วัยรุ่นวุ่นเกินพิกัด : Miyuki Abe

Standard



ชื่อหนังสือ : 困った時には星に聞け! – Ask the Stars for Help! – วัยรุ่นวุ่นเกินพิกัด (12 เล่มจบ)
ผู้แต่ง : 美幸あべ – Miyuki Abe
สำนักพิมพ์ : Elfy
จำนวนหน้า : 3,977 หน้า (12 เล่ม)


บันทึกหลังการอ่าน…

ก่อนเม้าส์นิยาย ขอเม้าส์ส่วนตัวนิดนึง
หลังจากเก็บตัวทำนู้นนี่นั้นมาหลายเดือนก็กลับมาเขียนเม้าส์หนังสืออีกครั้งแล้ววว #เอาความจริง!!!!
สารภาพก็ได้…
หลังจากเจอเรื่องสะเทือนใจส่วนตัวเมื่อหลายเดือนก่อน พอทำใจอยากอ่านหนังสืออีกครั้งก็เจอมรสุมงานกองทับตัว ทำให้ได้แค่อ่านแต่รีวิวไม่ได้เพราะติดงาน #ร้องห้ายยยย แล้วเมื่อต้นเดือนก็เจอเรื่องส่วนตัวที่พาเอาเครียดไปสามสี่วัน พออารมณ์กลับมาได้ก็เจอ

เรื่องที่ทำให้สะเทือนใจคนทั้งแผ่นดิน…
หญิงไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์ของตัวเองยังไงดี พยายามหาที่พักใจพักความคิดจากเรื่องต่างๆรอบตัว ว่ากันง่ายๆ หาทางหนีความจริงจากงานที่เร่งด้วยเครียดด้วยแล้วก็อารมณ์ที่ไม่คงที่ ปกติเวลาอยู่ในช่วงสถานการณ์แบบคล้ายๆกันนี้ หญิงจะหนีความจริงไปอยู่ใน

โลกของตัวหนังสือ แต่…พอหยิบหนังสือเรื่องนั้นก็ไม่สนุก เรื่องนี้ก็ไม่โดน ที่อยากอ่านกลับได้แค่หยิบ ลูบปกแล้วก็วางลง
จนตัวเองเริ่มจะทนไม่ไหว #ฉันจะทำยังไงดี๊
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขอหนีตัวเองไปในโลกการ์ตูนวายเลยแล้วกัน!
หนีให้สุดๆไปเล๊ยยยยย

ตรงจังหวะที่เมื่อต้นเดือนบังเอิญรู้ข่าวว่าการ์ตูนของอาจารย์อาเบะเรื่องนี้ในฉบับแปลไทยรีปริ้นต์แล้ว! #กรี๊ดดังลั่นห้าง เธออออ หญิงรอเรื่องนี้มานานหลายปีแล้ว
แฝดฝ้ายหอบหิ้วการ์ตูนที่ทั้งหนาและหนัก 12 เล่มจบให้อ่านตอนสมัยเรียน ป.ตรี พออ่านแล้วก็ติด พอติดแล้วก็อยากได้ แต่ตอนที่อยากได้คือไม่มีแล้ว #ครายยยยยย
มือสองราคาก็สูงจนไม่สู้ สู้ไม่ไหวจริงๆ ตอนนั้นหญิงเป็นเพียงนักศึกษาใสใสตัวน้อยๆที่ยังไม่มีรายได้ จะมาเสียค่าหนังสือที่มากกว่าราคาปกสามถึงห้าเท่าเพื่ออัลไล ตอนนี้แก่แล้วไง งานก็มีทำ อารมณ์ก็อินดี้เต็มขั้น ประจวบเหมาะกับที่เขาประกาศวางขายฉบับรี

ปริ้นต์พอดี จัดไปซิค่ะ จะเหลืออะไรรรร 12 เล่มสวยๆ ก่อนงานหนังสือมาพอดีเลย….

