรื่องอื่นมาอ่านขั้น ตัดอารมณ์แล้วกลับมาอ่านต่อให้จบ

เอาง่ายๆนะ สำหรับคนที่สนใจอยากจะลองอ่าน
ตอนอ่านต้องไม่คิดอะไร เห็นคำผิดก็มองข้าม สำนวนแปลกก็ต้องมองข้าม หาทางปรับคำเองในหัว นางเอกพูดแปลกๆก็เออออไปตามนั้น แล้วก็อย่าคิดว่าเป็นนิยายวังหลังที่สาวๆได้รับการอบรมดีๆ เขาแย่งความโปรดปราณกัน เพราะจริงๆแล้ว ถ้าตัดคำว่าฮ่องเต้กับฮองเฮาออกเรื่องนี้เหมือนนิยายชาวบ้านธรรมดาที่มีตบตีแย่งสามี แล้วก็ชิงความเป็นใหญ่

อ๋อ…
แล้วก็ขอเตือนว่าอย่าได้ทึ้งหัวเหมือนน้ำฝนกับการ “เป่ายิ้งฉุบ!!!” กันของตัวละครด้วยนะ มองผ่านๆไป จะได้ไม่เสียอารมณ์เสีย

#ขอพื้นที่ร้อง
สวรรค์!!! นี่มันนิยายอัลไล!!!! นี่หญิงเสียเวลาเพื่อมาอารมณ์เสียกับนิยายใช่ไหมมมมมมม
ผิดหวังมาก ผิดหวังสุดๆ
ผิดหวังมากกับอะไรหลายๆอย่างในเรื่อง รู้สึกเหมือนคนทำหนังสือไม่ได้ใส่ใจที่จะทำยังไงก็ไม่รู้ นี่ก็ไม่รู้จะหงุดหงิดฝ่ายไหน นักเขียน นักแปล ทีมทำหนังสือของสำนักพิมพ์ หรือหงุดหงิดตัวเองดี ส่วนตัวแล้วอยากจะสนับสนุนนิยายแปลจีนจากสำนักพิมพ์ที่อยากทำตลาดนักอ่านแปลจีนแล้วซื้อต้นฉบับมาแปลนะ แล้วก็อยากจะสนับสนุนนักแปลนามปากกาใหม่ๆ ด้วย อยากจะอุดหนุนเป็นกำลังใจให้ทำหนังสือออกมาให้อ่านเยอะๆ แต่ถ้าเจอแบบนี้บ่อยๆก็ไม่อยากอุดหนุนแล้ว เหนื่อยแล้วก็เสียความรู้สึกด้วย
ต่างคนต่างมีความชอบไม่เหมือนกัน อันนี้เข้าใจ ถ้าพล็อตไม่โดน นิยายไม่ใช่แนว จะมาบ่นสำนักพิมพ์ก็ไม่ได้ อันนี้ต้องบ่นตัวเอง น้ำฝนคิดได้ แล้วก็มีเหตุมีผลพอ
แต่เรื่องคำผิด เรื่องสำนวนที่ใช้ในเรื่อง เรื่องคำเตือนที่ควรจะมีเมื่อมีฉากบรรยายฉากรักแบบละเอียด ถ้าเจอแค่คำสองคำ ก็เข้าใจว่าทุกงานก็มีพลาดกันได้ ก็จะปล่อยผ่าน ถ้าเจอเยอะจนน้ำฝนที่ไม่เก่งคำไทยยังรู้สึกได้ มันทำให้รู้สึกว่า เขาไม่ได้ใส่ใจทำหนังสือให้อ่านจริงๆ #ความเห็นส่วนตัวนะ น้ำฝนเชื่อและชอบที่จะมองการทำงานผ่านผลงานเสมอ ถ้าใส่ใจยังไงงานก็ต้องออกมาดี…..
อยากรู้มากว่าหนังสือเล่มนี้ผ่านการทำงานอย่างใส่ใจไหม?

PS.
→ ชอบหน้าปก โอเคกับการที่ได้หน้าปกต้นฉบับ หน้าปกคือดีงาม
→ ปี 2017 นี้ หวังว่าจะไม่มือเสียติดๆกันขนาดนี้อีก… (TvT) ถูกทำร้ายติดๆกันแบบนี้หญิงท้อ


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : Dek-D


กลรักดอกท้อ : โม่เหยียน



ชื่อหนังสือ : 桃花女與狐狸男 – กลรักดอกท้อ
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : ปินปิน
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1978-8
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ธันวาคม 2559)
จำนวนหน้า : 428 หน้า (216+212)

รายละเอียด :
‘ต้วนฉางยวน’ประมุขแห่งปราสาทเขาชิงอวี้จะรับอนุภรรยา!
เพียงข่าวแค่นี้ก็ทำให้สตรีทั่วหล้าใจสลาย ด้วยต้วนฉางยวนนั้นนับเป็นยอดบุรุษในฝัน
แต่ที่ทำให้ผู้คนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็เพราะอนุภรรยาที่ว่า
เป็นแม่นางอัปลักษณ์ที่บังอาจใช้ชีวิตน้องสาวท่านประมุขมาข่มขู่ขอตำแหน่ง!

แต่ใครจะก่นด่าอะไรก็ช่าง ‘อวี๋เสี่ยวเถา’ คร้านจะใส่ใจ
ในเมื่อนามนี้เป็นนามปลอม
ใบหน้าอัปลักษณ์นี้ก็ไม่ใช่โฉมหน้าที่แท้จริงของนาง
หากมิใช่เพราะเผชิญภัยร้ายเหมือนตายทั้งเป็น มีหรือนางจะยอมเป็นอนุใคร!

แต่สำหรับต้วนฉางยวน นางเป็นใครไม่สำคัญ
ให้ยอมนิ่งเฉยยอมถูกลูบคมเพียงฝ่ายเดียวงั้นหรือ ไม่มีวันเสียล่ะ
หากมีบุญคุณ เขาย่อมตอบแทนด้วยชีวิต หากคิดข่มขู่ อย่าหวังจะอยู่เป็นสุข!


บันทึกหลังการอ่าน…

เรื่องนี้ก็เหมือนเดิม คืองานตามสไตล์โม่เหยียนเหมือนๆเดิม ติดจะซ้ำในบางฉากบางตอนด้วยซ้ำ ไม่ไหวแหวกหรือแตกต่างอะไร
แต่เวลาอยากหาอะไรเบาๆอ่านก็เลือกงานเขาแหละ

เล่าเรื่องก่อน
เป็นเรื่องของสาวงามที่ถูกเล่ห์กลจนถูกวางยาทำให้เสียโฉม แล้วต้องอาศัยพระเอกในการเยียวยารักษา
แต่นางก็มาแปลก ขอตรงๆดีๆไม่ทำ เอาใบหน้าที่เสียโฉมมาขอให้พระเอกรับเป็นอนุฯโดยแลกกับยารักษาโรคประหลาดของน้องสาวพระเอก ซึ่งตัวพระเอกเกลียดคนประเภทที่นางเอกกำลังเป็นอยู่มาก ถึงจะยอมรับปากให้เป็นอนุฯ แต่ก็ไม่ได้เต็มใจ แถมยังปล่อยปะละเลย เห็นนางเอกเป็นสิ่งของภายในบ้านที่วางไว้จนบืม ปล่อยให้บรรดาคนในบ้านรังแก
แน่นอนว่าเรื่องที่ปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่มายุ่งก็เข้าทางนางเอก เพราะนางต้องการอยู่เงียบๆ รักษาตัวเองแบบที่ไม่อยากให้ใครรู้ ส่วนคนที่มาแกล้งก็ไม่ได้แกล้งกันง่ายๆ ใครแกล้งมาก็แกล้งกลับ ไม่โกง! แสบใช่เล่นเหมือนกัน

แล้วก็มีเหตุให้พระเอกเริ่มหันมาสนใจ หันมามองอนุฯของเขาอีกครั้ง เพราะต้องอาศัยความเชี่ยวชาญของนางเอกมารักษาตัวเอง (โดนนางเอกแกล้งแบบไม่รู้ตัว) พอเริ่มอยู่ด้วยกัน(แบบที่มีแกล้งกันไปมาด้วย)ก็เริ่มสะดุดตา จนเขาบังเอิญไปเจอนางเอกกำลังอาบน้ำ ซึ่งตอนแรกเขาเห็นเป็นสาวงามที่ไม่รู้จักแต่ีแววตาที่คุ้นเคย ก็เริ่มจับสังเกตมากขึ้น แล้วก็เริ่มเดินลงหลุม(รัก)นางเอกอย่างช้าๆ
ยังไม่ทันได้รู้อะไรแน่ชัด (ทั้งตัวตนของนางเอกไปจนถึงความรู้สึกลึกๆในใจ) ก็ต้องเจอคู่ปรับ(?)เก่าจอมเสแสร้งของนางเอกที่อยากได้พระเอกเข้ามาทักทาย แล้ววิ่งไล่จับกันจนไปเจอกับคนที่เคยวางยานางเอก เรื่องยังไม่จบดี ก็ต้องไปเจอหนุ่มคนใหม่ที่ตอนแรกก็ดีงามแต่ตอนหลังทำเอาคนอ่านอย่างน้ำฝนร้อง ฮึมมมมม เลยทีเดียว

สุดท้ายก็รักกันอยู่ด้วยกัน
จบปิ๊ง

ส่วนตัวนะ
คือน้ำฝนเพิ่งอ่านเรื่องเจ้าสุราร่ำรักของโม่เหยียนไป แล้วก็เคยอ่านงานของเขามาหลายๆเรื่อง ทำให้รู้สึกว่ามีหลายๆอย่างเหมือนกันจนรู้สึกได้ ทั้งเรื่องต้องไปอยู่บ้านพระเอกเพราะเหตุจำเป็นบางอย่าง เรื่องที่นางเอกแปลงโฉมได้ เรื่องที่นางเอกเก่งและพิเศษในด้านใดด้านหนึ่ง ตอนอ่านก็รู้สึกว่าเอาหลายๆเรื่องมารวมๆกันจนได้เรื่องนี้มา ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองคนเดียวหรือเปล่า?

แล้วก็รู้สึกว่าปมบางอย่างตัดจบแบบเร็วไป
นี่ตั้งความหวังว่าจะได้เห็นบทบาทอะไรบางอย่างจากคนที่วางยานางเอกด้วยนะ สุดท้ายคนที่เด่นแซงหน้ากับเป็นหนุ่มอีกคนแทน ฮึม??????

ก็นะ…
อ่านงานเขาจนเข้าใจแล้วละว่างานเขาจะเป็นราวๆนี้เนอะ

PS.
→ เรื่องนี้ไม่ได้จัดเอง ยืมพี่สาวมา แฮ่
→ ยังยืนยันคำเดิมว่า งานโม่เหยียนเหมาะสำหรับอ่านขั้นเวลากับขั้นอารมณ์ในช่วงที่อยากอ่านอะไรเบาๆจริงๆ


More :
Goodreads


เล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์ : ซูสิงเล่อ

ชื่อหนังสือ : 夫君,悠着点 – เล่ห์รักหักเหลี่ยมบัลลังก์
ผู้แต่ง : 苏行乐 – ซูสิงเล่อ
ผู้แปล : เหมยสี่ฤดู
สำนักพิมพ์ : Happy Banana
ISBN : 978-616-312-331-2
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2559)
จำนวนหน้า : 734 หน้า (367+367)

รายละเอียด :
เมื่อคนสองคนมาเจอกัน คนหนึ่งแสร้งทำตัวเป็นกุลสตรี เรียบร้อยและอ่อนหวาน อีกคนหนึ่งแสร้งทำตัวเป็นท่านอ๋องผู้สุภาพและอ่อนน้อม ท่ามกลางสงครามแย่งชิงบัลลังก์ ความรักของทั้งสองจะลงเอยเช่นไร เมื่อมารดาของ “เหยียนซื่อหนิง” จากไป นางจึงต้องไปอาศัยอยู่กับบิดาที่เมืองหลวง ทั้งยังต้องเก็บนิสัยที่แท้จริงให้มิดชิด เพื่อความอยู่รอด ปลอดภัยในจวนอัครเสนาบดี ที่มีองค์หญิงคังฮวา ภรรยาเอกอีกคนของบิดาเป็นผู้กุมอำนาจ มาวันหนึ่งนางได้เจอกับ “เผยจิ่น” อ๋องเก้าที่เคยกลั่นแกล้งนางตอนเด็กๆ ในวังหลวงโดยบังเอิญ โชคชะตาของคนทั้งสองจึงมาบรรจบกันอีกครั้ง สิงโตน้อยที่ตกอยู่ในกำมือปิศาจจิ้งจอก จะหนีเอาชีวิตรอดจากการถูกจับกินได้หรือไม่

หลังปก :
#1
เผยจิ่น โอรสองค์ที่เก้าของฮ่องเต้ นิสัยสุภาพอ่อนน้อมมาแต่ไหนแต่ไร ผู้คนต่างเรียกขานเขาว่า ฮ่องเก้าผู้ทรงคุณธรรม
เป็นองค์ชายที่ไม่มีความปรารถนาและความทะเยอทะยานใดๆ ในสายตาของทุกคน
เหยียนซื่อหนิง บุตรีของอัครเสนาบดี กุลสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ได้ออกเรือยเสียที
ตั้งแต่อายุหกขวบจนถึงสิบแปดปี นางรู้มาตลอดว่าเผยจิ่นเป็นเดรัจฉานในคราบมนุษย์ที่ตบตาเก่งเป็นที่หนึ่ง ภายนอกสุภาพเรียบร้อยก็จริง แต่ภายในกลับต่ำช้าไร้ยางอาย
#2
ในช่วงที่มืดมนที่สุดของเผยจิ่น เหยียนซื่อหนิงตกลงมาในหลุมพรางที่เขาขุดไว้
ไม่ว่าจะที่หมู่บ้านเล็กๆ ในเมืองเซวียนเฉิง หรือในคฤหาสน์และวังหลวงในเมืองหลวง
ไม่ว่านางจะเป็นเด็กในชนบทที่ดุร้ายเซ่อซ่า หรือเป็นสาวงามที่แกล้งทำตัวเป็นกุลสตรีผู้อ่อนหวาน
เขาก็อยากรังแกนางมาตลอด ไม่ต้องพูดถึงชีวิตหลังแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้ว
แน่นอนว่าเขาย่อมเปิดศึกหนักกับนางทุกคืนอย่างไม่บันยะบันยัง ดังนั้นข่าวลือที่ชายาอ๋องผู้ทรงคุณธรรมชอบนอนตื่นสายจึงแพร่ออกไป


บันทึกหลังอ่าน…

ก่อนเล่าเรื่อง ขอเล่าที่มาก่อน
คือหลังจากที่อ่านจอมนางคู่บัลลังก์ฉบับพิมพ์ใหม่แล้วก็ได้เตือนตัวเองว่า นิยายค่ายบ้านกล้วยอย่าได้แตะต้องอีก เพราะสำนวนแปลของเขาไม่ถูกจริตเรา ดังนั้นอย่าได้ซื้ออีก!
…จำนะคะน้้ำฝน ถึงกระแสจะอวยมากแค่ไหนก็อย่าได้ซื้ออออออ
แต่ตอนไปเดินงานหนังสือกับเพื่อนสาวแก๊งกลุ่มภารกิจพิชิตกองดองก็เห็นว่าบ้านกล้วยมีราคาโปรโมชั่น แถมหน้าปกเรื่องนี้ก็สวย ลูบแล้วเพลินมือ(?) ยังไม่พอ! พี่สาวบ้านชะนีรีวิวยังบอกอีกว่า หน้าปกฝีมือนักวาดคนไทยนะเธอ โอเค๊ น้ำฝนที่ชอบสนับสนุนงานฝีมือคนไทยก็จัดการหยิบนางมา พร้อมกับหวังว่า สำนวนเขาอาจจะดีขึ้นจนเราพอจะอ่านจนจบแบบไม่ต้องใช้สกิลกวาดสายตาอ่านผ่านได้!

ผลเป็นไง???
…อ่านบรรทัดต่อๆไปเดี๋ยวก็รู้วววว

เรื่องนี้เป็นเรื่องของนางเอกที่แสร้งทำตัวเป็นกุลสตรีที่เรียบร้อยและอ่อนหวาน กับพระเอกที่แสร้งทำตัวเป็นท่านอ๋องผู้สุภาพและอ่อนน้อม ย้ำว่าทั้งสองแสร้งทำแบบนั้นเพื่อให้สังคมภายนอกรวมไปถึงคนในครอบครัวรู้ว่าเป็นแบบนั้น แต่แท้จริงแล้วทั้งคู่ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย!
โชคชะตา(?) ทำให้พระ/นางที่เสแสร้งแกล้งแสดงบทละครตบตาคนภายนอกทั้งสองคนต้องแต่งงานกัน และบังเอิญที่ว่าทั้งคู่นั้นรู้นิสัยที่แท้จริงของกันและกันด้วย ทำให้เกิดเรื่องรางมากมาย

เนื้อเรื่องก็ตามชื่อเลย ทั้งเรื่องความรักและการแย่งชิงบัลลังก์

น้ำฝนเล่าไม่ได้มาก ไม่ใช่เพราะกลัวสปอย แต่อ่านไม่ละเอียด
… ใช่แล้วค่ะ น้ำฝนอ่านไม่ละเอียด เพราะสิ่งที่เคลมไว้หลังปกกับคำโปรโมททำให้น้ำฝนคาดหวังไว้ค่อนข้างสูง แต่พออ่านแล้วมันไม่ใช่อย่างที่คิด

คำเตือน!
ใครหวังจะอ่านรีวิวดีๆ มีเหตุ มีผล อาจจะหาไม่เจอในบรรทัดต่อๆไปนะ แต่อาจจะมีเผลอหลุดสปอยไปบ้างตามอารมณ์ของน้ำฝนเอง

ทำไมถึงไม่ใข่อย่างที่คิด

คือน้ำฝนไม่คิดว่านิยายจะมีฉากร่วมรักเยอะขนาดนี้!! มีเยอะจนไม่คิดว่าเป็นนิยายชิงบัลลังก์ มีเยอะจนอยากรู้ว่าเรื่องนี้ขายอะไรกันแน่ น้ำฝนก็ไม่ได้สาวโลกสวยอ่านนิยายโรมานต์ติดเรทไม่ได้ แต่ไม่คิดไงว่าจะมีเยอะแล้วก็อธิบายเยอะขนาดนี้ ตอนแรกที่อ่านคำเตือนหลังปกก็เข้าใจว่ามีบ้างสองสามฉากพอกรุบกริบ ที่ไหนได้ #คุณหลอกดาว ไม่ซิ #ดาวคิดไปเอง!!!