แล้วช่วงอยากหนีความจริง ต้องการอะไรบางอย่างมาเยี่ยวยาจิตใจเล็กๆน้อยๆบ้าง ก็หยิบขึ้นมาอ่านทวนความจำและเยียวยาจิตใจ
เธออออ ดีงามงานอาเบะเซนเซย์มากเลยเจ้าค่ะ! #น้ำตาไหล อ่านรอบสองก็ยังรู้สึกดีงามมมมมม
จำได้เลยว่า ตอนที่อ่านงานของอาจารย์อาเบะครั้งแรกนั้น เป็นการชิมผลงานแบบลองดู เพราะแฝดฝ้ายแนะนำมาว่างานดี งานที่คู่ควรแก่การอ่าน
ชิมปุ๊บ รู้ปั๊บ …ถ้ามีแปลไทยเรื่องอื่นอีกหญิงต้องได้มา!!!!
แล้วก็ได้มาจริงๆนะ #หัวเราะแห้ง สะสมเกือบครบหมดแล้ววววววว

นอกเรื่องไปไกล มาเล่าหนังสือกันดีกว่า

เปิดเรื่องมาก็เจอโควตจากหนังสือเรื่องเจ้าชายน้อยเลยทีเดียว
​[[ สุนัขจิ้งจอกบอกกับเจ้าชายน้อยว่า “หากไม่ใช้ใจมองสรรพสิ่ง ก็จะไม่มีวันเห็นถึงแก่นแท้ของสิ่งนั้น” ]]
ซึ่งมองจากภาพรวมแล้ว ประโยคนี้บอกเล่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จริงๆ

เดี๋ยวๆๆ เกือบลืมบอกไป
เรื่องนี้เป็นการ์ตูนวายนะเจ้าค่ะ แต่… สาวสายนอร์มอลอย่างหญิง(?) สามารถอ่านได้ เพราะไม่มีฉากร่วมรักให้เห็น วายใสใสวัยเรียนไฮสคูลลลลลล เหมือนอ่านการ์ตูนตาหวาน(?)ปกติเลยยย #จริงๆนะ
ใสใสยังไง ป่ะ เดี๋ยวพาไปรู้กัน
อย่างที่บอก เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มในวัยเรียนที่อยู่ร่วมกัน เรียนด้วยกัน อยู่ด้วยกัน จนเป็นความผูกพันธ์และเกิดความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถระบุได้ว่าเราเป็นอะไรกัน เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกชัดเจน แต่บอกได้ว่าอีกฝ่ายคือคนสำคัญ

ตัวเองของเรื่อง คือ โฮซากะ คิโยมิเนะ กับ ฟูจิชิมะ ทาคาระ
จะเรียกว่าพระเอกกับนายเอกก็เรียกได้ไม่เต็มปาก ขอเรียกว่า คิโยมิเนะ (คนตัวโต) กับ ทาคาระ (หนุ่มตัวเล็ก) แล้วกันเนอะ

ทาคาระย้ายมาเรียนโรงเรียนเอกชนเพราะเรื่องทางบ้าน คุณยายเสีย คุณพ่อไปทำงานต่างประเทศแบบนานๆกลับมาสักที แล้วไม่มีใครอยู่บ้านเลย ความรู้สึกคือเขาไม่สามารถอยู่บ้านที่ทำให้ต้องคิดถึงคนในครอบครัวของเขาอีกได้ เพราะบ้านหลังนี้มีความทรงจำ

ของทุกคนอยู่ แต่พอแม่เสีย พ่อไปทำงานต่างประเทศ ตาแท้ๆเสีย จนสุดท้าย ยายเสียไป เลยต้องมาเรียนโรงเรียนแห่งนี้ และยื่นเรื่องของเข้าพักที่หอพักของโรงเรียน เรื่องราวมากมายกับความสัมพันธ์ต่างๆ เริ่มที่ตรงนี้ เป็นเรื่องราวที่ทำให้จิตใจของทาคาระดีขึ้น

แม้กระทั้งนิสัยลึกๆของทาคาระด้วย

ส่วนคิโยมิเนะ เป็นลูกชายคนเล็กของครอบครัวที่มีชื่อเสียง ถึงจะเป็นทายาทสายรองแต่ก็มีอิทธิพลพอตัว แล้วด้วยเพราะเป็นลูกชายคนเล็กเลยถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ เขาเลยมีความเอาแต่ใจสูงมาก ขี้หวงและติดพี่สาวหนักมากด้วย เรียกว่าติดถึงขั้นว่าเป็นปมในใจ

เลยก็ว่าได้ ใครก็แตะต้องไม่ได้ ตอนแรกเขาก็คิดว่าเขามาเรียนที่โรงเรียนนี้แล้วบังเอิญได้อยู่ห้องคนเดียว อยู่ดีๆก็มีคนที่คนที่จะเรียกว่าเป็นผู้ชายก็เรียกได้ไม่เต็มปากเพราะหน้าสวยมาก แต่จะบอกว่าสาวก็บอกไม่ได้ เพราะพวกเขาทะเลาะเตะต่อยกันแบบนักเลง
ใช่แล้ว คนที่มาเป็นคนร่วมห้องของคิโยมิเนะคือทาคาระ

ทั้งคู่มีบางสิ่งที่เหมือนกัน แต่บางอย่างที่ต่างกัน
จุดที่เหมือนกันคือ ถูกเลี้ยงมาแบบตามใจเหมือนกัน ทาคาระเป็นลูกคนเดียว ดังนั้นความรักของตา ยาย แม่และพ่อก็จะอยู่ที่ตัวเขาทั้งหมด เป็นคนขี้อ้อนและค่อนข้างจะขี้แย นิสัยส่วนนี้เขาจะเปิดเผยให้กับคนที่เขาไว้ใจเท่านั้น เป็นอีกปมที่อยู่ในใจของทาคาระ

เพราะว่าเขาเก็บความเป็นตัวตนของเขาไว้ตั้งแต่ยายเขาป่วย เขาเชื่อว่า ถ้าเขาเป็นเด็กดี มีเรื่องชกต่อยน้อยลง ยายของเขาจะอยู่กับเขาไปนานๆ
ส่วนคิโยมิเนะ เป็นคนที่ติดการสัมผัส (skinship) และชี้หวงอย่างที่สุด แล้วก็อย่างที่บอกเนอะ เป็นลูกชายคนเล็กที่ถูกตามใจแต่เด็ก แต่เพราะพ่อกับแม่งานยุ่งทั้งคู่ อีกทั้งมีพี่ชายกับพี่สาวที่เป็นพี่ต่างพ่อซึ่งอายุห่างกันเยอะมาก ทำให้เขาโตมากับครอบครัวที่ตาม

ใจทุกอย่าง แต่ขาดความรักที่เป็นการแสดงความรัก พ่อ แม่ และพี่ๆของเขารักเขา แต่เพราะยุ่ง เลยใช้สิ่งอื่นมาแสดงความรัก มีเพียงพี่สาวที่คอยดูแลเขาใกล้ชิดที่สุด เขาเลยคิดแค่เพียงว่า มีแค่พี่สาวก็พอ คนอื่นเขาไม่อยากได้ แต่ก็ใช่ว่าพี่ชายเขาไม่รักนะ คุณพี่

ชายนางมีวิธีแสดงความรักที่ค่อนข้างแปลกไปซะหน่อย รวมไปถึงครอบครัวฝั่งแม่ด้วย เรียกได้ว่าแปลกทั้งตระกูลเลย!
เมื่อคนที่ทั้งเหมือนกันและต่างกัน ต้องมาอยู่ห้องนอนเดียวกัน เรียนก็นั่งติดกัน ตอนแรกก็ตบตีกันเพราะเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ชอบหน้าตัวเอง แต่ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด และเกิดแรงดึงดูด(?)บางอย่างที่ทำให้สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่แค่อยู่ด้วย