พออ่านจบเล่ม 1 ก็ทึ่งหัวด้วยความหงุดหงิดเพราะหาปมเรื่องไม่เจอ ใครชิงกับใคร สาเหตุมาจากอะไร มีใครเล่นบทชิงบัลลังก์นี้ด้วย ทำไมไม่เจออะไรเลยนอกจากฉากรักของคู่พระนาง! (ที่เด่นมากด้วยนะ)
ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า … เขาคงกำลังปูทางสร้างปมสร้างสถานการณ์อยู่ (มั้ง)

พอเข้าเล่ม 2 เริ่มได้น้ำได้เนื้อมาบ้าง เริ่มเห็นแล้วว่ามีใครชิงใคร ใครทำอะไร ใครเล่นเกมอะไรอยู่ และจะเดินไปทางไหน ส่วนฉากเรทที่จัดเต็มไปให้เล่มแรกนั้นน้อยลง (หรืออาจจะเพราะฉากเรทน้อยลง เนื้อหาเลยเริ่มมีมากขึ้นหรือเปล่า?) แต่เมื่อความอดทนอ่านแบบละเอียดหมดไปตั้งแต่เล่มแรก เล่มนี้ฝนเลยอ่านแบบพอจับทางจับเนื้อหา ง่ายๆคืออ่านข้ามๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรเยอะ (กลัวจะหงุดหงิด)

ต่อไปนีคือการบ่น… ด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจของน้ำฝนเอง
ย้ำอีกครั้ง ทั้งหมดคือความรู้สึก ความคิดเห็นส่วนตัว คนอื่นอาจจะคิดเป็นแบบอื่น ถ้าเห็นแย้งมาคุยกันได้~~~

ตัวละครในเรื่องนี้บางตัวไม่มีความคิดให้สมกับตำแหน่งเลย มองไม่เห็นนิสัยพื้นฐานของตัวละคร อยากจะให้ทำแบบนั้นก็ทำ อยากจะให้เป็นแบบนี้ก็เป็น แล้วมาเขียนว่าตัวละครนิสัยแบบนี้นะ (ห้ามคิดเป็นอื่น) ไม่สนใจเลยว่าพื้นฐานตัวละครเป็นแบบไหน โตมายังไง แล้วควรแสดงอารมณ์หรือแสดงความคิดแบบไหนถ้ามีนิสัยแบบนั้น

ก็ปมย่อยมาแบบนั้น ถ้าจะให้ปมย่อยจบก็ต้องให้ตัวละครเป็นแบบนี้
อ้าวเฮ๊ย แล้วที่ปูทางมามันไม่ใช่เหรอ?? #หลอกหญิงทำไม!

ส่วนที่ควรต้องขยายความก็ไม่มี อยู่ดีๆก็มีตัวละครโผล่ออกมาแล้วบอกว่าคนๆนี้สนิทกับพระเอกนะ

อ้าว? ยังไง? ขยายความก็ไม่มี แค่เขียนบอกให้รู้ว่าสนิทนะ จบปิ๊ง หมดหน้าที่ก็หายไป #เดี๋ยวๆๆๆๆๆ จนตอนนี้อ่านจนจบเรื่อง เขาไปรู้จักกันได้ไง ก็ไม่เข้าใจ ว่าง่ายๆ ยังไม่อินกับความมีอิทธิพลของพระเอกเลย….
แต่ส่วนที่ไม่ต้องขยายความบ่อยก็ได้ดันเขียนซะเยอะ ฉากร่วมรักที่ขยายความเยอะมาก ละเอียดทุกฉาก นอนกันกี่รอบก็บรรยายทุกรอบ เดี๋ยวนะยูววว สิ่งที่หญิงอยากรู้ทำไมไม่บอกหญิงแบบที่บรรยายฉากบนเตียงบ้าง เขาก็นอนกันท่าเดิมๆ เพิ่มเติมแค่เริ่มจากห้องไหน ไม่ต้องเขียนเยอะขนาดนั้นก็ได้! ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นนนนนน

ตกลงองค์รัชทายาทจะมีนิสัยแบบไหนแล้วตกลงคิดอะไรอยู่?
ช่วงแรกไม่เห็นสนใจนางเอก ตอนเปิดตัวมาไม่เห็นแสดงท่าที ออกจะติดไม่สนไม่แคร์ไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ พอสักระยะก็บรรยายว่าจริงๆแล้วแอบสนใจนะ ถึงขั้นเอากลับไปฝัน(เปียก)
แล้วตกลงยังไงแน่ จะบอกว่าสนใจคนพี่แต่ก็นอนกับคนน้อง(จัดเต็มขนาดนั้น) แล้วมาบอกทีหลังว่ารังเกียจที่ทำก็เพราะแม่บอก แล้วก็ถัดมามาบอกอีกว่าที่ร่วมรักไปเพราะโดนวางยา
… อ้าว ฉากเปิดตัวมานี่เรียกอยากและสมยอมนะ ตกลงยังไงเอาให้แน่ ทำไมอธิบายแบบนั้นละ?
ปูเรื่องมาซะขนาดนั้น แล้วกลับลำแบบนี้ เรือคว้ำไหมถามใจดูววววว
คือพี่ไม่คิดจะให้น้องจะอยากตั้งตัวตั้งลำแต่แรกเลยเหรอ? บอกก่อนนิดนึงก็ดีนะ ไม่ใช่อยากจะทำอะไรก็ทำ น้องอ่านและคิดเรื่องตามไม่ถูกกกก

คนสนิทรัชทายาทบอกว่ารัชทายาทไม่สนใจสตรีเลยพาไปร้านอาหารที่มีชายหนุ่มบริการ
…ย้อนกลับไปอ่านบทที่ 1 นะคะ
ไม่สนใจบ้าอะไร #ขอหยาบ ร่วมรักกลางแจ้งแบบนั้น จะบอกว่าเขาทำไม่ให้คนอื่นรู้ ได้เหรอ? ปกติรัชทายาทต้องมีคนที่รู้ทุกเรื่องอยู่ข้างกายหรือเปล่า? เป็นถึงรัชทายาทแต่ไม่มีคนรองมือรองเท้าอยู่ข้างตัว ขนาดไปเต๊าะหญิงยังไม่รู้ ใช่เหรอ? หรือนี่เข้าใจผิด #โปรดบอกที

แล้วที่รัชทายาทบ่นว่าอึดอัดเหมือนอยู่ในกรอบอยู่ในกรง จากที่ดูก็ไม่นะ ขนาดไปร้านอาหารนอกวังยังไปได้ แอบมีอะไรกับสาวก็ยังทำได้ ไหนคะกรอบ ไหนคะระเบียบ ถ้าอึดอัดก็น่าจะเป็นแค่กับแม่กับพ่อหรือเปล่า? แต่อ่านมาก็ไม่อินกับความอึดอัดเลย ดูว่างงานด้วยซ้ำ ต้องใช้แรงมโนมากขนาดไหนถึงจะอินกับความอึดอัดของนาง

แล้วก็สงสัยอีกอย่าง หลายคนในเรื่องบอกว่ารัชทายาทอ่อนแอ
คืออ่อนแอยังไงไม่เข้าใจ ขี้โรคหรือตัวผอมบาง? หรือแค่หัวอ่อนตามใจแม่? อ่อนแอยังไงอธิบายมาซิ!! ไม่มีเล๊ย มีแต่พี่พระเอกเป็นคนพูดเองว่าอ่อนแออย่างนู้นอย่างนี้
… ขอหญิงมโนเองบ้างก็ได้นะ บางอย่างก็อยากมโนเอง แต่บางอย่างมโนไปตามเนื้อเรื่องดันมาบอกทีหลังว่ามโนผิด จริงๆเป็นแบบนั้น รู้สึกเหมือนขับรถไปตาม google map แล้วนางบอกว่าเลี้ยวซ้าย แต่ป้ายบอกทางบอกว่าเลี้ยวขวา ประสบการณ์ที่เคยขับรถมาบอกว่าให้ตรงไป
#บอกทีควรเชื่อใคร?

ที่หงุดหงิดสุดคือ
อัครเสนาบดี แก้ปัญหาแบบนี้ก็ได้เหรอ? เหมาะสมกับตำแหน่งมากกกก #ประชด
เวลาในเรื่องคือ 7 วัน รอฝื้น แต่แล้วไง ทุกตัวละครคือต้องรอ ปล่อยเวลา 7 วันไว้เปล่างี้เหรอ องค์หญิงน่าจะเดินเรื่องหาทางรอดซิ ร้ายมาซะขนาดนั้น ลูกก็ต้องดูแลไหม หาหมอมาดูบ้างไรบ้าง ก็ไม่มี พ่อก็มีอำนาจพอควร ไปคิดจะหาทางรอดอื่นเลยเหรอ ลูกสาวอีกคนก็มี เอาแต่นั่งรอเฉยๆ บ้าไปแล้ว!!! พอถึงเวลาก็เข้าเฝ้า โหยหวนขอความเมตตา บีบน้ำตาขอร้องแล้วมาคิดว่าน้ำตาจะช่วยได้
นี่คือวิธีแก้ปัญหาของคนเป็นอัครเสนาบดีเหรอ?
อยู่ในวังมากี่ปี ฐานอำนาจส่วนตัวไม่มีเลยดิ หรืออยู่แต่ตำแหน่งหรือไง ไม่เข้าใจ!!

แล้วก็สงสัยความสัมพันธ์ของพ่อนางเอกกับองค์หญิงแม่เลี้ยงมาก
เขียนบอกมาว่ารักมากกก องค์หญิงอยากได้ชายคนนี้มาก ขนาดวางยาร่วมรักสร้างเรื่องว่ามีลูกให้ได้แต่งงาน แสดงว่ารักมากกกก แต่เวลาคุยกันดันเรียกจิกกัด ท่านพี่อย่างนั้น ท่านพี่อย่างนี้ ไม่มีเลย ข้าๆ เจ้าๆ ตลอด ตกลงรักจริงดิ ถ้าไม่รักจะเรียกยังไง? คนรักกันเขาเรียกกันงี้จริงดิ? หรือเพราะนิสัยขององค์หญิง ความเป็นองค์หญิงจะเรียกสามีที่ฐานะต่ำกว่ายังไงก็ได้ เหรอ?????
มันก็ไม่เกี่ยวหรือเปล่า จารีตประเพณีบ้านเมืองเขา ถึงนิสัยจะเจ้ายศยังไง แต่รักมากก็ต้องมีคำพูดที่แสดงออกว่ารักบ้างไหม?
จากที่อ่านมาคือไม่มีเลย….

คนสนิทองค์หญิงก็อีกคน เรียกองค์หญิงว่าคุณหนู
นี่ก็สงสัย ตกลงองค์หญิงเนี่ย แต่ก่อนมียศเป็นอะไร หรือเพราะเป็นน้องของฮ่องเฮาเลยต้องเป็นองค์หญิง แต่ก่อนเป็นคุณหนู คนสนิทแต่เดิมก็เลยเรียกคุณหนู?
องค์รัชทายาทก็เหมือนกัน ต่อหน้าพ่อแทนตัวว่าลูก ผ่านไปสองหน้าแทนตัวเองว่าข้า #ถามคนแปล ตกลงยังไงคะ? จะให้แทนตัวว่าอะไรดี เลือกมาสักทางเนอะ คนอ่านงงค่ะ หรือต้นฉบับเขามาแบบนี้จริงๆ? #อยากรู้มาก

ความสนิทของพระ/นางก็มองไม่ออก
บอกว่าสนิทมาแต่เด็ก นอกจากการเปิดเผยตัวตนของอีกฝ่ายกับการพูดเป็นกันเองแล้ว นอกนั้นคือเฉยมา เฉยสุดๆ นี่ยังงงเส้น timeline ของเรื่องอยู่เนี่ย จะแสดงความสนิทสนมกันก็มีเขียนบอกว่าทำไมถึงสนิท ยังสงสัยอยู่เลยว่าตกลงเรื่องราวในวัยเด็กเป็นไง ปะติดปะต่อไม่ถูกแล้ว เจอกันตอนเด็ก ถูกแกล้ง แล้วพระเอกก็กลับมาเข้าเมือง โดยสัญญาว่าจะกลับมาแต่ก็ไม่ได้กลับ พอนางเอกเข้าเมืองหลวงพระเอกก็ไปต่างแดน เพิ่งได้มาเจอกันตอนเปิดเรื่อง
ซึ่งแน่นอนว่าจะเจอกันได้ต้องสร้างสถานการณ์ ก็เขียนบอกว่า เพราะรู้ข่าวว่านางเอกอาจจะต้องแต่งงานเลยเข้าเมืองมา อ้าวแล้วไง ก่อนหน้านั้นไม่สนใจ เพิ่งมาสนใจเอาตอนนี้ (ห๊ะ?)
เอาจริงๆ แค่พระเอกรักนางเอกตั้งแต่เด็ก นี่ก็ไม่อินแล้ว เขาเขียนไว้แหละว่ารักมาก หลงมาก แคร์มาก แต่ทำให้อินไม่ได้ แล้วมาบอกทีหลังว่า ทั้งหมดที่เคยเขียนบรรยายไว้ในเล่ม 1 มันไม่ใช่นาจา ที่มโนไว้ผิดนาจา จริงๆแล้วเขาวางแผนให้นางแต่งเข้ามาตั้งแต่แรกแล้ว (หืม?) ทุกอย่างคือแผนนนนน
… จ๊ะ
เรื่องความเสแสร้งแกล้งทำนั้นยกให้พระ/นางคู่นี้จริงๆ เขาเสแสร้งได้ตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเรื่อง แล้วก็ยอมใจเรื่องความรักและการเป็นคู่ชีวิตของเขาสองคนนั้นมากที่ฝ่าฟันอุปสรรค(?)ต่างๆมาได้ ถึงแม้บางฉากบางตอนจะทำให้เกิดคำถามและความไม่อินก็เถอะ

ส่วนคุณน้องของนางเอก
ตกลงยังไงเจ้าคะ นอนกับรัชทายาท แต่พอเห็นพระเอกก็อยากได้
ความรู้สึกแท้จริงคืออะไรกันแน่ แค่เสียหน้าเพราะในอดีตตามจีบไม่ได้ แต่ก็จะนอนกับรัชทายาทด้วยเพราะแม่สั่งมา สุดท้ายตอนก่อนจบเล่ม 1 นางก็ทำเหมือนจะรักรัชทายาท รักมากกกกกก รักจนทำให้เป็นถึงขนาดนั้นได้ #ถอนหายใจ จะบอกว่าตอนแรกไม่รู้สึกตัว ที่ทำไปทั้งหมดเพราะแม่สั่ง แต่นานวันเข้าความใกล้ชิด(แบบใกล้ชิดมากๆ)ทำให้ตัวเองรักแบบไม่รู้สึกตัว พอรู้ตัวก็เมื่อสาย
… ใช่ไหม?

ความเลวร้ายในเรื่องทั้งหมดยกให้พ่อพระเอก เพราะอะไรไปอ่านเองแล้วกัน ไม่บอก #หมดอารมณ์

บอกตรงๆว่า ไม่ชอบเลยต้องมาอ่านอะไรที่ไม่เข้าใจ ไม่เคลียร์ ไม่ชัดเจนแบบนี้
เหมือนเขียนบางจุดเพื่อให้มีเหตุบางอย่างขึ้น อย่างฉากหึงหวง ฉากทะเลาะหัน หรือสร้างเรื่องให้มีสีสัน อยากจะให้มีตรงไหนก็มี อยู่ๆก็โผล่มา พอหมดความสำคัญก็จบไป หายไป
บางมุกที่ใส่มาก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกตลก รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ไม่ขำ และไม่สนุก

ส่วนบทสรุปของเรื่องก็แบ่งเป็นส่วนๆไป ส่วนของครอบครัวนางเอกก็จบไปตั้งแต่เล่มแรก เล่มสองก็ครอบครัวพระเอก ถ้าอ่านไปก็พอจะเดาได้ว่าสุดท้ายใครจะได้บัลลังก์ไป
อ่านตรงร้อยหน้าหลังรู้เรื่องทุกอย่างเลย….