กันเฉยๆ ต่างฝ่ายก็ต่างดูแลจิตใจซึ่งกันและกันอย่างไม่รู้ตัว
คิโยมิเนะทำให้ทาคาระกลับไปบ้านของตัวเองและนอนหลับอย่างสบายใจได้ ส่วนทาคาระทำให้คิโยมิเนะมีบรรยากาศรอบตัวที่ต่างจากเดิม ดูเป็นมิตรขึ้น (แต่ก่อนนางไม่สนใจใครเลย) ถึงจะทะเลาะกันจนเลือดตกยางออก โดนลักพาตัว โดนจับแต่งสาว เกือบโดน

ฆ่า หรือแม้แต่ทำงานพิเศษที่ทำเอาวงการแฟชันสะเทือน ทุกเหตุการทำให้หญิงอ่านแล้วเข้าใจตัวละครทั้งสองตัวมากขึ้นเรื่อยๆ และตัวละครก็เข้าใจกันมากขึ้นด้วย
ที่หนักสุดคิอ คิโยมิเนะไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อ แต่ยอมให้ทาคาระเรียก มีครั้งหนึ่งที่ทะเลาะกันเรื่องพ่อของทาคาระกับพี่สาวของคิโยมิเนะ ไม่ได้ทะเลาะต่อยตีกันแบบปกติ แต่เป็นคิโยมิเนะที่ออกอาการหวงพี่สาว จนลืมไปว่าพูดกระทบจิตใจทาคาระ จนทาคาระรู้สึกได้ว่า ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงไม่ใช่อย่างที่คิด (ทาคาระมองว่ามิเนะคือที่พักใจของเขา และทำให้เขากลับไปเป็นทาคาระคนเก่าได้ แต่มันไม่แน่นอน) จนไม่ยอมเรียกชื่อ กลับเรียกนามสกุลแทน พ่อคนหวงพี่ก็หงุดหงิด รู้ตัวว่าผิด รู้ตัวว่าพูดไม่ดี และไม่ชอบให้ทาคาระเรียกนามสกุล อยากให้เรียกชื่อ เพราะคนๆนี้คือคนพิเศษ คนที่เขาจัดลำดับไว้เทียบเท่ากับพี่สาว ก็งอแง(แบบแมนๆ)ให้ทาคาระกลับมาเรียกชื่อเหมือนกัน
…หญิงชอบตอนนี้มากกกกกกกกกกก
แล้วก็ก่อนจบเรื่องด้วย ชอบมากๆ เพราะเหตุการณ์นั้น(เหตุการณ์ไหน?!!!) ทำให้มิเนะยอมทาคาระทุกอย่าง ทั้งด้วยความรู้สึกผิด ความเข้าใจ ความอยากเอาใจ และจัดลำดับว่าทาคาระคือคนสำคัญของเขา แบบที่อ้อนอยากทานขนมที่แสนแพงและไกล นางก็ไปซื้อให้! ฮืออออ ชอบบบบบ #วิ่งกลับไปอ่านฉากนั้นอีกรอบบบบ

แต่ก็นะ อยู่ในโหมดการ์ตูนวายก็ต้องมีแฟน service เนอะ
ฉากจูบ ฉากกอดก็มีให้เห็น แต่เป็นจูบแบบที่ต่างจากนิยายหรือการ์ตูนวายเรื่องอื่น ยังไงดีล่ะ จูบเพราะชิมขนม จูบเพราะยอมให้ถ่ายรูป จูบเพราะจะแกล้ง แต่ไม่ใช่จูบเพราะอยากร่วมรัก กอดเพราะจะชั่งน้ำหนัก กอดเพราะคิโยมิเนะนางติด skinship กอดเพราะรั้ง และกอดเพราะจะแหย่ในช่วงเทศกาลของโรงเรียน
เธออออ ดีต่อใจมาก ชอบอะไรแบบนี้ ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก แต่อีกฝ่ายคือคนสำคัญ service เล็กๆ ไม่ต้องเยอะ แค่มีให้ฟิน ให้กรี๊ดก็พออออ

ในเรื่องไม่ได้มีแค่คู่เดียวนะ บรรดาเพื่อนร่วมหอและรุ่นพี่ก็เข้ามาร่วมบรรยากาศ สร้างสีสันในเรื่องด้วย มีหลายคู่ในเลือกลงเรือกันเลยทีเดียว แต่ละคู่ก็จะมี story ร่วมกัน มีดราม่าเล็กๆสร้างความสัมพันธ์ และ service หน่อยๆ สร้างความฟิน แน่นอนว่าอยู่ในขอบเขตของความสัมพันธ์แบบเดิมเลยคือ ไม่มีชื่อเรียก แต่อีกฝ่ายคือคนสำคัญ
แต่หญิงก็มาคิดๆดูนะว่าอาจจะเพราะอยู่ในวัย ม.ปลาย ด้วยหรือเปล่า เลยมาแบบฟินๆ จิกหมอนแบบนี้ ถ้าเนื้อเรื่องมาแนววัยทำงานคงไม่เหลือ #หันมองเรื่องอื่นของอาจารย์ ฮ่าๆๆ

12 เล่มนี้เวลาในแบบเต็มๆก็ 3 ปี กับอีก 1 กว่าๆที่โผล่มาแค่ไม่กี่หน้า ตั้งแต่ช่วงไฮสคูลปีหนึ่ง จนเรียนจบเข้ามหา’ลัย แน่นอนค่ะว่า คิโยมิเนะที่ขี้หวงจะปล่อยให้ทาคาระไปใช้ชีวิตในโลกกว้างคนเดียวเหรอ? #ปล่อยซิเพราะทาคาระจะไปเที่ยว ถถถ พอทาคาระกลับมานางก็งอแงตามภาษาคนแมนๆคุยกัน แล้วพอทาคาระยื่นข้อเสนอว่าจะไปอยู่ด้วยกันเหมือนตอนเรียนเพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอพ่อ (พ่อนางจะแต่งงาน) ตอนแรกมิเนะก็โวยวายแล้วสุดท้ายก็ยอมมมมม นางยอมตั้งแต่เจอเหตุการณ์นั้นแล้วววว (เหตุการณ์ไหน?!!!)

สุดท้าย ขอบอกอีกรอบว่า ชอบมากกกก ฮืออออ ดีใจที่ได้มาครอบครองแล้ว และเยี่ยวยาจิตใจของหญิงได้

ในเรื่องมีประโยคที่ชอบหลายประโยคอยู่นะแต่จดมาแค่นี้
– อย่าละเลยเรื่องที่ไม่เข้าใจ แต่ควรละเลยต่อสิ่งที่เราไม่รู้ว่าจะตั้งคำถามอะไรกับมัน (เล่ม 6)
– เพราะรู้ว่าชีวิตช่างสั้น แสงสว่างนั้นก็เลยดูสวยงามหรือเปล่านะ? (เล่ม 10)

ขออีกนิด
ในเรื่องมีสตรีเพศด้วยนะยูววว ไม่ใช่มีแต่แมนๆคุยกัน สาวเล็กสาวน้อยก็มี เพราะวัยเด็กของทาคาระก็สาวๆ น่ารักด้วยยยย สาวใหญ่ก็แอบมีเพราะแต่ก่อนมิเนะนางคบแต่ผู้หญิงแก่กว่า!!!

PS.
→ อ่านรอบสองก็ยังชอบอยู่ ปริ่มใจที่ได้มาครองแล้ว ฮือออออ
→ กลับมาเขียนบันทึกหลังอ่านอีกครั้งก็รู้สึกเขินเหมือนกันนะ แง๊ เป็นการกลับมาที่วายจริงๆ #ทำไมไม่เริ่มที่เรื่องอื่นก่อนนนนนน
→ ใช้เวลาเขียนสี่วันเลยนะ! ไม่ใช่เพราะว่ายาวเลยใช้เวลานาน แต่มีเวลาวันละไม่กี่นาทีเพื่อเขียน ถถถถ


More :
Goodreads


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s