บ่นไปยาวขนาดนี้ เรื่องนี้มีจุดให้ชอบไหม?
นอกจากหน้าปกที่เป็นฝีมือคนไทยแล้ว ความรักและการเยียวยาแผลใจที่เกิดมาจากปมวัยเด็กของคู่พระ/นางก็พอทำให้คิดถึงได้บ้าง คือพระ/นางโตมาจากความขาด ขาดความรักจากพ่อ คนหนึ่งพ่อรังเกียจ อีกคนพ่อเหมือนจะรักแต่ก็ไม่แสดงออกเลยว่ารัก แต่ถึงแบบนั้นคนทั้งคู่ก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองเสียหลัก ต่างจากตัวละครตัวอื่น ที่ปูทางมาว่าพ่อแม่รักมาก สุดท้ายก็จบไม่สวย
… นั้นแหละ

ใครที่ไม่เรื่องมากเรื่องเยอะอย่างน้ำฝน แล้วชอบนิยายแนวชิงบังลังก์ที่พระเอกรักนางเอกมากกกกกกกกกกกกกกกกก ก็น่าจะชอบเรื่องนี้
อ่านที่น้ำฝนพิมพ์ไปแล้วก็อย่าเพิ่งตัดสินใจว่าไม่สนุก คือน้ำฝนแบอกไม่โอเค ไม่ชอบ ไม่โดน แต่คนอื่นเขาสนุก เขาชอบ เขารักมากกกก ดังนั้นแต่ละคนมีความชอบต่างกัน มีความคาดหวังของการอ่านนิยายแต่ละเรื่องต่างกัน ดังนั้นอย่าได้ตัดสินใจจากความเห็นของคนๆเดียว ลองหาตัวอย่างมาอ่านก่อน เนอะ #ยิ้มหวาน

PS.
→ เตือนตัวเองอีกครั้ง! จะไม่ซื้อนิยายพี่กล้วยอีกแล้ว นอกจกากนักแปลไม่ใช่คนที่คุ้นตาและเพื่อนร่วมรสนิยมเดียวกันแนะนำบอกว่าดีจริง หญิงโดนทำร้ายจากพี่กล้วยมาจนเจ็บเกินไปแล้วววววว #ปาดน้ำตา
→ เห็นต่างก็คุยกันได้นะเธอ คุยกันดีๆ หญิงไม่กัด


More :
Goodreads : #1 | #2
ทดลองอ่าน : Happy Banana


เจ้าสุราร่ำรัก : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 大清酒王 – เจ้าสุราร่ำรัก
ผู้แต่ง : 莫顏 – โม่เหยียน
ผู้แปล : พริกหอม
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-0595-8
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (เมษายน 2555)
จำนวนหน้า : 196 หน้า
คำโปรย : สุรายิงเกายิงหอม สวนนางยิงเมามายกยิงมีเสนหเยายวนใจ
รายละเอียด :
“ความจริงข้าควรจะตัดมือของเจ้าเสีย แต่เป็นเจ้าที่เตือนสติข้า ในห้องเก็บสุราของข้าแม้จะเก็บสุรารสเลิศในใต้หล้าเอาไว้ แต่กลับขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง”
“ขาดอะไรหรือ”
“ข้าอยากจะเก็บสตรีที่สามารถแยกแยะสุราได้สักคนหนึ่ง”
เขาคือเจ้าแห่งสุรา ไม่ว่าสุราชนิดใดเขาล้วนมีเก็บไว้เป็นสมบัติทั้งสิ้น
แล้วมีหรือที่เขาจะปล่อยให้สตรีผู้มีความสามารถในการแยกแยะสุราเช่นนางหลุดมือไป!


บันทึกหลังการอ่าน…

อารมณ์อยากอ่านนิยายเบาๆ ก็เลยนึกถึงโม่เหยียน งานของเขาจะมาแนวเบาๆ ไม่ต้องคิดเยอะ ตรงตามความต้องการพอดี แล้วบังเอิญนึกได้ว่าในกองที่ยืมเพื่อนมามีงานโม่เหยียนพอดี เลยหยิบๆ จับๆ มาอ่าน จะได้เคลียร์กองดองของคนอื่นด้วย ฮ่าๆๆๆ

เรื่องราวของสาวน้อยที่โดนแม่เลี้ยงบังคับให้ไปขโมยสูตรสุราจากหอสุราชื่อดัง ซึ่งวันที่แทรกตัวเข้าไปได้แล้วก็ดันเจอพระเอกเข้าพอดี เป็นความบังเอิญอันแสนหวาน(?) เพราะตอนเจอกันนางเอกไม่รู้ว่าคนที่เจอและขโมยจูบแรกของนางไปคือเจ้าของสูตรที่ตัวเองต้องไปขโมย ก็เลยพนันขันต่อจนพระเอกเกิดความสนใจ ทั้งในเรื่องจมูกที่เป็นเลิศแล้วก็รสจูบของนางเอก แล้วนางเอกก็พลาดท่าเสียจูบแล้วก็เสียค่าพนัน

พอถึงตอนที่รู้ว่าคนที่บังเอิญเจอแล้วเสียท่าให้นั้นคือพระเอก ยังไม่ทันให้หายช็อคก็โดนพระเอกทวงค่าพนันจนต้องถูกบังคับฝืนใจ ตกเป็นนางกำนันอุ่นเตียง

อ่านตรงนี้ น้ำฝนขัดใจมาก ถึงจะรู้ว่านั้นคือวัฒนธรรมในยุคนั้นของเขา ทั้งยุคสมัยที่ผู้ชายกดผู้หญิง แล้วก็หลายเรื่องที่ฝ่ายหญิงจะต้องฝืนจำยอม แต่ก็ยังขัดใจแล้วก็ไม่ชอบพระเอกอยู่ดี
… เข้าใจก็ส่วนเข้าใจ แต่ความไม่ชอบก็ยังคงอยู่ #เข้าใจหญิงใช่ไหมมมม

มาต่อๆ
พระเอกใช้ความเป็นเจ้านายฝืนให้นางเอกจนสมยอม สุดท้ายตัวเขาเองก็ต้องตกหลุมรักนางเอก จากคนคอยอุ่นเตียงก็เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นอนุ แต่เพราะเริ่มต้นมาไม่ค่อยดีนัก ทำให้เขามองไม่เห็นถึงความรักของนางเอก
… ใช่แล้ว นางเอกเริ่มชอบพระเอกแล้ว
พอเริ่มชอบ ก็รู้ตัวถึงสถานะของตัวเอง ยิ่งถูกเลื่อนขั้นมาเป็นอนุก็พยายามทำตัวเองให้เหมาะสมกับพระเอก ทั้งปรับความคิดของตัวเอง ไม่สนแม่เลี้ยง ทำตัวสงบเสงี่ยม นิ่งเงียบจนพระเอกไม่เข้าใจและไม่รู้ว่านางเอกรัก พระเอกก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เห็นนางเอกยิ้มอย่างร่าเริง ส่วนนางเอกก็พยายามเก็บอาการความซนของตัวเองเพื่อให้เหมาะสมกับพระเอก

#ถอนหายใจ
เรื่องราวก็ประมาณนี้เนอะ พระ/นางพยายามทำอะไรที่สวนทางเพื่อให้ได้อย่างที่หวัง จนสุดท้ายก็รักกันเข้าใจกัน
พระเอกนางงัดมาทุกทางจริงๆ ส่วนนางเอกก็เก็บทุกอารมณ์จริงๆเช่นกัน ยกเว้นตอนเมา พระเอกเลยชอบมอมเหล้านางเอก…

อย่างที่บอก พระเอกเริ่มไม่ค่อยดี เรื่องนี้เลยเฉยๆสำหรับน้ำฝน อีกทั้งเสียดายความสามารถของนางเอกด้วย พระเอกน่าจะเอาความสามารถนางเอกมาใช้งานแบบอื่นบ้าง พี่ท่านเอามาใช้ส่วนตัวอย่างเดียวเลย ถถถ
ก็นะ… เขาก็รักของเขา ถึงเขาจะโหด (จับขโมยตัดมือ) แต่พอรักนางเอกเขาก็ยอมทุกอย่างนะ

สรุปคือเรื่องนี้เป็นนิยายอ่านขั้นเวลาจริงๆ ไม่หนัก ไม่เบา อ่านแล้วไม่ต้องคิดเยอะ
แล้วก็ไม่มีความน่าสนใจอะไรพิเศษสำหรับน้ำฝนเลย

PS.
→ นานๆทีจะอ่านงานแบบนี้ก็ดีนะ พักสมองงงงง
→ ถึงงานของเขาจะไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษแต่น้ำฝนก็ไม่พลาดที่จะหยิบมาอ่านนะ ไม่รู้ทำไม ถถถถถ


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai


ผลาญ (ภาคจบ) : เชียนซานฉาเค่อ



ชื่อหนังสือ : 盛世王妃 – ผลาญ
ผู้แต่ง : 千山茶客 – เชียนซานฉาเค่อ
ผู้แปล : ทีมห้องสมุด (เปรมสินี หยู, ธันย์ วชิรณรงค์, ธนู รุ่งโรจน์เรืองฉาย, วณิดา คารวะคุณ)
สำนักพิมพ์ : ห้องสมุด
ISBN :
#1 | 978-616-7856-41-4
#2 | 978-616-7856-40-7
พิมพ์ครั้งที่ : 1 (เมษายน 2559)
จำนวนหน้า : 964 หน้า (485+479)

รายละเอียด :
ท่านพญามัจจุราช ขอโอกาสข้าอีกครั้งเถิด
ชาตินี้ข้าเกิดมาโง่เง่า เป็นไก่รองบ่อนของผู้อื่น
โดนเขาหลอกใช้ ถูกเขาสนตะพาย
ล่อลวงจนต้องสิ้นใจตายอย่างน่าอนาถ
หากได้มีโอกาสหายใจอีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมให้ลมหายใจนี้
ต้องเสียเปล่าไปอีกแล้ว!
นี่คือคำขอสุดท้ายของสตรีที่ถูก ‘ความรัก’ หักหลัง
สตรีที่สิ้นใจตายไปพร้อมกับความแค้นและชิงชัง
สตรีที่งามที่สุดในแผ่นดิน แต่กลับถูกใส่ร้ายว่าเป็นนางปีศาจล่มเมือง!
เจี่ยงหร่วน ถือกำเนิดใหม่…
นางถูกส่งย้อนกลับมาในร่างเดิมของตนเองในวัยสิบสี่ปี พร้อมกับ
ความสามารถในการจดจำเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น รวมถึงบัญชีหนี้แค้น
จะมีใครอยู่ในนั้นบ้าง และนางจะเรียกเก็บหนี้จากแต่ละคนอย่างไร
ร่วมเดินทางย้อนอดีตไปพร้อมกันเลย!


หนังสือในชุดเดียวกัน :
ผลาญ (ภาคแรก)


บันทึกหลังการอ่าน…

หลังจากทนความค้างมาจากภาคแรก (ที่ทำเอาอ่านหนังสือเล่มไหนก็ไม่มีสมาธิ) น้ำฝนก็ได้อ่านภาคจบแล้วววววววววว
ดีใจประหนึ่งถูกล็อตโต้! (เวอร์มาก)

จะไม่เล่าย้อนหลังนะ ใครอยากอ่านบันทึกย้อนหลัง เชิญจิ้มตรงนี้

มาต่อกันกับภาคต่อ เรื่องภาคที่แล้วจบที่กำลังจะแต่งงาน แล้วน้องสาวแสนดี(?)กำลังจะถูกส่งไปบวช!

ขอเล่าพาร์ทส่งบวชก่อนนะ
เหตุที่ทำให้นางต้องไปบวชก็เพราะพ่อที่แสนดี(?) #งานประชดต้องมา อยากจะให้ลูกสาวที่รักล้างมลทิน หวังว่ากลับมาจะได้เป็นชายาของอค์ชายได้
คนอ่านอย่างฝนก็หวังไง หวังว่าพอนางไปบวชความเยอะของซู่ซู่(น้องสาวนางเอก)ที่ทำเอาฝนเอื้อมมากอะไรมากจะลดลงไรงี้ นางอาจจะดีขึ้น สำนึกขึ้น ที่ไหนได้ นางไม่จำ!!
การเดินทางไปบวช (แบบโดนพ่อบังคับ) ครั้งนี้ ทำให้น้ำฝนถึงกับอึ้งมากกกกกกก
เธอเอ๊ยยยยยยย ภาคแรกนางเล่นคุณไสยให้ตัวเองสวยใช่ป่ะ?
ภาคนี้นางมาเหนือกว่านั้นมาก! (จุดนี้เดาว่านางอาจจะเล่นทางไสยศาสตร์ต่อ เพราะปูพื้นมาแล้วไง กลับไม่มี แอบเสียดายจัง) ไม่ใช่ว่าเล่นทางสายนั้นต่อนะ แต่นางทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หนีจากการไปบวช ความไม่ยอม นางมองไม่เห็ยความหวังดีของพ่อ ความอิจฉานางเอก ความแค้นต่อนางเอกยังอยู่ จุดนี้แหละที่ทำให้นางพลาดท่าเสียที จนต้องเสียใจ! นางเอกใช้ข้อเสียตรงนี้มาเล่นงานน้องสาวคนนี้(อีกครั้ง)
เล่าเยอะไม่ได้ แต่บอกได้คำเดียวว่า โหดมากกกกกกกก ไม่คิดว่าจะต้องไปอ่านอะไรที่โหดแบบนี้ในนิยายรัก!
จากความโกรธ ความเกลียด ความหมั่นไส้ที่มีต่อตัวซูซู พออ่านสิ่งที่นางได้พบได้เจอนั้น ความสงสารมาเลยค่ะ
แต่ความสงสารมาไม่นานเท่าไร พ่อพี่ชายรองมาพบมาช่วย(?) น้ำฝนก็ได้แต่มองบนกับความคิดซูซูอีกรอบ คนอะไร๊ โดนไปขนาดนั้นยังไม่หลาบจำ! ยังปลงไม่ได้อีก! พอมองบนจบก็มามองนางด้วยความเฉยชาต่อ จุดจบของนางเป็นอะไรที่สมควรแล้ว ไม่ใช่สมควรต่อความผิดที่นางก่อนนะ แต่สมควรต่อสิ่งที่นางเจอมากกว่า ให้นางจบไปแบบนั้นดีแล้วล่ะ ดีกว่ากลับไปเจออะไรโหดๆแบบนั้นอีก สงสารเบาๆ (น้ำฝนโหมดนางงาม)

ไม่สะใจเลยนะ เรียกว่าอยากให้จบแบบนั้นเพราะสงสารมากกว่า….

ส่วนคุณพี่ชายรองนั้น… เลวมาก (ขอใช้คำนี้) เลวได้พ่อมาเต็มๆเลยละ พ่อเป็นไง ลูกชายเป็นงั้นเลย คนที่อ่านมาแล้วคงนึกตามไม่ยาก
คนพ่อเห็นแก่ตัว ลูกชายก็พอกัน ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองก้าวหน้า และยอมทำทุกอย่างเพื่อกำจัดสิ่งที่จะมาถ่วงความเจริญของตัวเอง
…ใช่ค่ะ นางทำทุกอย่างจริงๆ กับแม่กับน้อง นางก็ไม่สน เลวววววววววววววววว
เลวขนาดนี้ จุดจบจะแบบไหน?
จบแบบที่คนอ่านอย่างฝนขัดใจค่ะ! ทำไม ทีกับซูซูจบตั้งขนาดนั้น แต่กับพี่ชายแสนเลวคนนี้ถึงจบแบบนี้! มันไม่สาสมกับที่ทำเลยนะ #ขัดใจ ตรงนี้ขัดใจมากกกกกกกกกกกกก
ขอเล่าเลย คือ หลังจากที่นางกำจัดจุดอ่อนของนางไป นางก็กลับมาทำงานเพื่อหวังหาความก้าวหน้า(แบบผิดๆ)ต่อไป จนเข้าทางนางเอกพอดี ความฉลาดในการวางแผนของนางเอกยังอยู่ นางวางหมากโดยอาศัยด้านมืดของคน โดยที่ไม่ต้องใช้ความยากความพยายามอะไรก็สามารถจัดการได้ ไม่ใช่แค่คนๆเดียวนะ รอบนี้จัดการได้ทั้งตระกูล!!
คนตระกูลฝั่งแม่ของซูซู จบแบบนั้นก็โอเคอยู่ แต่กับพี่ชายรองเนี่ย ฝนไม่โอเคจริงจัง นางเลวขนาดนั้น ทำไมจบสบายไป #ฮึดอัดขัดใจ

กลับมาๆ
ขอพักยกมาเล่าความหวานของพระ/นางกันบ้าง
พวกนางได้แต่งงานกันแล้วนะยูววววว แน่นอน ความใจป๋าของอาเสา(พระเอก)ก็ยังคงมีแบบเสมอต้นเสมอปลาย แต่งงานใช่ไหม ได้เลยย จัดไป ชุดเจ้าสาวต้องแพงที่สุด! เกี้ยวเจ้าสาวต้องดีที่สุด! คนแบกเกี้ยวก็ต้องดีที่สุด! มีความเป ความป๋า ความรวย จนน่าหมั่นไส้!! พ่อคุ๊ณณณณณณณ มีเงินเท่าไรกันย่ะ! #ริษยาแรง
จากที่ลุ้นมาตั้งแต่ภาคแรก เราก็ว่าจะแต่งกันแบบสวยๆ สบายๆ ไรงี้ ทีไหนได้ มีมารมาขัดด้วย! กว่าจะแต่งได้ก็มีนู้นนี่นั้นมาขัดขวาง (มารอะไร มารคือใคร เชิญอ่านในเล่มค่ะ)
ยังไม่พอ พอแต่งงานกัน ความสุภาพบุรุษของพี่เสาก็มา! ใครกันที่บอกว่าคืนแรกนั้นสำคัญ ไม่จริงงงงงงงง โอ๊ยยยยย หญิงนี่ก้ลุ้นให้ได้กันตั้งแต่ภาคแรก คืนแต่งงานคืนแรกกลับนิ่ง เงียบ นอนจับมือกันใสใส ดอกกันเฉยๆ #กระทืบเท้าขัดใจอยู่หน้าห้องหอ ความตามใจนางเอกนี้ไม่มีใครเกินจริงๆ #ทึ่งผมหงุดหงิดใจ
อย่าคิดว่าฝนใส่ความนะเธอออ ใสจริงๆ แต่งงานกันก็เหมือนจีบกันเลย กว่าจะเข้าพระเข้านางได้ ก็ลุ้นกันตัวโก่งจนจะไปสมัครแข่งยิมนาสติกแล้ว!
พอเข้าพระเข้านางเรียบร้อยโรงเรียนพี่เสา ก็ใช่ว่าจะจบเรื่อง มีเรื่องของน้องสาวที่แสนจะน่ารักอีกคน (เจียงตาน) มาจุดฉนวนความดราม่า…

เจียงตานนี่ทำให้ฝนประหลาดใจมาก ไม่คิดว่านางจะมาทางสายนั้น
ถ้ามองดีๆ นิสัยนางเปลี่ยนไปนะ พอนางเข้าวังแล้วนางเปลี่ยนไปจริงๆ ไม่คิดว่านางจะเป็นถึงขนาดนั้น (แต่ก็มีเอะใจตรงนี้ นางคลายๆกับตัวละครบางตัวอยู่เหมือนกัน)
คนนี้ก็มีเล่นใหญ่รัชดาลัยมาก ให้คิดว่าคำที่เงียบๆเหมือนหมีจำศีล พอหลุดออกมาจากถ้ำก็เหมือนหมีหิว จะกิน จะเอา จะต้องการทุกอย่างที่ตัวเองไม่เคยได้ จนทำผิด และตกม้าตายในตอนจบเรื่อง…
#หันมองซูซู จุดจบซูซูคือ ทรมานแล้วก็เห็นความหวังแล้วก็สิ้นหวัง จุดจบเจียงตานคือไม่มีแสงแห่งความหวังเลย นางตายไปอย่างสิ้นหวังและเจ็บปวด แน่นอน นางเอกยังคงใช้ความตายของน้องสาวแสนน่ารักคนนี้มาชำระแค้นพ่อของตัวเองต่อ…

เหมือนจะลืมเล่าฝั่งพ่อนางเอกใช่ไหม?
อ่านในเล่มเถอะ ขอเก็บไว้ให้ลุ้นบ้าง ถถถถ

และแน่นอน นอกจากเรื่องคู่พระ/นาง (มองข้ามเจียงตานไป) ฝนก็ลุ้นคู่สาวๆคนรับใช้ด้วย มีความน่ารักกุ๊กกิ๊กปนความหงุดหงิดในคู่ของโล่วจูกับจิ่นเอ้อ
ความน่ารักก็มีไง คู่นี้เขาหยอกกันน่ารักดี แต่ความหงุดหงิดจนเกือบจะโกรธก็มาด้วย
อ่านแล้วโกรธจิ่นเอ้อมาก สงสารโล่วจูด้วย ปมตรงนี้เล่นได้แรง(ในแง่ของความรู้สึกและความสัมพันธ์)มาก เป็นการปูเพื่อไปจบเข้ากับหนึ่งในปมหลัก แต่เล่นใหญ่จนฝนเกือบจะเกลียดจิ่นเอ้อ
ถ้าพ่อจะทำงานดีขนาดนั้น อย่าว่าแต่ความเห็นใจเลยค่ะ ความสงสารหญิงก็ไม่ให้!!
ตอนที่คู่นี้จบกัน (หมายถึงตอนจบเรื่องนะ) ก็ขัดใจอีกรอบ ทำไมง่ายจัง! คืนดี หายโกรธกันง่ายไปไหม???
โล่วจู ถ้าเป็นเจ้ เจ้ไม่ยอมนะ บอกเลย เอาให้สำนึก เอาให้จำ เอาให้น้ำตาไหล
คือทำงาน หญิงก็เข้าใจไง แต่ต้องขนาดนี้เลยเหรอ? #สะบัดหน้าหนี

ส่วนคนรับใช้กับคนของพระเอกอีกคู่….
ไม่มีอะไรให้เม้าท์เลย พวกนางแทบจะไม่มีบทคู่ให้อ่าน (ถ้าเทียบกับโล่วจู) แอบเสียดายนะ ฝนแอบกรี๊ดนางอยู่ เสียใจจัง…

แต่เพราะมีเรื่องตรงนี้ ทำให้เห็นว่านางเอกกับพระเอกเกิดมาเพื่อกันและกันจริงๆ นางเอกรู้ทันพระเอก พระเอกเข้าใจนางเอก มองตาก็รู้ใจ ต่างฝ่ายต่างมีแผนในใจแต่แค่มองตาก้รู้แล้วว่าอะไรคืออะไร
ถามค่ะ ผู้ชายแบบนี้หาได้ที่ไหนบ้างคะ????

เหลือใครนะ? องค์ชายแปดใช่ไหม? คนที่นางเอกตั้งไว้เป็นหนึ่งในเป้าหมายในการล้างแค้น
บุรุษคนนี้….. ฝนสงสารนะ ทั้งสงสารและสมน้ำหน้าด้วย
ถึงสุดท้ายแล้ว นางจะรู้ว่าแท้จริงๆแล้ว ความรู้สึกผูกพันธ์ลึกๆนั้นคืออะไร และรู้ตัวแล้วว่าเขารักนางเอก แต่ด้วยเรื่องที่เขาทำนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนอ่านอย่างน้ำฝนจะอภัยให้ได้ ก็สมควรแล้วที่จะพบจุดจบแบบนั้น
อย่างน้อยก็ดีนะ ดีตรงที่นางยังทำความดีก่อนตายได้!

หมดช่วงความอวย…. (ตรงด้านบน)
ยังมีตัวร้ายออกมาให้พบเจออีกนะยูววว
เบื้องหลังของพระเอกที่อ่านแล้วต้องร้องหู้วววว ใครจะไปคิดว่าเบื้องหลังนางจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น! เดาไม่ได้จากการอ่านภาคแรกนะจ๊ะ แล้วเรื่องก็พัวพันกันมากมายอีกหลายคนและหลายปม
ความน่ารักและเบื้องหลังของพ่อบ้านหลิน (กรี๊ดดดดดดด ชูป้ายไฟเลย) คนนี้ยิ่งใหญ่อลังการณ์งานสร้างมาก บอกเลย!
มีเพ่ยเอ๋อ ที่น้ำนิ่งไหลลึก
แน่นอน สำคัญที่อดีดเพื่อนรักนางเอก ที่กลายเป็นเพื่อนร้ายยยย
แล้วก็ช่วงคลอดลูกของนางเอก #สำคัญมาก ต้องอ่านให้ได้นะยูวววว
อยากรู้ เชิญอ่านในเล่มค่ะ!!!

ต่อจากตรงนี้ ขอบ่นบ้างนะ
จริงๆ ยังมีอีกหลายจุดที่ยังไม่ได้เม้าท์ แต่ด้วยความที่แอบผิดหวังเล็กๆหลังจากอ่านจบเล่ม ก็เลยเขียนแบบเบาๆไปตรงด้านบน (นั้นเบาแล้ว???)

ฝนรู้สึกจบเร็วไป ถึงจะเห็นว่ามีสองเล่มหนาๆ แต่ฝนก็ว่าเร็วไปจริงๆเพราะปมเขาเยอะมาก เยอะจริงๆ บางจุดก็จบเร็วไป บางจุดก็ไม่ได้ใส่มาให้ พอจบเล่มก้ยังมีคำถามต่อไปอีกหลายๆข้อ
– อย่างเรื่องความแค้นของบรรดาศิษย์พี่/น้องของพระเอกที่มีต่อองค์ชายแปด มีมาให้รู้เฉยๆว่ามีปมต่อกันนะ แค้นเพราะอะไร ทำไมแค้น แล้วก็บอกว่าอยากแก้แค้น แต่กล่าวถึงแค่นั้น ตอนจบเรื่องก็ไม่ได้กล่าวต่ออีก เลยไม่ค่อยอินกับความแค้นนี้เท่าไร…
– คู่ของคนข้างกายนางเอกก็จบเร็วมาก อย่างที่พิมพ์บอกไปแล้วด้านบนว่าขัดใจมาก คู่ของโล่วจูนะไม่เท่าไร แต่อีกคนนี่ เรียกว่าไม่มีโมเม้นต์อะไรหวานๆให้อ่านเลย… พระ/นางก็เช่นกัน หวานกันน้อย (ไม่นับเบดซีนนะ) แต่มีซีนดราม่าเยอะมาก
– อ่านแล้วรู้สึกว่า ตัวร้ายในเรื่องมักจบแบบเดียวกันหมด ไม่ซิ เรียกว่าคล้ายๆ กันมากกว่า คือมักจะพลาดในเรื่องเดียวกัน แล้วก็จบชะตากรรมแบบร้ายๆเหมือนกัน
– ภาษาเหมือนจะต่างจากภาคแรกด้วยไหม? อ่านแล้วรู้สึกต่างนิดหน่อย หรือเป็นเพราะอ่านภาคแรกจบแล้วไปอ่านเรื่องอื่นแล้วกลับมาอ่านภาคสองเลยรู้สึกแปลกก็ได้ (อาจจะรู้สึกไปเองคนเดียวนะข้อนี้)
– องค์ชายแปดจบเร็วไป เร็วไปจริงๆ (สปอยเด้อ) พอรบไม่ชนะ นางก็หนี แล้วนางก็กลับมาแล้วก็ตาย เนื้อเรื่องมีแค่เล่าว่า นางฝันเห็นชาติก่อนของนางเอก แค่นั้น จบแบบมีไม่กี่หน้า ไม่กี่บรรทัดเอง ผิดหวังตรงนี้ ไม่คิดว่าจะล่ายแบบนี้ คือถ้ามีเรื่องหรืออธิบายในส่วนที่องค์ชายแปดหนีไปว่าเจออะไร ไปหาใคร หนีไปไหน ลำบากยังไง ฝันช่วงไหน ฝันเห็นอะไร แล้วสำนึกยังไง ทำไมถึงกลับมา แล้วรู้ตัวเมื่อไรว่ารักนางเอก จะดีกว่านี้ มาแบบตรงๆแบบนี้เลยเฉยมาก เสียดายนางมาก นางเป็นปมหลักของเรื่องนะ! ไม่ควรแค่นี้ป่ะ??
– ภาคสอง มีปมความสัมพันธ์ฝั่งพระเอกมาด้วย เหมือนจะชูเรื่องฝั่งนี้ แต่ก็มาแบบน้อยมาก ไม่ใช่ว่าปมน้อยนะ แต่เขียนออกมาแบบจบง่าย ทั้งๆที่มองแล้วก็น่าจะเยอะกว่านี้ได้ เสียดายจัง
– แล้วก็จุดสำคัญของเรื่อง คือคนที่ทำให้นางเอกย้อนเวลากลับมาได้ ฝนรอจุดนี้มาก คิดว่าเป็นจุดสำคัญ รอลุ้นอ่านว่า ถ้านางเอกทำตามเงื่อนไขแล้วจะเป็นไงต่อ จะถูกเรียกกลับ หรือจะเลยตามเลย ถ้าเลยตามเลย(ยอมให้ดำเนินชีวิตต่อ) ทำไมพญายม(หรือเปล่า?)ยอมให้อยู่ แต่พออ่านแล้ว มันไม่คือ มันดูง่ายๆ สั้นๆ งงๆ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ #หญิงคิดว่ามันไม่ใช่! จุดนี้สำคัญมากเลยนะ แต่มาแค่สองสามหน้า แค่นั้น???
และ…
– ภาคพิเศษน้อยไปไหม!!! ฮืออออ ไม่ได้หวังอยากจะอ่านคู่ฝั่งพ่อกับแม่ของอาเสาเลยนะ แต่พอมี ก็มาแบบนิดเดียว นิดเดียวจริงๆ ถึงจะน่ารักก็เถอะ แต่น้อยไป ยังไม่อิ่มเลย!

อย่างที่บอกเนอะ แอบผิดหวังจริงๆ ฝนตั้งความหวังไว้สูงไง ภาคแรกสนุกจริงๆนะ พอภาคสองมันไม่สนุกเหมือนอ่านภาคแรก ไม่ใช่เพราะพระ/นางคลิกกันแล้วด้วยนะ แต่เป็นเพราะรู้สึกว่ามันห้วน มันสั้น เหมือนถูกตัด…
ความเห็นส่วนตัวเน้ออออ

PS.
→ แผ่วปลาย คือคำจำกัดความของเรื่องนี้….
→ ความสวยของนางเอก ล่อลวงหนุ่มมาหลงรักเพิ่มได้อีกนะจ๊ะ เด็กหนุ่มด้วยนะยูวววว
→ ความพิเศษของลูกพระเอกกับนางเอกอยู่ที่ตอนพิเศษสอง น่ารักและแสบทั้งคู่ อย่างน้อยก็พอลูบๆความผิดหวังออกไปได้บ้าง
→ หวังว่าเรื่องที่แจ่มเอามาทำจะดีจะงามจะพาลุ้นและไม่แผ่วปลายนะ…


More :
Goodreads : #4 | #5
ทดลองอ่าน : ห้องสมุด


ใต้เท้าผดุงใจ : โม่เหยียน

ชื่อหนังสือ : 大人怕怕 – ใต้เท้าผดุงใจ
ชื่อชุด : ยอดบุรุษป่วนใจ
ผู้แต่ง : 莫颜 – โม่เหยียน
ผู้แปล : ปินปิน
สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
ISBN : 978-616-06-1679-4
พิมพ์ครั้งที่ : 2 (ตุลาคม 2558)
จำนวนหน้า : 187 หน้ารายละเอียด :
คำร้องเรียนมากมายเกี่ยวกับหอคณิกาเรือนจันทร์งามถูกส่งไปถึงเซี่ยงเส้าไหวไม่หยุด ขอให้เขาช่วยจัดการกับกวนหมิงเยวี่ย ยอดบุปผาผู้มีเสน่ห์ จนถึงขั้นทำให้บรรดาบุรุษละทิ้งการงาน ไม่ยอมกลับเรือนตน ความสงบสุขเล็กๆ ในเมืองจึงเริ่มสั่นคลอนทีละน้อย
ทว่าเรื่องมาถึงมือเขาแล้ว ทุกอย่างล้วนคุยได้ เดี๋ยวเดียวก็เรียบร้อย… ซะที่ไหน!
ไม่นึกเลยว่าแค่หญิงสาวธรรมดาผู้หนึ่งจะเก่งกาจและเจ้าเล่ห์เพทุบายถึงเพียงนี้
กว่าจะสะสางปัญหานี้เสร็จสิ้น ดูท่าว่ากระทั่งศักดิ์ศรีของผู้ตรวจการที่น่าเกรงขามเช่นเขาคงแทบจะไม่เหลือหลอแล้วกระมัง


หนังสือในชุดเดียวกัน :
จอมโจรเจ้าเล่ห์
ท่านหมอป้อนรัก
จอมโจรเจ้าเล่ห์


บันทึกหลังการอ่าน…

และแล้ว น้ำฝนก็เข็นนางจนจบชุดจนได้!!

คราวนี้เป็นเรื่องของใต้เท้าที่เผยโฉมมาให้เห็นแล้วในสองเล่มที่แล้ว คราวนี้นางมาปราบพยศหญิงงามในหอนางโลมที่ขายแต่ศิลปะไม่ขายเรือนร่างที่บังเอิญเข้ามาแหย่เสืออย่างท่านใต้เท่าถึงในจวน!
แหย่ไปแหย่ก็ก็เกิดปิ๊งปังกันขึ้น จนหนึ่งก็ช่างแหย่ อีกคนก็ยุขึ้น แต่ด้วยมีคำว่าจักรพรรดิค้ำคออยู่ (พระเอกเข้าใจว่านางเอกเป็นสตรีของจักรพรรดิ) ทำให้ทำอะไรไม่สะดวก แต่ก็โดยยั่งยุจนลงมือทำ… (ทำอะไรนะเหรอ?? อ่านเองงงงง)

เรื่องนี้ น้ำฝนดองไว้นานมาก เพิ่งมีโอกาสจัดการจนจบเล่ม
ถามว่าชอบไหม… เฉยๆแล้วตอนนี้
ฝนอ่านเรื่องหนักๆมาสามสี่เรื่องติดๆกัน ทำให้อ่านเล่มบางๆแล้วรู้สึกเฉยๆ
แล้วด้วยความที่ถูกนักเขียนทิ้งปมไว้กลางทางในหลายๆเล่ม เรื่องนี้เลยอ่านผ่านๆ ไม่ได้จริงจังอะไรมากมายนัก
แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า.. สุดท้ายแล้ว นางเอกจะทำยังไงกับคนที่ย้ายเมืองไปแล้ว????
นางวางแฟนจะย้ายไปต่างเมือง แต่ดันใจตรงกับพระเอกพอดี แล้ววางแฟนจะแต่งงานกัน แล้วพี่ๆน้องๆที่ย้ายไปแล้วละ? แล้วเงินที่จะมาสร้างหาศึกษาละ? ที่วางแฟนไว้มากมายนั้นละ?????
#ถอนหายใจ
(หัวเราะ) ฝนว่า ฝนคงไม่เหมาะกับงานโม่เหยี่ยนแล้วล่ะ ถ้าไม่มีกระแสแรงจนน่าสนใจหรือพล็อตปั๊งจนต้องได้อ่านคงไม่คิดจะหยิบมาอ่านแล้วววว

PS.
→ เล่มนี้ มีเอ่ยถึงทุกคนในเซตครบเลย แต่มาอย่างละนิดละหน่อยนะ…


More :
Goodreads
ทดลองอ่าน : Jamsai